Malo será!!

Os docentes de relixión custaran mais de 150.000 €

O custo dos profesores de relixión ás contas públicas de Galicia para o próximo ano será de 153.279 euros.

Dentro da mesma partida de gasto non se contemplan nin aumentos nin recortes para trienios ou o IPC, e só aumenta a propia contía de diñeiro destinado a estes docentes, cuxo réxime non é equiparable o resto de profesores.
A norma base que rexe todo o relativo aos profesores de relixión baséase nun acordo entre o Estado e a Santa Sé, en base ao cal ``o ensino relixioso será impartido polas persoas que, para cada ano escolar, sexan designadas pola autoridade académica entre aquelas que o Ordinario diocesano propoña para exercer este ensino´´.

Xornal de Galicia

15.000 persoas enchen o centro de Vigo na defensa da sanidade pública e contra a privatización do novo hospital

Multitudinaria mobilización contra a entrada da financiación e xestión privada na construción do novo hospital para esta área sanitaria

Ás 20:15h do xoves 29 de outubro, partiu dende o cruce de Gran Vía con Urzaiz a manifestación convocada pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública para esixir que o novo hospital de Vigo sexa executado e financiado de forma totalmente pública. Mais de 15.000 de persoas que percorreron o traxecto berraron consignas en contra de que a sanidade pública se converta nun negocio. A cidadanía viguesa deixou claro que non quere hipotecar a sanidade pública e que se deteriore a calidade sanitaria dun área que sempre foi esquecida en recursos sanitarios. "A privatización da xestión do novo hospital significa menos recursos humanos, menos contratacións, máis precariedade de servizos e un empeoramento da asistencia sanitaria porque os beneficios empresariais van primar sobre o interese público. Estes días xogámonos o futuro da sanidade pública. Se non conseguimos pararlle os pes ao PP, privatizará a sanidade pública; logo será demasiado tarde", lembraban os convocantes desta mobilización.

Un non á privatización unánime foi o que ecoou onte nas rúas do centro de Vigo desde que comezara o percorrido da mobilización convocada pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública. Consignas pola dignidade dun servizo e dereito fundamental como é o da saúde e a atención sanitaria pública foron escoitadas até o remata desta mobilización fronte á Delegación da Xunta en Vigo, na Praza de Estrela.

Participación importante da CIG

María Xosé Abuin, secretaria nacional da CIG-Saúde, estivo presente neste mobilización, e sinalou que "a CIG foi unha das impulsoras de que se constituiran estas plataformas en defensa da sanidade pública, porque desde a toma de posesión do novo goberno autonómico do PP, e xa no seu programa de goberno e despois moito máis agresivamente, viamos como ía introducir todas as medidas de iniciativas privadas e de privatización dentro da sanidade".

Mobilización "moi positiva"

"A mobilización de hoxe é moi positiva porque somos moitos e moitas os que saímos hoxe ás rúas, pero isto só acaba de comezar porque a intención do Partido Popular é clara, quere facer un reparto de negocio entre os seus amigos das empresas privadas e cremos que a isto hai que respondelo coa máxima contundencia, porque senón ao longo dos próximos anos a calidade asistencial será moito pior, teremos menos camas hospitalarias, teremos menos profisionais sanitarios, e os pacientes serán seleccionados polo custe do proceso e non por pataloxias", engadía a secretaria nacional da CIG-Saúde.

A presenza da CIG foi importante nesta mobilización, que remataba, como xa sinalamos, fronte ao Edificio da Xunta, onde Avelino González, actor, daba lectura ao manifesto final, que reproducimos integramente á continuación.

Se queres consultar máis imaxes desta mobilización, podes consultar nesta ligazón ou na sección multimedia da nosa web.

Manifesto final da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública

Boa noite e grazas a todas e todos pola vosa presenza.

Esta cidade madruga, traballa e crea riqueza para o conxunto de Galicia sen pedir nada excesivo a cambio.

So pide o que lle corresponde tras facer unha contribución solidaria co resto de Galicia, porque sabe que a riqueza de unha parte é a riqueza de todo o pais.

Nunca Vigo nin a comarca teñen pedido privilexios. E vemos que as nosas necesidades e dereitos vénse convertidas en "colinas encantadas" e en promesas electorais que non se cumpren.

E calamos unha e outra vez, porque cada día toca madrugar de novo e o traballo agárdanos.

Así ano tras ano, década tras década.

E estamos fartos.

Sabemos ben porque estamos hoxe aquí:

Porque coa saúde non se xoga!

As coñecidas e intolerables deficiencias da sanidade viguesa, que dende hai anos soporta a cidadanía e o colectivo profesional que nos atende, non admiten mais demoras:

Repetimos Sr. presidente da Xunta; repetimos, Sras. conselleiras de Sanidade e de Economía e Facenda:

NON ADMITIMOS MAIS DEMORAS.

Somos xente paciente, sensata e temos unha solidaria vision de pais, pero a cidadanía do Sur de Galicia esta farta.

Non queremos mais do que xa disfrutan outros, pero tampouco aceptaremos menos.

Porque a Coruña ten, con perfecto dereito, un hospital CEN POR CEN publico.

A capital de Galicia ten tamén un Hospital Clínico CEN POR CEN público.

E Ourense ten igualmente un hospital CEN POR CEN público......

E Vigo? ....que terá Vigo??? ....un hospital 50?, 60?, setenta por cento privado?

Non, Sr. Presidente, non o imos tolerar; Xa ensaiaron vostedes en Vigo o perverso e ineficiente experimento de MEDTEC, felizmente disolto en parte.

E nesta área sanitaria sabemos como facerlles fronte e defender o que é lóxico, o que é xusto, económico, e probadamente eficiente.

Logramos disolver Medtec e as Fundacións Hospitalarias que vostede propiciou, o propio hospital de Vigo e hoxe xa una conquista do Sur de Galicia.

Sen a nosa presión non estaría nin en planos.

Temos dereito, queremos e esiximos un hospital publico, ben dimensionado, coas camas e servizos que estaban programados. Nin un menos:

Queremos un hospital suficiente, que non peche a súa porta á xente do Morrazo, do Val Miñor e de barrios de Vigo.

E querémolo tal como, con esforzo e vontade, foi deseñado polos nosos profesionais.

Non toleraremos dúas portas de urxencias, no novo hospital e en POVISA para manter a este como hospital de área.

Non toleraremos, Sr. Presidente da Xunta, escusas sobre a falta de fondos: pois tenos para a Cidade da Cultura e para outros fines menos urxentes que un hospital.

E tamén sabemos que iso e un pretexto porque, de ter mais fondos, daríanlle igualmente negocio á iniciativa privada.

Está no seus xenes e nos do seu goberno.

Negocio privado con fondos públicos, porque sabemos que preparan un suculento negocio para a sanidade privada ao pretender que o hospital sexa construído por unha asociación de empresas constituída por un banco, unha gran construtora e unha empresa sanitaria da comarca, ás cales o SERGAS pagaría unha elevada cantidade ao longo dos trinta anos seguintes á súa inauguración.

Esta fórmula multiplica o custo estimado de 360 millóns de euros por unhas seis ou sete veces.

Hai evidencia de adonde nos conduce isto, no Reino Unido e tamén xa en Madrid.

Non toleraremos que se abandonen os obxectivos estratéxicos respecto as camas de tratamento avanzado do cancro (do que Vigo sería referencia do sur de Galicia) nin que se abandone o módulo de investigación ou docencia.

Non toleraremos pois un hospital mais pequeno, máis caro e que encima non será noso durante trinta anos, nos que gran parte dos fondos sanitarios destinados á atención, serán desviados para pagar aos propietarios privados do hospital, uns enormes canons ou intereses.

Non permitiremos, en consecuencia, que haxa menos diñeiro para persoal sanitario e non sanitario, para os servizos de apoio ou para renovar o equipamento.

Non permitiremos que a Xunta frustre novamente as expectativas espertadas en Vigo polo Novo Hospital, recortando unha parte importante do Plan para satisfacer, unha vez máis, aos intereses do coñecido hospital privado.

Atreveríase a Consellería de Sanidade a promover isto mesmo na Coruña ou en Santiago?

As ideas xustas, as aspiracións lexítimas, os cambios beneficiosos e necesarios para as amplas maiorías, acaban facéndose camiño e finalmente triunfando. Con esforzo, con constancia, con intelixencia e coa xenerosidade de sumar forzas.

Somos constantes e sabemos loitar con razón e intelixencia.

Porque non hai nada mais poderoso que unha idea á que lle chegou a súa hora.

E a nosa demanda é xusta.

Hoxe quenes aquí estamos Sr. presidente, Sras. conselleiras, defendemos o novo hospital publico de Vigo porque é un dereito, un dereito que nós pagamos, unha necesidade para nos, para a nosa xente, para os que veñan detrás.

Todos e todas necesitaremos un dia do noso hospital e hoxe é o hospital o que precisa do noso apoio.

Porque

A PRIVATIZACION PREXUDICA GRAVEMENTE A TUA SAUDE

NOVO HOSPITAL PUBLICO DE VIGO XA!

http://www.galizacig.com/avantar/novas/30-10-2009/15000-persoas-enchen-o-centro-de-vigo-na-defensa-da-sanidade-publica-e-contra-a-pri

O morto de Santo André de Teixido: a entrevista

Extraido do blog "Capitulo 0" de Manuel Gago.

Isto é un documento antropolóxico de primeira fila, así de claro e sen retranca de ningún tipo.

Trátase dunha entrevista nos Bos días da TVG á filla do señor que morreu dentro da igrexa de San Andrés de Teixido e celebraron despois unha misa co corpo tirado dentro (ver noticia). Confeso que cando vin o vídeo (que Marcus posteou no seu blog) ao principio pensei que era algunha sorte de brincadeira da TV e a señora unha actriz do Luar, ou algo así. Non podía ser posible. Pero si.

O que se ve no vídeo é fascinante desde un punto antropolóxico. Como a moza/señora (non sabería determinar a súa idade) filla do defunto explica con toda naturalidade o que aconteceu na igrexa de Teixido, e como os presentadores, partes dun escenario futurista, abráianse con toda a circunstancia da morte do señor. Ela, a familiar directa, imperturbable, vive nunha lóxica de relación co difunto tremendamente respectuosa, pero tamén práctica, na que todo sucede de xeito natural e para a que é obvio que se debía celebrar a misa mesmo despois do que o seu pai morrera: para as novas xeracións, os presentadores, o que alí aconteceu é anómalo, estraño e mesmo perturbador (dar unha misa co morto no medio?), se cadra unha falta de respecto a ese mesmo defunto. Poucas veces se evidencia tanto unha ruptura da lóxica cultural.

Para arquivar.

http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2009/10/30/o-morto-de-santo-andre-de-teixido-a-entrevista/

Mais Queremos Galego!!!

Iria Aboi, reelixida Secretaria Xeral de Galiza Nova na súa XI Asemblea Nacional

Iria Aboi resultou reelixida hoxe como Secretaria Xeral de Galiza Nova na XI Asemblea Nacional que se celebrou esta fin de semana en Santiago de Compostela.

Os resultados outorgaron un 57,5% dos votos á lista encabezada pola nova Secretaria Xeral, un 20,9% dos votos para a lista encabezada por Noa Presas e un 19,3% dos sufraxios para a encabezada por Ínhigo Ansotegui.

Con estes resultados, a lista da Iria Aboi conta con 15 representantes na Dirección Nacional, mentres as listas de Noa Presas e Ínhigo Ansotegui teñen cinco representantes cada un

A XI Asemblea Nacional desta organización xuvenil aprobou unha serie de resolucións tamén, entre elas destacan o apoio á plataforma “Queremos galego”, ao pobo mapuche, ou as aprobadas en solidariedade con Afganistán, Cuba, Irak e todos os movementos de liberación nacional. Aprobáronse tamén resolucións en apoio á loita labrega e ao sector leiteiro, asi como en denuncia da política laboral do PP.

Os e as militantes de Galiza Nova amosaron, asemade, o seu apoio ás mulleres que toman a decisión de interrumpir o seu embarazo.

A XI Asemblea de Galiza Nova contou coa presenza do portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, ademais dos membros da Executiva Nacional Montse Prado, Carlos Aymerich e Rafa Villar, o deputado galego Bieito Lobeira e a portavoz en Bruxelas, Ana Miranda.

Galiza Nova división interna

Esta fin de semana celebrase en Santiago de Compostela a XI Asemblea Nacional das mocidades do BNG.

Baixo o lema '' Organizando a mocidade, loitando pola patria galega''.Nesta Asemblea que se agarda que sexa a máis participativa na historia da organización ademais de elexirse unha nova dirección (formada en primeira instancia por 25 persoas ás que se sumarán as e os Responsábeis eleitos nas comarcas) fixarase tamén o traballo político de Galiza Nova para os próximos dous anos.

En relación ao lema escollido para esta cita asemblear explicouse que condensa o traballo de Galiza Nova ao longo dos seus 21 anos de existencia e así mesmo recolle os obxectivos da organización para os vindeiros anos, por unha banda a autoorganización da mocidade como ferramenta para acadar as nosas necesidades e demandas e pola outra a reivindicación do recoñecemento dos nosos dereitos políticos como nación, pois moitos problemas que pademos as mozas e mozos galegos derivan desta ausencia de dereitos.

A XI Asemblea Nacional vai preparar a Galiza Nova para replicar con máis forza ás políticas da dereita, e para o facer en comunicación “cada vez maior e máis fluida” cos mozos e mozas deste País: “Galiza Nova, ten que aumentar a súa introdución social o seu traballo político para o vindeiro periodo”. Todo isto encamiñado a agrandar a influencia do nacionalismo galego entre as mozas e mozos do País e consecuentemente dando resposta aos problemas da mocidade galega e defendendo os dereitos de Galiza como nación”.

Unha vez rematado xa o prazo, presentaronse tres candidatura a Dirección Nacional de Galiza Nova, todo a punta que Iria Aboi seguira o frente da organización que presentou unha candidatura formada por militantes independentes e militantes da UMG. Na anterior asemblea nacional no ano 2007 reuniran o 62% dos votos fronte o 38% dunha candidatura composta por EN-Mocidade e ISCA.

Nesta ocasion ISCA presentase en solitario o non poder chegar a puntos en comun co Quintanismo. Presentan a Noa Presas como candidata a Secretaria Xeran, faixo o lema '' Proposta Militante'' a lista esta formada por militantes independentes e militantes de ISCA.Dispoñen de unha paxina web onde expoñen a súa visión sobre o estado de Galiza Nova.

Por outra parte o Quintansimo representado por MSG presenta candidatura baixo o lema ''Entre tod@s Galiza Nova'' o seu candidato é Inhigo Ansotegi. Tamen dispoñen de paxina web.

As listas completas a Dirección Nacional de Galiza Nova:

AXPU ( Alternativa Xuvenil Pola Unidade)

1. Iria Aboi Ferradás
2. Iago Varela Martínez
3. Alba Feixóo López
4. Gael González Beira
5. Lucía López Sobrado
6. Denís Bermúdez Delgado
7. María Vilaronga Chazo
8. Alberte Mera García
9. Iria Fernández Silva
10. Henrique del Río Outeiro
11. Cristina Alonso Salgado
12. Roi García Camba
13. Avia González Beira
14. Armando Carril Casanova
15. Raquel González Ferrón
16. Iago Gómez Salgado
17. Inma García Escourido
18. Pablo Santomé Souto
19. Silvana María Castro García
20. Bernardo Fraga Galdo
21. Andrea Martínez Fernández
22. Diego Lourenzo Moura
13. Lucía Martínez González
24. Raúl León Romero
25. Noa Fernández Gómez

Suplentes:
1. Mario Maceiras Dosil
2. Rita Castaño Castaño
3. Rubén Arroxo Fernández
4. Ana Barxa Cid
5. Roi Grande Babarro
6. Lorena Martínez Fernández
7. Xacobe García Souto
8. Águeda Rei García
9. Fiz López Rodríguez
10. Silvia Ferreiro Taboada
11. Anxo Arcai Barral
12. Melania Vilela Vilela
13. Martinho Outeiral Seco
14. Antía Ínsua Lema
15. Xose Anxo Salgado Agrelo
16. Lidia Salgueiro Piñeiro
17. Daniel Candal Castro
18. Andrea González Abraldes
19. Anxo Moledo Carreño
20. Ana Hermida Igrexas
21. Pablo Vidal Ríos
22. Vanessa Pico Fraga
23. Alfonso Villanueva Esperón
24. Andrea Sieiro Paz
25. Vitor Recarei Añón

Proposta Militante

1. Noa Presas Bergantiños
2. Laura Arjonilla Cristóbal
3. Breixo Lousada Valdés
4. Francisco Cortez. Lobão Sineiro
5. Antía Fernández Miraz
6. Laura Rodríguez Pena
7. Tirso Fernández Rodríguez
8. Macías López Iglesias
9. Vítor Pérez Bugarín
10. Sila Cela Ferreiro
11. Roi López Carmona
12. Rubén Guerra Domínguez
13. Pedro Ortueta Bermejo
14. Olalla Conde Seoane
15. Antón Castro Ferreiro
16. Nuria Fernández Iglesias
17. Anxo Sánchez García
18. Luis Miguel Borrajo Gutiérrez
19. Xulio Fernández Carnero
20. Adelaida Vidal Vizcaia
21. Iria Cobaleda Couto
22. Xulio Paramos Vicente
23. Alba García Golmar
24. Luis Enrique Yáñez Estévez
25. Xosé Emilio Vicente Caneda

Suplentes:
1. Ximena Mariel González Ataide
2. Roberto Rodríguez González
3. Galaaz Vaamonde Polo
4. Iago Figueiras Rodríguez
5. Miriam García Rivero.
6. Ilda Blanco González
7. Francisco Pichel Contra
8. Jessica Beiroa Fernández
9. Carlos Artur González Taboada
10. Carme Baz Alonso
11. Marcos González Pérez
12. Sandra Otero Díaz
13. Bernal Rúa Fernández
14. Diego Santório Moscoso
15. Antón Somoza Caxato
Entre todos Galiza Nova

1. Inhigo Ansotegi Soares
2. Rocio Sampaio David
3. Paulo Carlos López López
4. Anxo Sánchez Tallón
5. Balbina Gándara Antelo
6. Estevo Sánchez Gálvez
7. Natalia Cancela Vázquez
8. Miguel Rei Tarrío
9. Brais Fernández Preto
10. Jessica Fernández Polo
11. Afonso Rodríguez Udias
12. Silvia Muíño Naveira
13. Paulo Martínez Lopez
14. Sara Torreiro Rodríguez
15. Pablo Belay Fernández
16. David Álvarez López
17. Cristina Santos Díaz
18. Adrián Romay Lorenzo
19. Iván Paz Taboada
20. Paula Turnes Quintáns
21. Roberto Pardal Coca
22. Nieves Suárez Martínez
23. Anxo Meizoso Permui
24. Vitor Vicente Díaz
25. Lorena Fernández Calvar

Suplentes:
1. Silvio Falcón Rodríguez
2. Marcos Vázquez Trillo
3. Brais Arias Rio
4. María Menduíña Durán
5. Pablo Tortajada Bermúdez
6. Vanessa Vázquez Freire
7. Borja Boado López
8. Ana Barreiro Buján
9. Alexandre Hermida González
10. Rafael Traficante Fernández
11. Lucía Domínguez Rodríguez
12. Raúl Martínez Giraldez
13. Vitor Manuel Giadás Sánchez
14.Leticia Castro Torres
15.Estevo Barcia Galego
16.Alba Ferro Figueira
17.Xerardo Díaz Casal
18.Xoan Lois Valiño Rivas
19.Uxía Araúxo Otero
20.Máximo Sánchez Táboas
21.Saleta Ameixeiras Rodríguez
22.Cristina Miguez Álvarez
23.Xurxo Gregorio Vaqueiro
24.Elba Tenreiro Uzal
25.Saúl Santim Dabranca

"Televisión, manipulación!"

Nace a iniciativa "Televisión, manipulación!"

Perante os reiterados episodios de manipulación informativa nos medios de comunicación públicos do noso país, sempre en beneficio do Partido Popular, un grupo de persoas de diferentes sensibilidades que compartimos unha fonda preocupación sobre este feito, após a cobertura parcial e tendenciosa feita pola RTVG en relación á manifestación de Queremos Galego!, impulsamos a iniciativa "Televisión, manipulación!", xurdida dun grupo no Facebook e agora tamén asentada nun blogue (www.televisionmanipulacion.blogaliza.org), para promover accións públicas de denuncia desa situación, co común obxectivo de acadármonos uns medios de comunicación públicos ao servizo da información, a obxectividade e a pluralidade.

Escollimos a denominación "Televisión, manipulación!", consigna berrada por milleiros de persoas na Praza da Quintana o pasado domingo 18, pois entendemos que esta iniciativa é unha continuación desa protesta, un medio ao través da cal canalizala e estendela.

A CAMPAÑA

A primeira acción que vai desenvolver a iniciativa "Televisión, manipulación!" é a da recollida de sinaturas, a través da Rede, coas que remitiremos unha carta ao Director Xeral da CRTVG reclamando un cambio de rumbo na liña editorial da radio e maila televisión galegas.

O texto da carta podese ler integramente aquí, e para asinala tan só é preciso cubrir este formulario.

POLO CESAMENTO DE CARLOS LUÍS RODRÍGUEZ

Esta iniciativa xordeu como indicamos anteriormente dun grupo de Facebook creado a partires da inmensa indignación que provocou a "entrevista" feita polo xornalista Carlos Luís Rodríguez no marco do programa "Foro Aberto" que substituiu a Hai Debate!, e na que o presentador vulnerou sistematicamente os principios profesionais que deben rexer calquera entrevista, emitindo velada ou explicitamente opinións persoais, formulando preguntas capciosas e de claro sesgo ideolóxico, impedindo que o entrevistado as puidese responder e someténdoo a un xuízo ideolóxico que tiña por única finalidade descualificalo e restarlle credibilidade diante da audiencia.

A actitude reiterada, amosada polo xornalista Carlos Luís Rodríguez, quen teima en imprimir un carácter sectario -coincidente cos intereses e posicións do Partido Popular- ao programa, é o que nos leva a solicitar o seu cesamento como condutor do programa.

Os videos de Queremos Galego

Ante o éxito da manifestación a prol do galego Anxo Lorenzo pide unha reunión con 'Queremos Galego'

O secretario xeral de Política Lingüística, Anxo Lorenzo, convidou ao voceiro da plataforma Queremos Galego, Fran Rei, a celebrar unha reunión para "debater as accións da Xunta "respecto ao galego, aínda que o voceiro da devandita entidade--que agrupa a 500 colectivos de todos os ámbitos sociais-- considerou que se tratae dun "anuncio mediático", xa que non recibiu "comunicación oficial" do encontro por parte do Executivo autonómico.

"Non temos comunicación formal", asegurou Rei, quen despois achacou o anuncio do departamento autonómico ao "éxito da mobilización do domingo "en defensa do galego, que se celebrou en Santiago coa participación de máis de 50.000 persoas.

Nun comunicado, Lorenzo manifestou a súa vontade de que o voceiro da plataforma "poida transmitir directamente as accións e medidas do Goberno que, ao entender da súa organización, motivaron a manifestación do pasado domingo". Neste sentido, pediu a Rei que presente as súas "alternativas" nesta materia para que "poidan terse en consideración" por parte da Secretaría Xeral.

Pola súa banda, Rei lembrou que Lorenzo "coñece de sobra" as peticións da plataforma cívica xa que "no pasado tivo reunións con varias organizacións" que se integran na mesma, entre as que mencionou a CIG-Ensino, STEG ou a Confederación de ANPAs de centros públicos galegos.

A pesar diso, asegurou que aceptarán reunirse co responsable autonómico de Política Lingüística "unha vez chegue a comunicación formal" por parte da Xunta. "A vontade da plataforma é estar aberta a falar con todo o mundo, aínda que sexa para discrepar, xa que pensamos que é bo chegar a todos o ámbitos e a todas as instancias e non nos imos a negar. Aínda que non estamos dispostos a que sexa unha manobra de cara á galería, para ofrecer unha especie de sensación de diálogo e consenso falsificado", matizou.

Finalmente, avanzou que a plataforma Queremos Galego transmitirá a Lorenzo o seu desexo de que "rectifice na política lingüística" da actual Xunta que, na súa opinión, "está servindo para contentar aos sectores hooligans do PP ".

Fonte: A Peneira

Carlos Callón ''entrevistado'' por Carlos Luís Rodríguez

Carlos Callón, presidente d'A MESA pola Normalización Lingüística, ''entrevistado'' por Carlos Luís Rodríguez no programa ''Foro aberto'' da Televisão da Galiza emitido a 19 de outubro de 2009, um dia depois da manifestação a prol da língua da Galiza em Santiago de Compostela convocada pola Plataforma Queremos Galego

Carlos Callón ''entrevistado'' por Carlos Luís Rodríguez
por nagalizaemgalego

Queremos Galego!!!!

O domingo 18 de outubro entre 50.000 (cifra dada pola Policía Local de Compostela) e 100.000 (cifra dada pola organización) galegas e galegos, de diferentes adscricións ideolóxicas, estratos sociolóxicos, e usos da lingua, nos manifestamos na defensa do noso idioma fronte o reiterado ataque que está a sufrir por parte do goberno da Xunta de Galiza presidido por Alberto Núñez Feijóo (PP), convocadas e convocados pola Plataforma Cidadá Queremos Galego integrada por unha diversidade plural de centos de colectivos e persoas.

Os medios de comunicación públicos do noso país (a Radio Galega e maila Televisión de Galicia) non ofreceron unha información veraz que se axustase á realidade do verdadeiro impacto que tivo a mobilización, que contou cun resultado histórico en participación. Nese senso é preciso denunciar a obscena manipulación que por parte dos Servizos Informativos da TVG se quería levar a cabo, pretendendo iniciar unha conexión en directo coa manifestación, no momento xusto en que a primeira lectura do manifesto rematara, e as xentes que ateigaban a Praza da Quintana ían abandonándoa paulatinamente para permitir a entrada dos milleiros de persoas que inda non puideran entrar, e que agardaban nas Praza das Praterías e os seus arredores, e que finalmente encheron por segunda vez a Quintana. É evidente que a distorsión informativa tiña a intencionalidade de ofrecer unha imaxe minorizada dunha mobilización masiva, nun intento claro de manipulación que os milleiros de persoas presentes contestaron berrando, durante preto de dez minutos e con notábel indignación, a consigna "Televisión, manipulación", o que provocou que o equipo da TVG abandonase a praza.

Fronte a esa situación é preciso denunciar e difundir publicamente o acontecido, ao tempo que esixir que os medios de comunicación que pagamos todas e todos os galegos, deixen de ser un instrumento para a deformación interesada, cando non para a propaganda, en beneficio do Partido Popular no goberno do país.

Operación Pandemia

As leccións de Honduras

Theotonio Dos Santos / Correio da Cidadania.

Cóntase un revelador chiste entre os presidentes latinoamericanos:

"- Sabes por que non hai golpes de estado en Estados Unidos?

- Non!

- Porque en EE.UU. non hai embaixada de EE.UU."

Ademais, sabemos que os golpes en Estados Unidos dánse a través do asasinato, puro e simple dos seus presidentes (como no caso de John Kennedy) ou coa axuda da Suprema Corte para impedir o reconto dos votos (como no caso de Bush).

A pesar destes e moitos outros precedentes, vemos agora aos líderes do Partido Demócrata indignarse coa negativa a recontar os votos en Irán, acusado de ser unha tremenda ditadura.

Pero cal é a lección de Honduras? Por primeira vez na historia, os Estados Unidos apoian a condena dun golpe de estado en América Latina permitindo que se realice unha condena unánime dun acto de forza militar en todas organizacións internacionais.

Isto quere dicir que desta vez a embaixada americana non participou do acto de forza? Desgraciadamente non. De xeito indiscreta, un deputado da dereita hondureña revelou publicamente a conspiración que mantiñan os golpistas coa embaixada de EE.UU.

El fíxoo na memorable sección de primitivo disfrace democrático na cal realizouse a “elección” do “sucesor” do presidente Zelaya, que renunciara segundo a carta falsa lida por este novato “sucesor”, que se esqueceu de forxar unha carta de renuncia do vice-presidente, a quen cabería suceder ao presidente secuestrado. Esta sesión foi transmitida por Rádioa Globo de Honduras, última en ser silenciada polos “demócratas” do “goberno provisorio”.

Segundo este deputado, o embaixador de Estados Unidos, que aprobaba a mobilización golpista, había estado en contra de realizar o golpe antes da consulta popular non vinculante, chamada “referendo” pola Corte Suprema hondureña e pola gran prensa internacional que busca desesperadamente xustificar o golpe.

Sería moi difícil crer que o goberno de Estados Unidos estivese ausente da conspiración nun país que serviu de base ás súas organizacións militares mercenarias que desestabilizaron ao goberno lexítimo dos sandinistas. Neste mundo de contra información no cal vivimos, escoitei ao locutor da TV Globo News en Brasil dicir que as organizacións militares dos “contras” hondureños loitaban contra os “guerrilleiros” nicaraguanos.

Sabemos todos os altos custos destas operacións de guerra de baixa intensidade, as cales poden servir de modelo de corrupción para as organizacións de defensa dos dereitos humanos e transparencia. O Congreso de Estados Unidos ocupouse de revelarnos os detalles tenebrosos da operación triangular en contra do goberno sandinista, comandada polo entón vice-presidente de Estados Unidos, George Bush: O goberno de Estados Unidos expandiu as operacións do narcotráfico a partir de Colombia a través dos “contras” asentados de Honduras, Costa Rica e O Salvador. As súas ganancias servían para financiar as súas operacións e, ao mesmo tempo, para comprar armas para o eterno “inimigo” público de EE.UU.: o goberno do Irán.

A pesar das súas diferenzas, os líderes relixiosos iranianos acordaran co entón candidato George Bush prolongar o secuestro dos norteamericanos prisioneiros na súa embaixada en Teherán para desmoralizar a Carter e permitir a vitoria electoral de Reagan a cambio desta axuda militar secreta.

Inmediatamente xorden as acusacións de que este tipo de información fai parte de teorías “conspiradoras”. Con todo, estámonos referindo aos feitos revelados polas investigacións do Congreso de Estados Unidos, o que, todo indica, si cre nas conspiracións, exitosas ou fracasadas.

Estas conclusións refórzanse coas formulacións de Ramsey Clark e o Bispo Filipe Teixeira da Diocese de San Francisco de Asides, na súa mensaxe urxente ao Presidente de Estados Unidos:

Tomando en consideración:

1. A próxima colaboración dos militares de Estados Unidos co exército hondureño manifestado polo adestramento e os exercicios comúns;

2. O papel da base militar Soto Cano, agora baixo o comando do coronel Richard A. Juergens, quen era Director de Operacións Especiais durante o secuestro en febreiro do 2004 do Presidente haitiano Jean-Bertrand Aristide;

3. Que o xefe do Estado Maior do exército hondureño, xeral Romeo Vásquez, foi adestrado na Escola das Américas dos EE.UU.;

4. Que o Secretario Adxunto de Estado Thomas A. Shannon Jr. e o Embaixador dos EE.UU. en Honduras, Hugo Llorens estaban plenamente decatados dos conflitos que conducían ao golpe militar,

“Concluímos que o goberno de Estados Unidos ten responsabilidade do golpe e está obrigado a esixir que o exército hondureño regrese á orde constitucional e evite accións criminais contra o pobo hondureño”.

“Polo tanto insistimos, por de a paz na rexión, que o presidente Barack Obama corte inmediatamente toda a axuda e as relacións co exército de Honduras e suspenda todas as relacións co goberno de Honduras ata que o Presidente constitucional regrese ao seu posto”.

En resumo, o currículo estadounidense en Honduras mostra a dificultade de confiar nos seus designios democráticos na rexión. Quizais a volta dos sandinistas e dos revolucionarios salvadoreños ao goberno logo de anos de brutal represión nos seus países ensine algo á diplomacia estadounidense, aínda vacilante en condenar definitivamente o golpe de estado hondureño.

A prensa internacional expresa estas vacilacións ao chamar a Zelaya Presidente “deposto” e ao golpista Roberto Micheletti Presidente “interino”; ao chamar á consulta non vinculante, proposta por Zelaya para crear unha Constituínte, “referendo” para perpetuarse no poder. Cousas que non se puido escoitar sobre o presidente asasino de Colombia que busca o terceiro período presidencial, nin se escoitaba sobre as pretensións reeleccionistas de Fujimori, Menen ou Fernando Henrique Cardoso.

É tamén revelador entre as súas motivacións a ausencia de referencia na prensa á falsa carta de renuncia do presidente Zelaya lida no parlamento para xustificar a elección do seu sucesor. É cómico que se afirme que este señor foi elixido por unanimidade cando non compareceron a esa sesión os deputados gobernativos ameazados con prisión. Por fin, entre outras insidiosas terxiversacións, preténdese que hai unha confrontación máis ou menos igual entre os defensores armados do golpe e os desarmados manifestantes en contra do mesmo.

Todo isto e as declaracións da secretaria Hilary Clinton sobre o necesario respecto das institucións hondureñas que teñen acordos con EE.UU. móstrannos que hai diverxencias dentro do goberno de EE.UU. Co fantástico apoio internacional co cal conta o presidente Zelaya, estase buscando obrigalo a unha negociación espuria cos golpistas. Ata hoxe a xustiza venezolana non acepta definir como un golpe de estado o que realizaron os seus gorilas locais en 2002. Imaxínese o que van propor en Honduras...

Zelaya e o pobo hondureño teñen moitas dificultades por diante pero non deben acovardarse fronte a elas. Non ten porque baixar a cabeza fronte aos mercenarios e os seus xefes, nin fronte aos golpistas que son desprezados por toda a humanidade, a pesar dos apoios abertos ou ata disfrazados dos grandes medios de comunicación.

Theotonio Dos Santos é Presidente da Cátedra e Rede sobre Economía Mundial e Desenvolvemento Sostible da UNESCO. Profesor emérito da Universidade Federal Fluminense (UFF) de Río de Janeiro.

http://theotoniodossantos.blogspot.com

http://www.alainet.org/active/31500

CiberIrmandade da Fala. Obxetivo: "MANCOMUN"

Todos os gobernos fan unhas cousas mellor e outras peor. O bipartito tivo os seus fallos mais unha das cousas boas que fixeron foi a de lanzar o centro de software libre Mancomún. Durante os últimos anos Mancomún mantivo actualizados en galego os programas informáticos máis usados como o navegador (Firefox) ou a ofirmática (OpenOffice). O Galinux, un sistema operativo para poder ter a computadora completamente en galego tamén foi unha iniciativa de Mancomún.

Durante a campaña eleitoral o Partido Popular prometeu implantar o software libre, pero agora que están na Xunta ameazan con desmantelar Mancomún, e nós queremos evitalo. Se tí tamén queres que Mancomún continúe funcionando, axúdanos sumándote a esta campaña: clica nesta ligazón para enviarlles agora un correo electrónico.

Para impedir o peche de mancomún, colabora facendo ruido: espalla esta nova.

ENTREVISTA. Carlo Maria Martini "É necesario un concilio sobre o divorcio"

Eugenio Scalfari / La Repubblica.

A cara adelgazou, pero os ollos dun azul intenso ilumínana aínda máis. Mírame fixamente, como para recoñecerme. Fai moitos anos que non nos vimos, aínda que falamos a miúdo intercambiando a distancia sentimentos e pensamentos.

Pasaron 13 anos desde ese debate a dúas voces organizado por Vincenzo Paglia, entón asistente eclesiástico da comunidade de San Egidio, no gran salón do palacio da Cancillería en Roma. O tema dese debate era A paz é o nome de Deus, cun subtítulo: Que pode unir hoxe a católicos e laicos. Desde entón, a figura do arcebispo de Milán foi para min un punto de referencia, seguín a súa obra pastoral dirixida aos crentes e o seu diálogo constante cos non crentes, a súa relación co cardeal Silvestrini, con Pietro Scoppola, coa comunidade de San Egidio, coas varias almas da Compañía de Xesús. lin os seus libros, e en concreto, as Conversacións nocturnas en Xerusalén. E agora, o que acaba de saír, Estamos todos na mesma barca, un longo diálogo con Don Luigi Verzè, fundador do hospital de San Rafael en Milán e da universidade do mesmo nome.

O binomio Martini-Verzè asombrou a moitos amigos do cardeal. O fundador do San Rafael é un personaxe de notable audacia que ten moi pouco en común con Martini. Por que lle elixiu precisamente a el como interlocutor? A explicación é clara: as diferenzas entre os dous xorden do libro, pero o obxectivo común é o de chamar a atención dos cristiáns católicos cara a problemas que xa non se poden aprazar.

Pregúntolle a Martini cales son eses problemas en orde de importancia: "Ante todo, a actitude da Igrexa cara aos divorciados, e logo, o nomeamento e a elección dos bispos, o celibato dos sacerdotes, o papel dos laicos católicos e a relación entre a xerarquía eclesiástica e a política. Parécenlle problemas de fácil solución? Poden interesar tamén a un laico non crente como vostede?".

Mírame riseiro e acomódase na cadeira, que renxe, e asáltame o temor de que sexa inestable, pero el tranquilízame: "É sólida, non se preocupe, é que eu me movo demasiado".

Atopámonos nunha habitación moi sobria, cunha mesa longa e algunhas cadeiras, na residencia dos xesuítas en Gallarate. O cardeal, antes de recibirme, reuniuse cuns 50 sacerdotes procedentes dos arredores de Milán. Querían escoitar as súas palabras de fe e esperanza nunha sociedade cada vez menos cristiá e cada vez máis indiferente.

Pregunta. Indiferente cara a que?

Resposta. Xa non hai unha visión do ben común. O sentimento dominante é defender os intereses particulares e non os do grupo. Quizá pensan que son bos cristiáns porque de cando en vez van a misa e achegan aos seus fillos aos sacramentos. Pero o cristianismo non é iso, non é só iso. Os sacramentos son importantes se coroan unha vida cristiá. A fe é importante se avanza xunto á caridade. Sen a caridade, a fe está cega. Sen caridade non hai esperanza e non hai xustiza.

P. Vostede, cardeal Martini, afirmou en moitas ocasións que a caridade é importante, pero quizá sexa necesario definir con exactitude que quere dicir vostede con esta palabra. Non creo que se limite a facer o ben ao próximo.

R. Facer o ben, axudar ao próximo, son desde logo aspectos importantes, pero non son a esencia da caridade. Hai que escoitar aos demais, comprendelos, incluílos no noso afecto, recoñecelos, romper a súa soidade e ser os seus compañeiros. En resumo: amalos. A caridade predicada por Xesús é a participación plena na sorte dos demais. Comuñón dos espíritos, loita contra a inxustiza.

P. No seu libro Conversacións nocturnas, vostede di que os pecados son numerosos e a Igrexa enumera moitos, pero na súa opinión o auténtico pecado do mundo -dio exactamente así, se mal non recordo- é a inxustiza e a desigualdade. Se entendín ben as súas palabras, a caridade consiste en loitar contra a inxustiza?

R. Xesús dixo que o reino de Deus será dos pobres, dos débiles, dos excluídos. Dixo que a Igrexa tería como misión estar ao seu lado. Esta é a caridade do pobo de Deus predicada polo seu Fillo, que se fixo home para salvarnos.

P. Cardeal, a que se refire con pobo de Deus? Son os laicos católicos pobo de Deus?

R. Toda a Igrexa é pobo de Deus: a xerarquía, o clero, os fieis.

P. Teñen os fieis un papel activo no goberno da Igrexa, na administración dos sacramentos, na elección dos seus pastores?

R. Desde logo, teñen un papel, pero deberían desempeñalo moito máis plenamente. Demasiado a miúdo é un papel pasivo. Houbo épocas na historia da Igrexa nas que a participación activa das comunidades cristiás era moito máis intensa. Cando falaba antes dunha indiferenza estendida, pensaba precisamente neste aspecto da vida cristiá. Aquí hai unha lagoa, unha falta silenciosa, especialmente na sociedade europea e na italiana.

P. Pensa na escasa frecuencia dos sacramentos, da misa, das vocacións?

R. Estes son aspectos externos, non substanciais. A esencia é a caridade, a visión do ben común e da felicidade común. Felicidade non só para nós, senón para os demais, e non só no presente, aquí e agora, senón para os fillos e os netos, para as xeracións futuras.

P. A Igrexa institucional fai o suficiente nesta dirección?

R. Fai moito, pero debería facer moito máis.

P. Cardeal Martini, gustaríame exporlle unha cuestión bastante delicada. Un coñecido escritor católico, Vittorio Messori, escribiu recentemente que a Igrexa institucional, é dicir, o Vaticano, coa súa Secretaría de Estado, os seus nuncios repartidos por todo o mundo, as súas estruturas de Curia, non pode sancionar os vicios privados dos poderosos. A súa misión é estipular acordos, concordatos, afrontar problemas concretos de poder a poder. Alcanzou acordos con Hitler, Mussolini, Pinochet, Franco, Craxi: se lles xulgou publicamente polo seu comportamento, pola súa moralidade, non podería actuar politicamente, como é o seu deber. O problema compete, se seica -segundo Messori-, ao confesor, admitindo que algún deses poderosos confésese. De calquera xeito, o tema da salvación é cousa do clero pastoral, dos párrocos e bispos que coidan das almas. Está vostede de acordo con esta distinción entre institucións vaticanas e clero con funcións pastorais?

R. En verdade, non estou moi de acordo: a distinción que fai Messori remóntase a unha fase na que aínda existía o poder temporal e na que o Papa era case un soberano; pero, grazas a deus, ese poder terminou e non pode ser restaurado. É unha sorte que termine. Desde logo, existe unha estrutura diplomática na Santa Sé, pero á fin e ao cabo está formada por sacerdotes, cuxo fin último é dar testemuño da predicación evanxélica e do seu contido profético. A isto teño que engadir que a estrutura diplomática, na miña opinión, é demasiado redundante e require demasiada enerxía da Igrexa. Non sempre foi así. Na historia da Igrexa, durante séculos e séculos, esta estrutura nin sequera existía e no futuro podería reducirse en gran medida, ou ata chegar a ser desmantelada. O deber da Igrexa é dar testemuño da palabra de Deus, o Verbo Encarnado, o mundo dos xustos que virá. Todo o demais é secundario.

P. As igrexas protestantes non teñen estruturas semellantes? Non son necesarias para tutelar a liberdade relixiosa e o espazo público que necesita a Igrexa para difundir os seus valores?

R. As igrexas protestantes non teñen estruturas tan centralizadas e poderosas como a nosa. Desde este punto de vista, son máis débiles que a Igrexa católica, pero noutros aspectos teñen máis cohesión cos fieis.

P. O problema que vostede expón existe, indubidablemente. Afecta aos bispos? Quizá a figura do Papa, que existe só na Igrexa católica, ten como consecuencia certo temporalismo que sobreviviu ao poder temporal propiamente devandito.

R. O Papa é ante todo o bispo de Roma. Para nós, os católicos, é o vigairo de Cristo na terra e debémoslle amor, respecto e obediencia, pero sen esquecer que a Igrexa apostólica eríxese sobre dous alicerces: o Papa e a súa comuñón cos bispos. Recordo que no consistorio que precedeu ao último conclave houbo un debate preliminar para realizar unha especie de retrato robot do futuro pontífice. Cando me tocou falar a min, dixen que nós debiamos elixir ao bispo de Roma. Quería dicir con iso que sempre prevalece a capacidade e a vocación pastoral por encima da diplomática ou a teolóxica.

P. Vostede dixo iso? Que vostedes, o conclave, debían elixir ao bispo de Roma?

R. Parécelle unha herexía? E con todo, este é o mandamento constante segundo a doutrina e a tradición evanxélica.

O tempo pasaba e aínda había moitos temas que me gustou discutir co cardeal Martini, pero temía cansarlle demasiado. Díxenllo, pero me respondeu que podiamos continuar.

Había un tema que me interesaba especialmente. Díxenlle que ao ler o seu último libro, o que escribira con Verzè, pareceume entender que se inclinaba cara a outro concilio, unha especie de Vaticano III. Debilitouse o impulso do Vaticano II? Non habería que retomar o discurso e levalo máis adiante? A resposta que me deu pareceume moi innovadora e tamén imprevista.

R. Non penso nun Vaticano III. É certo que o Vaticano II perdeu parte do seu impulso. Quería que a Igrexa enfrontásese á sociedade moderna e á ciencia, pero este enfrontamento foi marxinal. Aínda estamos lonxe de afrontar este problema e case parece que diriximos a nosa mirada máis cara atrás que cara adiante. Habería que retomar o impulso, pero para facelo non é necesario un Vaticano III. Dito isto, eu son partidario doutro concilio, é máis, considéroo necesario, pero sobre temas específicos e concretos. Considero que habería que pór en marcha o que se suxeriu, ou mellor devandito, decretou, no Concilio de Constanza, é dicir, convocar un concilio cada 20 ou 30 anos, pero cun só argumento, dous como moito.

P. Isto suporía unha revolución no goberno da Igrexa.

R. A min non mo parece. A Igrexa de Roma non se chama apostólica por casualidade. Ten unha estrutura vertical, pero ao mesmo tempo tamén horizontal. A comuñón dos bispos co Papa é un órgano fundamental da Igrexa.

P. E cal sería o tema do concilio que vostede desexa?

R. A relación da Igrexa cos divorciados. Afecta a moitísimas persoas e familias, e desgraciadamente, o número de persoas implicadas aumentará, así que hai que afrontalo con sabedoría e visión de futuro. Pero hai outro argumento que debería afrontar un próximo concilio: o do curso penitencial da propia vida. Verá vostede, a confesión é un sacramento extremadamente importante, pero xa exsangüe. Cada vez son menos as persoas que o practican, pero, sobre todo, o seu exercicio converteuse en algo case mecánico: confésase algún pecado, obtense o perdón, recítase algunha oración e acabouse. Na nada ou pouco máis. Hai que devolver á confesión unha esencia autenticamente sacramental, un percorrido de arrepentimento e un programa de vida, unha confrontación constante co propio confesor; en resumo, unha dirección espiritual.

Levantámonos. Díxome que lera o meu último libro, O home que non cría en Deus, e que atopara algunhas concordancias coa súa visión do ben común.

Deille as grazas. Eu síntome moi próximo a vostede, díxenlle, pero non creo en Deus, e dígoo con total tranquilidade de espírito.

"Seino, pero vostede non me preocupa. Ás veces, os non crentes están máis próximos a nós que moitos falsos devotos. Vostede non o sabe, pero o Señor, si".

Sentín a tentación de abrazalo, pero estamos os dous algo trementes e correriamos o risco de acabar no chan. Estreitámonos a man prometendo volver vernos pronto.

http://ricerca.repubblica.it/repubblica/archivio/repubblica/2009/06/18/il-cardinale-martini-un-concilio-sul-divorzio.html

Báculos e fusís.

Rafael Fernando Navarro.

O capital e os militares sempre se atribuíron un mesianismo delirante para salvar aos pobos das súas propias decisións. Cando a xuízo de ambos os poderes fácticos os electores toman un camiño que vai contra os propios intereses, exercen o seu orgullo de salvadores da historia para reconducir a economía e a orde.

E en nome da patria, dos valores da tradición e dos intereses bancarios colócanse en cadeiras de brazos presidenciais. Os pobres, os ignorantes, os marxinados deben confiar os seus estómagos baleiros á esmola sempre caritativa e piadosa dos petos dos poderosos.

E acompañando a eses poderes, dándolle a sombra refrescante do palio, a Igrexa. Unha Xerarquía hipostáticamente pegada á billeteira e os fusís.

En Honduras non houbo unha “sucesión constitucional” como denomina Micheletti á súa propia entronización. Só as urnas son matriz de democracia. Os pobos elixen aos seus mandatarios e repróbanos cando exercen mal o seu labor. Pero ninguén ten o privilexio de constituírse en salvador da orde que no fondo significa salvagardar os intereses económicos dunha minoría.

Pois ben, a Igrexa, unindo os báculos aos fusís, perpetra conxuntamente ese golpe de estado e orgullosamente pontifica o que é legal e o que non. O Cardeal Rodríguez esixe á OEA que “preste atención a todo o que viña ocorrendo fora da legalidade en Honduras”. Recórdalle ao Presidente que prometeu na súa toma de posesión non roubar, non mentir, non matar. Debe meditar xa que logo se o seu regreso non levará un derramamento de sangue que non se deu ata agora.

Que prometerían os Bispos o día da súa consagración? Cumprir cunha vocación de servizo aos máis pobres, aos desherdados da terra, loitar pola xustiza, ser a voz dos que non a teñen? Prometeron servizos distintos aos de Helder Cámara, Casaldáliga, Sobrino, Ellacuría, Martín Baró? Inspiroulles o Espírito Santo outro mandato que aos teólogos da liberación?

Os Bispos saben moito de ditaduras. Estiveron sempre unidos ao poder desde Constantino, salvo raras excepcións. Impulsaron as cruzadas opresoras de Franco, Pinochet, Videla. Compartiron prostitución con Ströner, Somoza ou Marcos en Filipinas. Os Papas excomungan aos que incumpren o dereito canónico, pero bendiín, como a cruzados corresponde, aos que pisan os dereitos dos pobos cunha infecta bota militar.

Absolven aos executados xunto a tapias brancas para que alcancen o ceo mentres empuxan coas súas mitras aos executores para que posúan a terra. O conxunto de nacións, comezando pola ONU, pasando pola OEA, ata o último mandatario demócrata, condena a actitude militar de Honduras. Ningunha Conferencia Episcopal anatematiza aos Bispos hondureños por apoiar, báculo en man, o levantamento soldadesco contra as urnas. Están obsesionados coa entreperna do mundo, co aborto, coa homosexualidade, cos “valores cristiáns”, coa familia, co latín, coa cruz gammada do IRPF. Non lles queda tempo para defender unha democracia na que non cren nin practican. Están empeñados en canonizar aos mortos polas hordas marxistas.

Os mártires laicos do franquismo, de Pinochet, de Videla, aínda que sexan curas vascos, chilenos ou arxentinos non teñen cabida. Mons. Romero é un marxinado e non vale a pena telo en conta. Vicente da India é só un cura arrepentido que cometeu o delito de casar cunha xornalista. O demais non importa. Os ditadores sono pola graza de Deus para promulgar leis cristiás, para levar aos súbditos polos camiños da decencia e engrandecer á Igrexa como co-gobernante e impositora de valores eternos.

Atopeime a Deus entre os piñeiros, facendo cruces de maio con bágoas de resina.

http://marpalabra.blogspot.com

Festigal 09

O Festigal consolídase coa súa oitava edición, que terá lugar os días 24 e 25 de Xullo, coincidindo co Día da Patria Galega e tamén festivo local na capital, Santiago de Compostela.

Está concebido como un escaparate cultural, onde a cultura galega e a internacional (tradicionalmente cunha especial atención aos países da lusofonía), manteñen un frutífero diálogo. Vai máis alá dun simple festival de música, xa que conta con charlas, mesas redondas e presentacións de libros -galería das ideas-, actuacións de maxia, tendas de artesanía, de libros, estreos audiovisuais...

O programa musical aposta polos autores e grupos internacionais, así como polos grupos galegos.

En base aos anos anteriores, está previsto que pasen 20.000 persoas ao longo dos dous días que dura o Festigal. Na organización participarán 200 persoas, contando os voluntarios. O Festigal contará con 40 postos de artesanía e tendas, 6 exposicións e 15 postos de xantar e bares.

O recinto, que ocupará un total de 20.000 metros cadrados, contará con zona de acampamento, na que se instalarán, en torno a 160 tendas. Para a promoción do Festigal 2009, editaranse 20.000 programas, 15.000 cartaces e 50.000 folletos.

	Concetos do Fetigal 09

24 de Xullo: 23:00h

CHAMALLEXIS!

OS JOHN DEERES

SOM DO GALPOM

DJ CLICK LIVE


25 de Xullo: 22:00h

DESCARGA AO VIVO

KATEMBE PROJECT

OS TRES TREBÓNS E AMIGHOS, A GRANDE TREBOADA

+Info: www.festigal.com

Comunicado sobre a violencia contra a poboación civil no Leste do Congo

Federación de Comités de Solidariedade con África Negra

A VIOLENCIA CONTRA POBOACIÓN CIVIL NO LESTE DO CONGO, UNHA ESTRATEXIA QUE PREPARA A ANEXIÓN DESTA REXIÓN A RUANDA.

A guerra que azouta a República Democrática do Congo e que causou xa máis de cinco millóns de mortos, estase recrudecendo. O resultado: máis mortes de civís, violacións masivas e destrución do tecido produtivo dalgunhas das provincias do Leste do Congo.

As dúas últimas guerras sufridas neste país, nos anos 1996 e 1998 foron planificadas e apoiadas loxísticamente polos EEUU para asegurarse o control dos recursos mineiros do centro de África. Os executores directos foron os países aliados da zona. Un deles, Ruanda, resgardándose baixo o paraugas de silencio tecido polos países occidentais, continúa hoxe executando unha política destinada a anexionarse importantes territorios da rexión do Kivu.

O goberno ruandés, na súa política de expansión, conseguiu xa o mando das administracións civís das provincias congolesas de Kivu Norte e Kivu Sur a través de membros dos grupos rebeldes que foron “reinsertados” nas institucións coa complicidade da comunidade internacional, xa que o último informe do panel de expertos da ONU deixou ben claro, novamente, a implicación de Ruanda no Leste mediante o seu apoio directo aos grupos rebeldes. Ten tamén o control de parte do exército gobernamental alí estacionado e iso grazas á implicación de importantes redes de funcionarios congoleses corruptos cuxas ramificacións poden chegar ata a presidencia da República, en Kinshasa.

A política expansionista de Ruanda levoulle a facer todo o posible para expulsar á poboación congolesa da zona dos Kivus e permitir así a súa substitución por poboación ruandesa. Unha estratexia moi importante para levar a cabo ese obxectivo foi a utilización dun gran número de grupos guerrilleiros, -de moi variado signo e ata, ás veces, aparentemente antagónicos- que matan, violan, rouban, aterrorizan e destrúen toda actividade produtiva. Desa forma obrigan ás xentes a fuxir dos seus poboados e a ser cada vez máis dependentes de Ruanda. O incremento dos ataques por parte destes grupos desde principios de xullo 2009 está dentro desa lóxica.

O alto número de vítimas que, desde 1998 ao 2003 houbo en territorio congolés só pode explicarse por unha estratexia planificada previamente e destinada a eliminar o maior número posible de poboación civil congolesa. A esta conclusión chegaron numerosas organizacións da sociedade civil, quen denunciaron no seu momento que os ataques dos grupos guerrilleiros facíanse coincidir co momento da colleita e causar así un maior prexuízo provocando a penuria e o fame entre a poboación refuxiada. Así o considerou tamén a Audiencia nacional española ante os testemuños de militares ruandeses, testemuñas protexidas. Así o fai constar o xuíz no seu auto emitido o 6 de febreiro do 2008 no que acusa de xenocidio a numerosos altos cargos civís e militares do actual goberno ruandés.

Esta guerra quíxose presentar como “cuestións tribais” e enfrontamentos provocados e financiados por multinacionais interesadas no coltán, pero en realidade foi unha guerra programada por Ruanda para obter o control das provincias máis ricas do Congo en coltán e casiterita.

Esta guerra acabaríase rapidamente se os países occidentais cortasen o fluxo de axuda económica ao goberno ruandés. Iso é o que fixeron Suecia e Países Baixos, ao ser evidente que Ruanda estaba financiando os grupos rebeldes e favorecendo as masacres da poboación civil.

Así mesmo, os países occidentais deben esixir a Ruanda que resolva de xeito definitivo o problema das FDLR, forzas rebeldes hutu, escondidas en territorio congolés desde o xenocidio de Ruanda, fai xa máis de 14 anos. Dado que unha solución militar a este problema demostrou ser inviable e só conduciu a máis masacres e violacións da poboación civil, urxe unha solución negociada. Os países occidentais deben deixar de actuar cunha dobre medida e esixir a Ruanda o mesmo que se esixiu e esíxese a outros países africanos enfrontados a situacións similares: que resolva XA a cuestión dos refuxiados hutu ruandeses no Congo ofrecéndolles unha posibilidade real de retorno ao seu país, mediante un diálogo aberto e pacífico.

Puidemos elaborar este comunicado grazas ás novas que nos envían os nosos amigos congoleses. Unímonos ao seu berro de sufrimento, e queremos que este berro rompa o silencio imposto polos intereses económicos e políticos, tanto africanos como occidentais.

Agradeceriámosvos que difundísedes o máis posible este comunicado.

Federación de Comités de Solidariedade con África Negra

7 de Xullo de 2009

11 lobos vestidos con pel de igrexa. Golpe de estado, vergonza humana.

Mons. Higinio Alas Gómez.

Antes de que te sacara do seo da túa nai, mireite; antes de lle saíres das entrañas, consagreite; constituínte profeta para as nacións. Alongou o Señor a súa man e tocou con ela na miña boca; logo díxome: Fíxate, poño a miña palabra na túa boca. (Xeremías 1.4-9). Ide e sabede que vos mando coma años entre lobos. (Lc.10.3).

Os 11 apóstolos de Cristo foron mártires, con excepción de San Juan. Na actualidade, vemos que os sucesores dos apóstolos en Honduras convertéronse en lobos vestidos con pel de Igrexa. Vostedes, pastores, consagráronse a Cristo, ou se consagraron ao becerro de ouro? Que fará o Pastor Alemán en Roma, unirase aos seus lobos ou será fiel a Cristo e ao profeta Xeremías? Na súa consagración apostólica deron xuramento a Cristo ou aos imperios deste mundo? Por que lles teñen medo, se o Señor Deus díxolles “Eu estou con vostedes para liberarvos” Se os militares e a oligarquía que deu golpe de estado en Honduras impuxo tanta represión contra un pobo que sofre inxustiza social, miseria, humillacións, iso indica que a estas alturas a chamada “época da democracia”, é unha mentira e un engano para toda a humanidade. un pequeno grupo de forzas, sedentas de poder económico e político, está facendo retroceder todos os logros e avances da democracia e da xustiza en Latinoamérica e no mundo enteiro.

Resulta humillante, para o xénero humano, que os militares, falen do seu sacro deber de prepararse para ser os defensores dos pobos, sendo os que impoñen tanta violencia contra os seus propios irmáns. Eles, no canto de defender a xustiza e a honra dos seus pobos foron capacitados militarmente, polo sistema económico e político establecido para ser os verdugos dos seus compatriotas. É vergoñoso para a historia do xero humano, saber que estamos pondo os precedentes para ser axuizados polas futuras xeracións ante o retroceso da democracia, a xustiza e dignidade humana. Se as organizacións nacionais e internacionais como a OEA, Nacións Unidas (ONU), institucións internacionais de dereitos humanos, igrexas, cortes supremas de xustiza, e tantas institucións que loitan pola paz e a democracia non son capaces de deixar ante a historia dos pobos, un exemplo de xustiza e dignidade humana, serán sinalados para sempre, como membros culpables por ser cómplices dun dos retrocesos máis negros da historia humana. É causa de dor e angustia para toda a humanidade, que nos deixemos vencer e non demos marcha atrás axuizando e pondo ante as cortes de xustiza aos culpables intelectuais e materiais do golpe de estado contra a sociedade civil que é a que elixiu aos seus gobernantes.

Atopámonos a nivel planetario ao final dun ciclo máis do proceso evolutivo da humanidade, de acordo ás profecías, maias, apocalípticas, exipcias, e de tantos profetas e profetizas. Tanto eles como os científicos, astrónomos, arqueólogos e metafísicos concordan en afirmar que o ano 2012 cúmprese o quinto ciclo de millóns de anos de evolución do planeta terra. Uns e outros están anunciando as gravísimas consecuencias que terá que sufrir a humanidade, polos malos tratos que se estivo dando contra a vida do planeta, especialmente pola ambición de poder económico e político mundial sistematizado e envellecido das superpotencias. As profecías e os estudos científicos, non se publicaron para que se cumpran, senón para previr aos pobos e facerlles conciencia a fin de elevar os niveis de defensa do planeta mediante a solidariedade e espiritualidade da comunidade humana. O golpe de estado en Honduras é un reto histórico para toda a humanidade para camiñar con máis definición e firmeza coa finalidade sacra da construción dunha nova sociedade democrática. Os resultados finais deste reto histórico dirannos claramente a cualificación que merecemos, se de humanos ou de verdugos. A lei da compensación universal, que se cumpre irremisiblemente, diranos se estamos camiñando cara á vida, a xustiza e espiritualidade, ou se estamos construíndo as nosas propias tumbas. Unidos a Cristo e ao seu heroico pobo.

http://www.todosconhonduras.cult.cu/index.php?lang=1&cont=articulo_interno&id=135