segunda-feira, fevereiro 19, 2007

FALANDO DE FANATISMO

Antonio Marín Sánchez (Granada-Hespaña.)

“Fanático”, segundo a Real Academia da lingua hespañola, é aquel “que defende con tenacidade desmedida e apaixonamento, crenzas ou opinións, sobre todo relixiosas e políticas”.

O fenómeno non se dá nos seres irracionais senón nos que, en principio, están dotados de razón pero que a súa apaixonamento colócaos por baixo dos irracionais.

O fanatismo, historicamente e na actualidade levou a crueis enfrontamentos a millóns de seres humanos. O fanatismo, especialmente o relixioso, foi o feito histórico que máis crimes motivou, na súa gran maioría de seres inocentes.
Hai persoas que entenden que unha verdade relixiosa (dogma) ou unha ideoloxía política é máis importante que a mesma vida Esta é unha tremenda e nefasta falsidade. A vida é o primeiro valor e ten prioridade sobre calquera doutrina ou credo.

A persoa fanática intentará aniquilar, sen regatear medios, ao que considera que está no erro. A xente que fixo estoupar clínicas onde se practicaba o aborto ou atacaron a nenas por levar un veo sobre a cabeza ou han estoupado un lugar de culto relixioso, son seres desequilibrados. Pero o grave é que todo isto sucede porque hai profetas espontáneos, redentores e Mesías interesados que cultivan o fanatismo na mocidade inxenua e xenerosa e nos colectivos incultos e pobres.

O fanático sempre adopta unha actitude de superioridade moral que lle impide escoitar ao outro e cre que a súa única obrigación é rebater ao contrario por inculto, falto de información ou malévolo.

Creo que unha das características básicas do fanatismo reside no desexo de obrigar aos demais a cambiar. O fanático dá a impresión de estar máis interesado polos demais que por si mesmo. Quere salvar a túa alma, redimirte, liberarche do pecado, do erro. Liberarche da túa fe equivocada ou da túa carencia de fe.

O fanatismo, moi a miúdo, comeza en casa, na propia familia. Sempre se fai polo propio ben do ser querido: “tes que facer como eu”, “tes que cambiar”, “non escoites a ninguén máis que a min”. Preténdese que todos vivan a súa vida seguindo o modelo de vida que lle indican os seus “maiores”.

Non son quen para dar consellos e remediar o fanatismo, pero si podo dicir, por propia experiencia que viaxar; tratar e falar con persoas de diferentes culturas; ler con actitude de apertura mental; cultivar a túa fame de aprendizaxe, coa humildade de que sabemos moi pouco; e, se es cristián e aceptaches a Xesús e a súa mensaxe como programa fundamental para a túa vida, tes garantida a eliminación do teu xene fanático.

Se eu nacese noutro lugar, doutros pais, noutra cultura, noutra relixión, se eu fose “o outro” co que me crucei esta mañá, sería o que son ou sería diferente? Pensaría como penso agora?.

Unha relixión di que o Mesías aínda non chegou. Outra relixión di que si chegou. E unha terceira di que o seu é o último e xa non haberá outro. Toda a humanidade máis próxima a nós dividiuse en tres grupos que responden ás tres crenzas citadas e esta división de crenzas creou e segue creando millóns e millóns de fanáticos que produciron e seguen producindo incontables cantidades de mortes de inocentes sen que ningún dos responsables destas tres crenzas laméntese eficazmente.

Ás veces, con tanto ter razón, non deixamos que os outros crean o que queiran e vivan como lles apeteza, respectando sempre aos demais. sen regatear medios.

A verdade non é propiedade de ninguén. Póusase en moitas árbores.

Antonio Marín Sánchez (Granada-Hespaña.)

Sem comentários: