sexta-feira, março 23, 2007

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

DERRADEIRA HOMILÍA DE MONSEÑOR OSCAR A. ROMERO

Homilía de Cabodano da Sra. Sara de Pinto.


San Salvador, 24 de Marzo de 1980, ás 17'00 horas, na Capela do Hospital da Divina Providencia.


Polas nosas múltiples relacións coa Editorial do xornal El Independente, pedín asomarme tanto aos seus sentimentos filiais no aniversario da m
orte da súa mamá, como sobre todo, a ese espírito nobre que foi dona Sarita, que puxo toda a súa formación cultural, a súa fineza, ao servizo dunha causa que agora é tan necesaria: a verdadeira liberación do noso pobo.

Eu creo que os seus irmáns, esta tarde, deben non soamente orar polo eterno descanso pola nosa querida defunta, senón sobre todo, recoller esta mensaxe que hoxe todo cristián debía de vivir intensamente. Moitos nos sorprenden, pensa
n que o cristianismo non se debe de meter nestas cousas, cando é todo o contrario. Acaban de escoitar no evanxeo de Cristo que é necesario non amarse tanto a si mesmo, que se coide un para non meterse nos riscos da vida que a historia esíxenos, e, que o queira apartar de si o perigo, perderá a súa vida. En cambio, ao que se entrega por amor a Cristo ao servizo dos demais, este vivirá como o gran de trigo que morre, pero aparentemente morre. Se non morrese quedaríase só. Se a colleita é, porque morre, déixase inmolar esa terra, desfacerse e só desfacéndose, produce a colleita.

Desde a súa eternidade, Dona Sarita foi confirmando marabillosamente nesa páxina que eu escollín para ela, do Concilio Vaticano II. Di:


"Ignoramos o tempo en que se fará a consumación da terra da humanidade. Tampouco coñecemos de que xeito transformarase o universo. A figura deste mundo, afeada polo pecado, pasa, pero Deus ensínanos que nos prepara unha nova morada e unha nova terra onde habita a xustiza, e cuxa dita é capaz de saciar e pasar tod
os os anhelos de paz que xorden no corazón humano. Entón, vencida a morte, os fillos de Deus resucitarán en Cristo, e o que foi sementado baixo o signo da debilidade e da corrupción, revestirase de incorruptibilidade, e, permanecendo a caridade das súas obras, veranse libres da servidume da vaidade todas as criaturas que Deus creou pensando no home.

Advírtellenos que de nada lle serve ao home gañar todo o mundo si se perde así mesmo. No entanto, a espera dunha terra nova non debe minimizar, senón máis ben avivar, a preocupación de perfeccionar esta terra, onde crece o corpo da nova familia humana, o cal pode dalgún xeito anticipar un albisque do século novo. Pero iso, aínda que hai que distinguir coidadosamente progreso temporal e crecemento do Reino de Cristo, con todo, o primeiro, en canto pode contribuír a ordenar mellor a sociedade humana, inter
esa en gran medida ao Reino de Deus.

Pois os bens da dignidade humana, a unión fraterna e a liberdade; nunha palabra, todos os froitos excelentes da natureza e do noso esforzo, logo de habelos propagado pola terra no Espírito do Señor e de acordo co seu mandato, volveremos atopalos limpos de toda mancha, iluminados e transfigurados, cando Cristo entregue ao Pai o reino eterno e universal: "reino de verdade e de vida; reino de santidade e graza; rein
o de xustiza, de amor e de paz". O reino está xa misteriosamente presente na nosa terra; cando veña o Señor, consumarase a súa perfección".

Esta é a esperanza que nos alenta aos cristiáns. Sabemos que todo esforzo por mellorar unha sociedade, sobre todo cando está tan metida esa inxustiza e o pecado, é un esforzo que Deus bendí, que Deus quere, que Deus esíxenos. E cando se atopa un, pois, xente xenerosa como Dona Sarita, e o seu pensamento encarnado en Jorgito e en todos aqueles que traballan por estes ideais, hai que tratar de purificalos no cristianismo, iso si, vestilos desta esperanza do máis aló; porque se fan máis fortes, porque temos a seguridade que todo isto que plantamos na terra, se o alimentamos nunha esperanza cristiá, nunca
fracasaremos, atoparémolo purificado nese reino, onde precisamente, o mérito está no que traballemos nesta terra.

Eu creo que será aspirar en balde, a horas de esperanza e de loita neste aniversario. Recordamos pois, con agradecemento, a esta mellor xenerosa que soubo comprender as inquietudes e esforzos do seu fillo e de todos aquel
es que traballan por un mundo mellor, e soubo tamén poñer o seu parte de gran de trigo no sufrimento. E non hai dúbida, que esta é a garantía de que o seu ceo ten que ser tamén á medida deste sacrificio e desa comprensión que falta a moitos neste comento, no Salvador.

Eu suplícolles a todos, queridos irmáns, que miremos estas cousas desde o momento histórico, con esta esperanza, con este espírito de entrega, de sacrificio, e fagamos o que podamos. Todos podemos facer algo: desde logo un sentimento de comprensión. Esta santa muller que estamos recordando hoxe, pois, non puido facer cousas talvez directamente, pero animando a aqueles que poden traballar, comprendendo a súa loita, e sobre todo, orando e aínda logo da súa morte dicindo coa súa mensaxe de eternidade que vale
a pena traballar porque todos eses anhelos de xustiza, de paz e de ben que temos xa nesta terra, témolos formados se os iluminamos dunha esperanza cristiá porque sabemos que ninguén pode para sempre e que aqueles que puxeron no seu traballo un sentimento de fe moi grande, de amor a Deus, de esperanza entre os homes, pois todo isto está redundando agora, en esplendores dunha coroa que ha de ser recompénsaa de todos os que traballan así, regando verdades, xustiza, amor, bondades na terra e non se queda aquí, senón que purificado polo espírito de Deus, recóllellenos e dállenos en recompensa.

Desta Santa Misa, pois, esta Eucaristía, é preci
samente un acto de fe: Con fe cristiá parece que neste momento a voz de diatriba convértese no corpo do Señor que se ofreceu pola redención do mundo e que nese cáliz o viño transfórmase no sangue que foi prezo da salvación. Que este corpo inmolado e este Sangue Sacrificado polos homes aliméntenos tamén para dar o noso corpo e o noso sangue ao sufrimento e á dor, como Cristo, non para si, senón para dar conceptos de xustiza e de paz ao noso pobo. Unámonos pois, intimamente en fe e esperanza a este momento de oración por Dona Sarita e por nós.


(Neste instante soou o disparo...)

Sem comentários: