sábado, março 10, 2007

A MANI DE MADRID

O Partido Popular, léase Rajoy, Acebes e Zaplana, colleulle gusto a sair á rúa para expresar a súa opinión sobre os distintos asuntos da actualidade política española e aproveitar a coiuntura para reivindicar o seu direito a volver a ocupar as cadeiras do Consello de Ministros do Goberno español. Non serei eu quen negue o direito de manifestación que alcanza a todas e todos os cidadáns de calquer estado democrático, pero tampouco podo negar a extrañeza que me causa, por novedoso, o feito de que a direita española descubrira agora os beneficios do exercicio de tal direito. De igual xeito, chama a atención tamén o vicio que esconde a repetición do exercicio do direito a manifestarse nas rúas semana si e semana tamén.
Nista ocasión a manifestación responde a lemas confusos e entremisturados, á par que moi manidos, xa que se fala de paz e de liberdade, confundindo todo como un totum revolutum e facendo clara demostración dunha hipocresía até agora descoñecida e sempre digna de millor causa. Nistes últimos días poidemos asistir a un vergoñento cruce de reproches entre os dous partidos alternantes no goberno de España, incluida unha escenificación directa e senatorial sen parangón á par que sen desperdicio. Ven todo isto ao caso da mutación no xeito do cumprimento de condena por parte do etarra De Juana Chaos quen actualmente áchase privado de liberdade por mor dun delicto de amenazas atopado por unha parte da xudicatura española revolvendo entre as opinións vertidas polo citado nos seus artigos de opinión. É curioso descubrir como o Partido Popular é capaz de ver a palla no ollo do PSOE sen ser obstaculizado pola trabe no ollo propio.
A historia é o que ten: fica eí para quen quera repasala. Ademáis, nistes tempos modernos, as hemerotecas e as grabacións de audio ou vídeo están ao alcance de calquera que quera consultalas. Cada quen fica preso (nunca mellor dito) das súas verbas e das súas decisións. Non vale pois agachar o que un fixo cando denuncia as accións dos demáis, porque o cuspe, cando se bota hacia arriba, pode cair na propia boca. É xustamente iste o caso ante o que nos atopamos. Durante os gobernos do señor Aznar ao frente do Partido Popular, aconteceron casos da mesma ou incluso maior magnitude que agora os mesmos que se manifestan e nos alentan para que os acompañemos na rúa non queren lembrar. A hipocresía é a mellor definición para ista actitude de esquecemento voluntario. É ben certo que tratan de aproveitar a habitual falla de memoria dos cidadáns sobre as accións de goberno dos distintos partidos políticos.
Non sei cal será a prósima mani á que nos covidarán os representantes do Partido Popular. Coido que a partir de agora seralles menos doado enganar aos cidadáns para que, de xeito consciente, apoien os seus chamados; outra cousa será de xeito inconsciente. Pero é ben certo que sempre hai cidadáns adictos a facer seguidismo gregario de calquera idea xenerada polos brillantes cerebros que ocupan actualmente a dirección do Partido Popular. Sospeito que algún dos aludidos cerebros está a cabilar máis no seu propio benestar e acomodación política e económica que no que poda importar realmente ao conxunto da sociedade española. É mais , estou convencido de que personaxes como o señor Acebes ou o señor Zaplana seguen tensando a corda porque saben que é o único xeito persoal que lles queda a iles dous para poder sobrevivir no mundo da política. Saben que manteñen un tanto por cento de adictos que os seguirán até o precipicio e, aínda que o número de votantes non aumente até poder acadar o regreso ao Consello de Ministros, iles consideran que isa cortina de fume pode mantelos con vida política para non perder polo de agora as súas privilexiadas posicións.
Que mágoa! A cidadanía sempre sobre o aramio e, ás veces, incluso sen rede. Pero tamén é certo que poderán enganar a uns poucos moitas veces ou a moitos poucas veces pero nunca a moitos moitas veces (máis).

Alberte X. Rodríguez Feixoo

foro@foroavogados.com

Sem comentários: