terça-feira, março 27, 2007

OS GALEGOS NOS CAMPOS DE CONCENTRACIÓN NAZIS

Por Xosé Ramón Paz Antón.
Deputado polo BNG no Parlamento galego
(GALIZA-ISRAEL)

Un capítulo pouco investigado e pouco divulgado que resulta oportuno rescatar da memoria é aquel que protagonizou un numeroso continxente de cidadáns galegos que, entre 1940 e 1945, morreron nos campos de concentración nazis co beneplácito das autoridades franquistas.

Dos dous grupos en que se dividen os deportados a estes campos, os galegos pertencen na súa maior parte ao primeiro grupo no que estaban os republicanos que pasaron a Francia arredor de febreiro de 1939 diante da inminente caída de Barcelona. Ao comezar a II Guerra mundial foron integrados nas Compañías de Traballadores Estranxeiros e algúns enroláronse no exercito francés e mesmo na resistencia. Coa vitoria nazi en Francia foron conducidos a campos de prisioneiros de guerra e nos meses seguintes identificados pola Gestapo. En agosto de 1940 foron enviados a Mauthausen.

Os primeiros en chegar, o día 6, foron CARLOS ROMERO REBÓN de Ares, JOSÉ FIDALGO PÉREZ de Arzúa, FRANCISCO CAAMAÑO FERNANDEZ E JOSÉ MINGUEZ CASTRO da Pobra do Caramiñal, JESÚS ARIAS LÓPEZ de Sarria, JOSÉ MOSQUERA GONZÁLEZ de Ourense, VERISIMO RODRIGUEZ OLLERO de Paderne de Allariz ou SANTIAGO DURAN DURAN de Ribadavia.

Os datos coñecidos a día de hoxe cifran en 191 os compatriotas galegos deportados dos que faleceron 111, desapareceron 13 (seguramente mortos non rexistrados) e foron liberados 67 en 1945 coa fin da guerra.

O primeiro falecido foi RAMON DIAZ RIBAS de 54 anos, de Vilaxoán, concello de Vilagarcía de Arousa. Faleceu o 27-xaneiro-1941. O último en morrer foi ANTONIO GOMEZ TORRES o 17-febreiro-1945, tiña 30 anos e era da cidade de Pontevedra. O grande período de exterminio dos galegos nos campos nazis foi entre setembro de 1941 e marzo de 1942. Neses seis meses asasinaron a 76 dos 111 galegos mortos. Os campos de exterminio onde faleceron foron os de Mauthausen e os seus anexos de Hartheim (a 40 km) e sobre todo Gusen (a 5 km). En Hersbruck morreu MANUEL PARDO de Viveiro en 1944.

A morte da maior parte destes deportados corresponde a un período anterior ao exterminio por motivos raciais. Foi un asasinato por motivos estritamente políticos pero utilizando xa métodos de asasinatos en masa, cruelmente planificados seguindo a máxima do campo de Mauthausen: o exterminio mediante o traballo. Ademais a fame, o frío e as enfermidades. Sen embargo tamén se utilizaron as técnicas que logo serían reprobadas coma un dos maiores crimes contra a humanidade: os 18 mortos en Hartheim foron asasinados con gas, entre eles os cidadáns da cidade da Coruña FERNANDO BATALLA CAULE, ADRIANO CASTILLO SOUTELO, JUAN CLEMENTE GARCIA DE LA CRUZ, JUAN GONZALEZ DEL VALLE, JULIO MARTINEZ ARIAS, LUIS RAFALES LAMARCA, e outros veciños de Covas , Dumbría, A Pobra, Zas, Entrimo, Ourense, O Covelo, Pontevedra e Vigo.

Unha mención aparte debemos dedicar á responsabilidade do estado español que nada fixo polos deportados negándose Ramón Serrano Suñer, o Ministro de Asuntos Exteriores, a recoñecer a nacionalidade española dos galegos cautivos polo nazismo. Hoxe coñécese a circular de 25 de setembro de 1940 dirixida pola Gestapo a tódalas autoridades do III Reich na que se indica que os combatentes a favor da República caídos prisioneiros de Alemaña serían enviados aos campos de concentración e desprovistos do carácter de prisioneiros de guerra. Tamén é coñecida unha comunicación oficial dende a Embaixada española en Berlín datada en abril de 1941 informando do internamento de españois en Mauthausen dende agosto de 1940. Os entón responsables do Ministerio de Asuntos Exteriores limitáronse a escribir a man no documento: “no parece conveniente hacer nada a favor de los internados, archívese”. Escrito a man polo Director General de Europa, Pelayo Olay. En consecuencia, os galegos en Mauthausen, foron obrigados a levar o triángulo azul que distinguía aos apátridas do mesmo xeito que os demais presos procedentes doutras comunidades do estado español.

Dende logo resulta curioso este proceder de negar a nacionalidade española aos deportados por parte do réxime franquista que tanto empeño puxera en negar os estatutos catalán, vasco e galego do período republicano. Aos deportados de Cataluña, de Euskadi e aos galegos, o franquismo non só lles negou os seus dereitos nacionais. Tamén os desproveu da nacionalidade española.

O remate da II Guerra mundial trouxo a fin daquel horror para os que quedaban con vida, un de cada tres. O primeiro galego liberado foi MANUEL SANCHEZ JALDA de Vigo, o 15-abril-1945 en Bergen-Belsen, e despois, MIGUEL COLMENERO FERNÁNDEZ de Ribas de Sil. Entre o 3 e o 5 de maio viron a liberdade o resto dos presos que igual que os que quedaran alí mortos para sempre procedían dun amplo abano de localidades do país: Betanzos, Ferrol, a Pobra do Caramiñal, Ribeira, Sarria, Viveiro, Lugo, Castro Caldelas, Maceda, Entrimo, Ribadavia, Bueu, Pontevedra, Redondela, Vigo, Vilagarcía ou Vilanova de Arousa, por citar só algúns lugares de procedencia desta tráxica nómina.

Polas razóns expostas, consideramos que pagaba a pena falar uns minutos no Parlamento destes galegos que escribiron un capítulo heroico nos campos de concentración nazis e instar á Xunta de Galiza a lembrar a súa memoria, que sexan homenaxeados nas conmemoracións do Ano da Memoria e que o Goberno de Galiza promova a investigación histórica dos deportados galegos nos campos nazis.

http://galiza-israel.blogspot.com/2006_11_01_archive.html

Pare os abusos do Mugabe no Zimbábue

A tentativa desesperada do Presidente do Zimbábue Robert Mugabe de se manter no poder está levando o país ao caos. Seus ataques contra os lideres da oposição democrática deve parar agora. Assine a petição abaixo pedindo para dois maiores parceiros econômicos do Zimbábue – a África do Sul e a União Européia – adotarem fortes sanções direcionadas ao Mugabe e seus oficiais de alto escalão.



Petição para os líderes da União Européia e o Presidente da África do Sul Mbeki:

O Presidente Mugabe e seus aliados devem aprender que a violação de direitos humanos traz graves conseqüências. Nós pedimos que vocês - lideres dos maiores parceiros econômicos do Zimbábue - se comprometam publicamente a colocarem sanções direcionadas ao Mugabe e outros oficiais do governo se os ataques aos lideres da oposição democrática não pararem agora.

http://www.avaaz.org/po/zimbabwe

Contra a xenofobia dos imbecis

Jayme Brener/ REVISTA PANGEA

O Artigo Serão os semitas Humanos?, do sr. Georges Bourdokan, não mereceria resposta: trata-se de uma provocação racista e mentirosa, cujo destino deveria ser a lata de lixo da história ou as barras dos tribunais.

O que motiva esta resposta, porém, é o fato de o artigo ter sido publicado por Caros Amigos, revista que se considera de esquerda. E, imagino, identifica-se com os valores do humanismo e da igualdade, que hoje empolgam a sociedade brasileira. O artigo xenófobo do sr. Bourdokan implora por uma resposta nacionalista, que siga sua lógica. Mas não; com larga trajetória de esquerda, filho e neto de simpatizantes comunistas, escolho a trilha do humanismo internacionalista que, suponho, vá ao encontro dos anseios do público leitor da revista.

Comecemos pelo eixo do artigo: “Israel é um Estado criado pelos nazistas, aliados incondicionais dos sionistas”. Para justificar a mentira, O sr. Bourdokan pinça contatos, nos anos 30/40, entre emissários de Hitler e líderes sionistas e a origem judaica de personagens como Reinhard Heydrich, o célebre “carniceiro da Boêmia e Morávia”. Primeiro, os fatos: houve, sim, contatos entre dirigentes sionistas e o nazismo até 1942, quando estes decidiram pela “solução final”, a exterminação dos judeus europeus. Até então, os nazistas aceitavam a simples “expulsão dos piolhos judeus” da Alemanha. Os contatos eram justificados: visavam salvar milhares de vidas e o fizeram.

A “solução final” tentou selar o destino de todos os judeus: de esquerda, direita, religiosos ou não. Judeus comunistas, trotskistas, socialistas e sionistas de esquerda avolumaram-se na resistência antinazista em toda a Europa: da Espanha à Polônia e Albânia. Havia judeus entre os resistentes tchecos que justiçaram Heydrich. O líder do heróico levante do Gueto de Varsóvia (1943), Mordechai Anielewicz, um socialista sionista, atirou-se de um prédio em chamas, envolto na bandeira de Israel.

Havia colaboracionistas judeus? Claro. E estes foram os primeiros a ser mortos pelos rebeldes de Varsóvia. Mas nada que lembrasse, por exemplo, a divisão muçulmana das SS genocidas, o golpe pró-nazista de 1941, no Iraque, ou o fato de o principal líder muçulmano da Palestina, o mufti Hajj Amin el-Husseini, receber a nomeação de oficial SS. Tudo em nome da luta contra o colonialismo britânico e “seus aliados, os judeus”. (É preciso definir, afinal, se os sionistas serviram Hitler, Sua Majestade, os dois, Salazar, o papa...)

Bem, e quanto à Israel contemporânea? Tive a honra de militar ao lado de alguns dos mais decididos opositores da política expansionista de Israel – judeus e palestinos que acreditam na coexistência pacífica. Em 1982, foram ativistas palestinos que me defenderam de uma surra preparada pela extrema-direita judaica em São Paulo, quando publicamente me opus à invasão israelense no Líbano.

Lembremo-nos que o pacifista israelense Emil Grunzweig foi assassinado por um extremista judeu de direita. Um facínora semelhante matou o primeiro-ministro Itzhak Rabin, furioso com a perspectiva de paz “com o inimigo palestino”.

Pois bem, onde estão esses espíritos generosos? Foram derrotados por gente como o sr. Bourdokan, a partir de dois eventos. O primeiro, foi a decisão de Arafat, de não aceitar o acordo proposto pelo governo trabalhista de Ehud Barak, e que previa, além do Estado palestino na maior parte da Cisjordânia e de Gaza, a soberania compartilhada sobre Jerusalém.

Arafat disse “não” por temer que gente como o sr. Bourdokan, com seu discurso hidrófobo, empolgasse massas palestinas cansadas de décadas de expansionismo israelense e destronasse a burocracia da OLP. O fracasso do processo de paz jogou Israel para a direita, elegeu o assassino Ariel Sharon, que, pouco antes das eleições, “passeou” provocativamente pela Esplanada das Mesquitas, em Jerusalém. A gracinha detonou a nova intifada e representou a segunda grande derrota das esquerdas democráticas e pacifistas.

Há poucos dias, o novo líder trabalhista, Amram Miztná, defendeu a imediata retirada israelense de Gaza. No dia seguinte, um assassino da Hamas explodiu um ônibus matando 12 pessoas, entre elas crianças. “Os extremistas palestinos tentam reeleger Sharon. Sua idéia é torpedear qualquer possibilidade de os pacifistas terem êxito nas eleições. Querem forçar os eleitores israelenses a votar na direita”. Sabem de quem é a análise? De Riad Malki, diretor do Centro Palestino para a Disseminação da Democracia e Desenvolvimento Comunitário (Folha de S. Paulo, 22.11.2002)...

Certo, Israel é uma força de ocupação, agressora em relação aos palestinos. Mas hoje, os objetivos da Hamas e de Sharon são os mesmos; dão-se as mãos na lógica da destruição total do inimigo. Os pacifistas israelenses estão quase nocauteados; Arafat é incapaz de romper o círculo vicioso da violência.

Aqui no Brasil, o sr. Bourdokan tenta revestir a defesa da destruição com um verniz de esquerda. Está na moda e há gente que é especialista em pegar onda. Afinal, o neonazismo infiltrou-se nas violentas torcidas de futebol da Bélgica, Grã-Bretanha, nos anos 80, porque sentia o terreno fértil... Há, hoje, no Brasil, centenas de milhares de “esquerdistas desde criancinhas”, que estão testando o terreno. Ou talvez apenas esperem receber benesses de algum ministério ou prefeitura...

Alguns intelectuais “de esquerda” não conseguiram esconder seu regozijo pelo assassinato de três mil inocentes no World Trade Center, em 2001. “O que são três mil mortos perto dos crimes cometidos pelos EUA?”, dizem, escondendo o fato de que Bin Laden legitimou o expansionismo de George Bush filho.

Que ninguém se engane. A Anistia Internacional é sábia ao lembrar que não se comparam crimes nem tragédias. O soldado israelense que mata uma criança é tão assassino quanto o homem-bomba que detona uma adolescente. Não há crianças “de esquerda” ou “de direita”, judias ou palestinas. Há apenas crianças.

O líder socialista August Bebel dizia que o anti-semitismo – entendido aí como antijudaísmo – é o “socialismo dos imbecis”. Não nos rendamos a quem tenta fazer os socialistas de imbecis. A luta, sem quartel, é em defesa da democracia, do humanismo, contra a ocupação israelense e o terrorismo da Hamas, em nome da convivência pacífica dos povos.

http://www.clubemundo.com.br/revistapangea/show_news.asp?n=171&ed=2

Palestino pede que Irã pare de negar o Holocausto

Marcos Guterman

Mahmoud al Safadi passou 18 anos preso em Israel por participação na Intifada. Agora solto, resolveu escrever uma carta aberta ao presidente do Irã, Mahmoud Ahmadinejad, pedindo-lhe que pare de negar o Holocausto. Segundo Safadi, lançar dúvidas sobre um fato histórico da magnitude do massacre dos judeus, vinculando essa negação a uma suposta "defesa" da causa palestina, como faz Ahmadinejad, na verdade acaba por ridicularizar e enfraquecer a própria causa.

A carta de Safadi é um importante documento, pois dá lições definitivas de como é possível conhecer honestamente a história, mesmo num ambiente contaminado de rancor. Leia a seguir os principais trechos:


"Senhor presidente, escrevo-lhe em razão da sua anunciada intenção de organizar uma conferência sobre o Holocausto em Teerã, em 11 e 12 de dezembro, e espero sinceramente que esta carta seja levada à sua atenção.

Permita-me em primeiro lugar apresentar-me: sou Mahmoud al Safadi, antigo prisioneiro da Jerusalém ocupada. Fui solto há menos de três meses da prisão israelense em que estava havia 18 anos, pelo crime de ter pertencido à Frente Popular de Liberação da Palestina e ter tomado parte ativa na resistência à ocupação durante a primeira Intifada.

Desde que o senhor se elegeu presidente, segui com grande interesse as suas declarações – em especial as relativas ao Holocausto. Respeito sua oposição às injunções americanas e ocidentais relativas ao programa nuclear iraniano e considero legítimo que critique a dupla linguagem que o mundo usa em relação ao desenvolvimento nuclear de certos regimes.

Mas inquietam-me sua insistência em afirmar que o Holocausto nunca não teve lugar e suas dúvidas sobre o número de judeus que foram assassinados nos campos de concentração e de extermínio, nos massacres organizados e nas câmaras de gás – afirmações que negam o próprio significado histórico do período nazista.

Permita-me dizer, senhor presidente, com todo o respeito que lhe devo, que o senhor fez essas declarações sem realmente conhecer a indústria da morte nazista. Ter lido as obras de alguns negacionistas lhe parece ter sido suficiente – é um pouco como um homem que grita em um poço e se dá por satisfeito ao ouvir o eco de sua própria voz. Acho que um homem em sua posição não deveria cometer um erro tão grande, porque poderia voltar-se contra o senhor e, pior ainda, contra seu povo.

Como o senhor mesmo e milhões de pessoas no mundo – entre as quais, infelizmente, inúmeros árabes e palestinos –, eu também estava convencido de que os judeus exageravam e mentiam a respeito do Holocausto, e de que o movimento sionista e Israel se servem do Holocausto para justificar a sua política, sobretudo contra o meu próprio povo.

O longo período que passei na prisão deu-me a oportunidade de ler livros e artigos cuja leitura a nossa ideologia e as nossas normas sociais proíbem. Esses documentos procuram desenvolver um conhecimento exaustivo da história do regime nazista e o genocídio que ele perpetrou. (...) Esses testemunhos foram escritos por pessoas de diversas nacionalidades, judeus ou não-judeus.

Quanto mais aprendia, mais entendia que o Holocausto era efetivamente um fato histórico e maior se tornava a minha consciência da dimensão monumental do crime cometido pela Alemanha nazista contra os judeus, contra outros grupos sociais e nacionais e contra a humanidade em geral. (...) Independentemente do número de vítimas, o crime é monumental. Qualquer tentativa negá-lo priva o negacionista da sua própria humanidade (...). Todo aquele que nega o fato de que esse desastre humano teve realmente lugar não deve se surpreender quando outros negam os sofrimentos e as perseguições infligidos ao seu próprio povo por líderes tirânicos ou ocupantes estrangeiros.

Desse modo, pergunto o seguinte: as centenas de milhares de testemunhos escritos a respeito dos campos da morte, das câmaras de gás, dos guetos e dos assassinatos em massa cometidos pelos nazistas, as dezenas de milhares de trabalhos de investigação baseados em documentos alemães, os numerosos filmes nazistas, toda essa massa de provas foi fabricada, uma a uma?

Tudo aquilo se resume simplesmente a uma conspiração imperialista-sionista? As confissões feitas por autoridades nazistas sobre o seu papel pessoal no projeto de extermínio de nações inteiras são apenas fruto da imaginação de algum espírito incomodado?

E todos os fatos heróicos dos povos sujeitos à ocupação alemã, como os russos, os poloneses e os iugoslavos, são apenas mentiras e exageros grosseiros? A luta dos soviéticos contra a Alemanha nazista seria apenas um fantasma? Os russos continuam a celebrar a sua vitória sobre a Alemanha nazista e a recordar os milhões de compatriotas civis e militares que perderam a vida nessa luta. Mentem, eles também?

Convido-o a ler estudos históricos e testemunhos sérios antes de fazer as suas declarações públicas. O senhor divide o mundo em dois campos: os imperialistas-sionistas, que fabricaram o mito do Holocausto, e os adversários do imperialismo, que conhecem a verdade e desmascaram a conspiração. O senhor pensa talvez que o fato de negar o Holocausto o coloca à frente do mundo muçulmano, e que esta negação constitui um instrumento válido no combate ao imperialismo americano e à hegemonia ocidental. Fazendo isso, no entanto, o senhor causa mais mal que bem às lutas populares no mundo.

Na melhor das hipóteses, o senhor cobre de ridículo o seu povo e o senhor mesmo, aos olhos das forças políticas que rejeitam o imperialismo, mas que não levam a sério suas concepções e seus argumentos, pelo fato de negar de maneira obsessiva um período histórico abundantemente documentado e estudado, e cujas conseqüências ainda se fazem sentir e sempre são discutidas.

Na pior das hipóteses, o senhor desencoraja e enfraquece as forças políticas, sociais e intelectuais que, na Europa e nos EUA, rejeitam a política de confronto e de guerra de George Bush, mas são levadas a concluir que o senhor também põe o mundo em perigo, por causa de suas declarações que negam o genocídio e por causa de seu programa nuclear.

No que diz respeito à luta do meu povo para a sua independência e a sua liberdade, o senhor talvez considere a negação do Holocausto como uma expressão de apoio aos palestinos. Mas o senhor está enganado. Lutamos pela nossa existência e pelos nossos direitos, e contra a injustiça histórica que nos foi feita em 1948. Não obteremos a nossa vitória e a nossa independência negando o genocídio perpetrado contra o povo judaico, ainda que as forças que ocupam hoje o nosso país e nos privam façam parte desse mesmo povo".

http://blog.estadao.com.br/blog/guterman/?title=palestino_pede_que_ira_pare_de_negar_o_h&more=1&c=1&tb=1&pb=1

segunda-feira, março 26, 2007

RUÍDO ECLESIÁSTICO.

El Pais

Nun momento no que o ruído político faise estentóreo, a Igrexa católica parece que non quere quedarse á marxe. A Conferencia Episcopal difundiu un documento moi duro titulado Por unha cultura da vida, no que acusa ao Goberno socialista de fomentar a promiscuidade sexual e de crear leis que non protexen a vida, e a algúns medios de comunicación de promover o aborto e a eutanasia.

Os bispos teñen todo o dereito a expresarse publicamente, ata se o fan en termos tan apocalípticos, pero non deberían esquecer que esas normas que censuran están vixentes desde fai máis de dúas décadas, non polo capricho arbitrario dunha minoría despótica, senón logo de ser debatidas e aprobadas democraticamente polo Parlamento.

O pronunciamento encaixa coa recente exhortación do papa Bieito XVI á loita ideolóxica por parte dos príncipes da Igrexa (Sacramentum Caritatis) e co pronunciamento do propio pontífice con motivo do 50 aniversario da UE, á que acusou de “apostatar de si mesma” polas resistencias a incluír unha referencia ás raíces cristiás europeas no preámbulo do Tratado Constitucional.

O belixerante documento dos bispos españois demostra que a Igrexa proponse dar unha proxección temporal, política, á súa insistencia en esixir o recoñecemento do papel fundacional do cristianismo na identidade europea. A súa esixencia ao Goberno e ao Parlamento de que dean marcha atrás na aplicación de dereitos sociais legais plenamente consolidados e aceptados pola maioría da sociedade hespañola pasa por encima do carácter aconfesional do Estado constitucional hespañol. Do mesmo xeito que a Conferencia Episcopal reclamou o dereito a participar na vida política, ha de aceptar que non pode invocar unha intrínseca superioridade moral para erixirse en xuíz sobre cuestións que responden á exclusiva ética do individuo e que están reguladas polo conxunto da sociedade.

http://www.elpais.com/articulo/opinion/Ruido/eclesial/elpepuopi/20070326elpepiopi_3/Tes

domingo, março 25, 2007

Texto íntegro da declaración elaborada pola Presidencia alemana con motivo do 50 Aniversario do Tratado de Roma:

«Durante séculos Europa foi unha idea, unha esperanza de paz e entendemento. Esta esperanza fíxose realidade. A unificación europea procurounos paz e benestar, cimentou a nosa comunidade e superou as nosas contradicións. Cada membro contribuíu a unificar Europa e a fortalecer a democracia e o Estado de Dereito. Grazas ao ansia de liberdade das xentes de Europa Central e Oriental, hoxe fica superada definitivamente a división artificial de Europa.

Coa unificación europea demostramos ter aprendido a lección das confrontacións sanguentas e dunha historia chea de sufrimento. Hoxe vivimos xuntos, dunha maneira que nunca foi posíbel no pasado. Os cidadáns e cidadás da Unión Europea, para fortuna nosa, estamos unidos. Na Unión Europea estamos a facer realidade os nosos ideais comúns: para nós, o ser humano é o centro de todas as cousas. A súa dignidade é sagrada. Os seus dereitos son inalienábeis. Mulleres e homes teñen os mesmos dereitos. Esforzámonos por acadar a paz e a liberdade, a democracia e o Estado de Dereito, o respecto mutuo e a responsabilidade recíproca, o benestar e a seguridade, a tolerancia e a participación, a xustiza e a solidariedade.

Na Unión Europea vivimos e actuamos xuntos de maneira destacada, e isto se manifesta na convivencia democrática entre os Estados membros e as institucións europeas. A Unión Europea se funda na igualdade de dereitos e a convivencia solidaria. Así facemos posíbel un equilibrio xusto entre os intereses dos distintos Estados membros. Na Unión Europea preservamos a identidade dos Estados membros e a diversidade das súas tradicións. Valoramos como unha riqueza as nosas fronteiras abertas e a viva diversidade das nosas linguas, culturas e rexións.

Hai moitas metas que non podemos acadar sós, mais si xuntos. As tarefas se reparten entre a Unión Europea, os Estados membros, as súas rexións e os seus municipios.

Enfrontámonos a grandes desafíos que non se deteñen nas fronteiras nacionais. A Unión Europea é a nosa resposta a eles. Só unidos podemos preservar no futuro o noso ideal europeu de sociedade, en beneficio de todos os cidadáns e a cidadás da Unión Europea. Este modelo europeu aúna o éxito económico e a responsabilidade social. O mercado común e o euro fannos fortes. Con eles podemos amoldar ao noso sistema de valores a crecente interdependencia económica mundial e a cada vez máis intensa competencia que impera nos mercados internacionais.

A riqueza de Europa baséase no coñecemento e as capacidades das súas xentes: esta é a clave do crecemento, o emprego e a cohesión social».

Berlín, 25 de Marzo de 2006

sábado, março 24, 2007

ANXO QUINTANA TOMA PARTE NOS ACTOS DE APRESENTACIÓN DOS CANDIDATOS ÁS ALCALDÍAS DE GONDOMAR E MOAÑA

Domingo 25 Marzo, 12.00 e 16.00 horas

O portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, vai tomar parte este domingo 25 de Marzo nos actos de apresentación dos candidatos nacionalistas ás alcaldías de Gondomar e Moaña, Xosé Antonio Araúxo e Xosé Manuel Millán, respectivamente.


  • GONDOMAR/ACTO POLÍTICO

HORA: 12.00 h

LUGAR: Auditorio Municipal Lois Tobío.

FALARÁN: Manuela Rodríguez, responsábel comarcal do BNG de Vigo; Anxo Quintana, portavoz nacional do BNG; e Xosé Antonio Araúxo, actual portavoz municipal e candidato á Alcaldía.

  • MOAÑA/XANTAR APRESENTACIÓN

HORA: 14.00, comezo do xantar, só para gráficos; 16.00 horas, intervencións, para meios gráficos e literarios.

LUGAR: Pavillón A Xunqueira de Moaña.

FALARÁN: Coral Ríos, membro da candidatura do BNG; Modesta Riobó, deputada nacionalista no Parlamento Galego; Anxo Quintana, portavoz nacional do BNG; Xosé Manuel Millán, alcalde de Moaña e candidato á reelección pola formación nacionalista.

Máis información: Denís Fernández, gabinete de imprensa do BNG, 680119604.

SR.GUILLERME VÁZQUEZ, AS MINORÍAS SI TEÑEN DEREITOS (Artigo completo)

Hoxe o xornal Faro de Vigo publica un artigo do Sr.Gómez-Valadés en resposta a outro anterior de D. Guillerme Vázquez tamén publicado días atrás no mesmo xornal.

O artigo do Sr.Gómez-Valadés non sae publicado na súa integridade por motivos de espazo no xornal. GALIZA SOSEGO tivo aceso ao artigo completo e a continuación o publicamos.














SR.GUILLERME VÁZQUEZ,
AS MINORÍAS SI TEÑEN DEREITOS

Pedro Gómez-Valadés

Que doado é, tirando de tópicos de todo a cen, demagoxia barata e medias verdades (cando non mentiras completas) e coa axuda inestimábel da descontextualización, disparar contra o pianista. Porque non é, sen dúbida, o señor ex-deputado Guillerme Vázquez, opinador nestas páxinas do Faro, ningún orfebre da palabra. Mais teño a certeza de que si sabe o que debe dicir e o que é quizais máis importante, cando e para quen debe dicilo. E como home que “peitea canas” cumpre perfectamente a función que lle encomendan. Repasemos os feitos:

O pasado 1 de decembro nace en Compostela a Asociación Galega de Amizade con Israel (e non como sen dúbida con moi mala intención di o señor ex-deputado “Asociación Galega de Amizade co “estado” de Israel). Nace a Asociación da iniciativa dun amplo grupo de persoas, de toda Galiza, de todas as profesións e o que é máis importante, de todos os partidos. E para que a Asociación? Esta é a pregunta que cae en todas e cada unha das entrevistas que tiven a ben responder, unhas por mor do feito en si do nacemento da Asociación e outras, lamentabelmente a causa da pretensión que desde algúns sectores do BNG intentan forzar unha suposta incompatibilidade entre militar no BNG e participar dunha asociación legal e con fins claros e públicos. E que fins se marca AGAI? Nos principios básicos do Manifesto Fundaciónal de AGAI, e obviamente nos seus Estatutos, fican claros:

* Recuperar como parte da nosa Memoria Histórica como galegos e galegas o legado, a pegada que a presenza secular do pobo xudeu deixou no noso País.

* Combater a banalización cando non a directa negación do Holocausto. Porque agora que por lei de vida, as persoas que foron testemuñas directas daquela barbarie que asolou Europa no corazón do século XX, comezan a desaparecer, cómpre manter máis viva que nunca para as futuras xeracións, esta dramática lección do que a intolerancia, o totalitarismo e a xenofobia foi quen de xerar.

* Achegar información alternativa á que desde moitas e variadas fontes recibimos cada día a propósito do conflito árabe-israelí. Porque contra o que algúns poidan pensar, non é este un conflito de bos e malos, en branco e negro. É un drama complexo que require dotarse da maior obxectividade posíbel procurando non caer na trampa de elevar a categoria de información o que só é propaganda.

Pois ben, seica para algúns, nomeadamente o señor Vázquez, defender estes obxectivos é “imperialista” e, xa que logo, nunha lectura interesada e falsa, enfronta esa suposta defensa do “imperialismo” israelí (un pais máis pequeno que Galiza) coa defensa que o BNG fai do antiimperialismo. Pretender dar máis información é para algúns un delito. Afirma o señor Vázquez que ser socio de AGAI e militar no BNG é “defender ideas contrarias”. O señor Vázquez sabe tan ben coma min, que ademais dalgunha resolución, algunhas liñas perdidas, o debate no seo do BNG sobre esta e outras moitas cuestións fica pendente. Non hai nada, nada, nos textos do BNG que confirme a suposta contradición que suporía ser socio de AGAI e militar no BNG. Como a mesma Executiva Nacional do BNG manifestara en primeira instancia, hai unha “discoincidencia” non unha contradición. E o que si aparece nos textos do BNG, e o dereito á Discrepancia pública. E o Dereito á Discrepancia pública non é un adorno nos Estatutos, é unha clausula de salvagarda que toda organización democrática debe ter para poder acollerse a ela, e manterse como tal, democrática. Nunha interpretación empobrecedora e interesada dos textos do BNG este dereito seica é para algúns, un puro e simple artigo engadido por imperativo legal. Comparar a lexítima discrepancia que unha visión alternativa ou complementaria do conflito poidamos ter moitos militantes do BNG, con casos supostos de “defender que Galiza é unha rexión, que a lingua galega non debe ser defendida ou que a discriminación de xénero ou racial é defendíbel” é ademais dun insulto á intelixencia dos lectores, un argumento impropio por pobre e demagóxico de quen tivo altas responsabilidades no BNG. Se todo o que o señor ex-deputado pode argumentar é isto...

E si señor Vázquez. É un problema de simple e pura liberdade de expresión. Aínda que así non o queira recoñecer quen pretende limitala. Non pode o BNG, forza que non esquezamos ten responsabilidades de goberno na Xunta, pretender ser unha opción que aspire a acadar o respaldo maioritario da sociedade galega e ao mesmo tempo cercenar inxustificabelmente a liberdade de opinión e de expresión no seu seo. Cal sería a percepción que a sociedade galega tería dunha organización que así actúa contra os seus propios militantes? Se así actúa contra os da casa, que faría cos de fóra ese BNG que o señor Vazquez defende, de ter maiorías que o facultaran a actuar sen disimulo? A oferta plural e democrática do BNG é real ou é un decorado de cartón-pedra? Eu e os que sendo militantes do BNG somos tamén socios da Asociación Galega de Amizade con Israel, defendemos un BNG plural como a sociedade que quere representar. Democrático, tolerante, e aberto. Un BNG que así é recollido nos nosos textos. Cumprir con ese BNG casa común de todo o nacionalismo, de todo o galeguismo, é un mandato imperativo para todos e cada un dos que participamos, sexa no nível que sexa, da construción dun BNG máis amplo, moito máis amplo e que sexa quen de gobernar o noso País sen que esa posibilidade produza arrepios a ningún galego. Despídese o señor ex-deputado Vázquez cunha simplona descualificación de Pilar Rahola. É moito máis fácil desde logo a descualificación que a contraargumentación. Sobre todo, cando non se teñen argumentos como semella é o caso. Eu remato cunha reflexión en voz alta: E se son xudeu? Segundo o señor Vázquez e os que coma el negan o meu dereito a pertencer a Asociación Galega de Amizade con Israel e militar no BNG, se sendo xudeu participo dunha asociación de amizade con Israel non podo militar no BNG. Podería votar por suposto, máis non militar. Confío que este despropósito remate axiña e remate ben. Porque eu quero que no BNG o señor Vázquez e os que coma el pensan, poidan defender abertamente as súas lexítimas ideas. E que o señor Vázquez e os que como el pensan, me permitan discrepar sen que iso sexa motivo de acoso ou linchamento ningún. Coma dixo Voltaire: “Estou en completo desacordo con Vostede, mais daría a miña vida para que Vostede poidera seguir defendendo o que pensa”.

sexta-feira, março 23, 2007

NON AO PECHE DE ATENTO

MANIFESTACIÓN

VENRES 23 DE MARZO

ÁS 8 DA TARDE

SAÍDA DENDE ATENTO, na Rúa Juan Florez 80-82 da Coruña, Federico Tapia, ata a Delegación do Governo, Pza. de Pontevedra, e novamente ata Atento.

EN DEFENSA DO EMPREGO

NENGÚN DESPIDO MÁIS

O Comité de Empresa de Atento A Coruña convoca unha manifestación cidadán para protestar polos 179 despidos da pasada semán, e polos 18 anteriores, e para garantir o mantenemento do emprego nesta cidade. Perto de 1.200 postos de traballo (Atento é a maior empresa da Coruña) están hoxe en xogo na cidade. E as repercusións do peche serían gravísimas.

PARTICIPA !!

ATENTO DESPIDE,

TELEFONICA CULPABLE !!

DESPEDID@S, READMISIÓN !!

http://www.galizacig.com/

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

DERRADEIRA HOMILÍA DE MONSEÑOR OSCAR A. ROMERO

Homilía de Cabodano da Sra. Sara de Pinto.


San Salvador, 24 de Marzo de 1980, ás 17'00 horas, na Capela do Hospital da Divina Providencia.


Polas nosas múltiples relacións coa Editorial do xornal El Independente, pedín asomarme tanto aos seus sentimentos filiais no aniversario da m
orte da súa mamá, como sobre todo, a ese espírito nobre que foi dona Sarita, que puxo toda a súa formación cultural, a súa fineza, ao servizo dunha causa que agora é tan necesaria: a verdadeira liberación do noso pobo.

Eu creo que os seus irmáns, esta tarde, deben non soamente orar polo eterno descanso pola nosa querida defunta, senón sobre todo, recoller esta mensaxe que hoxe todo cristián debía de vivir intensamente. Moitos nos sorprenden, pensa
n que o cristianismo non se debe de meter nestas cousas, cando é todo o contrario. Acaban de escoitar no evanxeo de Cristo que é necesario non amarse tanto a si mesmo, que se coide un para non meterse nos riscos da vida que a historia esíxenos, e, que o queira apartar de si o perigo, perderá a súa vida. En cambio, ao que se entrega por amor a Cristo ao servizo dos demais, este vivirá como o gran de trigo que morre, pero aparentemente morre. Se non morrese quedaríase só. Se a colleita é, porque morre, déixase inmolar esa terra, desfacerse e só desfacéndose, produce a colleita.

Desde a súa eternidade, Dona Sarita foi confirmando marabillosamente nesa páxina que eu escollín para ela, do Concilio Vaticano II. Di:


"Ignoramos o tempo en que se fará a consumación da terra da humanidade. Tampouco coñecemos de que xeito transformarase o universo. A figura deste mundo, afeada polo pecado, pasa, pero Deus ensínanos que nos prepara unha nova morada e unha nova terra onde habita a xustiza, e cuxa dita é capaz de saciar e pasar tod
os os anhelos de paz que xorden no corazón humano. Entón, vencida a morte, os fillos de Deus resucitarán en Cristo, e o que foi sementado baixo o signo da debilidade e da corrupción, revestirase de incorruptibilidade, e, permanecendo a caridade das súas obras, veranse libres da servidume da vaidade todas as criaturas que Deus creou pensando no home.

Advírtellenos que de nada lle serve ao home gañar todo o mundo si se perde así mesmo. No entanto, a espera dunha terra nova non debe minimizar, senón máis ben avivar, a preocupación de perfeccionar esta terra, onde crece o corpo da nova familia humana, o cal pode dalgún xeito anticipar un albisque do século novo. Pero iso, aínda que hai que distinguir coidadosamente progreso temporal e crecemento do Reino de Cristo, con todo, o primeiro, en canto pode contribuír a ordenar mellor a sociedade humana, inter
esa en gran medida ao Reino de Deus.

Pois os bens da dignidade humana, a unión fraterna e a liberdade; nunha palabra, todos os froitos excelentes da natureza e do noso esforzo, logo de habelos propagado pola terra no Espírito do Señor e de acordo co seu mandato, volveremos atopalos limpos de toda mancha, iluminados e transfigurados, cando Cristo entregue ao Pai o reino eterno e universal: "reino de verdade e de vida; reino de santidade e graza; rein
o de xustiza, de amor e de paz". O reino está xa misteriosamente presente na nosa terra; cando veña o Señor, consumarase a súa perfección".

Esta é a esperanza que nos alenta aos cristiáns. Sabemos que todo esforzo por mellorar unha sociedade, sobre todo cando está tan metida esa inxustiza e o pecado, é un esforzo que Deus bendí, que Deus quere, que Deus esíxenos. E cando se atopa un, pois, xente xenerosa como Dona Sarita, e o seu pensamento encarnado en Jorgito e en todos aqueles que traballan por estes ideais, hai que tratar de purificalos no cristianismo, iso si, vestilos desta esperanza do máis aló; porque se fan máis fortes, porque temos a seguridade que todo isto que plantamos na terra, se o alimentamos nunha esperanza cristiá, nunca
fracasaremos, atoparémolo purificado nese reino, onde precisamente, o mérito está no que traballemos nesta terra.

Eu creo que será aspirar en balde, a horas de esperanza e de loita neste aniversario. Recordamos pois, con agradecemento, a esta mellor xenerosa que soubo comprender as inquietudes e esforzos do seu fillo e de todos aquel
es que traballan por un mundo mellor, e soubo tamén poñer o seu parte de gran de trigo no sufrimento. E non hai dúbida, que esta é a garantía de que o seu ceo ten que ser tamén á medida deste sacrificio e desa comprensión que falta a moitos neste comento, no Salvador.

Eu suplícolles a todos, queridos irmáns, que miremos estas cousas desde o momento histórico, con esta esperanza, con este espírito de entrega, de sacrificio, e fagamos o que podamos. Todos podemos facer algo: desde logo un sentimento de comprensión. Esta santa muller que estamos recordando hoxe, pois, non puido facer cousas talvez directamente, pero animando a aqueles que poden traballar, comprendendo a súa loita, e sobre todo, orando e aínda logo da súa morte dicindo coa súa mensaxe de eternidade que vale
a pena traballar porque todos eses anhelos de xustiza, de paz e de ben que temos xa nesta terra, témolos formados se os iluminamos dunha esperanza cristiá porque sabemos que ninguén pode para sempre e que aqueles que puxeron no seu traballo un sentimento de fe moi grande, de amor a Deus, de esperanza entre os homes, pois todo isto está redundando agora, en esplendores dunha coroa que ha de ser recompénsaa de todos os que traballan así, regando verdades, xustiza, amor, bondades na terra e non se queda aquí, senón que purificado polo espírito de Deus, recóllellenos e dállenos en recompensa.

Desta Santa Misa, pois, esta Eucaristía, é preci
samente un acto de fe: Con fe cristiá parece que neste momento a voz de diatriba convértese no corpo do Señor que se ofreceu pola redención do mundo e que nese cáliz o viño transfórmase no sangue que foi prezo da salvación. Que este corpo inmolado e este Sangue Sacrificado polos homes aliméntenos tamén para dar o noso corpo e o noso sangue ao sufrimento e á dor, como Cristo, non para si, senón para dar conceptos de xustiza e de paz ao noso pobo. Unámonos pois, intimamente en fe e esperanza a este momento de oración por Dona Sarita e por nós.


(Neste instante soou o disparo...)

quinta-feira, março 22, 2007

ANXO QUINTANA AFIRMA EN MUROS, NA PRESENTACIÓN DE DOMINGOS DOSIL, QUE O BNG “VAI APOSTAR POR ESTE CONCELLO QUE ESTIVO ESQUECIDO POR TODOS OS GOBERNOS”

O candidato nacionalista afirma que vai poñer en marcha “empresas de economía social”, seguindo o modelo da Cogami

O portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, acudiu a Muros a mostrar o seu apoio ao novo candidato nacionalista á alcaldía, Domingos Dosil. Comprometeu o apoio do nacionalismo galego a esta vila, “esquecida por todos os gobernos”. “Os nacionalistas apostamos por Muros, e o BNG no goberno galego tamén vai apostar por este concello”, afirmou.

“Hai que rematar cos gobernos que trazan unha liña divisoria entre os veciños; non podemos seguir coa política de 'estás comigo ou estás contra min”, afirmou Quintana. “Os veciños de Muros son conscientes de que é posible o cambio. E é necesario que este cambio político estea liderado polo BNG”, dixo.

Segundo o vicepresidente do goberno galego, “cando o BNG goberna nun concello, o concello é de todos, e non propiedade particular do alcalde ou alcaldesa de turno”. “Porque se algo destaca en Domingos, e eu cóñezoo ben, é que é unha persoa dialogante e que vai a poñer a todos os veciños e veciñas a aportar as súas ideas e a colaborar para sacar Muros adiante”, afirmou.

Quintana tamén fixo referencia á necesidade dun “urbanismo pensado para a xente”, e non en defensa “dos intereses particulares duns poucos” e destacou a aposta do goberno galego pola vivenda social. Así mesmo, falou do polígono industrial que se está a poñer en marcha por parte das consellarías de Vivenda e de Industria “para que a xente desta vila poida vivir e traballar aquí”, afirmou.

Domingos Dosil

O ex presidente da Confederación Galega de Minusválidos (Cogami) e candidato nacionalista á alcaldía de Muros comprometeuse ante os presentes a reverter a situación de descenso poboacional do concello, que vén de pasar de 17 a 13 concelleiros. “Muros ten potencialidades importantes que están abandonadas e que imos poñer en marcha”, afirmou.

“Esta vila é unha zona costeira moi rica e nunca se fixo nada serio para aumentar os beneficios que producen a pesca, o marisqueo e o sector do mexillón”, dixo o candidato, que apostou por “pechar o círculo para poñer en valor os sectores produtivos”. Fixo referencia tamén a impulsar a gandería e poñer en valor o sector forestal. Dosil puxo como exemplo a súa experiencia anterior como presidente da Cogami, onde os fondos europeos serviron para “impulsar numerosas empresas do sector da economía social” e apostou por aproveitar estas aportacións comunitarias, así como todo o apoio que o goberno galego lle está dando a Muros.

“Temos que priorizar o investimentos en política social”, prometeu o alcaldábel nacionalista, quen se comprometeu a gobernar con transparencia no manexo dos recursos públicos. “Cando nós esteamos no goberno, dialogaremos coa oposición e non actuaremos para dividir á xente”, segundo explicou.

Por último expresou a súa intención “de impulsar a cultura, sempre en colaboración coas estruturas xa creadas, tanto na vila de Muros como nas parroquias”. Avogou porque o papel do Concello no que se refire a cultura, deportes e política de mocidade sexa de “dinamizar e participar, non só subvencionar”.

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Intrigas en América Latina


http://www.youtube.com/watch?v=UOSl_a55ANQ

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Penúltima homilía de Oscar Arnulfo Romero

(Sentencia de Morte)

Queridos irmáns, sería interesante agora facer unha análise pero non quero abusar do seu tempo, do que significaron estes meses dun novo goberno que precisamente quería sacarnos destes ambientes horrorosos e se o que se pretende é decapitar a organización do pobo e estorbar o proceso que o pobo quere, non pode progresar outro proceso. Sen as raíces no pobo ningún Goberno pode ter eficacia, moito menos, cando quere implantalos a forza de sangue e de dor...

Eu quixese facer un chamamento de xeito especial aos homes do exercito, e en concreto ás bases da garda nacional, da policía, dos cuarteis.

Irmáns, son do noso mesmo pobo, matan aos seus mesmos irmáns campesiños e ante unha orde de matar que dea un home, debe de prevalecer a Lei de Deus que di: NON MATAR... Ningún soldado está obrigado a obedecer unha orde contra a Lei de Deus... Unha lei inmoral, ninguén ten que cumprila... Xa é tempo de que recuperen a súa conciencia e que obedezan antes á súa conciencia que á orde do pecado... A Igrexa, defensora dos dereitos de Deus, da Lei de Deus, da dignidade humana, da persoa, non pode quedarse calada ante tanta abominación. Queremos que o Goberno tome en serio que de nada serven as reformas se van tinguidas con tanto sangue... En nome de Deus, pois, e en nome deste sufrido pobo cuxos queixumes soben ata o ceo cada día máis tumultuosos, suplícolles, rógolles, ordénolles en nome de Deus: Cese a represión...!


http://www.youtube.com/watch?v=wnuf38LTbg0

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Oscar Arnulfo Romero


Naceu en Cidade Barrios, departamento de San Miguel, o 15 de agosto de 1917. A súa familia era humilde e cun tipo modesto de vida. Estudou cos pais Claretianos no Seminario Menor de San Miguel desde 1931 e posteriormente cos pais Xesuítas no Seminario San José de la Montaña ata 1937.

Foi ordenado sacerdote á idade de 25 anos en Roma, o 4 de abril de 1942. Regresou ao país en agosto de 1943. A súa primeira parroquia foi Anamorós no departamento da Unión. Pero pouco tempo despois foi chamado a San Miguel onde realizou o seu labor pastoral durante aproximadamente vinte anos.

Dada o seu amplo labor sacerdotal foi elixido Secretario da Conferencia Episcopal de El Salvador e ocupou o mesmo cargo no Secretariado Episcopal de América Central.

O 25 de abril de 1970, a Igrexa chamouno a proseguir o seu camiño pastoral elevándoo ao ministerio episcopal como Bispo Auxiliar de San Salvador, que tiña ao ilustre Mons. Luís Chávez e González como Arzobispo e como Auxiliar a Mons. Arturo Rivera Damas. Con eles compartiría o seu desafío pastoral e no día do seu ordenación episcopal deixaba abofé o lema de toda a súa vida: “Sentir coa Igrexa”.

Eses anos como Auxiliar foron moi difíciles para Monseñor Romero. Non se adaptaba a algunhas liñas pastorais que se impulsaban na Arquidiocese e ademais aparvábao o difícil ambiente que se respiraba na capital. Tamén foi nomeado director do semanario Orientación, e deulle
ao xornal un xiro notablemente clerical. Este “xiro” foille moi criticado por algúns sectores dentro da mesma Igrexa, considerándoo un “xornal sen opinión”.

No Salvador a situación de violencia avanzaba, con iso a Igrexa edificábase en contra desa situación de dor, por tal motivo a persecución á Igrexa en todos os seus sentidos comezou a cobrar vida.

Logo de moitos conflitos na Arquidioceses, a sé vacante da Dioceses de Santiago de María foi o seu novo camiño. O 15 de outubro de 1974 foi nomeado bispo desa Dioceses e o 14 de decembro tomou posesión da mesma. Monseñor Romero fíxose cargo da Dioceses máis nova do Salvador nese tempo.

En xuño de 1975 produciuse o suceso de “As Tres Rúas”, onde un grupo de campesiños que regresaban
dun acto litúrxico foi asasinado sen compaixón algunha, ata a criaturas inocentes.

O informe oficial falaba de supostos subversivos que estaban armados; as “arm
as” non eran máis que as biblias que os campesiños portaban baixos os seus brazos. Nese momento, os sacerdotes da Dioceses, sobre todos os mozos, pediron a Monseñor Romero que fixese unha denuncia pública sobre o feito e que acusase ás autoridades militares do sinistro, Mons. Romero non comprendera que detrás das autoridades civís e militares, detrás do mesmo Presidente da República, Arturo Armando Molina que era o seu amigo persoal, había unha estrutura de terror, que eliminaba do seu paso a todo o que parecese atentar os intereses da “patria” que non eran máis que os intereses dos sectores podentes da nación. Mons. Romero cría ilusamente no Goberno, este era o seu grave erro. Aos poucos comezou a enfrontarse á dura realidade da inxustiza social.

Os amigos ricos que tiña eran os mesmos que negaban un salario xusto aos campesiños; isto empezoulle a incomodar, a situación de miseria estaba chegando moi lonxe como para quedarse esperando a unha solución dos demais. A situación agudizouse e as relacións entre o pobo e o goberno fóronse gretando.

No medio dese ambiente de inxustiza, violencia e temor, Mons. Romero foi nomeado Arcebispo de San Salvador o 3 de febreiro de 1977 e tomou posesión o 22 do mesmo mes, nunha cerimonia moi sinxela. Tiña 59 anos de idade e o seu nomeamento foi para moitos unha gran sorpresa.

O 12 de marzo de 1977, deuse a triste noticia do asasinato do pai Rutilio Grande, un sacerdote amplo, consciente, activo e sobre todo comprometido coa fe do seu pobo. A morte dun amigo doe, Rutilio foi un bo amigo para Monseñor Romero e a súa morte doeulle moito: “un mártir deu vida a outro mártir”.

A súa opción comezou a dar froitos na Arquidioceses, o clero uniuse en torno ao Arcebispo, os fieis sentiron o chamado e a protección dunha Igrexa que lles pertencía, la “fe” dos homes volveuse no arma que desafiaría as covardes armas do terror. A situación complicouse cada vez máis. Unha nova fraude electoral impuxo ao xeneral Carlos Humberto
Romero para a Presidencia. Unha protesta xeneralizada deixouse escoitar en todo o ambiente.

No transcurso do seu ministerio Arcebispal, Mons. Romero converteuse nun implacable protector da dignidade dos seres humanos, sobre todo dos máis desposuídos; isto o levaba a emprender unha actitude de denuncia contra a violencia, e sobre todo a enfrontar cara a cara aos réximes do mal.

As súas homilías convertéronse nunha cita obrigatoria de todo o país cada domingo. Desde o púlpito iluminaba á luz do Evanxeo os acontecementos do país e ofrecía raios de esperanza para cambiar esa estrutura de terror. Os primeiros conflitos de Monseñor Romero xurdiron a raíz das marcadas oposicións que a súa pastoral atopaba nos sectores economicamente poderosos do país e unido a eles, toda a estrutura gobernamental que alimentaba esa institucionalidade da violencia na sociedade salvadoreña, sumado a iso, o descontento das nacentes organizacións político-militares de esquerda, quen foron duramente criticados por Mons. Romero en varias ocasións polas súas actitudes de idolatrización e o seu empeño en conducir ao país cara a unha revolución.

A raíz da súa actitude de denuncia, Mons. Romero comezou a sufrir unha campaña extremadamente abafante contra o seu ministerio arcebispal, a súa opción pastoral e a súa personalidade mesma, continuamente eran publicados nos xornais máis importante, editoriais, anuncios, anónimos, etc., onde se insultaba, calumniaba, e máis seriamente ameazábase a integridade física de Mons. Romero. A “Igrexa Perseguida no Salvador” converteuse en signo de vida e martirio no pobo de Deus.

Este calvario que percorría a Igrexa xa deixara trazos na mesma, logo do asasinato do pai Rutilio Grande, sucedéronse outros asasinatos máis. Foron asasinados os sacerdotes Alfonso Navarro e o seu amigo Luisito Torres, logo foi asasinado o pai Ernesto Barreira, posteriormente foi asasinado, nun centro de retiro, o pai Octavio Ortiz e catro mozos máis. Para rematar foron asasinados os pais Rafael Palacios e Alirio Napoleón Macias. A Igrexa sentiu en carne propia o odio irascible da violencia que se desatou no país.

Resultaba difícil entender no ambiente salvadoreño que un home tan sinxelo e tan tímido como Mons. Romero convertésese nun “implacable” defensor da dignidade humana e que a súa imaxe traspasase as fronteiras nacionais polo feito de ser: “voz dos sen voz”. Moitas dos sectores poderosos e algúns bispos e sacerdotes encargáronse de manchar o seu nome, ata chegando ata os oídos das autoridades de Roma.

Mons. Romero sufriu moito esta situación, doíalle a indiferenza ou a traizón dalgunha persoa en contra del. Xa a finais de 1979 Monseñor Romero sabía o inminente perigo que axexaba contra a súa vida e en moitas ocasións fixo referencia diso consciente do temor humano, pero máis consciente do temor a Deus a non obedecer a voz que suplicaba interceder por aqueles que non tiñan máis nada que a súa fe en Deus: os pobres. Un dos feitos que comprobou o inminente perigo que axexaba sobre a vida de Mons. Romero foi o frustrado atentado con dinamita na Basílica do Sagrado Corazón de xesús, en febreiro de 1980, o cal podería ter acabado coa vida de Monseñor Romero e de moitos fieis que se atopaban no recinto de dita Basílica.

O domingo 23 de marzo de 1980 Mons. Romero pronunciou a súa última homilía, a cal foi considerada por algúns como a súa sentenza de morte debido á dureza da súa denuncia: “en nome de Deus e deste pobo sufrido... pídolles, rógolles, ordénolles en nome de Deus, CESE A REPRESION”.

Ese 24 de marzo de 1980 Monseñor OSCAR ARNULFO ROMERO GALDAMEZ foi asasinado dun certeiro disparo, aproximadamente ás 6:25 p.m. mentres oficiaba a Eucaristía na Capela do Hospital A Divina Providencia, exactamente ao momento de preparar a mesa para recibir o Corpo de Xesús.

Os funerais, celebrados na Catedral Metropolitana de San Salvador o 30 de Marzo de 1980, convertéronse nunha batalla campal na que as forzas de seguridade acometeron contra miles de salvadoreños concentrados na praza da catedral. O resultado: máis de 40 mortos e douscentos feridos.

Ao asasinato de Monseñor seguíronlle outros actos de violencia terribles contra unha Igrexa comprometida co pobo salvadoreño, como a do 2 de decembro de 1980 ou o asasinato de seis sacerdotes xesuítas en novembro de 1989.

Os homicidas foron os escuadróns da morte, ao mando do ex maior do exército Roberto D´aubuisson Arrieta, sendo o autor do atentado o Capitán do exército Alvaro Saravia, actualmente residindo e protexido en Estados Unidos.

Tres anos de frutífera labor arcebispal terminaran, pero unha eternidade de fe, fortaleza e confianza nun home bo como o foi Mons. Romero comezaran, o símbolo da unidade dos pobres e a defensa da vida no medio dunha situación de dor nacera.

SEMPRE MAFALDA

Israel simula o Apocalipses


ABC.es
POR LAURA L. CARO CORRESPONSAL TEL HASHOMER
.

Avións non tripulados de Hizbolá infíltranse por sorpresa no espazo aéreo de Israel, ao mesmo tempo que unha choiva de «Katiushkas» desata outra vez o pánico en Haifa mentres que a principal estación eléctrica en Tel Aviv arde en chamas vítima dun ataque de mísiles que tamén golpearon o aeroporto internacional de Ben Gurion en hora punta.

A anárquica zona industrial de Petah Tikva retorcese polo impacto de varias cabezas químicas. Os helicópteros perseguen a pouca distancia a un grupo de terroristas suicidas a piques de chegar perigosamente a unha escola de Secundaria de Ramat Gan, onde a policía advirte dun inminente ataque con gas sarín que xa escapa letal pola fenda dunha porta.

Ficción da Defensa Civil

É o fin do mundo en Israel. Ou trasladado á ficción desenvolvido pola Comandancia de Defensa Civil entre o martes e onte mércores, o maior simulacro habido nunca en 59 anos de historia do país para preparar ás Forzas de Seguridade e de Urxencia ante un eventual escenario de horror total. O dunha agresión bélica combinada procedente de Siria e do Líbano, unida a unha revolta palestina e unha ofensiva química a gran escala, un teatro de operacións que o propio Exército de Israel recoñecía «remoto» nos seus chamamentos dirixidos a involucrar á poboación.

Posibilidade remota

Teatro de operacións remoto, pero que ensaiaba 36 horas seguidas para poñer a proba as capacidades de resposta do Israel azoutado fai sete meses pola errada campaña con Hizbolá que deixou 159 mortos no norte e mandou a un millón de cidadáns aos refuxios ou á angustia da fuxida.

«Cometemos erros, pero as Forzas de Defensa son conscientes e incorporamos cambios que supervisaremos nestes exercicios», explicaba o xeneral ao mando destas manobras, bautizadas para máis acenos co grandilocuente título de «Punto sen retorno», digno dunha superprodución americana. O Apocalipses de mentira arrincaba o martes coa mobilización de 5.000 policías, miles de soldados, de médicos e de bombeiros alertados en 132 localidades distintas por un minuto e medio de sirenas antiaéreas en todo o Estado.

E pechábase onte coa simulación dunha recepción masiva de feridos no gran hospital de referencia do país, o de Shiva, na localidade próxima á capital de Tel Hashomer.

Alí, en Shiva, o persoal sanitario convocado a finxir o frenesí posterior a un mega-atentado asistía con tedio e desinterese á chegada das padiolas que saían das entrañas dun Sikorsky CH-53 do Exército.

Aburrimento

«A poboación está demasiado afeita a estas situacións, é normal: en 2003, cando se preparaba a invasión de Iraq, repartíronnos ata máscaras antigás», relataba presa do aburrimento un veciño de Tel Aviv.

Este estaba máis preocupado polo pavor que a súa filla de dez anos sufría o día anterior ao escoitar o ruxir das alarmas. «Non esquece os atentados suicidas que houbo preto de casa, e dous días antes do simulacro estivéronlles preparando no colexio para unha evacuación... hai moitos nenos que reciben tratamento», laméntase.

http://www.abc.es/20070322/internacional-oriente-medio/israel-simula-apocalipsis_200703220248.html

HEBREO.- ERC considera o modelo hebreo como útil para a realidade sociolingüística catalá



O líder de Esquerra Republicana de Catalunya, Josep Lluís Carod-Rovira, aproveitará a viaxe institucional ao estado xudeu para coñecer a experiencia lingüística do hebreo. Entende Carod-Rovira que a recuperación do hebreo é ‘unha experiencia interesante que pode ser positiva para a realidade sociolingüística de Catalunya’, afirmando que esta lingua se ten ‘convertido nun idioma común para xente de diversas orixes’.

O hebreo era unha lingua viva en tempos bíblicos en terras do Oriente Medio, compartindo familia semítica co árabe, o sirio ou o etíope. Despois da destrución do Templo de Xerusalén, no 70 a.d.n.e. o hebreo deixou de ser un idioma falado a diario, pasando os xudeus a falar a lingua propia do territorio onde emigraran.

O hebreo perviviu só como lingua ritualizada no estudo e na oración, a semellanza do acontecido co latín entre os cristiáns.

Porén, no século XIX, sionistas como Eliezer Ben Iehudá (1857-1922), despois de emigrar a Palestina en 1881, puxeron as bases para a recuperación do hebreo como lingua falada no uso diario. Xa medio século antes da autoproclamación do Estado de Israel en 1948, os xudeus utilizaban o hebreo como un instrumento máis de autoidentificación e expansión en terras palestinianas.

Na actualidade, cando novos inmigrantes chegan ao estado xudeu (alén de recibir 6.500 dólares en efectivo, importantes vantaxes fiscais e créditos non retornábeis para a adquisición de vivenda), son internados en Centros de Absorción de Inmigrantes onde reciben seminarios intensivos de hebreo. Tamén existen cursos de aprendizaxe coñecidos como ‘ulpanim’, onde se utilizan as máis modernas e avanzadas técnicas de ensino.

Hoxe, despois de 2.000 anos ‘morto’, o hebreo resucitou en Palestina e é, xunto co árabe, a lingua oficial do estado xudeu. Como observaba sorprendido Carod-Rovira, ‘hoxe moitos fillos ensinan en Israel a súa lingua materna ás súas nais’.

http://www.amesanl.org/noticias/noticia_tipo.asp?IDNOTICIA=501


quarta-feira, março 21, 2007

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Diálogo entre Monseñor Romero e Xoan Paulo II.


- Compréndame, eu necesito ter unha audiencia co Santo Pai...

- Comprenda vostede que terá que esperar a súa quenda, como todo o mundo.

Outra porta vaticana péchaselle nos narices.

Desde San Salvador e co tempo necesario para salvar os obstáculos das burocracias eclesiásticas, Monseñor Romero solicitara unha audiencia persoal co Papa Xoan Paulo II. E viaxou a Roma coa tranquilidade de que ao chegar todo estaría arranxado.

Agora, todas as súas precaucións parecen desvanecidas como fume. Os curiais dinlle non saber nada daquela solicitude. E el vai suplicando esa audiencia por despachos e oficinas. - Non pode ser -dille a outro-, eu escribín fai tempo e aquí ten que estar a miña carta...

- O correo italiano é un desastre!

- Pero a miña carta mandeina en man con...

Outra porta pechada. E ao día seguinte outra máis. Os curiais non queren que se entreviste co Papa. E o tempo en Roma, onde foi invitado por unhas monxas que celebran a beatificación do seu fundador, acábaselle.

Non pode regresar a San Salvador sen ver ao Papa, sen haberlle contado de todo o que está ocorrendo alá.

- Seguirei mendigando esa audiencia -aléntase Monseñor Romero.

É domingo. Logo de misa, o Papa baixa ao gran salón de capacidade superlativa onde lle esperan multitudes na tradicional audiencia xeral. Monseñor Romeu madrugou para lograr poñerse en primeira fila. E cando o Papa pasa saudando, agárralle a man e non lla solta.

- Santo Pai -reclámalle coa autoridade dos esmoleiros-, son o Arcebispo de San Salvador e suplícolle que me conceda unha audiencia.

O Papa asente. Por fin conseguiuno: ao día seguinte será.

É a primeira vez que o Arcebispo de San Salvador vaise a atopar co Papa Karol Wojtyla, que fai apenas medio ano é Sumo Pontífice. Tráelle, coidadosamente seleccionados, informes de todo o que está pasando no Salvador para que o Papa decátese. E como pasan tantas cousas, os informes avultan.

Monseñor Romero tráeos gardados nunha caixa e llos mostra ansioso ao Papa non máis iniciar a entrevista.

- Santo Pai, aí poderá vostede ler como toda a campaña de calumnias contra a Igrexa e contra un servidor organízase desde a mesma casa presidencial.

Non toca un papel o Papa. Nin roza o cartapacio. Tampouco pregunta nada. Só se queixa.

- Xa lles dixen que non vingan cargados con tantos papeis! Aquí non temos tempo para estar lendo tanta cousa.

Monseñor Romeu estremécese, pero trata de encaixar o golpe. E encáixao: debe haber un malentendido.

Nun sobre aparte, levoulle tamén ao Papa unha foto de Octavio Ortiz, o sacerdote ao que a garda matou fai uns meses xunto a catro mozos. A foto é un encadre en primeiro plano da cara de Octavio morto. No rostro esmagado pola tanqueta se desdebuxaban os trazos indios e o sangue os esborranchaba aínda máis. Apréciase ben un corte feito con machete no pescozo.

- Eu o coñecía moi ben a Octavio, Santo Pai, e era un sacerdote cabal. Eu ordeneino e sabía de todos os traballos en que andaba. O día aquel estaba dando un curso de evanxeo aos raparigos do barrio...

Cóntalle todo ao detalle. A súa versión de arcebispo e a versión que contou o goberno.

- Mire como lle esmagaron a súa cara, Santo Pai.

O Papa mira fixamente a foto e non pregunta máis. Mira despois os empanados ollos do arcebispo Romero e move a man cara atrás, como queréndolle quitar dramatismo ao sangue relatado.

- Tan cruelmente que nolo mataron e dicindo que era un guerrilleiro... -fai memoria o arcebispo.

- E seica non o era? -contesta frío o Pontífice.

Monseñor Romeu garda a foto da que tanta compaixón esperaba. Algo lle treme a man: debe haber un malentendido.

Segue a audiencia. Sentados un fronte ao outro, o Papa dálle voltas a unha soa idea.

- Vostede, señor arcebispo, debe de esforzarse por lograr unha mellor relación co goberno do seu país.

Monseñor Romeu escóitao e a súa mente voa cara ao Salvador recordando o que o goberno do seu país faille ao pobo do seu país. A voz do Papa o fai regresar á realidade.

- Unha harmonía entre vostede e o goberno salvadoreño é o máis cristián nestes momentos de crises.

Segue escoitando Monseñor. Son argumentos cos que xa foi amolado noutras ocasións por outras autoridades da Igrexa.

- Se vostede supera as súas diferenzas co goberno traballará de forma cristiá pola paz.

Tanto insiste o Papa que o arcebispo decide deixar de escoitar e pide que o escoiten. Fala tímido, pero convencido:

- Pero, Santo Pai, Cristo no evanxeo díxonos que el non viñera a traer a paz senón a espada.

O Papa crava aceiradamente os seus ollos nos de Romero:

- Non esaxere, señor arcebispo!

E acábanse os argumentos e tamén a audiencia.

Todo isto contoumo Monseñor Romero case chorando o día 11 de maio de 1979, en Madrid, cando regresaba apresuradamente ao seu país, consternado polas noticias sobre unha matanza na Catedral de San Salvador.

Testemuño de María López Vigil, autora do libro PEZAS PARA UN RETRATO, UCA Editores, San Salvador 1993.