domingo, janeiro 14, 2007

CEMITERIO DE ELEFANTES DO OPUS.


Nacho Fernández.

Religión Digital.

Preto da cidade de Calafate (Arxentina), camiño do glaciar PeritoMoreno, existe unha lomba, coñecida como La Comisión ou Los Elefantes, que se atopa dentro dunha estancia chamada "Anita" e próxima a outra chamada "Alex". Pois ben, esas dúas nomes cos que se coñece esa montaña lle cadran perfectamente á sección de homes do Opus Dei.


A Comisión é o nome co que se coñece internamente a sede do goberno do Opus Dei. En España atópase na rúa Diego de León número 14 de Madrid. Desde que a Papa Xoán Paulo II autorizou que a institución se transformase na única prelatura persoal da Igrexa Católica, a efectos exteriores, esta dixo que aquel edificio era a Vicaria Rexional. Sen embargo, os homes do Opus Dei séguena denominando a Comisión. Ese é o lugar onde reside monseñor Javier Echevarría, actual prelado, cada vez que vén a Madrid e onde os seus incondicionais apláudenlle e ata ofrécense para que lles dea un bico, como acontecía cos seus predecesores, Josemaría Escrivá de Balaguer e Albás e monseñor Álvaro del Portillo e Díez de Sollano, respectivamente. Claro, os pais -a Obra di que é unha familia con lazos máis fortes cós do sangue- dan bicos aos seus fillos. Sen embargo, estes pais opusianos non dan bicos ás súas fillas. Os pais de familia de sangue si dan bicos ás súas fillas.


Pero independentemente dese edificio, a Comisión é un conxunto de persoas que dirixen o Opus Dei en España. Cada país ten a súa. Aínda que agora denomínese Vicaria Rexional para os efectos das relacións cos bispos, a realidade é que moi poucos cargos teñen a condición de sacerdote: o vicario rexional (tamén coñecido como consiliario), o sacerdote secretario (encárgase das relacións coas mulleres da Obra), o director espiritual e moi poucos sacerdotes próximas a eles.


Existen outros cargos (eles din que son cargas) que son levados por laicos: defensor, secretario, e vicesecretarios de San Miguel (numerarios e agregados, que son célibes), San Gabriel (labor con xente maior, tanto da Obra como non da Obra) e San Rafael (labor con xente nova). Ata o director de estudos eclesiásticos internos e o administrador son laicos.


As persoas que teñen eses cargos na Comisión foron seleccionadas especialmente, segundo indícase internamente, entre os máis santos e vixiantes da doutrina do fundador. Con algúns cos que tiven oportunidade de falar cando eu pertencín á prelatura, cheguei á conclusión que eran auténticos talibanes ou fanáticos. Non se me esquece a conversa que tiven cun deles durante un faladoiro á vista doutras persoas pertencentes á institución.


O fiel do Opus Dei que é designado para un cargo de goberno naComisión ten que abandonar a actividade profesional máis florecente en beneficio de "todos os seus irmáns". É frecuente que esa dedicación se prolongue durante anos e o que supostamente era vivir en medio do mundo convértese en vivir nunha burbulla, onde danse instrucións a destro e sinistro, cada vez que chegan a un centro da Obra, cando non envían un escrito interno para que se cumpra. E é que o Opus Dei abunda en papeis para todo. Por algo dispoñen dunha guillotina para destruílos no soto de Diego de León número 14.


É frecuente que moitos dos cargos da Comisión non cheguen a saír á rúa durante días e ata semanas. Non hai case ningún contacto co mundo. Só existen conversacións entre membros da institución e, sempre, co ángulo de pertencer os dúas á prelatura. É verdadeiramente cruel a vida destes homes. Se dalgúns casos que outros membros da institución non se atreven a sacalos á rúa a pasear, pois existe un medo reverencial. Imaxinámonos de alguén que todos os días vivise no seu lugar de traballo e nin o domingo saíse? E se sae é para falar do que é obxecto do seu traballo e lanzar doutrina a destro e sinistro, sen saber por onde vai a vida? Unha das normas internas prevé o paseo semanal e a excursión mensual. Son moi poucos os que cúmpreno, tanto se exercen cargos de goberno coma se son simples fieis laicos.


Cando pertencín ao Opus Dei eu falaba moitas veces do uso recto domatrimonio aos meus amigos. Internamente se dicíanos que non se podía usar o preservativo nas relacións sexuais. Máis dun dos meus coñecidos convidoume a vivir mellor a vida e decatarme do que pasaba. Isto é o que sucédelles a algúns directores da Obra. Cantos son os supernumerarios da prelatura que teñen familia numerosa? Cada vez son menos os pais de familia numerosa e iso que se repite moito a doutrina da Igrexa Católica.


O día da substitución nun cargo da Comisión pódese producir unverdadeiro drama. O Opus Dei separa aos seus das familias de sangue e dos amigos. Se pasaron trinta anos sen ater contacto con eles, agás as felicitacións de Nadal, é moi difícil recuperar eses lazos. Máis dunha vez hei coñecido casos de irmáns que non van ás cerimonias relixiosas de matrimonio dos seus con pretextos que non teñen base. Como son pobres, se fan un agasallo é un libro do fundador ou dalgún dos seus sucesores. Con iso demostran que sacan cousas da súa burbulla e, ao final,convértese todo na pescadilla que se morde a cola. Sempre igual.


Internamente recoméndase aos directores da Comisión ou doutroscargos de goberno, como son as delegacións, que lean libros de seuprofesión e mantéñanse ao día. A realidade é que isto se cumpre pouco. Algúns dos directores non aguantan este sistema. Por exemplo, os administradores, agás excepcións, son substituídos ao pouco tempo, ao ano.


Estiven case 34 anos dentro da Obra e cónstame que é así. Se impídeno os seus moitos traballos. O Opus Dei é moi cruel cos seus. E non refírome ás numerarias auxiliares e ás numerarias que dormen en táboa. Como contraste, os homes deben durmir en táboa unha vez á semana. Os agregados, se viven nas súas casas, fano sen almofada unha vez á semana.


A Lomba de La Comisión ou de Los Elefantes lembroume todo o que acabo de describir. Os directores da externamente denominada Vicaria Rexional viven nun edificio importante para a historia do Opus Dei, aumentado de tamaño a finais dos anos sesenta do século XX, pero que é iso: un cemiterio de elefantes ao que se chama a Comisión.

Sem comentários: