quarta-feira, março 21, 2007

XXVII CABODANO "Oscar Arnulfo Romero"

Diálogo entre Monseñor Romero e Xoan Paulo II.


- Compréndame, eu necesito ter unha audiencia co Santo Pai...

- Comprenda vostede que terá que esperar a súa quenda, como todo o mundo.

Outra porta vaticana péchaselle nos narices.

Desde San Salvador e co tempo necesario para salvar os obstáculos das burocracias eclesiásticas, Monseñor Romero solicitara unha audiencia persoal co Papa Xoan Paulo II. E viaxou a Roma coa tranquilidade de que ao chegar todo estaría arranxado.

Agora, todas as súas precaucións parecen desvanecidas como fume. Os curiais dinlle non saber nada daquela solicitude. E el vai suplicando esa audiencia por despachos e oficinas. - Non pode ser -dille a outro-, eu escribín fai tempo e aquí ten que estar a miña carta...

- O correo italiano é un desastre!

- Pero a miña carta mandeina en man con...

Outra porta pechada. E ao día seguinte outra máis. Os curiais non queren que se entreviste co Papa. E o tempo en Roma, onde foi invitado por unhas monxas que celebran a beatificación do seu fundador, acábaselle.

Non pode regresar a San Salvador sen ver ao Papa, sen haberlle contado de todo o que está ocorrendo alá.

- Seguirei mendigando esa audiencia -aléntase Monseñor Romero.

É domingo. Logo de misa, o Papa baixa ao gran salón de capacidade superlativa onde lle esperan multitudes na tradicional audiencia xeral. Monseñor Romeu madrugou para lograr poñerse en primeira fila. E cando o Papa pasa saudando, agárralle a man e non lla solta.

- Santo Pai -reclámalle coa autoridade dos esmoleiros-, son o Arcebispo de San Salvador e suplícolle que me conceda unha audiencia.

O Papa asente. Por fin conseguiuno: ao día seguinte será.

É a primeira vez que o Arcebispo de San Salvador vaise a atopar co Papa Karol Wojtyla, que fai apenas medio ano é Sumo Pontífice. Tráelle, coidadosamente seleccionados, informes de todo o que está pasando no Salvador para que o Papa decátese. E como pasan tantas cousas, os informes avultan.

Monseñor Romero tráeos gardados nunha caixa e llos mostra ansioso ao Papa non máis iniciar a entrevista.

- Santo Pai, aí poderá vostede ler como toda a campaña de calumnias contra a Igrexa e contra un servidor organízase desde a mesma casa presidencial.

Non toca un papel o Papa. Nin roza o cartapacio. Tampouco pregunta nada. Só se queixa.

- Xa lles dixen que non vingan cargados con tantos papeis! Aquí non temos tempo para estar lendo tanta cousa.

Monseñor Romeu estremécese, pero trata de encaixar o golpe. E encáixao: debe haber un malentendido.

Nun sobre aparte, levoulle tamén ao Papa unha foto de Octavio Ortiz, o sacerdote ao que a garda matou fai uns meses xunto a catro mozos. A foto é un encadre en primeiro plano da cara de Octavio morto. No rostro esmagado pola tanqueta se desdebuxaban os trazos indios e o sangue os esborranchaba aínda máis. Apréciase ben un corte feito con machete no pescozo.

- Eu o coñecía moi ben a Octavio, Santo Pai, e era un sacerdote cabal. Eu ordeneino e sabía de todos os traballos en que andaba. O día aquel estaba dando un curso de evanxeo aos raparigos do barrio...

Cóntalle todo ao detalle. A súa versión de arcebispo e a versión que contou o goberno.

- Mire como lle esmagaron a súa cara, Santo Pai.

O Papa mira fixamente a foto e non pregunta máis. Mira despois os empanados ollos do arcebispo Romero e move a man cara atrás, como queréndolle quitar dramatismo ao sangue relatado.

- Tan cruelmente que nolo mataron e dicindo que era un guerrilleiro... -fai memoria o arcebispo.

- E seica non o era? -contesta frío o Pontífice.

Monseñor Romeu garda a foto da que tanta compaixón esperaba. Algo lle treme a man: debe haber un malentendido.

Segue a audiencia. Sentados un fronte ao outro, o Papa dálle voltas a unha soa idea.

- Vostede, señor arcebispo, debe de esforzarse por lograr unha mellor relación co goberno do seu país.

Monseñor Romeu escóitao e a súa mente voa cara ao Salvador recordando o que o goberno do seu país faille ao pobo do seu país. A voz do Papa o fai regresar á realidade.

- Unha harmonía entre vostede e o goberno salvadoreño é o máis cristián nestes momentos de crises.

Segue escoitando Monseñor. Son argumentos cos que xa foi amolado noutras ocasións por outras autoridades da Igrexa.

- Se vostede supera as súas diferenzas co goberno traballará de forma cristiá pola paz.

Tanto insiste o Papa que o arcebispo decide deixar de escoitar e pide que o escoiten. Fala tímido, pero convencido:

- Pero, Santo Pai, Cristo no evanxeo díxonos que el non viñera a traer a paz senón a espada.

O Papa crava aceiradamente os seus ollos nos de Romero:

- Non esaxere, señor arcebispo!

E acábanse os argumentos e tamén a audiencia.

Todo isto contoumo Monseñor Romero case chorando o día 11 de maio de 1979, en Madrid, cando regresaba apresuradamente ao seu país, consternado polas noticias sobre unha matanza na Catedral de San Salvador.

Testemuño de María López Vigil, autora do libro PEZAS PARA UN RETRATO, UCA Editores, San Salvador 1993.

Sem comentários: