quinta-feira, março 15, 2007

A Aquela

Bea Cendrón.

Revista IRIMIA nº 738.


Hai algún tempo, unha tos teimuda ben agarrada aos bronquios deu ocasión para que a médica de cabeceira descubrira nas miñas costas un lunar de aspecto estraño ao me auscultar. Con tal motivo, remitiume “ao especialista”, quen pasados tres meses dictaminou en 30 segundos que , efectivamente era mellor extirpalo. Xusto un ano despois, chámanme do hospital para que acudira o martes da seguinte semana ás dez da mañá (é dicir, en plena xornada de laboral deles, pero tamén miña) a cirurxía ambulatoria. Tras media hora de espera, e tras escoitar á enfermeira chamar a varias persoas alí presentes, pero non a min, aproveito a seguinte ocasión na que asoa a cabeza pola porta e pregúntolle se estou incluída nesa lista, porque aínda non me nomeara. Fai un repaso e dí que si, que efectivamente estou, pero mellor “que dera unha volta2 porque probablemente ata a unha non me atenderían. Atónita volvo dirixirme a ela para lle preguntar o obvio: “-E como me citan para as dez se saben que non me poden atender ata a unha?”. Dilixente e con razón contesta ela que eso non depende do persoal sanitario, que é cousa do sistema de citas.

Polo quer recordo, non fixen comentarios en mal ton, pero parece ser que se decatou toda a concorrencia do meu malestar. E, cansa de tanto abuso, fun á Administración e presentei unha reclamación que a día de hoxe estará compartindo caixón con outras como ela. Cando volvín contra iso da unha, senteime a esperar desexando que o despropósito rematase pronto. Xusto enfrente miña, un home maior de rostro máis ca agradable, procurou a miña mirada e, apuntándome co caxato ao tempo que lle daba o toque preciso á boina, preguntoume: “-E logo foi vostede quen protestou porque non a atenderan antes?”. “-Si señor, fun eu”. Respondín un pouco aquelada á espera de ver po onde sairía aquel home. A muller do se lado (deducín despois que sería a súa compañeira), comezou a removerse no asento. O home deulle un pequeno pero firme golpe ao caxato no chan, miroume, sorriu e dixo chiscando o ollo: “-Pois eu, estou de acordo con vostede. Isto no se pode facer”. Como se lle mentasen ao mesmo Satanás, a muller, presa dun medo atávico, apresurouse a desmerece o arrebato de sinceridade del e a protexer ao totem da Medicina: “-Está ben, ho, ti non fales, eles qué saben a xente que teñen. Déixao estar e cala”. Agradecida polo apoio do señor e alucinada polo comentario submiso e temeroso da súa compañeira, optei por seguir a conversa con el ata que me chamaron.

Dende aquela, cada vez que vexo algunha imaxe deses estupendos macro-xantares para a “Terceira Idade” que agora organizan os que sempre os criticaron, as caras das persoas asistentes sempre me recordan a daquela muller de idade do hospital á que seguramente a vida lle deu motivos para ser como é, pro que, por se acaso, déixase levar pola corrente e séntase á mesa ou bota a bailar músicas estrondosas sen darlle máis voltas. De todos xeitos, postos a atribuír responsabilidade, con xustiza se colocan nas mesas da cabeceira ou da presidencia onde, algúns algunhas algo máis novos se prestan a organizar segundo que cousas.

Sem comentários: