segunda-feira, fevereiro 05, 2007

A Igrexa NON sempre castiga a quen se mesturan en política

ElNuevoHerald.com
LAURA NUÑEZ / EFE - BOGOTA

A suspensión a divinis do bispo paraguaio Fernando Lugo, quen aspira a ser presidente do seu país no 2008, non é o primeiro caso dun relixioso de América Latina que por meterse en política é amoestado pola Igrexa Católica.

Con todo, tamén hai exemplos de bispos e sacerdotes que foron avalados e ata felicitados pola xerarquía eclesiástica malia non respectar o mandato evanxélico de non mesturar o que é do César e o que é de Deus.

Nalgúns casos os relixiosos amoestados ou suspendidos pola súa participación en temas políticos desoíron ao Vaticano, como parece ser o caso de Lugo que mantén a súa intención de ser candidato a presidente malia a sanción.

Na Igrexa brasileira, considerada unha das máis progresistas de América Latina, son numerosos os bispos e relixiosos que se enfrontaron ao Vaticano.

Un dos casos máis coñecidos é o do ex franciscano Leonardo Boff, un dos principais teóricos da Teoloxía da Liberación, que incorporou o marxismo á lectura e interpretación dos evanxeos.

As súas constantes críticas á xerarquía da Igrexa católica valéronlle fortes enfrontamentos co entón cardeal Joseph Ratzinger, agora Papa Bieito XVI, cando era Prefecto da Congregación para a Doutrina da Fe.

Boff renunciou ao sacerdocio en 1992, mediante unha carta pública na que denunciou que sufría unha “incansable persecución” de Roma e cualificou o poder da Igrexa de “cruel e desapiadada”.

Tamén se destaca ao bispo emérito de Sao Félix de Araguaya, Pedro Casaldáliga, nacido en España e membro do á máis progresista do episcopado, quen renunciou á titularidade desa diocese no 2003, ao chegar aos 75 anos regulamentarios.

Favorable ao celibato opcional, Casáldaliga foi amoestado en varias ocasións polo Papa Xoán Paulo II, en especial polas visitas que fixo á Nicaragua sandinista en 1985 e o seu público apoio á revolución de corte marxista.

Outro que tamén tivo que escoitar os reclamos de Xoán Paulo II foi o sacerdote e poeta nicaragüense Ernesto Cardeal Martínez, quen foi ministro de Cultura do goberno sandinista, o que lle granxeo o impedimento, aínda vixente, de impartir os sacramentos.

Na década dos anos 80, en Guatemala foron excomungados os sacerdotes José María Ruiz Furlan e Andrés Girón por participar en actividades políticas partidistas e promover as súas candidaturas a postos de elección popular.

Ruiz Furlan, asasinado fai dous anos, obtivo o perdón do papa Xoán Paulo II e regresou á igrexa Católica en 1995, mentres que Girón fíxose sacerdote da igrexa Ortodoxa.

Tamén se presentaron casos nos que os relixiosos interveñen en política sen desvincularse da Igrexa.

No 2005, en Arxentina, unhas declaracións do bispo castrense, Antonio Baseotto, nas que suxeriu “tirar ao mar” ao ministro de Saúde, Ginés González García, pola súa postura favorable á despenalización do aborto, produciron un serio rozamento entre o Goberno e a Igrexa Católica.

O Vaticano negouse a substituír a Baseotto e posteriormente reclamou ao goberno de Néstor Kirchner “documentos escritos” que asegurasen a liberdade relixiosa en Arxentina.

Tamén en Arxentina, unha coalición opositora encabezada polo bispo Joaquín Piña gañou en outubro pasado os comicios constituíntes convocados polo gobernador da provincia de Misións, Carlos Rovira, para facer unha reforma que lle permitise a súa reelección indefinida.

O Episcopado destacou “o valor da acción do pobo e da Igrexa” nas eleccións constituíntes de Misións e expresou a súa “satisfacción” polo labor do bispo Piña, nacido en España.

En Panamá, o pai Conrado Sanjur creou en 1986 a Coordinadora Popular dos Dereitos Humanos de Panamá (COPODEHUPA). Esta organización pertence á fronte Nacional polos Dereitos Económicos e Sociais (FRENADESO) que se opón ao Tratado de Libre Comercio cos EEUU e ao neoliberalismo económico.

Sanjur destaca que o seu desempeño sempre foi “aberto, claro e público” e que nunca contou “co aval, nin permiso de parte da xerarquía da Igrexa Católica panameña”, pero que sempre ten “a práctica” de falar co arcebispo sobre algunhas das súas actividades públicas.

En Bolivia, o sacerdote salesiano Wilson Soria foi elixido no 2004 concelleiro da cidade do Alto polo Movemento Ao Socialismo (MAIS), o partido do presidente Evo Morles.

Soria afirma que ten “un permiso verbal” do Bispado do Alto e que o seu caso nunca chegou a ser considerado polo Vaticano.

En Honduras, o bispo Luís Santos, da diocese de Copán, e o sacerdote salvadoreño e nacionalizado hondureño Andrés Tamayo, do departamento de Olancho, lideran movementos contra os abusos da minería e a explotación forestal irracional, ambos, segundo din, co apoio da Igrexa Católica.

Sem comentários: