quinta-feira, março 22, 2007

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Oscar Arnulfo Romero


Naceu en Cidade Barrios, departamento de San Miguel, o 15 de agosto de 1917. A súa familia era humilde e cun tipo modesto de vida. Estudou cos pais Claretianos no Seminario Menor de San Miguel desde 1931 e posteriormente cos pais Xesuítas no Seminario San José de la Montaña ata 1937.

Foi ordenado sacerdote á idade de 25 anos en Roma, o 4 de abril de 1942. Regresou ao país en agosto de 1943. A súa primeira parroquia foi Anamorós no departamento da Unión. Pero pouco tempo despois foi chamado a San Miguel onde realizou o seu labor pastoral durante aproximadamente vinte anos.

Dada o seu amplo labor sacerdotal foi elixido Secretario da Conferencia Episcopal de El Salvador e ocupou o mesmo cargo no Secretariado Episcopal de América Central.

O 25 de abril de 1970, a Igrexa chamouno a proseguir o seu camiño pastoral elevándoo ao ministerio episcopal como Bispo Auxiliar de San Salvador, que tiña ao ilustre Mons. Luís Chávez e González como Arzobispo e como Auxiliar a Mons. Arturo Rivera Damas. Con eles compartiría o seu desafío pastoral e no día do seu ordenación episcopal deixaba abofé o lema de toda a súa vida: “Sentir coa Igrexa”.

Eses anos como Auxiliar foron moi difíciles para Monseñor Romero. Non se adaptaba a algunhas liñas pastorais que se impulsaban na Arquidiocese e ademais aparvábao o difícil ambiente que se respiraba na capital. Tamén foi nomeado director do semanario Orientación, e deulle
ao xornal un xiro notablemente clerical. Este “xiro” foille moi criticado por algúns sectores dentro da mesma Igrexa, considerándoo un “xornal sen opinión”.

No Salvador a situación de violencia avanzaba, con iso a Igrexa edificábase en contra desa situación de dor, por tal motivo a persecución á Igrexa en todos os seus sentidos comezou a cobrar vida.

Logo de moitos conflitos na Arquidioceses, a sé vacante da Dioceses de Santiago de María foi o seu novo camiño. O 15 de outubro de 1974 foi nomeado bispo desa Dioceses e o 14 de decembro tomou posesión da mesma. Monseñor Romero fíxose cargo da Dioceses máis nova do Salvador nese tempo.

En xuño de 1975 produciuse o suceso de “As Tres Rúas”, onde un grupo de campesiños que regresaban
dun acto litúrxico foi asasinado sen compaixón algunha, ata a criaturas inocentes.

O informe oficial falaba de supostos subversivos que estaban armados; as “arm
as” non eran máis que as biblias que os campesiños portaban baixos os seus brazos. Nese momento, os sacerdotes da Dioceses, sobre todos os mozos, pediron a Monseñor Romero que fixese unha denuncia pública sobre o feito e que acusase ás autoridades militares do sinistro, Mons. Romero non comprendera que detrás das autoridades civís e militares, detrás do mesmo Presidente da República, Arturo Armando Molina que era o seu amigo persoal, había unha estrutura de terror, que eliminaba do seu paso a todo o que parecese atentar os intereses da “patria” que non eran máis que os intereses dos sectores podentes da nación. Mons. Romero cría ilusamente no Goberno, este era o seu grave erro. Aos poucos comezou a enfrontarse á dura realidade da inxustiza social.

Os amigos ricos que tiña eran os mesmos que negaban un salario xusto aos campesiños; isto empezoulle a incomodar, a situación de miseria estaba chegando moi lonxe como para quedarse esperando a unha solución dos demais. A situación agudizouse e as relacións entre o pobo e o goberno fóronse gretando.

No medio dese ambiente de inxustiza, violencia e temor, Mons. Romero foi nomeado Arcebispo de San Salvador o 3 de febreiro de 1977 e tomou posesión o 22 do mesmo mes, nunha cerimonia moi sinxela. Tiña 59 anos de idade e o seu nomeamento foi para moitos unha gran sorpresa.

O 12 de marzo de 1977, deuse a triste noticia do asasinato do pai Rutilio Grande, un sacerdote amplo, consciente, activo e sobre todo comprometido coa fe do seu pobo. A morte dun amigo doe, Rutilio foi un bo amigo para Monseñor Romero e a súa morte doeulle moito: “un mártir deu vida a outro mártir”.

A súa opción comezou a dar froitos na Arquidioceses, o clero uniuse en torno ao Arcebispo, os fieis sentiron o chamado e a protección dunha Igrexa que lles pertencía, la “fe” dos homes volveuse no arma que desafiaría as covardes armas do terror. A situación complicouse cada vez máis. Unha nova fraude electoral impuxo ao xeneral Carlos Humberto
Romero para a Presidencia. Unha protesta xeneralizada deixouse escoitar en todo o ambiente.

No transcurso do seu ministerio Arcebispal, Mons. Romero converteuse nun implacable protector da dignidade dos seres humanos, sobre todo dos máis desposuídos; isto o levaba a emprender unha actitude de denuncia contra a violencia, e sobre todo a enfrontar cara a cara aos réximes do mal.

As súas homilías convertéronse nunha cita obrigatoria de todo o país cada domingo. Desde o púlpito iluminaba á luz do Evanxeo os acontecementos do país e ofrecía raios de esperanza para cambiar esa estrutura de terror. Os primeiros conflitos de Monseñor Romero xurdiron a raíz das marcadas oposicións que a súa pastoral atopaba nos sectores economicamente poderosos do país e unido a eles, toda a estrutura gobernamental que alimentaba esa institucionalidade da violencia na sociedade salvadoreña, sumado a iso, o descontento das nacentes organizacións político-militares de esquerda, quen foron duramente criticados por Mons. Romero en varias ocasións polas súas actitudes de idolatrización e o seu empeño en conducir ao país cara a unha revolución.

A raíz da súa actitude de denuncia, Mons. Romero comezou a sufrir unha campaña extremadamente abafante contra o seu ministerio arcebispal, a súa opción pastoral e a súa personalidade mesma, continuamente eran publicados nos xornais máis importante, editoriais, anuncios, anónimos, etc., onde se insultaba, calumniaba, e máis seriamente ameazábase a integridade física de Mons. Romero. A “Igrexa Perseguida no Salvador” converteuse en signo de vida e martirio no pobo de Deus.

Este calvario que percorría a Igrexa xa deixara trazos na mesma, logo do asasinato do pai Rutilio Grande, sucedéronse outros asasinatos máis. Foron asasinados os sacerdotes Alfonso Navarro e o seu amigo Luisito Torres, logo foi asasinado o pai Ernesto Barreira, posteriormente foi asasinado, nun centro de retiro, o pai Octavio Ortiz e catro mozos máis. Para rematar foron asasinados os pais Rafael Palacios e Alirio Napoleón Macias. A Igrexa sentiu en carne propia o odio irascible da violencia que se desatou no país.

Resultaba difícil entender no ambiente salvadoreño que un home tan sinxelo e tan tímido como Mons. Romero convertésese nun “implacable” defensor da dignidade humana e que a súa imaxe traspasase as fronteiras nacionais polo feito de ser: “voz dos sen voz”. Moitas dos sectores poderosos e algúns bispos e sacerdotes encargáronse de manchar o seu nome, ata chegando ata os oídos das autoridades de Roma.

Mons. Romero sufriu moito esta situación, doíalle a indiferenza ou a traizón dalgunha persoa en contra del. Xa a finais de 1979 Monseñor Romero sabía o inminente perigo que axexaba contra a súa vida e en moitas ocasións fixo referencia diso consciente do temor humano, pero máis consciente do temor a Deus a non obedecer a voz que suplicaba interceder por aqueles que non tiñan máis nada que a súa fe en Deus: os pobres. Un dos feitos que comprobou o inminente perigo que axexaba sobre a vida de Mons. Romero foi o frustrado atentado con dinamita na Basílica do Sagrado Corazón de xesús, en febreiro de 1980, o cal podería ter acabado coa vida de Monseñor Romero e de moitos fieis que se atopaban no recinto de dita Basílica.

O domingo 23 de marzo de 1980 Mons. Romero pronunciou a súa última homilía, a cal foi considerada por algúns como a súa sentenza de morte debido á dureza da súa denuncia: “en nome de Deus e deste pobo sufrido... pídolles, rógolles, ordénolles en nome de Deus, CESE A REPRESION”.

Ese 24 de marzo de 1980 Monseñor OSCAR ARNULFO ROMERO GALDAMEZ foi asasinado dun certeiro disparo, aproximadamente ás 6:25 p.m. mentres oficiaba a Eucaristía na Capela do Hospital A Divina Providencia, exactamente ao momento de preparar a mesa para recibir o Corpo de Xesús.

Os funerais, celebrados na Catedral Metropolitana de San Salvador o 30 de Marzo de 1980, convertéronse nunha batalla campal na que as forzas de seguridade acometeron contra miles de salvadoreños concentrados na praza da catedral. O resultado: máis de 40 mortos e douscentos feridos.

Ao asasinato de Monseñor seguíronlle outros actos de violencia terribles contra unha Igrexa comprometida co pobo salvadoreño, como a do 2 de decembro de 1980 ou o asasinato de seis sacerdotes xesuítas en novembro de 1989.

Os homicidas foron os escuadróns da morte, ao mando do ex maior do exército Roberto D´aubuisson Arrieta, sendo o autor do atentado o Capitán do exército Alvaro Saravia, actualmente residindo e protexido en Estados Unidos.

Tres anos de frutífera labor arcebispal terminaran, pero unha eternidade de fe, fortaleza e confianza nun home bo como o foi Mons. Romero comezaran, o símbolo da unidade dos pobres e a defensa da vida no medio dunha situación de dor nacera.

Sem comentários: