segunda-feira, maio 14, 2007

Martin Luther King, Jr.


Teño un soño. (I have a dream.)


Estou contento de reunirme hoxe con todos vos na que pasará á historia como a maior manifestación pola liberdade na historia da nosa nación.


Fai un século, un gran americano, baixo cuxa simbólica sombra atopámonos, asinou a Proclamación de Emancipación. Este transcendental decreto chegou como un gran faro de esperanza para millóns de escravos negros e escravas negras, que foran queimados nas chamas dunha inxustiza aniquiladora. Chegou como un amencer ditoso para acabar con a longa noite da súa escravitude.


Pero cen anos despois, as persoas negras aínda non son libres. Cen anos despois, a vida das persoas negras segue aínda tristemente atenazada polas cadeas da segregación e da discriminación. Cen anos despois, as persoas negras viven nunha illa solitaria de pobreza no medio dun vasto océano de prosperidade material. Cen anos despois, as persoas negras aínda seguen languidecendo nos recunchos da sociedade americana e séntense como exiliadas na súa propia terra. Así que viñemos hoxe aquí a mostrar unhas condiciones vergonzosas.


Viñemos á capital da nosa nación en certo sentido para cobrar un cheque. Cando os arquitectos da nosa república escribiron as magnificentes palabras da Constitución e da Declaración de Independencia, estaban asinando un pagarei do que todo americano ía ser herdeiro. Este pagarei era unha promesa de que a todos os homes -si, aos homes negros e tamén aos homes brancos- garantiríanselles os dereitos inalienables á vida, á liberdade e á procura da felicidade.


Hoxe é obvio que América defraudou neste pagarei no que se refire aos seus cidadáns e cidadás de cor. No canto de cumprir con esta sacra obrigación, América deu ao pobo negro un cheque malo, un cheque que foi devolto marcado “sen fondos”.


Pero negámonos a crer que o banco da xustiza está en bancarrota. Negámosvos a crer que non hai fondos suficientes nas grandes arcas bancarias das oportunidades desta nación. Así que viñemos a cobrar este cheque, un cheque que nos dea mediante reclamación as riquezas da liberdade e a seguridade da xustiza. Tamén viñemos a este santo lugar para recordar a América a intensa urxencia deste momento. Non é tempo de darse ao luxo de refrescarse ou de tomar o tranquilizante do “a modiño”. Agora é tempo de facer que as promesas de democracia sexan reais. Agora é tempo de subir desde o escuro e desolado val da segregación ao asollado carreiro da xustiza racial. Agora é tempo de alzar á nosa nación desde as areas movedizas da inxustiza racial á sólida roca da fraternidade. Agora é tempo de facer que a xustiza sexa unha realidade para todos os fillos de Deus.


Sería desastroso para a nación pasar por alto a urxencia do momento e subestimar a determinación das persoas negras. Este asfixiante verán do lexítimo descontento das persoas negras non pasará ata que haxa un estimulante outono de liberdade e igualdade. Mil novecentos sesenta e tres non é un fin, senón un comezo. Quen esperaba que as persoas negras necesitasen soltar vapor e que agora estarán contentos, terán un brusco espertar se a nación volve á súa actividade coma se nada pasase. Non haberá descanso nin tranquilidade en América ata que as persoas negras teñan garantidos os seus dereitos como cidadás e cidadáns. Os ventos de revolta continuarán sacudindo os cimentos da nosa nación ata que naza o día brillante da xustiza.


Pero hai algo que debo dicir ao meu pobo, que está no caloroso limiar que leva ao interior do palacio de xustiza. No proceso de conseguir o noso lexítimo lugar, non debemos ser culpables de accións equivocadas. Non busquemos saciar nosa sede de liberdade bebendo da copa do encarnizamento e do odio. Debemos conducir sempre a nosa loita no elevado nivel da dignidade e a disciplina. Non debemos permitir que a nosa fecunda protesta dexenere en violencia física. Unha e outra vez debemos ascender ás maxestosas alturas onde se fai fronte á forza física con a forza espiritual. A marabillosa nova militancia que envolveu á comunidade negra non debe levarnos a desconfiar de todas as persoas brancas, xa que moitos dos nosos irmáns brancos, como a súa presenza hoxe aquí evidencia, chegaron a ser conscientes de que o seu destino está atado ao noso destino. Chegaron a darse conta de que a súa liberdade está inextricablemente unida á nosa liberdade. Non podemos camiñar a soas.


E mentres camiñamos, debemos facer a solemne promesa de que sempre camiñaremos cara a adiante. Non podemos volver atrás. Hai quen están preguntando aos defensores dos dereitos civís: Cando estaredes satisfeitos?? Non podemos estar satisfeitos mentres as persoas negras sexan vítimas dos indicibles horrores da brutalidade da policía. Non podemos estar satisfeitos mentres os nosos corpos, cargados con fatígaa da viaxe, non poidan conseguir aloxamento nos moteis das autoestradas nin nos hoteis das cidades. Non podemos estar satisfeitos mentres a mobilidade básica das persoas negras sexa dun “ghetto” máis pequeno a outro máis amplo. Non podemos estar satisfeitos mentres os nosos fillos sexan desposuídos da súa personalidade e privados da súa dignidade por letreiros que digan “só para brancos”. Non podemos estar satisfeitos mentres unha persoa negra en Mississippi non poida votar e unha persoa negra en Nova York crea que non ten nada por que votar. Non, non, non estamos satisfeitos e non estaremos satisfeitos ata que a xustiza corra como as augas e a rectitude como un impetuoso torrente.


Non son inconsciente de que algúns de vós e vós viñestes aquí logo de grandes procesos e tribulacións. Algúns de vós e vós saístes recentemente de estreitas celas dunha prisión. Algúns de vós e vós viñestes de zonas onde a vosa procura da liberdade deixouvos golpeados polas tormentas da persecución e bambeado polos ventos da brutalidade da policía. Fostes os veteranos do sufrimento fecundo. Continuade traballando con a fe de que o sufrimento inmerecido é redención.


Volvede a Mississippi, volvede a Alabama, volvede a Carolina do Sur, volvede a Georgia, volvede a Luisiana, volvede aos suburbios e aos “ghettos” das nosas cidades do Norte, sabendo que dun modo ou outro esta situación pode e vai ser cambiada.


Non nos afundamos no val da desesperación. Aínda así, aínda que vemos diante as dificultades de hoxe e mañá, amigos meus, dígovos hoxe: aínda teño un soño. É un soño profundamente enraizado no soño americano.


Teño un soño: que un día esta nación poñerase en pé e realizará o verdadeiro significado do seu credo: “Sostemos que estas verdades son evidentes por si mesmas: que todos os homes foron creados iguais”.


Teño un soño: que un día sobre os outeiros vermellos de Georgia os fillos de quen foron escravos e os fillos de quen foron propietarios de escravos serán capaces de sentarse xuntos na mesa da fraternidade.


Teño un soño: que un día ata o estado de Mississippi, un estado sufocante pola calor da inxustiza, sufocante pola calor da opresión, transformarase nun oasis de liberdade e xustiza.
Teño un soño: que os meus catro fillos vivirán un día nunha nación na que non serán xulgados pola cor da súa pel senón pola súa reputación.


Teño un soño hoxe.


Teño un soño: que un día alá abaixo en Alabama, con os seus racistas desapiadados, con o seu gobernador que ten os beizos goteando con as palabras de interposición e anulación, que un día, xusto alí en Alabama nenos negros e nenas negras poderán darse a man con nenos brancos e nenas brancas, como imáns.


Teño un soño hoxe.


Teño un soño: que un día todo val será alzado e todo outeiro e montaña será baixada, os lugares escarpados faranse chairos e os lugares tortuosos se enderezarán e a gloria do Señor mostrarase e toda a carne xuntamente veraa.


Esta é a nosa esperanza. Esta é a fe con a que eu volvo ao Sur. Con esta fe seremos capaces de cortar da montaña de desesperación unha pedra de esperanza. Con esta fe seremos capaces de transformar as inflamantes disonancias da nosa nación nunha fermosa sinfonía de fraternidade. Con esta fe seremos capaces de traballar xuntos, de rezar xuntos, de loitar xuntos, de ir ao cárcere xuntos, de poñernos de pé xuntos pola liberdade, sabendo que un día seremos libres.
Este será o día, este será o día no que todos os fillos de Deus poderán cantar con un novo significado “Terra miña, é a ti, doce terra de liberdade, a ti cántoche. Terra onde o meu pai morreu, terra do orgullo do peregrino, desde cada ladeira soe a liberdade”.


E se América vai ser unha gran nación, isto ten que chegar a ser verdade. E así, soe a liberdade desde os prodixiosos cumes dos outeiros de New Hampshire. Soe a liberdade desde as enormes montañas de Nova York. Soe a liberdade desde os elevados Alleghenies de Pennsylvania.


Soe a liberdade desde as Rocosas cubertas de neve de Colorado. Soe a liberdade desde as curvas vertentes de California.


Pero non só iso; soe a liberdade desde a Montaña de Pedra de Georgia.


Soe a liberdade desde o Monte Lookout de Tennessee.


Soe a liberdade desde cada outeiro e cada toupeira de Mississippi, desde cada ladeira.


Soe a liberdade. E cando isto ocorra e cando permitamos que a liberdade soe, cando a deixemos soar desde cada pobo e cada aldea, desde cada estado e cada cidade, poderemos acelerar a chegada daquel día no que todos os fillos de Deus, homes brancos e homes negros, xudeus e xentís, protestantes e católicos, serán capaces de xuntar as mans e cantar con as palabras do vello espiritual negro: “Ao fin libres! Ao fin libres! Grazas a Deus Todopoderoso, somos ao fin libres!”

-

Tradución: GALIZA SOSEGO

Sem comentários: