quarta-feira, janeiro 10, 2007



Non te preocupes, a bala que che matou é ecolóxica.

Xaneiro 2007. Nº234 – OPINIÓN – ESCALEIRA AO CEO.

Carlos Ballesteros


En 1973 o premio Nobel da paz foi concedido a Henry Kissinger pola súa participación na negociacións de paz para poñer fin á guerra de Vietnam. Este premio foi compartido co seu interlocutor vietnamita (do que ninguén acórdase sen embargo do seu nome) o cal renunciou ao mesmo debido a que os tratados non foran respectados e a guerra prolongábase. Kissinger, pola contra nunca renunciou ao premio. Alguén, moitos anos mais tarde escribiu que "a ironía morreu oficialmente o día en que a ese señor lle deron o Nobel da Paz, aínda que revive sorprendentemente con excesiva e alarmante frecuencia". Así é como sentinme, asistindo á maior resurrección irónica, cando decateime de que unha empresa inglesa ofrece ao mercado "balas éticas" (sic).


En efecto, BAE Systems, unha empresa de armamento estadounidense decidiu que a mellor maneira de progresar nun mercado altamente competitivo (por desgracia) e no que cada vez é mais difícil diferenciarse, é asociar "valores" aos seus productos. Así no seu catálogo salientan as "balas ecolóxicas", balas sen chumbo que non causan dano ao medio ambiente nin supoñen un risco para as persoas (hai que supoñer que para calquera persoa que non sexa o suxeito disparado, obviamente). Tamén provén de granadas de man que producen pouco fume, de vehículos blindados que utilizan combustible hibrido e non emiten tanto CO2 á atmosfera ou de cabezas nucleares silenciosas que reducen a contaminación acústica. Verídico, non bromeo. Todo isto pode consultarse na súa páxina http://www.eis.na.baesystems.com/ ou lerse no número de novembro de 2006 da revista New Internationalist.


Este é un exemplo máis, quizais o máis extremo, desa gran falacia que se veu a chamar responsabilidade social corporativa. É evidente, polo menos para min, que todo ser humano temos a responsabilidade de reducir os impactos negativos sobre o planeta e sobre as persoas que algún dos nosos comportamentos e actuacións teñen, pero non é menos certo -e nunca mellor dito- que sen errar o tiro. Non se trata tanto de minimizar os efectos dun disparo como de non disparar (como vedes nin sequera me atrevo a dicir de traballar pola Paz, iso se déixoo a algún dos lectores de ALANDAR con ganas e moral, que seguro que os hai); non se trata tanto de limpar como de non lixar; non se trata tanto, en definitiva, de paliar e arranxar como de non causar e non estragar.


E sen embargo e a todos os niveis, é máis fácil o segundo que o primeiro. Arranxar, contrarrestar, parchear, non supón excesivas preocupacións. Créese un departamento, póñase á fronte a alguén que proveña do mundo da comunicación, por iso do comercio social/con causa, dótese duns fondos (migallas), búsquese un aliado no saturado sector das ONGs e a súa empresa terá entrado no catálogo de empresas preocupadas pola comunidade. Inditex, Vodafone, Cocacola… son empresas responsables e comprometidas coa sociedade (sic de novo) A chamada RSC é, na maioría dos exemplos que coñezo (e dos cales o da bala sen chumbo é o que se leva a palma ata agora), a nova versión do fariseísmo, unha nova redacción da parábola do óbolo da viúva na cal os ricos dan esmola para reconstruír un templo que eles mesmos están derrubando. Iso se, o que este libre de pecado que tire a primeira pedra: non é tampouco difícil atopar exemplos de ONG que explican o responsable que pode ser unha empresa se financia os seus proxectos.


A bala que che matará é limpa. Non o esquezas.

Sem comentários: