sexta-feira, janeiro 12, 2007

XESÚS, REBELDE


JOSÉ MARÍA GARCÍA-MAURIÑO, Cristianos por el Socialismo


ECLESALIA, 08/01/07.-
A Mensaxe de Xesús é revolucionaria. No Evanxeo de Lucas, no interrogatorio ante Pilatos, as masas grítanlle tratando de acusarlle: “Este subleva ao pobo ensinando por todo o país empezando en Galilea” (Lc.23,5). Xesús está polo cambio, non pode deixar as cousas como están, porque o mundo que el vivía era inxusto: uns vivían moi ben a costa doutros que o estaban pasando mal. O cómodo é seguir como sempre sen cambiar nada. Xesús non pode quedarse impasible, mirando para outro lado, ao ver as masas arrastrándose pola pobreza e a miseria. “Conmóvenlleme as entraña ao ver a esta xente” (Mc. 8,2). A indiferencia quédase cos brazos cruzados, non fai nada ante a dor allea. E isto fai máis dano que a violencia que causa o sufrimento humano.


Sublevar significa mover o ánimo da xente para inducirlle a adoptar unha actitude rebelde ou hostil en orde a cambiar a orde pública e moral, di o Diccionario de Lingua. O xeito de sublevar non é violento, é “ensinando”. O ensino é unha forma de sublevar a orde establecida: poñer as cousas patas para arriba. Xesús non estaba de acordo coa escala de valores daquela sociedade que non é moi distinta da nosa de agora. O de arriba pono abaixo. O que consideramos como perdido é o que vale, o que todo o mundo estima que é bo, non é tan bo. O que se ten por poder é debilidade. Sempre prevalece a vida sobre a morte, a verdade sobre a mentira, a liberdade sobre a dependencia. E sempre o amor por encima de todo.


As parábolas son un exemplo claro da rebeldía de Xesús ante a orde establecida. Aparecen dous grupos de persoas: a xente respectable e a xente insignificante, os don ninguén, os inmigrantes, os traballadores, os enfermos, as mulleres, os que non figuran nesta sociedade. Fan patente que o que tería que ser o normal na vida, é o “raro”. Presentan a vida tal e como é e por outra banda a vida tal e como tería que ser ou como podería ser. É normal que o fillo que dilapidou toda a fortuna do seu pai e vivindo desenfreadamente organícenlle unha festa ao grande cando volve a casa? Este é o fillo perdido. Xesús pon a vida ao revés. Ten preferencia polos perdidos. Xesús fai festa, alégrase, pola volta do seu fillo que “estaba morto e volveu á vida, estaba perdido e atopárono” (Lc. 15.24). Igual lle pasa coa ovella perdida: “dádeme a boa nova, atopei a ovella que se me perdeu” (Lc.15,6) que coa moeda que perdera a muller. Ten menos valor o fillo maior que se queda en casa, as 99 ovellas que se quedan no curro, ou o resto do diñeiro da muller. O que para a maioría non ten valor, está perdido, iso é o que prefire Xesús.

Porque Zaqueo devolve a metade dos seus bens di Xesús que a salvación entrou na súa casa. Xesús “veu a buscar o que estaba perdido e a salvalo” (Lc.19,9) Quen son os que perden e quen os que gañan? Xesús veu buscando os “balas perdidas” para salvalos.


”Os últimos serán os primeiros” (Mc 10,31). Os máis necesitados de todo, de comida, de aprecio social e humano, aos que non se lles recoñece os seus dereitos, os analfabetos, os que non teñen dignidade, eses, os pobres, os que teñen fame, os que despreza case todo o mundo, os últimos, eses son os primeiros para Xesús, é un investimento radical dos valores e da situación establecida. Xesús curta polo san e anda sen reviravoltas. “O que queira ser o primeiro, que sexa o último de todos e o servidor de todos” (Mc 9,35). Xesús é un raro, un home estraño, todo tolo.


A súa predicación foi en Galilea. (Mc.1,14). Xesús, para realizar a súa misión docente, non se foi á capital, Xerusalén, nin sequera á importante provincia de Xudea. Todo o contrario. Xesús foise a unha rexión afastada, habitada por humildes campesiños e pescadores pobres. Xentes que ademais resultaban sospeitosas. Isto significa que a primeira decisión importante que tomou Xesús, foi irse a vivir e a desenvolver a súa actividade, a predicar a súa mensaxe, na rexión dos pobres e das xentes que, naquel tempo, eran consideradas como unha poboación que carecía de influencia, que non vivía na abundancia e que, aínda por riba, tiña mala fama.


A quen se lle ocorre dicir que para ser feliz é necesario ser pobre? “Felices os que elixen ser pobres, porque van ter a Deus por rei” Non é máis feliz o que ten máis, non é máis valorado o que ten “tanto vales canto tes” senón, segundo Xesús, o que é capaz de compartir e non acumular. Para os ricos hai unha maldición: “Ai de vós os ricos”. Acá, neste sistema, parece ser o contrario: é feliz e felicitase a o que fai diñeiro, ao que lle toca a lotería, o que ten moitos bens, moito diñeiro no banco, o que ten varias casas, e magníficos coches. Ese é o que pode “fardar”.

http://eclesalia.blogia.com/2007/010801-rebelde.php

Sem comentários: