segunda-feira, março 12, 2007

LEXITIMA AUTODEFENSA

Que máis queda ante a inxustiza?

Por Cecilia Lavalle

México DF, 6 marzo 07 (CIMAC).- Ernestina morreu o luns 26 de febreiro. Tiña 73 anos. Pero non morreu por ser unha anciá. Morreu por ser muller e ser considerada un obxecto. Morreu por mor da violación tumultuaria perpetrada por catro militares.

Ernestina era unha indíxena. Vivía en Tetlacingo (ou Tetlazinga), un pequeno pobo de apenas 738 habitantes situado na Serra de Zongolica, estado de Veracruz. Nesa zona case toda a poboación é pobre e case toda é indíxena.

Tetlacingo pertence a un municipio con nome de muller: Soledad de Atzompa. De 31 comunidades que ten, 30 son rurais. Segundo o último cotexo de poboación (inegi 2005) aí viven 19.189 habitantes, 8 de cada dez son indíxenas e máis da metade son mulleres.

En toda esa zona desde fai algúns anos hai unha presenza militar constante debido, din, á existencia de células guerrilleiras do Exército Popular Revolucionario (epr) e do Exército Revolucionario dos Pobos Indíxenas (erpi).

Pero a poboación, lonxe de aplaudir, padece a presenza militar. Afirman que os soldados do 63 Batallón de Infantería con base en Orizaba e pertencentes, á súa vez, á 26 zona militar, cometen abusos, agresións, roubo e violacións aos dereitos humanos.

Apenas o pasado 2 de febreiro o alcalde Javier Pérez Pascuala presentou no cuartel militar unha carta de protesta porque, a fins de xaneiro, militares en estado de ebriedade destruíron cultivos de hortalizas e agrediron fisicamente aos propietarios das parcelas.

Non houbo resposta. Minto, si houbo: 23 días despois militares violaron e mataron a Ernestina.

Que legalmente non poida acusárselles de homicidio é un mero tecnicismo, porque a fractura do cranio, as graves lesións anais e a hemorraxia interna que lle provocou a violación de catro militares levárona á morte. O luns 26 de febreiro, ao día seguinte de ser violada, Ernestina morreu camiño ao hospital de Orizaba. Pero a vida alcanzoulle para dicir que foran catro militares os seus verdugos.

O asasinato de Ernestina provocou tal indignación na zona, que o mesmo día 26, ao redor de 3 mil indíxenas de varias comunidades da Serra de Zongolica tomaron como reféns a 150 elementos do Exército mexicano que estaban no cuartel. A súa demanda era moi sinxela: Ou nos fan xustiza ou nola facemos por propia man.

Non os amedrentou o feito de que os militares estivesen armados e eles non. Tampouco os convenceu a declaración á prensa do*Procurador de Xustiza que dixo, xa se imaxinará, que “actuaríase con man firme para castigar...”.

Non foi suficiente, tampouco, aínda que distendeu o conflito, a intervención do gobernador Fidel Herrera, (a quen lle recomendo “La Muerte Tiene Permiso) de Edmundo Valadés), quen lles asegurou que o Alto Mando do Exército tiña toda a disposición, etc., etc., e prometeulles todo o peso da lei etc., etc.

Non bastaron as “agarimosas apertas” do gobernador. O día do enterro de Ernestina as autoridades estatais repartiron aos asistentes 500 racións de comida; logo entregáronse mil despensas e 200 bicicletas para os indíxenas da rexión, e ofrecéronlles unha casa a cada un dos catro fillos de Ernestina.

É máis, non se conformaron co retiro dos 150 militares destacados en Tetlacingo, o seu arraigo nas instalacións da Secretaría da Defensa Nacional, os interrogatorios aos que, dixéronlles, somete o Ministerio Público castrense aos catro elementos responsables e a sete militares máis que encubriron o delito, nin o feito de que os catro implicados declaren ante a Unidade Especializada en Delitos Sexuais e Contra a Familia de Orizaba.

Non. Non lles basta. Se cadra porque cando denunciaron a militares pola violación de dúas indíxenas, unha nena de 12 e unha moza de 18 anos, non pasou “nada”. Nunha desas porque se decataron que cando indíxenas doutras zonas presentaron denuncias por ser violadas por militares non pasou “nada”. Talvez porque xa se fartaron de que non pase “nada”.


Esta vez puxeron un ultimátum. Nunha carta que autoridades indíxenas e constitucionais da zona enviáronlle ao presidente Felipe Calderón esixen que se castigue aos responsables e que o exército salga de inmediato de toda a zona. Recórdanlle que “o exército baixo o seu mando non se manda só. Vostede tampouco se manda só”.

Finalizan: “se as institucións do Poder Executivo e Xudicial non responden á nosa demanda de xustiza, o noso pobo recorrerá á lexítima autodefensa”.

“E como ninguén nos fai caso, señor presidente, solicitamos a súa venia para facernos xustiza pola nosa propia man. Escribiu Edmundo Valadés. E eu acórdome dese conto, aínda que os viláns sexan outros. E xa sabe vostede como termina ese conto. ¿Non sabe? Non llo perda. Pronto, darlle un exemplar ao presidente da República!

Apreciaría os seus comentarios: cecilialavalle@hotmail.com

07/CL/GG

http://www.cimacnoticias.com/site/s07030606-OPINION-Legitima-a.16769.0.html

Sem comentários: