terça-feira, janeiro 30, 2007

Regras mudam para acolher Pescanova.

Governo mudou sistema de incentivos para garantir fábrica galega.

DiarioEconomico.com

Gilda Sousa


O Governo parece disposto a que nada interfira com a intenção da Pescanova de instalar na costa portuguesa uma unidade de produção de rodovalho, um investimento de 140 milhões de euros. Alterou o sistema de incentivos MARE – Programa para o De senvolvimento Sustentável do Sector da Pesca para co-financiar o projecto e garantiu que a zona visada, junto à Praia de Mira, no distrito de Coimbra não apresenta problemas ambientais.

A questão ambiental terá sido a primeira preocupação, já que o projecto vinha da Galiza, chumbado, porque a localização pretendida pela Pescanova estava inserida na Rede Natura. Segundo a organização ambientalista Quercus, a instalação em Mira tem o mesmo problema. Será necessário ocupar áreas protegidas pela Rede Natura. No entanto, o Governo já garantiu que o ambiente não será entrave. “Não há impacte significativo na área em que o projecto será instalado”, reafirmou recentemente Basílio Horta, o presidente da Agência Portuguesa para o Investimento, ao Diário Económico. Esta “primeira certeza”, não dispensa, no entanto, a realização de estudos de impacte ambiental, acrescenta.

No limite, o Governo pode utilizar o princípio do interesse público, relegando para segundo plano os instrumentos de protecção ambiental e de ordenamento, à semelhança do que fez recentemente com a fábrica do Ikea em Paços de Ferreira e com projectos turísticos da costa alentejana.

Aliás, é esse o objectivo subjacente ao sistema PIN (projectos de potencial interesse nacional). Um mecanismo de excepção que o Governo criou poucos meses depois de tomar posse e que está a utilizar para aprovar investimento, muito nacional e algum estrangeiro.

A alteração das regras de acesso aos incentivos será mais pacífica. Em causa estão duas portarias, publicadas a 18 de Dezembro e 19 de Janeiro, que alteram o regulamento inicial da medida de apoio à aquacultura do MARE, adaptando-o aos projectos PIN (de potencial interesse nacional). A Pescanova é o único projecto com esta classificação no âmbito do Ministério da Agricultura e Pescas. No essencial, as alterações eliminam o limite de três milhões de euros para o apoio máximo a conceder e permitem a apresentação de candidatura sem a necessária apresentação de autorização de instalação ou comprovativo de propriedade dos terrenos ou de direito de uso, no caso de se tratar de área do domínio público marítimo.

Sem esta flexibilização de regras, a Pescanova não caberia no MARE. Segundo o Ministério da Agricultura e Pescas, o grupo vai receber 30 milhões de euros ao abrigo deste programa, metade como empréstimo reembolsável e o restante a fundo perdido. Para o efeito, a linha de apoio à aquicultura teve de ser reforçada, estando a necessária reprogramação financeira ainda à espera do aval de Bruxelas.

No total, incluindo incentivos fiscais, o Governo prometeu à Pescanova 45 milhões de euros de apoios. É cerca de um terço do investimento global, abaixo dos 50% de apoio máximo concedidos na Galiza e do que, segundo um comunicado da própria empresa, o Governo português também poderá dispensar.

Isolados, os incentivos não determinam a captação ou perda de um investimento. Uma fonte ligada à captação de IDE diz não ter conhecimento de projectos que o país tivesse perdido por este motivo. Casos mais noticiados, como a não vinda de veículos que chegaram a estar na calha para Portugal e para a Autoeuropa ficaram a dever-se, sobretudo, a estratégias empresariais e políticas, de protecção de investimentos e postos de trabalho já contratados noutros países. Foi o caso do Lupo, cuja produção a Volkswagen chegou a pensar instalar na Sodia – a fábrica que a Renault deixou vazia em Setúbal – e que acabaria por ser dado à VW belga.

No caso da Pescanova, as condições da costa nacional, a reduzida exploração aquícola e, sobretudo, a flexibilidade ambiental – já que foi esse o factor distintivo face à alternativa galega – terão sido factores de peso. Ao ponto deo grupo estar a analisar a extensão da actividade a outras zonas da costa portuguesa.


GANDHI

Hoxe cúmprense 59 anos do asasinato de un home que, pola súa histórica e transcendental relevancia especial, podería clasificarse dos poucos dignos de mención si tiveramos que dar dez nomes de persoas relevantes na historia da humanidade. Mohandas Karamchand Gandhi, mais coñecido como "Mahatma" (grande alma) Gandhi.

So unha frase dende GALIZA SOSEGO: Si no noso corazón, albergaramos unha dezmillonesima parte da alma de Gandhi, este mundo seria moito mellor e mais feliz

O ESTADO DE ISRAEL TERÁ UN PRESIDENTE ÁRABE

A nova Presidenta en exercicio de Israel, trala inhabilitación do seu predecesor por acusacións de violación é Dalia Itzik. Cando esta teña que saír ao estranxeiro, o Presidente en funcións do estado xudeu será o membro da Knesset e Voceiro adxunto, o árabe-druso Majallie Whbee do partido Kadima. Itzik ten previsto unha saída ao exterior o próximo mes de febreiro. Whbee dixo que agardaba presidir ao país, aínda que sexa de xeito temporal. “Prefería que aconteza noutras circunstancias, pero [eu converterme en Presidente] proba de que nós os drusos somos compañeiros leais na construción deste país”, dixo. “Servín como oficial do exercito por anos e comandei a moitos xudeus. A responsabilidade estará en min de dirixir ben a este país”. Whbee converterase no primeiro líder non-xudeu dun estado ou monarquía xudía a partir da morte no ano 4 A.E.C. do Rei Herodes, o seu pai convertérase ao xudaísmo, pero a súa nai era nabatea.

GALIZA SOSEGO: HOXE É O 80 CUMPREANOS DE OLOF PALME

O PROPÓSITO DA SOCIEDADE NON É REALIZAR NINGUNHA IDEA SINGULAR, SEN QUE TEÑA RELACIÓN COAS CONDICIÓNS DA VIDA HUMANA.

"Olof Palme”

O día 30 deste mes Sven Olof Joachim Palme, cumpriría 80 anos de non ser que aquela anónima bala asasina rematara coa súa vida un triste 28 de febreiro de 1986. GALIZA SOSEGO ride unha homexe no día de hoxe cun extracto da conferencia pronunciada por OIof Palme o 3 de abril de 1984 no John F. Kennedy School of Government, Harvard University, nun acto en memoria de Jerry Turf.


Hai pouco en Viena, tiven a oportunidade de oír o discurso do Dr. Bruno Kreisky cando deixo a chancelería e o liderado do partido democrático social austríaco. Expectantes e sentamos alí para escoitarlle, esperabamos oír unha detallada historia de longa e axitada vida, e das súas experiencias políticas erradas e acertadas. Pero en absoluto! Bruno Kreisky falou soamente sobre o futuro. Retirouse da vida oficial no seu conxunto cun pensamento cara adiante.

Con esa vista no futuro, Bruno Kreisky estableceu o seu tema principal: que a diverxencia crucial en política é hoxe actitudes extremas ou desemprego, ou benestar. Pero os críticos do sector público tenden a esquecerse dalgunhas verdades simples. Un sector público fiable é de importancia suprema nunha economía progresiva. Unha infraestructura ben desenvolvida é crucial para a extensión industrial. O goberno central e as autoridades locais tamén inflúen beneficiosamente na producción da industria directamente coa adquisición de mercancías e de servizos. Moita xente no sector privado depende das actividades do goberno local para o seu sustento.

Pero no que se refire sobre todo a min hoxe é a importancia do traballo persoal e da liberdade dos operarios do sector público. O sector público e o traballo de operarios públicos pódense describir en moitos diversos xeitos: os profesores que fan o mellor para educar aos nosos nenos; os traballadores do fogar, axudando aos nosos xubilados cos quefaceres doméstico nos seus fogares; o persoal nos nosos servizos médicos que se esforzan no coidado do enfermo.

Penso que un dos aspectos máis bos da sociedade do benestar (de Suecia) é o coidado prenatal e posnatal dado ás nais e aos bebés nas nosas maternidades e clínicas. Este tipo de coidado comezou, como tantas cousas, como iniciativa privada de médicos eminentes. Fixemos uso das súas grandes habilidade e experiencia, e agora, ese servizo está hoxe dispoñible para cada todos e cada un como parte do sector público. Todas as nais e os seus nenos sen distinción gozan de tratamento libre nestas clínicas. Sen ningunha competición e sen buscar “beneficios de facturación”, a maternidade de Suecia e o coidado dos nenos é tan bo que temos a porcentaxe máis baixa de mortaldade infantil no mundo e ningunha diferenza social nos resultados do coidado. O que estou tratando de facerlles ver é que hai que incluír nos programas a protección aos membros débiles da sociedade do mellor xeito posible pero non como un tratamento especial senón que sexa extensivo a todos os membros da sociedade. Soamente entón as reformas sociais se arraigan profundamente entre a xente.

Os opositores do estado de benestar din que un sector público grande conduce á ineficacia e retarda o desenvolvemento económico. Non hai datos para apoiar aseveracións desta clase. É imposible establecer que hai calquera conexión entre un sector público grande e un desenvolvemento económico baixo nos países industrializados. Moitos países, por suposto, están loitando con déficit orzamentais grandes e desequilibrios económicos. E é evidente que a extensión da asistencia social e do sector público é dependente sobre o desenvolvemento económico xeneral.

Pero o goberno que conduzo rexeitou recorrer a unha política unilateral de reducción do benestar da xente e a un desemprego crecente. Chegamos á conclusión que o problema non é sobre todo que o sector público é demasiado grande, senón que o sector industrial é demasiado pequeno e que temos demasiada capacidade ociosa en industria. Polo tanto, estamos concentrando os nosos esforzos en promover a extensión industrial que en última instancia daranos os recursos para unha acumulación continuada de servizos públicos moi necesarios.

O propósito da sociedade non é realizar ningunha idea singular, sen que teña unha relación coas condicións da vida humana. Non debe ser construído para gozalo coa vista, nin como meta en si mesmo para manifestar a grandeza da nación ou do estado, nin do interese de ningún grupo ou clase particular. Non debe ser construído segundo ningún modelo estándar resolto para a sociedade perfecta do futuro.

A sociedade e as súas institucións son para servir á xente aquí e agora, de modo que poidan realizar os seus proxectos de vida, que vivan as súas vidas. Entón ninguén ameazará o seu futuro. Entón a xente poderá construír as súas experiencias vida como xeración pioneira. A dirección da sociedade e da solidariedade é que cada un terá acceso a todos os recursos de modo que poida realizar as empresas esenciais da vida humana, o gran proxecto de vida. Estas son os obxectivos que formaron a fundación da sociedade do benestar. Estes son os fundamentos dunha comunidade libre, construída na colaboración voluntaria entre os cidadáns independentes e libres.

Traducción do Inglés: GALIZA SOSEGO

segunda-feira, janeiro 29, 2007

Os "cazaherdanzas" do Opus Dei


Na vida habitual adóitase falar de homes que cazan todo: dotes, recompensas, talentos. O Opus Dei reúne unha especialidade pouco coñecida, a de "cazaherdanzas", pois algúns dos seus seguidores dedícanse a sacar diñeiro das persoas con idades xa avanzadas e que desexan destinar os seus bens a unha actividade en beneficio dos máis necesitados ou dunha obra social importante.

Todo consiste en transformar ese desexo en algo lucrativo para a única prelatura persoal que existe na Igrexa Católica, iso si, co pretexto duns fins moi bos.

Ao longo dos meus case trinta e catro anos de pertencer ao Opus Dei detectei algúns casos, grazas a haberme dedicado durante máis de vinte e cinco anos á atención de supernumerarios maiores de 65 anos. Tratábase dunha dedicación que non compracía a moitos outros da Obra. Eu o facía encantado, pois sempre me gustou a atención das persoas maiores.

O Opus Dei necesita moito diñeiro para as súas actividades. Raro é o ano que, polo menos unha vez, non se fai unha campaña para sacarlle os cartos á xente. Igual que nunha empresa de prestixio, determínanse uns obxectivos e as persoas pertencentes á institución deben ofrecer unha lista de nomes de amigos aos que se poden sacar elevadas sumas de diñeiro para destinar a obras corporativas. Ata hai que especificar que cifra vaise a propoñer á persoa á que se pretende abordar. Penso que nos "cazaherdanzas" débese producir unha situación parecida. con metas concretas.

No mesmo centro da Obra próximo ao estadio Santiago Bernabéu de Madrid que citaba no meu artigo anterior sobre a situación das mulleres que atenden a administración dos centros, vivín unha situación que sempre me deu que pensar. O director era unha persoa de orixe humilde e profesor de universidade que algunha vez contounos aos agregados xa maiores algunhas das actividades que realizaba, sacar diñeiro a persoas para as actividades da prelatura.

Tiven oportunidade de experimentalo nas miñas propias carnes cun supernumerario de 82 anos, solteiro, que vivía con dúas irmás solteiras, nunha vivenda propia nesa zona de nivel económico tan alto en Madrid, aínda que el pertencía á clase media e foi funcionario dun ministerio.

Unha noite, este supernumerario de 82 anos deitouse e non volveu levantarse. Faleceu mentres durmía. Foi unha sorpresa a súa morte para todos, pois gozaba de boa saúde. Ninguén esperaba que V. (o seu nome empezaba por esta letra) fósenos a deixar axiña que, pero así sucedeu. Debo aclarar que levaba un grupo de supernumerarios formado por unhas 10 ou 12 persoas no que raro era o ano que non morría un deles, todos maiores de 65 anos, salvo moi rara excepción.

Chegou o día do funeral de V. A cerimonia celebrouse nunha parroquia próxima. Este supernumerario non era dos populares do centro, aínda que o grupo que levaba era un dos que tiña unha idade media máis elevada. O director foi ao acto litúrxico. Non lle dei maior importancia. Pensei que quería acompañar á familia do falecido, pero os feitos demostráronme que buscaba algo máis.

Pois ben, ao terminar a misa de funeral, o director do centro veu cara min e preguntoume quen eran as irmás de V, ao que eu sinaleille onde estaban. Eu pensei que todo se quedou naquela conversación de pésame, pero os feitos posteriores confirmáronme que a miña estimación era falsa, pois o director do centro ao que ía era a sacar unha herdanza das irmás daquel supernumerario.

Pasados uns meses atopeime pola rúa a unha das irmás de V. Díxome que se acababa de atopar co director do centro e que lle falou de algo que medio a entender que non lle gustaba. Adóitase dicir que o mundo é moi pequeno.

Momentos antes atopoume a este home que un día deunos a entender que se dedicaba nos intres libres a sacar diñeiro de persoas maiores. A irmá de V. foi unha delas. Posteriormente souben que se ía a respectar que as irmás do supernumerario falecido para que vivisen no seu domicilio ata a súa morte. Non sei se ao final cederon o piso de V á Obra, pero os tiros do cazaherdanzas ían por aí.

Se tamén do caso dunha adiñeirada familia madrileña que se decatou, á morte da súa nai que esta cedera todos os seus bens a unha obra corporativa do Opus Dei. Isto provocou un gran malestar entre os herdeiros.

Unha das cousas que se adoita aconsellar aos numerarios e agregados do Opus Dei que van facer a incorporación definitiva que fagan testamento (é obrigatorio) a favor de obras corporativas da Prelatura. Ata se ofrecen unha lista de posible entidades beneficiarias e de testamenteiros (todos numerarios) que se encargarán de todo, unha vez prodúzase o falecemento do membro da institución.

Pero ademais non só aconséllase facer testamento a favor dunha obra corporativa. Os membros que son designados herdeiros en testamento polos seus pais, adóitaselles aconsellar que o que herdaron cédano ao Opus Dei.

Se de amigos meus que foron xenerosos ao ceder os seus bens mentres pertencían á institución, pero que, ao abandonala, non se lles devolveu nada e tiveron problemas para saír adiante. Na Obra, pídese xenerosidade e "bo espírito" (é unha palabra que dentro se emprega segundo convén) aos demais e eles non son nin xenerosos nin poden ser presentados como modelos neste campo.

Hai unha fundación que se dedica a obter diñeiro para subvencionar becas de seminaristas que queren cursar os seus estudios eclesiásticos na universidade de Navarra. Sempre hai persoas ilusionadas con ser patrocinadores dunha actividade tan digna. Cada un que pense o que queira.

Fai tempo chamoume por teléfono un amigo meu. Nalgúns sitios de Galiza correra o pánico, pois algunhas persoas do Opus Dei estaban achegándose a viúvas e señoras maiores para conseguir que os seus bens deixásenos en testamento ás facultades de estudios eclesiásticos da universidade de Navarra.

Eran outros casos máis de "cazaherdanzas" como os que describín anteriormente. Debo aclarar unha cousa. Ao pouco de deixar a Obra fai oito anos visitei un notario e fixen un novo testamento. Non quixen que o Opus Dei fose o herdeiro dos meus bens.

Nacho Fernández

sábado, janeiro 27, 2007

O concello de Ciempozuelos quita o día do Holocausto e o embaixador israelí denuncia os feitos

(ReporteroDigital/Axencias).-O embaixador israelí en Hespaña, Victor Harel, denunciou que o Concello da localidade madrileña de Ciempozuelos decida "cambiar" o Día de Memoria do Holocausto, por algo "inaudito" chamado "conmemoración do xenocidio palestino", segundo manifestou nunha carta remitida á súa alcaldesa, Susana León.

Harel cualificou esta iniciativa de "insensata e vil idea", cometida "posiblemente por ignorancia ou indiferenza do acaecido ao pobo xudeu".

"Non só ofenden a seis millóns de vítimas, (...) a miles de sobreviventes do inferno nazi, (...) por centos de “xustos” que arriscaron as súas vidas salvando xudeus", sinalou o embaixador, senón que "ofenden a unha inmensa maioría de hespañois, que en moitas partes de Hespaña uníronse" en memoria das vítimas do Holocausto.


FALTA DE COÑECEMENTO SOBRE O CONFLITO

No respectivo ao "xenocidio palestino", que Harel asegura é "inexistente", a carta expresa o máis "enérxico repudio por esa irresponsabilidade que demostra falta de coñecemento sobre o conflito" na rexión de Oriente Próximo. "Ao inventar o xenocidio palestino están basicamente ignorando -- e talvez ata premiando-- a organizacións terroristas palestinas cono Hamás", denunciou, recordando que son consideradas como tal ata "polo seu propio Goberno".

Rusia encobre crimes de guerra en Chechenia.


Segundo informa o xornal The Independent na sua edición do 25/01/07, organizacións de dereitos humanos denunciaron os esforzos do goberno ruso para encubrir crimes de guerra no territorio separatista de Chechenia logo de que o Kremlin iniciou unha batalla legal contra dúas agrupacións de alto perfil que traballan en Chechenia, a Sociedade da Amizade Ruso-Chechena, pechada a semana pasada por orde da Suprema Corte de Xustiza, e Iniciativa Rusa pola Xustiza, que sostén enfrontamentos coas autoridades de Moscú. Ambas agrupacións dedícanse, entre outras cousas, a buscar xustiza para chechenos vítimas de abusos por parte das autoridades rusas, polo que existe o consenso de que a persecución gobernamental é resultado de labores de encubrimento do Kremlin.



sexta-feira, janeiro 26, 2007

DECLARACIÓN INSTITUCIONAL DO PARLAMENTO DE GALICIA SOBRE O DÍA DE CONMEMORACIÓN ANUAL EN MEMORIA DAS VÍTIMAS DO HOLOCAUSTO

O 1º de novembro de 2005, a Asemblea Xeral de Nacións Unidas, na súa 42ª Sesión Plenaria, reafirman que o Holocausto, que tivo como resultado que un terzo do pobo xudeu e innumerables membros de outras minorías morreron asasinados, será sempre unha advertencia para todo o mundo dos perigos do odio, o fanatismo, o racismo e os prexuízos. E tamén decidiu designar o 27 de xaneiro como Día Internacional de Conmemoración anual en memoria das vítimas do Holocausto. Todas elas vítimas do nazismo entre as que se contan tamén galegos e galegas.

A Asemblea xeral rexeitou, e este Parlamento faino seu, toda negación, xa sexa parcial ou total, do Holocausto como feito histórico. E condenou sen reservas, condena que tamén este Parlamento fai súa, todas as manifestacións de intolerancia relixiosa, incitación, acoso ou violencia contra as persoas ou comunidades baseadas na orixe étnica ou nas crenzas relixiosas, teñan lugar onde teñan lugar.


O Parlamento de Galicia constaba, coa Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que o descoñecemento e o menosprezo dos dereitos humanos orixina actos de barbarie ultraxantes para a conciencia humana.


O Parlamento de Galicia, en fin, de acordo coa letra e o espírito da Declaración de 1º de novembro de 2005 da 42ª Asemblea Xeral das Nacións Unidas, chama ao Goberno da Xunta a traballar arreo contra os posibles brotes de racismo, xenofobia e discriminacións, baseados na orixe étnica ou nas crenzas relixiosas, e aos cidadáns e as súas organizacións a permanecer vixiantes para que nunca máis un réxime como o que produciu o Holocausto poida asentarse entre nos, e en ningún lugar do mundo.


Santiago de Compostela, 26 de Xaneiro de 2007

Protestas por Oaxaca, Atenco e fraude electoral alcanzan a Calderón en Berlín.

Amnistía Internacional chama ao mandatario a que cesen violacións a dereitos humanos.

laJornada. Claudia Herrera Beltran.

Berlin, 25 de xaneiro. O presidente Felipe Calderón foi recibido por un grupo de manifestantes alemáns e mexicanos que logrou filtrarse ata os xardíns do palacio Bellevue, a residencia presidencial, onde expresaron a súa inconformidade polos actos de represión en Oaxaca e Atenco, así como pola fraude electoral.

Este tipo de protestas marcou o inicio da xira de Calderón por Europa e inclusive levouno a modificar o resto da súa axenda. Medorenta de que as manifestacións repetísense, a Cámara México-Alemaña de Comercio reuniuse case en segredo co presidente mexicano, e só logo de concluído o encontro coñeceuse que tivo lugar en oficinas do Banco Alemán.

Antes da chegada do mandatario mexicano para atoparse con Horst Köhler, presidente federal de Alemaña, os mozos que se identificaron tamén como simpatizantes do Exército Zapatista de Liberación Nacional burlaron a seguridade e ingresaron correndo ao palacio. Os elementos da policía alemán reaccionaron de inmediato. Algúns a bordo de camionetas e outros montados dacabalo, entraron ao lugar e someteron aos inconformes a empurróns. ''Oaxaca vive, a loita segue e segue'', gritaban, e despregaban mantas acentuando a Calderón de ''asasino'', mentres eran sacados a empurróns ao exterior da residencia. Xa detrás das rexas, unha moza mexicana alcanzou a declarar á prensa: ''Calderón non é o presidente dos mexicanos, é ilexítimo e non respecta os dereitos humanos''.

Rapidamente os elementos dun grupo especial da policía, uniformados de verde, levárona a un recuncho cos seus compañeiros, pero ela seguiu queixándose de que o mandatario ''ten tanto medo que se rodea de militares''. A maioría dos manifestantes eran alemáns, quen inclusive alcanzaron a gritar en hespañol ''¡asesino, asesino!'' Varios destes mozos foron detidos.


Non me decatei...

Pero nese momento as súas exclamacións case que non se escoitaban, porque os mozos atopábanse a varios metros de distancia das escalinatas por onde o mandatario e a súa esposa, Margarita Zavala, subiron para asinar o libro de visitantes distinguidos, e logo os presidentes mexicano e alemán recibiron honores militares.

Dentro, a recepción foi contrastante, porque había uns 40 integrantes da comunidade mexicana que acudiron a dar a benvida ao “michoacano”; algúns ondeaban bandeiras de México. Cun ''Hola, Hola'', Calderón saudaba ás persoas que asistiran á cerimonia.

Horas despois, o Presidente ofreceu unha conferencia de prensa conxunta coa chanceler federal, Angela Merkel, e negou ter coñecemento das protestas, aínda cando o operativo no palacio Bellevue foi aparatoso.

Interrogado na sé da chancelería sobre a demanda dos manifestantes de que se respecten os dereitos humanos en México, Calderón respondeu que o seu goberno está aberto a defender estas garantías e a despexar calquera dúbida que haxa achega da súa vixencia no país. Pero aclarou que non debe confundirse a vixencia destas garantías coa ausencia da lei ou a incapacidade ou a imposibilidade de que o Estado cumpra co seu deber.

Por outra banda, a axencia francesa Afp reportou que Amnistía Internacional (AI) reclamou ao presidente de México que poña ''fin a longo prazo tradición de impunidade polas violacións de dereitos humanos'' perpetradas no seu país. Ao comezo da visita oficial de 12 horas, AI indicou que en México ''os activistas de dereitos humanos e os xornalistas continúan sendo ameazados e asasinados. Os autores destas violacións non son xulgados nin castigados'', advertiu o organismo.
Agregou que ''a liberdade de opinión e de prensa é continuamente coartada, como se demostrou recentemente cos incidentes en Oaxaca''.

Os empregados de Pescanova Namibia inician folga por salarios

Reuters. Luns 22 de Xaneiro, 2007.

WINDHOEK, Namibia (Reuters) - Traballadores da filial en Namibia de Pescanova comezaron o luns unha folga pedindo melloras salariais, segundo informou un líder sindical.

"A dirección da empresa quere manter un diálogo, pero esas conversacións non serán fructíferas ata que presenten unha proposta", dixo Paulus Hango, presidente do Namibian Seamen and Allied Workers of Namibia, sindicato de pescadores e traballadores de Namibia.

Este sindicato, que representa a parte dos máis de 1.250 traballadores en folga na planta que a compañía ten no país africano, baixo o nome de NovaNam, solicita un aumento dun cinco por cento dos salarios e o pago a cada empregado dun bono de 850 dólares de Namibia (uns 92 euros). Así mesmo, piden que uns 72 traballadores temporais sexan contratados a xornada completa.

Enlaces sindicais mantiveron encontros durante a última semana nun esforzo por atopar solución a este conflicto laboral. Esta tarde, está prevista a celebración dunha nova reunión.

Responsables da planta en Namibia non quixeron facer declaracións sobre as negociacións.

© Reuters 2007. Tódolos dereitos reservados.

quinta-feira, janeiro 25, 2007

ENTREVISTA: ADOLF HITLER (Setembro de 1939)

ENTREVISTA: Adolf Hitler --------------------- VEJA, Setembro de 1939


"A VITÓRIA SERÁ NOSSA"


O líder tedesco promete êxito militar contra grandes potências ocidentais, desmente estratégia para conduzir os europeus à guerra e reafirma desejo de aniquilar os judeus do continente. Aos 50 anos de idade e 6 no poder, o temido chanceler afirma: 'Nenhuma arma conquistará minha Alemanha'.


Adolf Hitler não é exatamente um apaixonado pela música, mas basta um gramofone começar a assobiar os dramas musicais de Richard Wagner para que o líder germânico se coloque em tom de reverência. A exaltação do compositor ao passado mitológico da Alemanha e à criação de uma identidade nacional coletiva reverbera em cada um dos atos do poderoso Führer, que ganhou, desde sua nomeação como chanceler, em 1933, o apoio das massas às suas promessas de esplendor para o Terceiro Reich. Em uma escalada vertiginosa, Hitler fundou o partido nazista, perseguiu e silenciou opositores internos, reergueu as forças armadas e agora se dedica a restaurar a glória do Império Alemão. A invasão e a conquista da Polônia, mais recente jogada do ditador, despertou a ira de França e Grã-Bretanha e colocou a Europa outra vez em pé de guerra. Nesta entrevista, Hitler não mostra uma gota sequer de arrependimento - e promete ir até o fim em sua luta para provar a supremacia da raça ariana. "Armas nenhumas conquistarão a Alemanha. Nunca haverá outro Novembro de 1918 em nossa história."

. . .
VEJA - Em 21 de maio de 1935, o senhor anunciou um pacto de não-agressão com os poloneses, afirmando que a Alemanha reconhecia a Polônia como a "pátria de um povo consciente". Agora, quatro anos depois, convoca as tropas alemãs para atacar essa população e ocupar suas terras. O que mudou em sua cabeça de lá para cá?
Hitler - Primeiro é preciso explicar que uma província inteira foi arrancada do Reich e que outros territórios alemães foram entregues ao estado polonês sob a justificativa de uma suposta unidade nacional, por ocasião do Tratado de Versalhes. Pois bem: mais tarde, plebiscitos em todos esses lugares mostraram que nenhum deles desejava ser parte do estado polonês, que se erigiu sobre o sangue de incontáveis regimentos alemães. Uma coisa ficou provada nesses últimos vinte anos: os poloneses, que não fundaram a cultura dessas regiões, não souberam mantê-la. Trinta anos foram suficientes para reduzir novamente ao barbarismo esses territórios que os alemães, a duras penas, haviam civilizado. Os traços desse retrocesso eram visíveis por todos os lados.

VEJA - Mas isso justificava uma invasão?
Hitler - O cotidiano dos alemães nesses territórios era horrível. Tratava-se de um estado construído e sustentado na base da força e da truculência da polícia e dos militares. Mas o mundo se manteve surdo e mudo para o sofrimento de milhões de alemães que foram forçados a deixar sua pátria pelo Tratado de Versalhes. Ainda assim, tentei buscar uma solução que levasse a um acordo justo. E submeti essa tentativa aos governantes poloneses sob a forma de propostas verbais que eram mais que razoáveis. Você as conhece. Sinceramente não sei em que condições mentais estavam os líderes quando refutaram essas propostas. E, como resposta, a Polônia deu a ordem para a primeira mobilização. Então a selvageria do terror começou. E era impossível para uma grande força como a Alemanha tolerar tais atos. A Polônia escolheu a guerra, e a recebeu.
VEJA - A vitória militar alemã na campanha da Polônia foi inconteste, e sua rapidez surpreendeu a maioria dos observadores internacionais. O exército alemão já está completamente refeito da derrota na Grande Guerra, em 1918?
Hitler - Certamente. Com menos de uma semana de combate, não havia mais dúvida do resultado. Quando as tropas polonesas encontraram as unidades alemãs, ou foram derrotadas ou foram repelidas. A idéia de uma grande ofensiva polonesa contra o território do Reich ruiu nas primeiras 48 horas da campanha. As unidades alemãs sempre foram senhoras da situação, em todas as batalhas. Do dia para a noite, a maior parte da força militar polonesa foi massacrada, capturada ou rendida. Enquanto isso, o exército alemão conseguiu avançar distâncias e ocupar regiões que, há 25 anos, teria levado 14 meses para conquistar. E isso sempre respeitando as regras do jogo. Dei uma ordem muito clara nessa campanha para que vidas humanas fossem poupadas.
VEJA - Não são esses os relatos que vêm do front.
Hitler - Não, senhor. Nos lugares em que as pessoas não ofereceram resistência, garanto que nem uma vidraça foi quebrada. Na Cracóvia, nenhuma bomba foi atirada, exceto nos campos de pouso, estradas de ferro e estações ferroviárias, que eram objetivos militares. Por outro lado, em Varsóvia a guerra foi conduzida por civis armados em todas as casas e ruas. Lá, obviamente, a guerra se espalhou pela cidade inteira. Nós seguimos essas regras agora e gostaríamos de segui-las no futuro. Está nas mãos de nossos adversários a decisão de conduzir sua estratégia de uma forma compatível com as leis internacionais ou incompatível com elas. Nós saberemos nos adaptar a essa escolha.

VEJA - Mas foi reportado que sete Esquadrões de Ação Especial, os chamados Einsatzgruppen, estiveram na Polônia exterminando de forma arbitrária setores da elite intelectual polonesa e integrantes da comunidade judaica...
Hitler - Bem, essa é uma outra questão. Trata-se da purificação racial. Durante toda minha vida, tenho sido um verdadeiro profeta, e costumo ser ridicularizado por isso. Na época de minha luta pelo poder, quando disse que um dia tomaria a liderança do estado e da nação e, entre outras coisas, resolveria a questão dos judeus, a raça judaica recebeu minha profecia com risadas. Mas acho que, já há algum tempo, tais risadas cessaram. E, no início deste ano, fiz uma nova profecia: se os financiadores judeus de dentro e de fora da Europa tivessem sucesso em colocar os países mais uma vez numa guerra mundial, o resultado não seria a implantação do bolchevismo no mundo, com a conseqüente a vitória dos judeus, mas a aniquilação da raça judia na Europa. A guerra está aí... E minha profecia está sendo cumprida novamente.
VEJA - Como explicar sua animosidade extrema para com os judeus? O senhor acredita que o anti-semitismo poderá resolver os problemas da Alemanha?
Hitler - O judaísmo tem um efeito pernicioso não só em nível nacional como também em nível pessoal, na má impressão deixada por cada indivíduo judeu. Como resultado, alguns podem tomar o anti-semitismo como um movimento de caráter estritamente emocional e individual. Isso não corresponde à realidade. Anti-semitismo como um movimento político não pode e não deve ser moldado por fatores emocionais, e sim pelo reconhecimento dos fatos.
VEJA - Quais seriam eles, então?
Hitler - Os fatos são que, para os judeus, o valor de um indivíduo não é mais determinado pelo seu caráter ou pela importância de seus atos para a comunidade, e sim apenas pelo tamanho de sua riqueza. Tudo que move alguém a atingir objetivos maiores, seja a religião, o socialismo ou a democracia, é para os judeus meramente meios para um fim, uma forma de satisfazer sua ganância e sua sede de poder. O resultado disso é a tuberculose racial da nação. Por isso, o anti-semitismo racional deve englobar uma luta legítima e sistemática contra os privilégios desfrutados pelos judeus, e seu objetivo final deve ser a remoção total dos judeus de nosso meio. Isso só pode ser alcançado por um governo forte, não por um governo impotente. E nós somos um governo forte.

VEJA - O Tratado de Não-Agressão Nazi-Soviético deu ainda mais força à Alemanha? Alguns acreditam se tratar de um acordo entre gângsteres, que concordaram em não levantar armas entre si apenas para ter a garantia de poder cometer agressões impunemente em outras frentes.
Hitler - Tenho escutado que a cooperação entre a Alemanha e a Rússia vem sendo considerada um crime terrível na Grã-Bretanha e na França. Um britânico chegou a escrever que ela é pérfida. Bem, eles é que sabem. Eu acredito que a Grã-Bretanha toma essa cooperação como pérfida porque a cooperação entre a Grã-Bretanha democrática com a Rússia bolchevista falhou, enquanto que a Alemanha Nacional Socialista com a Rússia soviética deu certo. Queria aproveitar esse momento para dar uma explicação: a Rússia fica como ela está, e a Alemanha também. Uma coisa está clara para os dois regimes: nem a Alemanha nem a Rússia aceitarão sacrificar um só homem pelo interesse das democracias ocidentais. Uma lição de quatro anos foi suficiente para ambos os povos. A Alemanha tem reivindicações limitadas, porém claras e inalteráveis, e irá efetuá-las de uma forma ou de outra. Agora, se as forças ocidentais acham que essas reivindicações não podem ser concretizadas sob nenhuma circunstância, e se a Grã-Bretanha em particular estiver determinada a se opor a elas numa guerra de três, cinco ou oito anos, que seja.
VEJA - Primeiro o senhor disse que não desejava a guerra sob hipótese alguma. Em 1933, chegou a afirmar: "Insultam-me ao repetir que quero a guerra. Serei louco? A guerra? Mas a guerra nada resolveria. Só faria agravar a situação do mundo." Entretanto, agora o senhor parece radiante com a perspectiva de uma longa batalha em território europeu, especialmente contra a Grã-Bretanha, que reconduziu Winston Churchill ao Almirantado. Afinal, a guerra é ou não é a melhor forma de resolver as pendengas européias?
Hitler - Veja bem: com a guerra, as riquezas nacionais da Europa irão se desfazer, e o vigor de cada nação se dissipará nos campos de batalha. Mister Churchill e seus companheiros podem interpretar essa opinião como uma fraqueza ou covardia, se quiserem. Não estou preocupado com o que eles pensam. Faço essa afirmação simplesmente para mostrar que gostaria de poupar o meu povo deste sofrimento. Se, entretanto, prevalecerem as opiniões de Churchill e seus seguidores, os lordes da guerra, essa afirmação será minha última. Deveremos então guerrear. E armas nenhumas conquistarão a Alemanha. Nunca haverá outro Novembro de 1918 na história alemã. É um erro infantil desejar a desintegração de nosso povo. Mister Churchill pode estar convencido da vitória da Grã-Bretanha. Eu não duvido por um só momento que a Alemanha sairá vitoriosa. O destino dirá quem está certo.
. . . .

10 anos do asasinato de José Luis Cabezas


En Novembro de 1999, Gabriel Michi escribiu,

O Crime Contra José Luis Cabezas Esperta a Indignación Social

Foi o día no que a barbarie volveu ás nosas vidas.


As pantasmas do pasado máis escuro abordelaron novamente a Arxentina. O 25 de xaneiro de 1997 asasinaron en Pinamar, o máis exclusivo balneario do país, ao reporteiro gráfico José Luís Cabezas. Era fotógrafo de revista a Noticias, principal semanario político do país. Xuntos estabamos cubrindo a tempada estival naquelas praias atlánticas onde adoitan gozar as súas vacacións políticos, empresarios, actores, deportistas e distintas personalidades de primeira liña.


A José Luís Cabezas secuestrárono ao saír da festa de aniversario do empresario telepostal Oscar Andreani. Foi golpeado, esposado, torturado e conducido a unha fochanca situada en pleno campo a 11 quilómetros de Pinamar. Alí executárono con dous tiros na cabeza e logo queimaron o seu corpo dentro do vehículo que a revista Noticias alugounos para cubrir esa tempada. Por unha razón fortuíta, eu retiroume so uns minutos antes daquela festa, onde estivemos con José Luís por última vez, e iso salvou milagrosamente a vida.


As características do crime fixeron pensar desde un primeiro momento en que detrás do mesmo había unha mensaxe mafiosa. Hoxe a instrucción xudicial está pechada en 228 tomos (máis de 50.000 follas), hai dez detidos e aínda se espera a chegada do xuízo oral que quizás concrétese a fins de 1999. A esperanza é que alí se despexen algunhas das dúbidas e interrogantes que aínda persisten no caso.O móbil do mesmo, a posible participación de máis persoas, a ruta do arma asasina e o Encubrimento policial son só algunhas desas preguntas.

http://www.impunidad.com/cases/joseS.htm


Cronoloxia

25/01/97 Achan un periodista carbonizado en Madariaga

27/01/97 A Cabezas queimárono vivo

28/01/97 Podería haber un obxectivo político

29/01/97 Duhalde: o crime ten características mafiosas

12/02/97 Caso Cabezas: detiveron a cinco persoas

Oración por Maliryn Monroe

GALIZA SOSEGO quere render unha homenaxe a Ernesto Cardenal co o poema que ven a continuación no cal mostrase claramente a sutileza e profundidade do pensamento do autor. O orixinal esta escrito en castelán, a traducción é de GALIZA SOSEGO.


Oración por Marilyn Monroe

Señor:
recibe a esta rapariga coñecida en toda a terra co nome de Marilyn Monroe
aínda que ese non era o seu verdadeiro nome
(pero Ti coñeces o seu verdadeiro nome, o da orfa violada aos 9 anos
e a empregada de tenda que aos 16 quíxose matar)
e que agora se presenta diante túa sen ningún maquillaxe
sen o seu Axente de Prensa
sen fotógrafos e sen asinar autógrafos
soa como un astronauta fronte á noite espacial.

Ela soñou cando nena que estaba espida nunha Igrexa (segundo conta The Time)
ante unha multitude prostrada, coas cabezas no chan
e tiña que camiñar en puntillas para non pisar as cabezas.
Ti coñeces os nosos soños mellor que os psiquiatras.
Igrexa, casa, cova, son a seguridade do seo materno
pero tamén algo máis que iso...
As cabezas son os admiradores, é claro
(a masa de cabezas na escuridade baixo o chorro de luz).
Pero o templo non son os estudios da 20th Century Fox.
O templo -de mármore e ouro- é o templo do seu corpo en o que está o Fillo do Home cun látego na man
expulsando aos mercadores da 20th Century Fox
que fixeron da túa casa de oración unha cova de ladróns.

Señor
neste mundo contaminado de pecados e radioactividade
Ti non culparás tan só a unha empregada de tenda.
que como toda empregada soñou ser estrela de cine.
E o seu soño foi realidade (pero como a realidade do technicolor).
Ela non fixo senón actuar segundo o script que lle demos
-O das nosas propias vidas- E era un script absurdo. Perdóaa Señor e perdóanos a nós
pola nosa 20th Century
por esta Colosal Superproducción na que todos traballamos.

Ela tiña fame de amor e ofrecémoslle tranquilizantes.
Para a tristeza de non ser santos recomendóuselle o Psicanálise.
Recorda Señor o seu crecente pavor á cámara
e o odio ao maquillaxe -insistindo en maquillarse en cada escena- e como se foi facendo maior o horror e maior a impuntualidade aos estudios.

Como toda empregada de tenda
soñou ser estrela de cine.
E a súa vida foi irreal como un soño que psiquiatra interpreta e arquiva.

Os seus romances foron un bico cos ollos pechados
que cando se abren os ollos
descóbrese que foi baixo os reflectores e apagan os reflectores!
e desmontan as dúas paredes do apousento (era un set cinematográfico)
mentres o Director afástase co seu caderno porque a escena xa foi tomada.
Ou como unha viaxe en iate, un bico en Singapur, un baile en Rio
a recepción na mansión do Duque e a Duquesa de Windson
vistos na saliña do apartamento miserable.
A película terminou sen o bico final.
Achárona morta na súa cama coa man no teléfono.
E os detectives non souberon a quen ía chamar.
Foi
como alguén que marcou o número da única voz amiga
e oe tan só a voz dun disco que lle di: WRONG NUMBER
Ou como alguén que ferido polos gánsteres
alarga a man a un teléfono desconectado.

Señor
quenquera que sexa o que ela ía chamar
e non chamou (e tal vez non era ninguén
ou era Alguén cuxo número non está no Directorio de Los Angeles)
contesta Ti o telefono!

ERNESTO CARDENAL

CENÁRIO DE POBREZA

Desigualdade social aflora como tema símbolo do Fórum em Nairobi.
Apesar do Quênia não ser um dos países mais pobres da África, revela-se como cenário propício e exemplar para a discussão aprofundada sobre a desigualdade social e a concentração de renda: 57% da população de Nairobi sobrevive com menos de US$ 1 por dia.

Mauricio Hashizume - Carta Maior

NAIROBI - A própria cidade-sede da sétima edição do Fórum Social Mundial proporciona uma oportunidade única para que a discussão sobre a desigualdade social e a concentração de renda seja aprofundada. Levantamento recente realizado a partir de fotografias aéreas revelou que mais da metade da população da capital queniana mora em cerca de 18% da área da cidade. De acordo com dados de 1999, os moradores do pacato e suntuoso bairro de Karen, localizado em área nobre, dividem o quilômetro quadrado por 360 habitantes, enquanto 800 mil pessoas vivem no mesmo espaço em Kibera, megafavela de onde partiu, neste sábado (20), a marcha de abertura do sétimo encontro internacional que adotou o seguinte slogan em 2007: “Lutas populares, alternativas populares". O Quênia definitivamente não é um dos países mais pobres da África, mas cerca de 57% da população de Nairobi sobrevive com menos de US$ 1 por dia.

"Muita gente não está participando do Fórum Social Mundial porque não tem KS$ 500 (shillings quenianos, cerca de US$ 7,00 ou pouco mais de R$ 15,00 ) para pagar a taxa de credenciamento", conta Julius Shiyorzo, líder comunitário da favela de Mukuru, na região industrial localizada nas proximidades de Kibera. "São poucos os que, como eu, conseguirão participar. E também não temos recursos para realizar reuniões comunitárias depois do evento para disseminar o conteúdo dos debates que aqui serão realizados". O militante de base migrou de uma cidade do interior do Quênia para procurar emprego na capital em 1990. Conseguiu sustentar-se durante muito tempo com a venda de cabeças e pés de galinhas, dispensados pelos consumidores de elite de Nairobi. O barraco que Shiyorzo utilizava para comercializar os produtos para os outros favelados, no entanto, foi subitamente demolido anos atrás e ele chegou a trabalhar como segurança particular para obter parca renda. Logo depois, decidiu assumir de vez o posto de líder comunitário do "assentamento humano" - como costuma chamar a "favela" para não aguçar o preconceito da minoria rica da cidade. "Quem mora na favela é chamado de cachorro e ladrão. O Fórum é um instrumento para entender melhor e praticar os direitos humanos de todos, indiscriminadamente. E um instrumento de conscientização tanto para pobres quanto para ricos".

Foi durante uma conferência do Fórum Urbano Mundial da Organização das Nações Unidas (ONU) realizada em Nairobi em 2002 que a definição operacional de "favela" (slum em inglês) foi adotada oficialmente pela primeira vez. Quatro características físicas especificam esse tipo de área urbana: excesso de população, habitações pobres e informais, acesso inadequado à água e às condições sanitárias e insegurança de posse da moradia. Não por acaso, três países vizinhos do Quênia apresentam dados mais do que alarmantes em termos de favelização: na Etiópia, 99,4% da população urbana vive na favela; na Tanzânia, são 92,1%, e no Sudão, 85,7%. A reivindicação do direito a moradia é apontada por Oduor Ong’wen, membro do comitê organizador do primeiro FSM em terras africanas, como uma das principais pautas deste ano. "Queremos mostrar que o continente que mais sofre com as injustiças do mundo continua resistindo", disse Ong’wen, que estimou pelo menos a participação de representantes de mais de 43 países da África. Taoufik Ben Abdalla, outro membro do comitê, sustentou para o jornal Africa Flame (publicado durante os Fóruns Sociais Mundiais desde 2003) que apenas 50 dos 850 milhões de habitantes do continente africano são "cidadãos verdadeiros" com direitos básicos atendidos.

Na próxima terça-feira (23), durante as discussões do VII Fórum Social Mundial, 50 mil moradores de Nairobi que deixaram de pagar as suas contas nos últimos seis meses correm o risco de ficar sem água, noticiou o The Standard, na quinta-feira passada (18). Entrevistados pelo diário queniano, executivos da companhia privada responsável pelo serviço na cidade disseram que a empresa decidiu cortar o abastecimento para coibir reconexões ilegais. Segundo o jornal, os inadimplentes podem ainda perder o depósito obrigatório captado antecipadamente para que qualquer ligação seja feita. Também será cobrada uma taxa de reconexão de KS$ 3 mil (shillings quenianos), que equivale a US$ 50,00 para reconexões após o devido pagamento. Às reclamacões dos moradores de que existem muitas falhas no sistema de cobrança, a companhia responde dizendo que lançou uma campanha de distribuição de mais de 200 mil questionários sobre o atendimento e a qualidade do serviço prestado. Apenas 10 mil usuários responderam às perguntas.

No livro Planeta Favela, o professor Mike Davis, da Universidade de Irvine, na California (EUA), e editor da revista New Left Review, reproduz outra estatística impressionante publicada pelo Los Angeles Times: 57% de uma das favelas de Nairobi pertencem a políticos e funcionários públicos. Barracos de apenas 6 m² são comprados por cerca de US$ 160,00 e o valor pago é recuperado pelos donos das moradias precárias em poucos meses.

O jovem engenheiro queniano Adam Kipkemei, de 25 anos, um exemplo da minoria abonada que vive na capital queniana, não sabia muita coisa do Fórum Social Mundial quando foi abordado pela reportagem da Carta Maior. "Soube apenas que estavam sendo esperados 100 mil pessoas para o encontro". Kipkemei - que curiosamente é vizinho do corredor Robert Cheruiyot, que chegou em segundo lugar na São Silvestre do último dia 31 de dezembro de 2006, atrás apenas do brasileiro Marilson dos Santos - comprou ingressos de KS$ 1 mil (US$ 15,00) para assistir a um show com participação, entre outros, do cantor queniano Eric Wainaina e da sul-africana Yvonne Chaka Chaka (famosa por sua ardorosa campanha contra a malária), para levantar fundos para o VII FSM, realizado na noite da última sexta-feira (19), no Kenyatta International Conference Centre (KICC), no centro de Nairobi. "Não é tão difícil reduzir a pobreza no Quênia. Somos um país rico. Basta que o combate à corrupção seja levado a sério e jovens líderes políticos como o senador norte-americano Barack Obama (democrata eleito pelo Illinois que tem chances de ser o próximo candidato à presidência dos EUA nas próximas eleições) surjam no cenário nacional", sugeriu. A média de idade dos 30 milhões de habitantes do Quênia é de 18 anos e a expectativa de vida não chega aos 50 anos. "Os mais velhos já estão corrompidos e comprometidos", condena. Mesmo assim, o engenheiro diz que viaja por todo o país e ouve as pessoas defendendo a administração do atual presidente Mwai Kibaki, principalmente por causa dos avanços na questão da transparência.

Para o líder Julius Shiyorzo, Kibaki foi eleito em 2002 como candidato da oposição pelo National Raibow Coalition (Narc) com uma plataforma muito promissora como o compromisso de criação de 500 mil empregos por ano - derrotando as forças políticas tradicionais organizadas em torno do principal partido Kenya African National Union (Kanu), marcadas pelos casos de corrupção do ex-presidente Daniel Arap Moi que foi presidente de 1978 a 2002. "Ele cumpriu muito pouco do que prometeu", lamenta o morador da favela de Mukuru. Decepcionado com o atual presidente, que deve se candidatar à reeleição nas eleicões gerais que estão marcadas para dezembro deste ano, Shiyorzo critica especialmente o excesso de poder concentrado nas mãos do presidente (cuja foto se vê pendurada nas paredes por todas as partes). A Reforma Constitucional que mantinha grande parte do controle nas mãos do governo central proposta por Kibaki, freqüentemente acusado de cooptar políticos da oposição por meio do uso da máquina pública, foi recusada pela população em votação realizada em novembro de 2005.

"Meu voto e meu apoio para as próximas eleições estão condicionados a mudanças estruturais nas favelas. Não se avançou na regularização fundiária. Esse seria o primeiro passo para uma política que respeita os de baixo. Ninguém toca nisso", completa o líder comunitário. A professora Grace Mumbua, da escola primária de Waruku, em Kiangeni, assina embaixo. Ela levou um pequeno grupo de alunos - do total de 250 que estudam na sua cidade - até a marcha de abertura do VII FSM para "enviar a todos uma mensagem de paz". "A violência urbana está diretamente ligada ao isolamento das favelas. A educação de um modo geral no Quênia não é tão ruim, mas fica apenas na superfície do problema, pois não está inserida nas favelas. É preciso que o ensino seja universal, gratuíto e de qualidade". Nesse contexto, o sintetização feita pela indiana Gita Verma, na obra Slumming India (literalmente, algo como "Favelizando a Índia"): "A causa básica da favelização urbana parece ser não a pobreza, mas a riqueza urbana".

http://cartamaior.uol.com.br/templates/materiaMostrar.cfm?materia_id=13339

quarta-feira, janeiro 24, 2007

Xa se pode apoiar de xeito individual o PuntoGal


Mércores, 17 Xaneiro 2007

O web da Asociación PuntoGal acaba de abrir unha nova sección para ofrecer a opción de apoiar individualmente a reivindicación do dominio propio para a lingua e a cultura galegas. A partir de agora calquera pode asinar na páxina para deixar constancia do seu apoio ao PuntoGal.

Despois de unha primeira etapa de procura de apoios de máis institucións, colectivos e asociacións, ábrese a opción de que cada quen asine, de maneira individual, para deixar constancia do seu apoio ás reivindicacións da Asociación PuntoGal.

Deixar a sinatura é moi sinxelo: premendo na ligazón 'Anotarse', que se atopa dento da sección de 'Apoios Individuais', aparece un formulario do que, unha vez cuberto, só se amosarán na páxina o nome e apelidos da persoa apoiante.

Unha gran campaña a prol do idioma





MIGUEL ANXO FERNÁN VELLO




Hai que felicitar á Secretaria Xeral de Política Lingüística, Marisol López, e a todo o seu equipo, pola presentación e posta en marcha da primeira gran campaña multisectorial que se realiza na historia do noso país para promover e impulsar o uso do galego na sociedade. Tanto no fondo como na forma, esta campaña publicística, de grande atractivo visual, está chamada a se converter nun importante punto de referencia para os cidadáns no que atinxe á valorización, recoñecemento e proxección –eu diría tamén universalización– da lingua propia de Galicia. ‘En galego, tes todo por dicir’ é o lema, ben acertado, que presidirá un conxunto de accións pensadas para xerar unha maior identificación coa lingua por parte, sobretodo, dos mozos e das mozas, creando así –a estética das mensaxes e das imaxes é fundamental– un campo favorecedor e "amábel" á hora de situarse diante da realidade individual e lingüística. Toda campaña publicitaria ben planificada abre, de xeito irradiante e expansivo, espazos e vías de comunicación co público e resulta de grande importancia a coordinación das accións a realizar e o tempo e a intensidade –a presente campaña estenderase ao longo de todo o ano– con que se plasman. ‘En galego, tes todo por dicir’ estará nos medios de comunicación, en diversos soportes publicitarios físicos e tamén, como non, en internet. Novas imaxes, pois, para a lingua galega, novos modos e formas, situándonos no espazo do contemporáneo, na pulsión do moderno. Se eu tivese que elixir unha das imaxes máis felices e entrañábeis desta campaña de Política Lingüística, elixiría, sen dúbida, a das dúas mulleres embarazadas que aproximan os seus ventres cheos de vida e de futuro. Din os expertos que unha lingua se considera en vías de extinción cando é falada por menos do 30 por cento da poboación infantil. Velaí o gran reto do idioma galego, a responsabilidade dos pais e das nais á hora de transmitírllelo ou non aos seus fillos. Esta campaña chega a nós como auga de maio. Os cidadáns teñen, como nunca, a palabra.


GALICIA HOXE 23/01/07


Negativa opinión mundial de Bush

Máis da metade dos enquisados nun sondo do Servizo Mundial da BBC expresaron que a reelección do presidente de Estados Unidos, George W. Bush, volveu o mundo máis perigoso.




BBC




Só tres países -India, Polonia e Filipinas- dos 21 que participaron no estudio cren que hai máis seguridade no planeta.

O sondo atopou que o 47% dos enquisados consideran a influencia global de Estados Unidos como moi negativa e que este sentimento desfavorable esténdese aos estadounidenses en xeral.

Ningunha das nacións apoiou o envío de tropas a Irak.

"Esta é unha imaxe bastante lúgubre para Estados Unidos", dixo Steven Kull, director do Programa sobre Actitudes cara á Política Internacional (PIPA, segundo as súas siglas en inglés), que realizou a enquisa coa empresa GlobeScan. "Os sentimentos negativos cara a Bush son elevados e trasládanse ao pobo estadounidense que o reelixiu", afirmou Kull.

Na media de todos os países, 58% das persoas -e 16 dos 21 países enquisados- din crer que a reelección de Bush á Casa Branca converteu o mundo nun sitio máis inseguro.

Aliados desgustados.

Os sentimentos máis negativos manifestáronse en Europa Occidental, América Latina e os países musulmáns.

Este grupo inclúe aliados tradicionais de Estados Unidos como Alemaña, Francia, o Reino Unido e Italia, así como os seus veciños Canadá e México.

A única nación europea en saírse da norma foi Polonia, un dos membros máis recentes da Unión Europea, que ve con bos ollos tanto ao presidente Bush como ao seu país.

Turquía encabezou a lista anti-Bush, cun 82% que cre que a reelección é negativa para a seguridade global.

Segundo o corresponsal da BBC en Bruxelas, Chris Morris, este resultado non é bo para o presidente estadounidense tendo en conta que Turquía é un aliado de Washington e o único país musulmán que é membro da OTAN.

Outras nacións musulmáns como Indonesia e o Líbano tamén figuraron arriba na lista.

Con todo, ningunha das opinións en Indonesia que resulten da asistencia brindada por Estados Unidos ás víctimas do maremoto serían rexistradas, xa que a enquisa realizouse antes do desastre, aclara Ben Isaacs, da BBC.

América Latina negativa.

Os sentimentos anti-Bush tamén se fixeron sentir amplamente en América Latina. Arxentina con 79% e Brasil con 78%, seguen a Turquía na lista.

Esta reacción parece sorprendente, xa que a rexión non foi obxecto de intervención directa en termos da política exterior estadounidense.

Daniel Lund, director de Mundo Américas, que levou a cabo a enquisa en México, explicou que na enquisa participaron só catro países latinoamericanos.

"É difícil pensar noutro momento no que a opinión pública no mundo fóra tan negativa cara aos Estados Unidos", dixo Lund.

O enquisador sinalou que a enquisa tamén se realizou nese país.

"Ao contrario doutros períodos logo dunha elección, a sociedade estadounidense segue estando dividida cara á persoa e as políticas da administración", concluíu Lund.

Apoio indio.

Outra sorpresa foi o apoio da India a Bush. A enquisa sinala que o 62% cre que o seu goberno foi positivo para a seguridade global.

Nick Bryant, da BBC, afirma que a razón deste apoio podería residir en que a enquisa efectuouse en cidades onde a xente beneficiouse economicamente dunha relación comercial máis estreita con Estados Unidos.

Segundo Doug Miller, presidente de GlobeScan, os resultados "apoian a percepción dalgúns estadounidenses de que, se o goberno non cambia a súa política exterior durante o segundo mandato, continuará erosionando o bo nome de Estados Unidos e, de seu, a súa habilidade para ser unha influencia efectiva nos asuntos mundiais".

http://news.bbc.co.uk/hi/spanish/international/newsid_4186000/4186413.stm

segunda-feira, janeiro 22, 2007

O Fracaso do Estatuto de Nación para Galiza

O novo estatuto de nación para Galiza, fracasou. A correlación de forzas existente hoxe en día no Parlamento de Galiza impedían calquera outro resultado para Galiza.

O único partido da oposición, o PP, dependía totalmente das directrices que dende Madrid mandaban. Os ultraneocon herdeiros do fascismo mais rancio que sangrou o estado hespañol durante corenta anos logo dunha brutal guerra contra as liberdades, democracia e orde legalmente establecida, non poderían nunca consentir sequera que na Galiza tiveramos un estatuto devalado ao estilo do de Catalunya.

O PSOE, deixouse levar, non tiña moitas gañas, mais se un estatuto novo tiña que facerse, pois se intentaría, total o PP non o ía permitir. Pouco tiñan que perder. Tampouco tiñan vontade dun estatuto ambicioso. Si polo PSOE fora, de Galiza nunca sairía un estatuto ambicioso para por lóxica ser mutilado nas Cortes Xerais do Estado.

O BNG colocou toda a carne no asador, era o que lle correspondia, a fin de contas e a única forza no parlamento que non depende de decisións de fora de Galiza e unicamente pensa en Galiza. Mais o ser a forza minoritaria dentro do Parlamento Galego impedíalle levar a bo fin calquera proxecto realmente acorde coas necesidades socias, económicas e culturais do noso pais. Con todo, e porque non quedaba outra, rebaixou as súas pretensión ao máximo imaxinable. Pero aínda que o rebaixara a un nivel mais baixo que o actual e en vigor estatuto, non habería acordo. O PP non quere ningún acordo a nivel estatutario nas chamadas comunidades históricas.

O PP estaría a favor dun cambio na constitución hespañola, se esta recortase claramente o estado das autonomías, especialmente nas históricas. O PP, tirado ao monte, non quere mais que un involucionismo puro e duro. O herdeiros daqueles que por medio da violencia derrocaron o goberno lexitímante establecido durante a Segunda República queren volver a restrinxir as liberdades e a democracia.

Teremos que esperar outro momento histórico para poder conseguir sacar a nosa Galiza do foso onde os fascistas e os seus herdeiros tivéronos sumidos durante tantos anos. Con todo, nós sempre teremos o consolo, de que a próxima vez igual non queremos modificar o estatuto, igual daquela é mellor elixir unha asemblea constituinte.

Traballemos para iso, que a sociedade galega vexa, e comprenda, que o único xeito de avanzar, social, económica, e culturalmente para poñernos por riba da media da UE e partido dunha Asemblea Constituinte onde os galegos podamos decidir nós mesmos e so nós o que realmente queremos ser.

GALIZA SOSEGO

O Parroco


GALIZA SOSEGO (22/01/07)


Nalgunhas freguesías, o párroco convertese no señor feudal que propón e dispón todo ao seu libre entender. O sistema profesional que a igrexa católica ten establecido, permite, que nalgúns casos se cometan verdadeiros atropelos anticristiáns dende a base mesmo. Sempre se escoita que a curia, os cardeais, ou mesmo os bispos non permiten un verdadeiro crecemento da igrexa de base, isto é certo, mais tamén é certo que dende a base, as veces, e imposible sequera participar.

Nunha freguesía urbana da Galiza de 50.000 persoas, unicamente participan no grado mais baixo de participación (a asistencia con certa regularidade aos oficios relixiosos) o tres por cento, isto é 1500 persoas. Polo tanto, desas 48.500 persoas restantes, algunhas asisten algunha vez algún tipo de oficio de caracter social, (funerais, cabodano, vodas, comuñóns, etc...) e outro grupo, creo eu moito mais numeroso, nin quere saber, nin participar, nin escoitar simplemente falar das actividades da Igrexa.

Desas 1500 persoas que teñen algún nivel de participación, nesa freguesía de 50.000 unicamente 250 persoas (sendo xeneroso), teñen unha implicación en certo grado maior (catequistas, nenos que participan na catequese, coro, adultos que pertencen a distintos grupos, etc..). Este dato, déixanos que a participación activa na freguesía, redúcese a un triste 0.5%.

Con todo, as idades de asistencia, e participación son tamén moi significativas. So participan nenos e vellos. Os nenos que os seus pais queren facer a primeira comuñón, e parece ser que o pan que reparten non debe ter bo sabor, pois unha vez que comulgan por primeira vez, xa non se xes ve o pelo mais pola freguesía, esvaécense... Os vellos que asisten con moitísimo regularidade aos oficios e participan na maioría de grupos dentro da freguesía, son o grupo mais activo.

Mais, que pasa cos mozos e a xente de mediana idade? Porque nas parroquias urbanas de Galiza non se lles quere? Porque o párroco centrase só nos oficios e descoida o oficio?

Se algún suicida con inquietudes relixiosas presentase nunha freguesía para participar, e para poder facer algo novo, páranselle os pes, e procurase crear ao redor del unha atmosfera o suficientemente pesada coma para que desista e marche.

Existen freguesías no que sucede todo o contrario, e é ai onde rematan exiliados tódolos que queren dar saída as súas inquietudes relixiosas. Normalmente isto ocorre en parroquias onde o párroco non pertence a ningunha orde ou prelatura.

Logo, todo son lamentos, sobre a falta de compromiso da sociedade coa igrexa. Cando realmente e a igrexa dende a Curia e as veces dende a mesma base a que non se quere comprometer coa sociedade.

GALIZA SOSEGO

domingo, janeiro 21, 2007

57 cabodano de George Orwell



Eric Blair, máis coñecido polo seu pseudónimo literario de George Orwell, finou o 22 de xaneiro de 1950, aos 46 anos de idade, víctima dunha tuberculoses crónica. É coñecido como o autor de tres obras de enorme impacto e moi controvertidas no seu momento. En 1937 escribira Homenaxe a Cataluña, un elocuente testemuño sobre a revolución hespañola e un manifesto en defensa do POUM sometido á represión republicana e ás calumnias e crimes stalinistas. A súa obra máis famosa, publicada en 1946 foi Animal Farm (en Galiza, A rebelión dos animais), unha brillante e sutil fábula sobre a dexeneración e o destino da revolución rusa. A última obra que escribiu Orwell, cando estaba xa moi doente, 1984, supuxo un virulento manifesto contra o totalitarismo e unha obra fundamental da literatura de utopía negativa.


Hoxe, dende GALIZA SOSEGO queremos renderlle este pequeno homenaxe con motivo do seu cabodano.

sexta-feira, janeiro 19, 2007

Aviso de tempestade na Igrexa Católica


Por: Henry Tincq (Le Monde - 16.01.07)


O barco cabecea. Icona dun catolicismo tradicional e resistente, a Igrexa de Polonia, atrapada polo seu pasado, atópase en plena crise. Como a de Hespaña, á que lle custa adaptarse á Europa laica e fai a guerra ao Goberno socialista. Como a de Italia, activa en todas as frontes -a bioética, os “pacs” (pactos de convivencia, alternativa ao matrimonio homosexual), a eutanasia- en defensa dunhas posturas ata a intransixencia, que lle conduciu a rexeitar o enterro relixioso de Piergiorgio Welby, declaradamente cristián, con parálise progresiva e sen esperanza de vida, desconectado do respirador a petición súa. O país unanimemente condenou esta falta de caridade, algúns días logo das exequias relixiosas... de Augusto Pinochet.


E que dicir de Igrexas malparadas en Bélxica, en Holanda, nos países excomunistas (fóra diso Polonia) ou paralizadas como en Irlanda ou os Estados Unidos polos escándalos de sacerdotes pederastas? Neste ambiente, case se podería pensar que Francia sae adiante ben parada. As relacións do Estado coa Igrexa que se adaptou á tradición laica, voluntariamente ou á forza, son boas. Pero os franceses, que xa eran pouco practicantes, decláranse cada vez menos católicos (Lle Monde deas religions, número de xaneiro). E é esta Igrexa debilitada a que corre o risco de verse afectada polo propósito de Roma de conceder novas facilidades á misa en latín, considerada como unha regresión pola gran maioría de fieis. O decreto (“motu proprio”) do papa atrasouse pola presión dos bispos franceses, pero tralas crises polaca, hespañola, italiana, non se lle ve capaz a Bieito XVI de arriscarse crearse de Francia un inimigo

O barco dá bandazos, en primeiro lugar, en Roma. A serie de descontroles ligados desde fai algunhas semanas á actuación do papa aboca á desorde. Ponse fin ao estado de gracia do teólogo experto, que sorprendera pola súa altura de miras e o seu humilde estilo. E unha dúbida insinúase: si se aprecian as calidades intelectuais e espirituais de Bieito XVI, se non diminúe a súa popularidade “como se deduce polo número de visitantes da praza de San Pedro”, non sería sobreestimada a súa capacidade de home de goberno, xa que as decisións atrásanse, faltan propostas con futuro, as decepcións acumúlanse?


Seguramente é imprudente facer unha amalgama de polémicas de diferente natureza, pero a súa sucesiva aparición é a que crea a imaxe dun papa pouco preparado para a súa función, mal asistido, acumulando torpezas. Cada unha ten a súa xénese: a infravaloración do carácter difamatorio para os musulmáns do discurso de Ratisbona (Alemaña) sobre a fe e a violencia; a vontade de Bieito XVI, respectuoso da antiga tradición litúrxica, de terminar co cisma lefebvrista facendo concesións sobre a misa en latín; a rixidez dunha moral católica, no asunto Welby, que prohibe todo atentado á vida, desde o seu principio (aborto) ao seu final (eutanasia); o descoñecemento, finalmente, dos detalles dos arquivos polacos cuestionando sacerdotes comprometidos cos servizos políticos do seu país na época comunista.


En cada ocasión, a recuperación é espectacular, pero seguida doutro revés. Co islam, atopouse unha saída honorable da crise grazas á visita do papa á Mezquita Azul de Istambul, que selou a reconciliación pero indignou aos católicos sorprendidos de ver un papa rezando nun lugar musulmán.


A mesma confusión trala dimisión do efémero arcebispo de Varsovia: se algúns admiran a forma valente con que o papa actuou, unha vez convencido de que o bispo non dixera toda a verdade, moitos se asombran da falta de vixilancia do Vaticano, que o nomeou e sostido ata última hora. E en Polonia, álzanse voces asombradas de que en Hespaña non se pidan tamén contas aos bispos e sacerdotes exfranquistas e en América Latina aos que colaboraron coas dictaduras en Arxentina ou Chile.


Brevemente, estes esvaróns traducen un desasosego pouco corrente no cume da Igrexa. E as críticas comezan a estalar, apuntando á aparente submisión do papa a unha Curia que non se renovou tanto como se anunciou. Bieito XVI fai pequenos retoques no seu Goberno, fai nomeamentos para sentirse máis seguro rodeado dos seus antigos colaboradores no ex-Santo Oficio: Tarcisio Bertone, novo Secretario de Estado, Claudio Hummes (brasileiro), novo prefecto do clero, Ivan Dias (indio), novo prefecto da evanxelización. Estes homes tardan en adquirir peso na antiga Curia de Xoán Paulo II, que permanece dominada polos partidarios dunha xestión ultra prudente.



UN CONTINUO ADIAMENTO


Tamén é pertinente a crítica ante o atraso na resolución de expedientes de extrema importancia como o dos divorciados-casados de novo. Ou o do uso do preservativo, para o cal prometeuse atenuar a postura da Igrexa, mentres que cardeais “de peso” (Danneels en Bruxelas, Lustiger en París, Agrée en Abiyán) repiten, desde fai vinte anos, que a prohibición non é xa defendible ante unha traxedia absoluta como a SIDA. Atraso no regulamento de substitucións importantes como o do cardeal Ruini, vicario de Roma, que bloquea toda evolución da Igrexa italiana, da cal é o xefe; a do conservador cardeal colombiano López Trujillo, que dicta a postura romana sobre a ética sexual e a familia; a do cardeal Poupart, encargado do diálogo das culturas e co islam e que non fora informado do discurso de Ratisbona.


A crítica aumenta, finalmente, ante a ausencia aparente de ambición mundial dun pontificado onde dominan o peso de Europa e a obsesión do papa alemán pola “morte de Deus” e la “dictadura do relativismo”. Que se sabe dos seus criterios sobre a relación entre a fe e as culturas afastadas, a cohabitación co proselitismo das Igrexas evanxélicas nas metrópoles urbanas, a urxencia de India e China, a intensificación dos fluxos migratorios dos países pobres?
Contrariamente ao seu antecesor, que, elixido aos seus 58 anos, soubo subtraerse da Curia para peneirar os países do Sur, onde se xoga o futuro dun cristianismo que cambiou de cor, Bieito XVI, de 79 anos, aínda non saíu de Europa. Programouse unha viaxe en maio ao Brasil. Unha nova páxina poderá abrirse, pero terá que ter presente que a “mundialización” da acción, do pensamento e dos desprazamentos de Xoán Paulo II non impediu a extrema centralización da súa Igrexa. Será retomando as inspiracións do concilio Vaticano II “maior autonomía das Igrexas locais, Goberno máis colexiado, reforma da Curia e o papado, apertura ecuménica”, postas en sordina baixo Xoán Paulo II, como a Igrexa Católica poderá adaptarse ao seu tempo e reencontrar a súa dimensión de universalidade.

O Que describe este panorama sobre os problemas da maior comunidade relixiosa do mundo, a Igrexa católica, é un renomeado e moderado comentador relixioso, Henry Tincq.


Traducción: GALIZA SOSEGO

Mel Gibson


GALIZA SOSEGO

O actor e director de cine de orixe australiana Mel Gibson acaba de estrear a súa ultima película, “Apocalypto”. Nesta película, Gibson narra a épica loita pola supervivencia dunha pequena tribo maia ameazada polos guerreiros dunha gran cidade, en vésperas da chegada dos hespañois.

Na súa anterior e polémica película “The Passion of the Christ”, o ultraconservador católico e preconciliar Mel Gibson, fixo aprender a expresase en arameo a tódolos actores para poder rodar a película nesa lingua. Coa argumentación de que Xesús de Nazaret, falaba esa lingua, e que tratase dunha lingua milenaria, a película puido ser sufrida ou gozada (depende) por milleiros de espectadores en arameo con subtítulos na lingua do pais de emisión.

Nesta nova película, Gibson, obriga a tódolos actores a expresarse en yucatec, un dialecto do idioma maia co que se entendía esta tribo da civilización milenaria.

Os actores procede de lugares moi diversos nos que se falan distintas linguas. Gibson unificounos a todos ensinándolles o yucatec maia, un dialecto que hoxe case que unicamente se fala en pequenos pobos da península do Yucatán. Nativos coñecedores da lingua, instruíron ao reparto de actores durante cinco semanas facendo fincapé na pronunciación e na inflexión da voz nos diálogos. Para axudarlles no aprendizaxe da lingua, Gibson repartiu reproductores de MP3 coa gravación das intervencións de cada personaxe para conseguir que a lingua fixéseselles familiar.

Na Galiza, deberiamos preparar un bo guión, eu que sei... do “Prestige”, por exemplo e mandarllo a Gibson, deste xeito traería medio Holiwood a nosa terra a aprenderlles galego. A película seria de obrigado cumprimento a súa emisión en versión orixinal, e opcional os subtítulos.

Gibson, defensor de linguas, espalla o galego por Holiwood!!.

Galiza Sosego

quinta-feira, janeiro 18, 2007

JOAN BROSSA


19 de Xaneiro. 88 anos do nacemento.

Galiza Sosego


Brossa i Corvo, Joan (Barcelona 1919-1998). Poeta no máis amplo sentido da palabra, escribiu poesía en estrofas tradicionais (sonetos, odas sáficas, sextinas, romances, etc.), poesía cotiá (tamén denominada antipoesía, pola súa temática e forma prosaica), prosas de circunstancias (recolleitas en Vivàrium -1972- e Anafil -1987-) e poéticas, teatro e guións de cine, e realizou poesía visual e poesía obxectual. Para Brossa non existiron os xéneros nin as fronteiras entre as artes.


UN HOME REPARTEIX...


La plaça, tant pels edificis com

per l'animació que hi donen els veïns,

és un dels centres de la ciutat.


Un home reparteix fulls clandestins.


Al Parc hi ha una Muntanya suïssa,

un Laberint, un Pavelló xinès i un Temple grec.


Un home reparteix fulls clandestins.


El carrer és tortuós i estret;

té un teatre, dos cabarets i trenta cafès.


Un home reparteix fulls clandestins.


Aquest edifici està destinat

a les oficines de la fàbrica

amb magatzem i taller.


Un home reparteix fulls clandestins.


Hi ha obrers i estudiants tancats

i abandonats en un calabós.


Un home reparteix fulls clandestins.


Per a anar a veure els Ministres, Caps

d'Administració i persones de categoria i distinció

cal demanar-los per escrit una audiència.


Un home reparteix fulls clandestins.


L'església, malgrat no tenir torre

sobresurt dels edificis del carrer.


Un home reparteix fulls clandestins.


Entren els criats per anunciar

que el banquet està servit.


Un home reparteix fulls clandestins.


Gent sense casa ni sabates

viuen en coves, als suburbis.


Un home reparteix fulls clandestins.


En una comissaria un senyor amb

abric i barret denuncia que

un home reparteix fulls clandestins.



UN HOME REPARTE...


A praza, tanto polos edificios como

pola animación que dan os veciños,

é un dos centros da cidade.


Un home reparte follas clandestinas.


No Parque hai unha Montaña suíza,

un Labirinto, un Pavillón chinés e un Templo grego.


Un home reparte follas clandestinas.


A rúa é tortuosa e estreita;

ten un teatro, dous cabarés e trinta cafés.


Un home reparte follas clandestinas.


Este edificio está destinado

ás oficinas da fábrica

con almacén e taller.


Un home reparte follas clandestinas.


Hai obreiros e estudiantes encerrados

e abandonados nun calabozo.


Un home reparte follas clandestinas.


Para ir en ver os Ministros, Cabezas

da Administración e persoas de categoría e distinción

é preciso pedirlles por escrito unha audiencia.


Un home reparte follas clandestinas.


A igrexa, malia non ter torre

sobresae dos edificios da rúa.


Un home reparte follas clandestinas.


Entran os criádevos para anunciar

que o banquete está servido.


Un home reparte follas clandestinas.


Xente sen casa nin zapatos

viven en covas, nos suburbios.


Un home reparte follas clandestinas.


Nunha comisaría un señor con

abrigo e chapeo denuncia que

un home reparte follas clandestinas.


Traducción: Galiza Sosego