terça-feira, março 20, 2007

A GUERRA DE IRAQ É ACTUAL


EL PAIS
FELIPE GONZÁLEZ 19/03/2007

“Xa que non somos profundos, sexamos polo menos escuros”, dicía Alfonso de Cossío, citando ao seu mestre Felipe Clemente de Diego, cando empezaba a explicarnos dereito hipotecario. Peor que a escuridade que oculta a falta de profundidade, é a inconsistencia. Aínda que non sempre as palabras inconsistentes poñan de manifesto unha intelixencia da mesma natureza, convértense en síntoma si se pronuncian con solemnidade e pretendida ironía para desarmar aos críticos.

Esa é a impresión que tiven cando oín ao señor Aznar recoñecer que non sabía que non existían armas de destrución masiva en Iraq, engadindo que ninguén o sabía entón. Non o sabía el nin ninguén naquel momento decisivo de declarar a guerra, explicaba satisfeito do seu penetrante argumento. E recibía, como no debate do Congreso que amparou a súa decisión, aplausos e risas dos seus.

Fai catro anos daquela decisión do trío das Azores e a guerra segue nun crescendo sen fin. É evidente que non sabían que había armas de destrución masiva en Iraq, porque non as había. Por iso os inspectores aseguraban que non as descubriron, pero como non podían afirmar que non as houbese, pedían tempo para continuar o seu traballo.

Declararon esa guerra atroz polo si ou polo non, ou porque lles cheiraba a armas de destrución masiva, ou porque era impensable que non as houbese. Intentaron desacreditar os informes negativos, como queda ao descuberto no caso xudicial do home de confianza de Cheney. En definitiva, con estúpida arrogancia, embarcáronnos nun conflito sen causa pretendendo demostrar ao mundo que xa se vería como eles tiñan razón e os demais equivocábanse.

Neste cuarto aniversario, os dirixentes do PP e o seu complexo de apoio neocon, insisten en que non interesa a ninguén esta guerra. Que é inútil falar dela. E poden ter razón si se refiren a seguir falando das mentiras que nos levaron ao conflito, pero é imposible eludir o debate, por responsabilidade, para contribuír a atopar unha saída ao desastre en que se converteu para todos, non só para os iraquís. A terrible actualidade do conflito e as súas consecuencias non permite despachalo nin con banalidades, nin mirando para outro lado.

Nin en Iraq, nin na rexión, nin en Europa, nin no mundo, pódese afirmar que o terrorismo que dicían combater diminúa. Só os irresponsables pretenden que non falemos dun conflito que ameaza con estenderse a todo o Oriente Medio e á Europa á que pertencemos en forma de atentados terroristas como os que padecemos en Hespaña e no Reino Unido. E o máis dramático é que o logran, no medio deste ruído crispado no que nos introducen para colocar na axenda as mentiras coas que queren distraer e confundir.

Afirman que detrás do 11-M non estaba esta terrible decisión de declarar unha guerra que se despacha agora cun “non sabía”, á vez que basean unha das súas teorías sobre o atentado no desexo dos terroristas de cambiar ao Goberno e a súa política exterior. En que quedamos? Ninguén nega a estas alturas que o risco de sufrir ataques terroristas internacionais fose proporcional á implicación nese conflito, tal como poñían de manifesto os informes de intelixencia.

É imposible e irresponsable deixar de falar desa guerra, porque na axenda internacional de calquera goberno serio o conflito é de dramática actualidade, como o es para tódolos medios de comunicación, aínda que se apagaron os debates sobre as mentiras da súa orixe e a atención céntrese na desesperada procura de saídas para as areas movedizas nas que nos meteron.

Tamén o é porque o ruído de fondo que se creou para preparar o ambiente daquela acción descavillada volve sentirse ante a crise de Irán, coma se estivésemos nos prolegómenos doutro ataque preventivo ou polo si ou polo non. As mentiras daquela guerra son do pasado, pero novas mentiras poden levarnos a outras confrontacións con consecuencias imprevisibles.

A propia situación de Afganistán, cada día máis grave e que si lles parece de actualidade aos dirixentes do PP porque desgraciadamente produciuse unha nova morte, ten a súa orixe nos lodos iraquís. Aquela intervención foi avalada pola Comunidade Internacional, a través do Consello de Seguridade da ONU e a súa natureza é hoxe a mesma que cando o Goberno do PP aceptou a participación de Hespaña. Así que os que preguntan ao presidente do Goberno actual teñen a resposta na súa propia acción de goberno, apoiada -esa si- pola oposición de entón.

O empeoramento de Afganistán é consecuencia da guerra de Iraq, porque impediu que se concentrase o esforzo necesario para a culminación da derrota dun goberno que apoiaba ao terrorismo internacional e apoiábase nel. Se o esforzo continuouse, sen distraer forzas no disparate iraquí, a situación sería radicalmente diferente. Pero as teorías da chamada “xustiza infinita” ou da guerra permanente, leváronnos a obxectivos que nada tiñan que ver co que se dicía. E poden seguir levando ao mundo por ese camiño!

Por desgraza, a guerra de Iraq e os seus efectos contaminantes son de rabiosa actualidade, ata o punto de que os gobernantes iraquís, con mellor criterio que os gobernantes que provocaron esta guerra, tratan de buscar unha saída convocando á cooperación aos veciños e posibles actores na estabilización de Iraq. Así vemos aos gobernos de Irán e de Siria -o que queda do eixe do mal- sentados co de Iraq para superar a crise en que vive o país e a rexión. Terá algo que ver o Goberno iraquí actual cos gobernos ocupantes do seu territorio ou empezan a estar fartos desta cegueira?

Nin a proliferación de armas de destrución masiva nin o terrorismo internacional como ameazas para todos, diminuíron con esta estratexia, senón todo o contrario. Todos temos menos seguridade e pagamos un alto prezo en liberdades cidadás. É de urxente actualidade facer todo o posible para cambiar de dirección e dar argumentos para iso á Comunidade internacional. Sen dúbida, a tarefa máis importante da realidade mundial actual.

http://www.elpais.com/articulo/opinion/guerra/Irak/actual/elpepuopi/20070319elpepiopi_6/Tes

Sem comentários: