segunda-feira, janeiro 29, 2007

Os "cazaherdanzas" do Opus Dei


Na vida habitual adóitase falar de homes que cazan todo: dotes, recompensas, talentos. O Opus Dei reúne unha especialidade pouco coñecida, a de "cazaherdanzas", pois algúns dos seus seguidores dedícanse a sacar diñeiro das persoas con idades xa avanzadas e que desexan destinar os seus bens a unha actividade en beneficio dos máis necesitados ou dunha obra social importante.

Todo consiste en transformar ese desexo en algo lucrativo para a única prelatura persoal que existe na Igrexa Católica, iso si, co pretexto duns fins moi bos.

Ao longo dos meus case trinta e catro anos de pertencer ao Opus Dei detectei algúns casos, grazas a haberme dedicado durante máis de vinte e cinco anos á atención de supernumerarios maiores de 65 anos. Tratábase dunha dedicación que non compracía a moitos outros da Obra. Eu o facía encantado, pois sempre me gustou a atención das persoas maiores.

O Opus Dei necesita moito diñeiro para as súas actividades. Raro é o ano que, polo menos unha vez, non se fai unha campaña para sacarlle os cartos á xente. Igual que nunha empresa de prestixio, determínanse uns obxectivos e as persoas pertencentes á institución deben ofrecer unha lista de nomes de amigos aos que se poden sacar elevadas sumas de diñeiro para destinar a obras corporativas. Ata hai que especificar que cifra vaise a propoñer á persoa á que se pretende abordar. Penso que nos "cazaherdanzas" débese producir unha situación parecida. con metas concretas.

No mesmo centro da Obra próximo ao estadio Santiago Bernabéu de Madrid que citaba no meu artigo anterior sobre a situación das mulleres que atenden a administración dos centros, vivín unha situación que sempre me deu que pensar. O director era unha persoa de orixe humilde e profesor de universidade que algunha vez contounos aos agregados xa maiores algunhas das actividades que realizaba, sacar diñeiro a persoas para as actividades da prelatura.

Tiven oportunidade de experimentalo nas miñas propias carnes cun supernumerario de 82 anos, solteiro, que vivía con dúas irmás solteiras, nunha vivenda propia nesa zona de nivel económico tan alto en Madrid, aínda que el pertencía á clase media e foi funcionario dun ministerio.

Unha noite, este supernumerario de 82 anos deitouse e non volveu levantarse. Faleceu mentres durmía. Foi unha sorpresa a súa morte para todos, pois gozaba de boa saúde. Ninguén esperaba que V. (o seu nome empezaba por esta letra) fósenos a deixar axiña que, pero así sucedeu. Debo aclarar que levaba un grupo de supernumerarios formado por unhas 10 ou 12 persoas no que raro era o ano que non morría un deles, todos maiores de 65 anos, salvo moi rara excepción.

Chegou o día do funeral de V. A cerimonia celebrouse nunha parroquia próxima. Este supernumerario non era dos populares do centro, aínda que o grupo que levaba era un dos que tiña unha idade media máis elevada. O director foi ao acto litúrxico. Non lle dei maior importancia. Pensei que quería acompañar á familia do falecido, pero os feitos demostráronme que buscaba algo máis.

Pois ben, ao terminar a misa de funeral, o director do centro veu cara min e preguntoume quen eran as irmás de V, ao que eu sinaleille onde estaban. Eu pensei que todo se quedou naquela conversación de pésame, pero os feitos posteriores confirmáronme que a miña estimación era falsa, pois o director do centro ao que ía era a sacar unha herdanza das irmás daquel supernumerario.

Pasados uns meses atopeime pola rúa a unha das irmás de V. Díxome que se acababa de atopar co director do centro e que lle falou de algo que medio a entender que non lle gustaba. Adóitase dicir que o mundo é moi pequeno.

Momentos antes atopoume a este home que un día deunos a entender que se dedicaba nos intres libres a sacar diñeiro de persoas maiores. A irmá de V. foi unha delas. Posteriormente souben que se ía a respectar que as irmás do supernumerario falecido para que vivisen no seu domicilio ata a súa morte. Non sei se ao final cederon o piso de V á Obra, pero os tiros do cazaherdanzas ían por aí.

Se tamén do caso dunha adiñeirada familia madrileña que se decatou, á morte da súa nai que esta cedera todos os seus bens a unha obra corporativa do Opus Dei. Isto provocou un gran malestar entre os herdeiros.

Unha das cousas que se adoita aconsellar aos numerarios e agregados do Opus Dei que van facer a incorporación definitiva que fagan testamento (é obrigatorio) a favor de obras corporativas da Prelatura. Ata se ofrecen unha lista de posible entidades beneficiarias e de testamenteiros (todos numerarios) que se encargarán de todo, unha vez prodúzase o falecemento do membro da institución.

Pero ademais non só aconséllase facer testamento a favor dunha obra corporativa. Os membros que son designados herdeiros en testamento polos seus pais, adóitaselles aconsellar que o que herdaron cédano ao Opus Dei.

Se de amigos meus que foron xenerosos ao ceder os seus bens mentres pertencían á institución, pero que, ao abandonala, non se lles devolveu nada e tiveron problemas para saír adiante. Na Obra, pídese xenerosidade e "bo espírito" (é unha palabra que dentro se emprega segundo convén) aos demais e eles non son nin xenerosos nin poden ser presentados como modelos neste campo.

Hai unha fundación que se dedica a obter diñeiro para subvencionar becas de seminaristas que queren cursar os seus estudios eclesiásticos na universidade de Navarra. Sempre hai persoas ilusionadas con ser patrocinadores dunha actividade tan digna. Cada un que pense o que queira.

Fai tempo chamoume por teléfono un amigo meu. Nalgúns sitios de Galiza correra o pánico, pois algunhas persoas do Opus Dei estaban achegándose a viúvas e señoras maiores para conseguir que os seus bens deixásenos en testamento ás facultades de estudios eclesiásticos da universidade de Navarra.

Eran outros casos máis de "cazaherdanzas" como os que describín anteriormente. Debo aclarar unha cousa. Ao pouco de deixar a Obra fai oito anos visitei un notario e fixen un novo testamento. Non quixen que o Opus Dei fose o herdeiro dos meus bens.

Nacho Fernández

Sem comentários: