quarta-feira, abril 25, 2007

PARA AVANZAR EN IGUALDADE

O BNG reclama en Montevideo e Bos Aires que a colectividade galega pida a reforma eleitoral

A responsable da Comisión de Migración do BNG desprazouse a Montevideo e Bos Aires estes dias, para presentar as proposta do BNG en materia da reforma eleitoral e seguir un intenso diálogo para escoitar a opinión da colectividade galega.

Ana Miranda reuniuse coas Executivas do BNG en Montevideo e Bos Aires, insistindo da idea que o BNG non vai entrar a xogo das práctivas eleitorais dos outros partidos politicos. “Non se recollen pasaportes nen solicitudes de voto nas sedes do BNG senon que informamos á xente, como facemos todo o ano e non só en época eleitoral”. Entre a axenda, Miranda vai realizar moitas entrevistas radiofónicas, visitar distintos centros da colectividade e manter encontros con distintos colectivos de mulleres e culturais. En Montevideo, os nacionalistas celebrarán o vindeiro martes 24 un acto público na sede do BNG, e a responsable do BNG manterá o mércores 25 unha reunión coa Unión de Sociedades Galegas de Uruguay, que aglutina aos centros galegos de Montevideo, para explicar a posición politica do nacionalismo galego coa diáspora. Os nacionalistas critican duramente os actos que PP e Psoe van celebrar esta fin de semana en Bos Aires, todos caracterizados polo pagamento dun ticket para asistir ás distintas romerias e festas. Miranda visitará, como noutras ocasións en Bos Aires, os centros de Residentes de Vigo, Val Miñor, Residentes de Mos, Federación de Asociacións Galegas, Centro Galego e Unión de Asociacións Galegas. O luns presentará o Manifesto da Diáspora pola reforma da Lei Eleitoral.

A nacionalista, xunto co candidato do BNG á Alcaldia de Gondomar e actual concelleiro, Xosé Antón Arauxo, quen se atopa en Montevideo para informar ao colectivo de Gondomar na diáspora da situación real deste Concello, aproveitaron para presentar á Maria del Carmen Fernández Salgueiro, residente en Montevideo, quen forma parte da candidatura do Gondomar. Salqueiro é notaria, responsable de Organización do BNG de Uruguai. Outra persoa de Montevideo, a profesora Josefina Lema, tamén vai formar parte da candidatura do BNG en Ponteceso. Outras persoas da diáspora arxentina, como Francisco Lores, responsable local do BNG en Bos Aires, vai na candidatura de O Grove, e vai ser presentando polo candidato do BNG que tamén se atopa nesta cidade. Outras persoas do BNG de Arxentina como Gastón Quiroga, responsable de comunicación do BNG vai na candidatura de Melide, e Luis Fernández, responsable de organización, na candidatura de Ribeira.

SALGUEIRO MAIA

Militar, capitão de Abril: 1944-1992

QUANDO TUDO ACONTECEU...

1944: Em 1 de Julho, nasce em Castelo de Vide, Fernando José Salgueiro Maia, filho de Francisco da Luz Maia, ferroviário, e de Francisca Silvéria Salgueiro. Frequenta a escola primária em São Torcato, Coruche. Faz os estudos secundários em Tomar e em Leiria. - 1945: Termina a 2ª Guerra Mundial. - 1958: Eleições presidenciais. Delgado é «oficialmente» derrotado por Américo Tomás. - 1961: Começa a guerra em Angola. A Índia invade os territórios portugueses de Goa, Damão e Diu. - 1963: Desencadeiam-se as hostilidades na Guiné e em Moçambique. - 1964: Salgueiro Maia ingressa em Outubro na Academia Militar, em Lisboa. - 1965: Humberto Delgado é assassinado pela PIDE. - 1966: Salgueiro Maia apresenta-se na EPC (Escola Prática de Cavalaria), em Santarém para frequentar o tirocínio. - 1968: Integrado na 9ª Companhia de Comandos, parte para o Norte de Moçambique. - 1970: É promovido a capitão. - 1971: Em Julho embarca para a Guiné. - 1973: Regressa a Portugal, sendo colocado na EPC. Começam as reuniões do MFA. Delegado de Cavalaria, faz parte da Comissão Coordenadora do Movimento. - 1974: Em 16 de Março, «Levantamento das Caldas». Em 25 de Abril, comanda a coluna de carros de combate que, vinda de Santarém, põe cerco aos ministérios no Terreiro do Paço e força depois, já ao fim da tarde, a rendição de Marcelo Caetano no Quartel do Carmo. - 1975: Em 25 de Novembro sai da EPC, comandando um grupo de carros às ordens do presidente da República. - 1979: Após ter sido colocado nos Açores, volta a Santarém onde comanda o Presídio Militar de Santa Margarida. - 1984: Regressa à EPC. - 1989-90: Declara-se a doença cancerosa que o irá vitimar. É submetido a uma intervenção cirúrgica. - 1991: Nova operação. A última. -1992: Morre em 4 de Abril.

Mais: http://www.vidaslusofonas.pt/salgueiro_maia.htm

Portugal, Lisboa. Revolução de 25 de Abril de 1974

http://www.youtube.com/watch?v=ti8AsJZdbDU

GRANDOLA, VILA MORENA

http://www.youtube.com/watch?v=PBK7bd3UYow

CEA-HOMENAXE A MANOLO PORTAS

Unha comisión de membros do deporte compostelán organiza unha Cea-Homenaxe a Manolo Portas, Concelleiro de Deportes de Santiago de Compostela, en recoñocemento a súa labor a prol do deporte compostelán e que deixa o seu cargo ao esgotar a lexislatura municipal actual.





A Cea-Homenaxe vai ter lugar o venres 4 de maio no Restaurante “Los Robles”. Para asistir pódense retirar as entradas:

Cervexaría Abrente (San Pedro de Mezonzo, 46)
Restaurante Quitapenas II (Rúa Sar, 80)
Airas Nunes (Rúa do Vilar, 17)

Ingreso en Caixa Galicia no nº de conta 2091 0349 47 3000071427, referenciando o remitente, un teléfono de contacto e o número de comensais.


AS ENTRADAS DÉBENSE RETIRAR ANTES DO 30 DE ABRIL

Información e contactos:
Carlos Mosquera (649.765.739) Mariano Val (649.592.860) Eugenio González (630.029.957)


NOTA: Calquera Entidade que desexe facer entrega dun agasallo extra na propia cea
pregamos que informe á organización antes do acto.

DÍA Venres, 4 de Maio

LUGAR Restaurante “Los Robles”

HORA 21:30h

PREZO 30€

Manifestación Galiza Non se Vende: Terra Viva e Vida Digna para tod@s

6 de maio ás 12:00. Santiago de Compostela

Saída dende a Alameda

Colabora na divulgación

A nosa vida non se entende sen o territorio: sobre el temos a nosa vivenda, por el nos desprazamos, del tiramos alimento e enerxía, nel deitamos os nosos residuos, traballamos, pasamos o noso tempo de lecer… e o facemos desde hai séculos, nel está a nosa historia. O territorio que habitamos conta con paisaxes fermosas ou singulares e alberga, ademais, muitas outras formas de vida, acubilla biodiversidade.

O territorio condiciona as nosas vidas, mais tamén temos unha cada vez maior capacidade de modificalo. Combinando desleixo e unha estrema ambición depredadora levamos décadas destruíndoo e xustificámonos argumentando que é para xerar emprego, para nos desenvolver, para vivir mellor…

Este uso insustentábel do territorio está destruír a paisaxe e o noso patrimonio cultural, está a empobrecer a biodiversidade, está a empiorar a nosa cualidade de vida e a hipotecar a das xeracións futuras, para, como muito, enriquecer a unha minoría. Galiza perde poboación ao tempo que estende o seu solo artificializado.

Urbanismo caótico, infraestruturas de transporte irracionais, campos de golf, portos deportivos, encoros, parques eólicos indiscriminados, paseos marítimos e fluviais ríxidos, recheos, monocultivos de especies exóticas e invasoras, nulo respeito polas figuras de protección ambiental e os espazos naturais protexidos… teñen unha cousa en común: a inexistencia dun ordenamento territorial sustentábel.

Denunciamos o elevado nível de destrución do territorio que estamos a atinxir, mais tamén acreditamos na capacidade que aínda temos para reaxir. Aínda é posíbel deseñar e desenvolver unha política de ordenamento territorial sustentábel, que respeite a paisaxe e o patrimonio, que nos permita convivir cunha rica biodiversidade, que mellore a nosa cualidade de vida sen hipotecar a das xeracións futuras.

Sabemos que a xeración de emprego de cualidade, o aceso a unha vivenda digna e o gozo do noso tempo de lecer non é incompatíbel coa sustentabilidade, senon todo o contrario, e por iso demandamos un imediato cambio de rumo.

Convocan:

Verdegaia

Salvemos Monteferro

Luita Verde

Fusquenlla

Foro Social de Cangas

Comité de Emerxencia da Ría de Ferrol

Ortigueira sostible

Anduxía

Bouzas Móvete


Plataforma Quilmas

Plataforma contra a Piscifactoría de Costa Galloufa

SOS Courel

Colectivo nacionalista de Marín

Asociación na defensa do Parque Rosalía de Castro

Natura Celtica

Cies Artesanais S. Coop. Galega

Centro Social A Revolta,

Grupo de Axitación Social (GAS)

Caleidoskopio

Comisión RGP

FEG

ADEGA

SGHN

Greenpeace

Amigos da Terra

Salvemos Sanxenxo

Asociación Fuco Buxán

Choiva Ázeda

Asemblea do Suído

Anima ao Celta a continuar galeguizándose

A Ciberirmandade da Fala quere sumarse á iniciativa d'A Mesa pola Normalización Lingüística e achegar os nosos parabéns ao Celta por unha nova “vitoria”: o club dá novos pasos no uso do galego. Ao tempo a asociación convida agora ao equipo de fútbol a que inclúa unha versión da web na nosa lingua.

Súmate á iniciativa enviándolles un correo!

O Celta de Vigo deu novos pasos no uso do galego. A publicidade xa está no noso idioma, igual que a entrada no seu sitio web. Ademais, estase a difundir masivamente o boletín en papel Real Club Celta - A cor de Galicia, cuxa edición é en galego nun 75% do seus contidos (tamén podedes descargalo en formato PDF na súa web).

Aínda teñen algún camiño por percorrer, como ofrecer versión plena en galego do seu espazo web, máis compre saudos xa o feito e animar que se continúe nesa liña. Tanto se es afeccionada/a como se non, achégalle os teus parabéns clicando aquí.

Así mesmo, A Mesa tamén quere convidar a outros equipos deportivos galegos a que incorporen ás súas comunicacións a lingua propia de Galiza, especialmente ao Deportivo da Coruña, que segue incluíndo no seu nome oficial o topónimo deturpado da cidade.

sexta-feira, abril 20, 2007

AGAL ou ILG-RAG?







Galiza é umha Pátria de vencidos, pelo que nom é estranho ouvir-lhe pronunciar à suapopulaçom as humilhantes verbas que o seu captor lhe obriga. Deveria-se dizer aorespeito que a língua é o principal rasgo de identidade dumha Naçom e nela fica a atitudemais ofensiva do reo face o seu amo e dono, nela fica a pessoalidade que nom é quem delha arrebatar, senom com o látego e o tempo.

É sabido que a Galiza desde o século XIV converte-se à força numha coroa supeditada ao reino de Castela, feito que lhe negou à nossa Pátria a sua soberania e com ela, a possibilidade de estandardizar e normalizar o seu idioma, o galego-português. Nos sucessivos séculos o nosso idioma acha-se constantemente ameaçado pelas imposiçons políticas da metrópole, ficando umha fala clandestina que sobrevive em decadência em boca dos marinheiros e camponeses que durante muitos séculos foram funcionalmente ainda monolíngues em galego pesse a que o castelhano ia suplantando cada vez mais léxico. Por estas raçons nom é circunstância insólita imaginar-nos o galego se nom houver colonizaçom. A resposta claramente pode sugestionar que como muito pouco o galego havia conservar a sua grafia medieval ainda que o léxico for evolucionado, mas o feito de ter que aceitar a rendiçom política face um povo de falas e costumes diferentes, implicou, necessariamente, a assimilaçom dos seus rasgos de identidade que no processo precedente ao êxito pleno, entrara em conflito com os matizes genuínos do nosso Povo. Assim é que o labor principal da ILG-RAG é ante tudo minguar ao máximo as deferências linguísticas que os galegos possuem em referência ao castelhano, acudindo pelo geral aos cultismos como eficaz recurso e à adopçom da grafia hispana, algo singelo mesmo pra aplicaçom a outras línguas. Por outra parte, a RAG procura concordar o mínimo possível com o padrom português fazendo escolha da quelas formas que ainda que galegas difiram mais coa fala portuguesa.

Assim como se fá um galego à castellana imaginar-se um galego à portuguesa nom seria senom, um labor de recuperaçom e de concórdia coa forma padrom da sua variante sul. Do mesmo jeito, no prefácio do ensaio “Estudo Crítico” publicado por AGAL, diz - pra nós, o galego é singelamente a língua da Galiza; portanto, nom prejulgamos que o seu modelo normativo deva partir do español ou de qualquer outra língua românica. Como o inglês é de direito britânico, texano, nova-iorquino ou australiano, consideramos que o galego, sendo à vez do Estado Espanhol, também é português, brasileiro ou angolano – De tão jeito, admitindo que o português é variante do galego e, ao tempo, que a fala de Guiné-Bissau, Brasil, Angola, Moçambique... som variantes do português, acha-se necessária umha estandarizaçom, isto é, umha forma padrom, pelo que se entende que o galego, salvando ao máximo os seus matizes genuínos, debe concordar no possível com as formas estândar dos diferentes territórios de fala galego-portuguesa. Dado que o nosso idioma perde cada vez maior número de falantes, muitos galegos e galegas aceitam as normas impostas pela RAG, como um sacrifício pela estandarizaçom linguística, quiçá a saída mais rápida face à actual crise idiomática, argumentando que um dos factores mais decisivos na baixa de galego-falantes radica na criaçom dum galego oficial que constantemente muta.

Nom obstante, os trocos efectuados pela RAG, e por tanto no galego oficial, foram sempre pequenos. A alternativa nacionalista enfrontada foi sempre ignorada, pelo que o seu grão de culpabilidade agás no ano 2003, foi sempre praticamente nulo. A convivência, por outro lado, de duas normas ortográfica e morfológicas dum mesmo idioma na realidade, acentua, sem dúvida, certo desordem e anarquia entre a populaçom em favor do medre do castelhano, mas absorver um galego à espanhola até um futuro mais alentador, nom é senom, minusculizar qualquer possibilidade de recuperar a identidade galega. Hoje a Associaçom Galega da Língua, AGAL, leva xa às suas costas umha longa tradiçom de consolidaçom dum galego padrom fiel á etimologia histórica. Som xa muitos os ensaios impulsados e editados por esta entidade sem apoio algum externo. Mas nom sozinho a AGAL publica em galego-português, muitos outros entes publicam nesta norma padrom em pesquisa de maior apoio face a estandarizaçom e normalizaçom lutando por redimir umha identidade roubada. Pra nós, galegos e galegas, o galego é o nosso único idioma próprio, com ampla prioridade por riba de qualquer outro. Temos umha grafia histórica própria, conhecemo-la e devemos exercer o nosso direito a empregá-la, rejeitando umha grafia imposta que nada tem que ver com os nossos rasgos culturais.

CAE -Vigo

quinta-feira, abril 12, 2007

QUINTANA, NA APRESENTACIÓN DE TOMÁS FREIRE BLANCO, DESTACA O CRECEMENTO ECONÓMICO DE CARNOTA DESDE QUE GOBERNA O BNG

O candidato nacionalista comprométese a crear unha Fundación para o Desenvolvemento de Carnota na que participen todos os axentes sociais

Anxo Quintana acudiu esta tarde a Carnota ao acto de presentación de Tomás Freire Blanco, quen releva ao actual alcalde nacionalista da vila, Xosé Manuel García. O portavoz nacional do BNG louvou a xestión realizada polo goberno do BNG: “Carnota, dentro dunha comarca que ten problemas económicos como a Costa da Morte, convertiuse nestes últimos anos nun referente de creación de emprego e de crecemento”. “E iso é mérito de xente como Tomás Freire, que cre no seu concello e aposta por el”, dixo.

“O nacionalismo significa máis transparencia, máis diálogo, e máis democracia, como demostrou o BNG de Carnota até agora”, dixo Quintana. “Pero tamén significa un urbanismo pensado para os cidadáns e non para os especuladores. Exemplos dun urbanismo pensado para os especuladores hai moitos en concellos que están perto de aquí, pero o BNG nunca cairá niso”, concluíu.

O líder nacionalista afirmou que “Tomás vai ter todo o apoio do BNG e tamén do goberno galego”. Destacou que, para o executivo autonómico, os servizos sociais de calidade “para todos aqueles que os necesiten” son unha prioridade, e destacou a próxima inauguración dun centro de día nesta localidade.

Tomás Freire

O candidato do BNG pechou as intervencións dun acto que tivo lugar na casa do Concello, e no que falaron tamén Xosé Manuel García e a concelleira Mercedes Mayán. A súa gran aposta é crear unha fundación para o desenvolvemento social e económico de Carnota na que participen confrarías de pescadores, comunidades de montes, o sector empresarial e o propio Concello. Segundo explicou, a súa labor será “informar, asesorar e executar aqueles proxectos que lle delegue o pleno”.

Freire destacou os “fantásticos datos económicos” do concello, xa que se están a crear un 10% postos de traballo novos por ano. Así mesmo, Carnota está nun nivel de desemprego do 8%, o cal é un resultado histórico nun concello castigado pola emigración.

Precisamente, o alcaldábel do BNG apostou por aproveitar a conxuntura para seguir favorecendo a instalación de novas empresas e “facer que os mozos e mozas que están nas Canarias poidan volver á súa terra”. Destacou, nesa liña, o proxecto de parque empresarial en Monte Catelo; e todas as iniciativas innovadoras das confrarías de pescadores, como as de turismo pesqueiro; que se comprometeu a continuar apoiando.

Os nacionalistas tamén teñen previsto seguir mellorando os servizos sociais “con atención personalizada e a domicilio”, en palabras do candidato. Por último, apostou por un “desenvolvemento sostido, que poña en valor os nosos espazos naturais, como o monte Pindo e o areal de Carnota”.

segunda-feira, abril 09, 2007

SoundShepard Intro

http://www.youtube.com/watch?v=n11Q3c-3BzE

Enviado por correo electronico por Pedro PArdo de Cela

CAL É A REALIDADE DE DEIR YASSÍN?


1948: Massacre de Deir Yassin

Na madrugada de 9 de abril de 1948, 120 terroristas invadiram e ocuparam o povoado de Deir Yassin, a oeste de Jerusalém. Testemunhas oculares relatam que eles abriram fogo imediatamente. Às 11 horas da manhã, o lugarejo estava tomado. Os terroristas começaram a ir de casa em casa para assassinar seus moradores, fossem crianças, mulheres ou idosos.

Quem visita Israel hoje precisa procurar muito para encontrar vestígios de antigos povoados árabes. Em geral, trata-se de ruínas já cobertas por capim. Na guerra de 1948, 400 povoados palestinos foram destruídos e seus moradores expulsos. Lugarejos que existem apenas em mapas antigos.

Cerca de 700 mil palestinos foram expulsos de suas casas, algo atualmente reconhecido por historiadores israelenses como um processo sistemático de banimento ou deportação, com inegável uso de violência e terror.

Um dos símbolos deste processo foi Deir Yassin, uma localidade a oeste de Jerusalém. O vilarejo de 610 habitantes também serviu de refúgio para outras centenas de pessoas que tentavam escapar dos conflitos entre judeus e árabes. Como ficasse no território do futuro Estado Palestino, havia selado um acordo de boa vizinhança com os vizinhos judeus.

Fim do sonho de dois Estados

Em 29 de novembro de 1947, as Nações Unidas haviam decidido criar um Estado palestino e um israelense, sendo que Jerusalém seria internacionalizada. O Reino Unido anunciou a disposição de desistir de seu mandato sobre a Palestina. Mas o mundo árabe rejeitou a divisão. Também círculos nacionalistas radicais judeus não concordavam, por temer o avanço árabe.

À medida em que se aproximava a data da retirada definitiva dos britânicos da Palestina, em 15 de maio de 1948, a situação ficou cada vez mais tensa e as manifestações se ampliaram, muitas vezes seguidas de conflitos armados.

Dois grupos judeus clandestinos arquitetaram um plano insidioso. O "Irgun", do posterior primeiro-ministro Menachem Begin, e o "Lehi": expulsar os palestinos que morassem no futuro território israelense.

O primeiro povoado escolhido foi Deir Yassin, invadido por 120 terroristas na madrugada de 9 de abril de 1948. Testemunhas oculares relatam que eles dispararam as armas imediatamente. Viaturas com alto-falantes, a convocarem a população à retirada, nem chegaram a circular.

Às 11 horas da manhã, o lugarejo estava tomado. Os terroristas começaram a ir de casa em casa para assassinar seus moradores, fossem crianças, mulheres ou idosos. A maioria dos homens a esta altura já tinha fugido.

Somente à tarde, quando os moradores judeus ortodoxos começaram a retornar do trabalho e a contar que os demais habitantes sempre foram pacíficos, o massacre teve um fim. 250 sobreviventes foram transportados de caminhão e descarregados no lado árabe de Jerusalém.

Deir Yassin simplesmente deixou de existir. Em bora as lideranças do movimento clandestino judeu "Hagana" tenham condenado o massacre, nada aconteceu com os responsáveis.

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,306388,00.html


DEIR YASSÍN, HISTORIA DUNHA MENTIRA. (A MASACRE QUE NUNCA OCORREU)

Isto é un resumo, unha investigación máis completa pode atoparse na Organización Sionista de Estados Unidos.

REALIDADE

As Nacións Unidas resolveron que Xerusalén sería unha cidade internacional separada dos estados árabe e xudeu demarcados na resolución en que se dividía o país. Os 150.000 habitantes xudeus estaban baixo constante presión militar; os 2.500 xudeus que vivían na Cidade Vella eran vítimas dun bloqueo árabe que durou cinco meses antes de que fosen obrigada a renderse o 29 de maio de 1948.

Antes da rendición, e durante o asedio de Xerusalén, convois xudeus intentaron chegar á cidade para aliviar a escaseza de alimentos que, para abril, tornouse crítica.

Entre tanto, as forzas árabes, que se dedicaron a esporádicas e desorganizadas emboscadas desde decembro de 1947, comezaron a facer un intento organizado de interromper a estrada que conecta Tel Aviv con Xerusalén, a única ruta de alimentos da cidade. Os árabes controlaban varios puntos estratéxicos, que dominaban a autopista e permitíanlles facer lume sobre os convois que intentaban chegar á asediada cidade con alimentos. Deir Yassín estaba situada nun outeiro, a uns 2.600 pés de altura, que dominaba unha ampla visión da veciñanza e estaba localizada a menos dunha milla dos suburbios de Xerusalén. A súa poboación era de 750 habitantes.

O 6 de abril, lanzouse a Operación Naasón para abrir a estrada a Xerusalén.

A aldea de Deir Yassín incluiríase na lista de aldeas árabes que serían ocupadas como parte da operación.

O Irgún decidiu atacar Deir Yassín o 9 de abril, mentres o Haganah estaba librando aínda a batalla por Kastel. Este foi o primeiro ataque importante de Irgún contra os árabes. Anteriormente, o Irgún e a Lehí concentraran os seus ataques contra os británicos.

Segundo o líder do Irgún Menajem Begin, o asalto foi levado a cabo por 100 membros desa organización; outros autores din que ascendeu a 132 homes de ambos grupos. Begin contaba que un pequeno camión aberto arranxado cun altofalante foi conducido ata a entrada da aldea antes do ataque e avisoulles ás civís que evacuaran a área, o cal moitos fixeron.38 A maioría dos escritores di que a advertencia nunca chegou a facerse porque o camión cos altofalantes rodou por unha gabia antes de que puidese transmitir o aviso39 Un dos combatentes dixo que a gabia estaba chea e que o camión seguiu rodando ata a aldea. «Un de nós fixo un chamado polo altofalante en árabe, dicíndolles aos habitantes que depuxesen as súas armas e fuxisen. Non sé se eles oírono, e sé que esa petición non chegou a ter ningún efecto».40

Contrario ás historias revisionistas que din que o pobo estaba cheo de pacíficos inocentes, os veciños e as tropas estranxeiras abriron lume contra os atacantes. Un dos combatentes describiu a súa experiencia:

A miña unidade asaltou e pasou a primeira fileira de casas. Eu estiven entre os primeiros en entrar na aldea. Había uns cantos tipos comigo, cada un alentando aos outros a avanzar. No alto da rúa vin a un home con roupa de caqui que corría diante de min. Pensei que era un dos nosos. Corrín tras el e díxenlle, «avance ata esa casa». De súpeto volveuse, apuntoume co seu fusil e disparou. Era un soldado iraquí. Fun alcanzado no pé.41

A batalla foi feroz e durou varias horas. O Irgún sufriu 41 baixas, entre elas catro mortos.

Por sorpresa, logo da «masacre», o Irgún acompañou a un representante da Cruz Vermella a través do pobo e celebrou unha conferencia de prensa. A subsecuente descrición que fixo o New York Estafes da batalla foi esencialmente a mesma de Begin. O Estafes dixo que máis de 200 árabes resultaron mortos, 40 capturados e 70 mulleres e nenos liberados.Nada de ningunha masacre aparecía no informe.

«Paradóxicamente, os xudeus din que uns 250 dos 400 habitantes dela aldea [resultaron mortos], mentres os árabes sobreviventes din que só foron 110 de 1.000»42. Un estudo da Universidade de Bir Zeit, baseado en discusións con cada familia da aldea, chegou á cifra de 107 árabes civís mortos e 12 feridos, ademais de 13 «combatentes», proba que o número de mortos foi máis pequeno do que se dicía e que a aldea si tiña tropas estacionadas alí.43 Outras fontes árabes suxeriron subsecuentemente que o número pode ser ata máis baixo.44

En realidade, os atacantes deixaron aberto un corredor de escape desde a aldea e máis de 200 residentes saíron ilesos. Por exemplo, ás 9:30 A.M. , unhas cinco horas logo de comezado o combate, a Lehí evacuó a 40 anciáns, mulleres e nenos en camións e levounos a unha base en Sheikh Bader. Máis tarde, os árabes foron levados a Xerusalén Oriental. Ver aos árabes en mans dos xudeus tamén axudou a levantar a moral do pobo de Xerusalén, que estaba desalentado polos reveses na loita ata ese momento.45 Outra fonte di que 70 mulleres e pícaros fosen sacados e entregados aos británicos.46 Se a intención fose masacrar aos habitantes, ninguén sería evacuado. Despois de que o resto dos árabes finxiu que se rendían e logo abriulles lume ás tropas xudías, algúns xudeus mataron soldados e civís árabes indiscriminadamente. Ningunha das fontes especifica cantas mulleres e pícaros morreron (o informe do Estafes di que aproximadamente a metade das vítimas; a súa cifra de baixas orixinal proviña da fonte do Irgún), pero houbo algúns entre as baixas.

Polo menos algunhas das mulleres que resultaron mortas convertéronse en brancos debido aos homes que intentaron disfrazarse de mulleres. O comandante do Irgún reportou, por exemplo, que os atacantes «atoparon homes vestidos de mulleres e xa que logo comezaron a dispararlles ás mulleres que non se apresuraron a baixar ao lugar designado para reunir aos prisioneiros.47 Outro membro do Haganah contaba a historia que escoitou a un grupo de árabes de Deir Yassín que dixeron «os xudeus atoparon que algúns combatentes árabes disfrazáronse de mulleres. Os xudeus rexistraban ás mulleres tamén. Un dos que estaban rexistrando deuse conta de que fora descuberto, sacou unha pistola e disparoulle a un comandante xudeu. Os seus amigos enfureceronse, dispararon en todas direccións e mataron aos árabes no área».48

Contrario ao que alegaban os propagandistas árabes nese tempo e algúns desde entón, nunca se presentaron probas de que ningunha muller fose violada. Polo contra río, cada aldeán entrevistado negou esas alegacións. Do mesmo xeito que moitas das denuncias, isto era una deliberada invención propagandística, pero que lles trouxo [aos árabes] resultados negativos.

Hazam Nusseibi, que traballaba para o Palestine Broadcasting Service en 1948, recoñeceu que Hussein Khalidi, un líder árabe palestino, díxolle que fabricase as supostas atrocidades. Abu Mahmud, un residente de Deir Yassín en 1948 díxolle a Khalidi «non houbo ningunha violación», pero Khalidireplicó, «temos que dicir isto, para que os exércitos árabes vingan a liberar a Palestina dos xudeus». Nusseibi díxolle á BBC 50 anos despois.

«Este foi o noso maior erro. Non nos demos conta de como reaccionaría o noso pobo. Axiña que como oíron que as mulleres foran violadas en Deir Yassín, os palestinos fuxiron aterrorizados.49

A Axencia Xudía, ao saber do ataque, expresou inmediatamente o seu «horror e repulsa». Tamén enviou unha carta expresándolle a conmoción e desaprobación da axencia ao rei Abdula de Transjordania.

O Supremo Comité Árabe esperaba que informes esaxerados achega dunha “masacre” en Deir Yassín inducirían á poboación dos países árabes a presionar aos seus gobernos a intervir en Palestina. En lugar diso, o impacto inmediato foi estimular un novo éxodo palestino.

Só catro días despois de que se publicasen os informes de Deir Yassín, unha forza árabe embosco a un convoi xudeu no camiño ao hospital Hadassah, e matou a 77 xudeus, incluídos médicos, enfermeiras, pacientes e ao director do hospital. Outras 23 persoas resultaron lesionadas. Esta masacre atraeu pouca atención e nunca é mencionada polos que sempre están prestos a sacar a colación a Deir Yassín. Ademais, pese a ataques como este contra a comunidade xudía de Palestina, nos cales máis de 500 xudeus resultaron mortos só nos primeiros catro meses que seguiron á decisión sobre a partición, os xudeus non fuxiron.

Os palestinos sabían, pese á súa retórica en contra, que os xudeus non intentaban aniquilalos; doutro xeito, non lles permitiron evacuar Tiberias, Haifa ou ningún dos outros pobos tomados polos xudeus. Ademais, os palestinos podían atopar santuario nos estados veciños. Os xudeus, con todo, non tiñan ningún lugar onde correr de habelo querido. Estaban decididos a loitar ata a morte polo seu país. Iso chegou a ser unha convicción para moitos, porque os árabes estaban interesados en aniquilar aos xudeus, tal como o Secretario Xeral da Liga árabe Azzam Pashá púxoo en claro nunha entrevista coa BBC a véspera da guerra (15 de maio de 1948): «Os árabes intentamos levar a cabo unha guerra de exterminio e de notables masacres, da cal falarase como das masacres dos mongois e os cruzados».

As referencias a Deir Yassín seguiron sendo un elemento fundamental da propaganda antiisraelí durante décadas porque o incidente foi único.

Notas

37 «Dayr Yasin», Bir Zeit University.

38 Dan Kurzman, Genesis, 1948, (OH: New American Library, Inc., 1970), p. 141.

39 Menachem Begin, The Revolt, (NY: Nash Publishing, 1977, pp xx-xvi, 162-163

40 Véxase, por exemplo, Amos Perlmutter, The Life and Estafes of Menachen Begin, (NY: Doubleday, 1987), p. 214 J. Bowyer Bell, Terror Out of Zion, (NY: St. Martin?s Press, 1977), p. 292-96; Kurzman, p. 142.

41 Uri Milstein, History of Israel?s War of Independence, vol. IV, (Lanham: University Press of America, 1999), p. 262.

42 Ibíd.,p. 262.

43 Sharif Kanaana e Nihad Zitawi, «Deir Yassín», Monograph Non. 4, Destroyed Palestinian Villages Documentation Project, (Bir Zeit University, (abril de 1998).

44 Sharif Kanaana, ?Reinterpreting Deir Yassín,? Bir Zeit University, (abril de 1998).

45 Milstein, ou. cit., p. 267.

46 Rami Nashashibi, «Dayr Yasin», Bir Zeit University, (xuño de 1996).

47 Yehoshua Gorodenchik testimony at Jabotinsky Arquives.

48 Milstein, ou. cit., p. 276.

49 «Israel and the Arabs: the 50 Year Conflict», BBC.

O Orixinal por By Mitchell Bard en Jewish Jewish Virtual Library

http://www.malas-noticias.com.ar/Deir_Yassin_El_Mito.htm

domingo, abril 08, 2007

NON VALE


Dígoche que non vale

meter o soño azul debaixo das sabas,

pasar de largo, non saber nada,

facer a vista gorda ao que pasa,

gardar a sede de estrelas baixo chave.

Dígoche que non vale

que o amor perda a fala,

que a razón cale,

que a ledicia rompa as súas palabras,

que a paixón confese: Aquí non hai sangue.

Dígoche que non vale

que o gris sempre se saia coa súa,

que o negro se desmande e diga

cruz e raia ao xúbilo do aire.

Volvo á carga e digo: aquí non cabe

esconder a cabeza debaixo das ás

dicir “non sabía”, “estou á marxe”,

“vivo na miña torre” e “non sei nada”.

Dígocho e repítocho: non vale.

Agustín Míralles

sábado, abril 07, 2007

Bispos negros contra curas vermellos

Roma contra Cristo

Carlo Frabetti
Rebelión

Non é casual que, precisamente nestes momentos de máxima tensión entre a dereita botada ao monte e a pseudoesquerda parlamentaria, o arcebispado de Madrid pretenda pechar a parroquia de San Carlos Borromeo, en Entrevías. A tropa de inquisidores, misóxinos e carcamais que, cun pastor alemán á cabeza, gobernan a Igrexa, non poden permitir que unha parroquia da capital do nacionalcatolicismo estea en mans de verdadeiros cristiáns, de “curas vermellos” que axudan aos pobres, aos drogadictos, aos ex presidiarios e aos inmigrantes, e que ata teñen a ousadía de comulgar con rosquillas no canto de facelo con rodas de muíño.

Non é casual que o proceso de fascistización acelerada de Occidente iniciado co pretexto do 11-S coincida cun proceso igualmente acelerado de “romanización” da Igrexa, coa reactivación do Santo Oficio, co auxe do Opus Dei e os Lexionarios de Cristo, coa persecución sistemática (sistémica) da teoloxía da liberación e do cristianismo de base en xeral.

Tanto o imperialismo estadounidense como o subimperialismo europeo (e moi concretamente o hespañol), así como os detentores do “poder temporal” da Igrexa, estanlle vendo as orellas ao lobo, ou, máis exactamente e para seguir coas metáforas zoolóxicas, estanlle vendo a crista ao galo vermello. E en consecuencia, o galo negro, que levaba un par de décadas créndose o amo indiscutido do curral, entrou en pánico. As negras sotanas dos bispos e as camisas negras dos neofascistas xa non lles chegan ao corpo: a ultradereita ten medo (non hai que esquecer que un fascista é un burgués asustado) e ataca á desesperada, con furia cega, en todas partes. Por iso a cruzada contra os infieis e os “terroristas” ten tantas frontes. E por iso unha das máis castigadas trincheiras da resistencia antifascista de Madrid está en Entrevías.

Os que temos o privilexio de coñecer a Enrique de Castro e aos demais “curas vermellos” e seguimos de preto a heroica loita das Nais Contra a Droga (por citar só un dos movementos sociais xurdidos ao amparo da parroquia de San Carlos Borromeo), só podemos sentir indignación e desprezo ante esta nova exhibición de prepotencia curialesca, ante esta nova persecución dos cristiáns orquestrada por Roma, como a de Nerón, pero moito máis vil, moito máis repugnante, posto que agora os verdugos son quen se auto proclaman ministros do mesmo Cristo ao que volven a crucificar todos os días.

Pero a indignación e o desprezo non bastan. Non podemos abandonar a fronte de Entrevías, non podemos desertar desa trincheira da dignidade e a coraxe que é a parroquia de San Carlos Borromeo. Porque é moito o que está en xogo, e non se trata só dunha batalla simbólica: trátase de pararlle os pés ao mesmo nacionalcatolicismo que, para non ter que renunciar aos seus privilexios, provocou unha guerra civil e fixo posibles catro décadas de ditadura criminal.

http://www.rebelion.org/noticia.php?id=49260

sexta-feira, abril 06, 2007

Jogos Olímpicos de naçons sem Estado


Siareir@s Galeg@s


Este mês conhecíamos umha proposta da Generalitat de Catalunha para a criaçom duns Jogos Olímpicos de naçons sem Estado. A proposta foi apresentada ao Comité Olímpico Internacional (COI) e nela figuram até meio cento de naçons sem Estado que poderiam participar como Porto Rico, Flandres, Escócia, Quebeque, Palestina, Euskal Herria … além da própria Catalunha (se bem a Galiza nom aparece recolhida como possível participante). A Generalitat propom que a primeira ediçom destes Jogos se celebre em Barcelona no ano 2010.

Ante esta proposta Siareir@s Galeg@s queremos fazer algumhas consideraçons:

- Umhas Olimpíadas de naçons sem Estado, se bem nom enchem os nossos objectivos, seriam mais um espaço no que as selecçons nacionais galegas poderiam competir, mais um espaço para amosar o nosso potencial em diversos desportos e apresentar-nos como mais umha naçom sem Estado, ao lado doutras cujos conflitos nacionais tenhem mais eco internacional.

- De todos os jeitos temos que denunciar o carácter antidemocrático da actual Carta Olímpica do COI, que desde 1997 tam só permite a participaçom nos Jogos Olímpicos aos Estados independentes reconhecidos internacionalmente, negando os direitos de naçons como a nossa e limitando-as a competiçons de segunda categoría como a que propom a Generalitat.

- Queremos destacar também o silêncio da Direcçom Geral de Desportos, e por tanto da Junta da Galiza, ante a possibilidade de criaçom destes novos Jogos Olímpicos para naçons sem Estado. Desconhecemos qual é a opiniom da Junta e se se figérom ou vam fazer gestons para que a Galiza também participe nesta competiçom no caso de serem finalmente aprovada polo COI.

- Reclamamos da Direcçom Geral de Desportos um posicionamento em apoio da celebraçom destas Olimpíadas de naçons sem Estado, assim como, mais umha vez, umha actuaçom decidida (e nom palavras que nom se concretizam) no caminho da criaçom de selecçons nacionais oficiais a todos os níveis para o nosso país, lembrando que nom nos conformamos com jogos amigáveis umha vez ao ano.

Enviado por correo electronico por Pedro PArdo de Cela

Presidente Bush: Feche o Presídio Guantanamo

A equipe de Bush está dividida na questão do fechamento do presídio Guantanamo. Um movimento global massivo pode influenciar a decisão a nosso favor. Assine a petição para fechar Guantanamo e nós a publicaremos em jornais semana que vem:

Mobilize-se Agora

Adel Hamad cresceu em uma pequena aldeia no Sudão. Através de muito esforço ele se tornou um professor e assistente de hospital. Para sustentar sua família ele aceitou um emprego melhor eu um hospital comunitário no Afeganistão. Até que uma noite ele foi arrancado de sua cama e enviado para o inferno, como o prisioneiro número 940 de Guantanamo Bay.

Adel Hamad não teve um julgamento. Ele não vê seus familiares em quatro anos. Até mesmo os oficiais militares que estão avaliando sua situação chamaram sua detenção de “inacreditável”. Mas ele e outros 400 prisioneiros ainda estão presos em Guantanamo. Semana passada o Secretário de Defesa dos EUA Roberto Gates, finalmente disse que Guantanamo deveria ser fechado. Os assessores do Presidente Bush estão divididos no meio desse assunto – um chamado global pode influenciar a decisão e pressionar o Bush a fechar Guantanamo para sempre. Clique abaixo para assinar a petição para Fechar Guantanamo e semana que vem nós publicaremos anúncios nos principais jornais americanos anunciando o número de assinaturas:

http://www.avaaz.org/po/close_guantanamo

Agora está claro que a maioria dos detentos são simplesmente pessoas inocentes que estavam no lugar errado na hora errada. O ex-comandante de Guantanamo General Jay Hood admitiu que “Algumas vezes simplesmente não pegamos os caras certos”. Isso que acontece quando as pessoas são mantidas sem acusação ou julgamento.

Depois de ficar preso em Guantanamo por cinco anos, semana passada o Australiano David Hicks foi finalmente julgado – e sentenciado a 9 meses de prisão na Austrália. Isso ilustra que os presos de Guantanamo estão longe de serem “os piores dos piores” – palavras da governo americano para justificar a falta de compromisso com direitos humanos.
Enquanto isso, outros regimes ao redor do mundo usam Guantanamo como desculpa para também violarem os direitos humanos.

Assine a petição pedindo para o governo americano fechar Guantanamo e para os detentos serem julgados em um tribunal legítimo ou serem libertos. Vamos colocar esse anúncio em Washington DC para mostrar os cidadãos de todos os países na Terra querem que esse injustiça acabe:

http://www.avaaz.org/po/close_guantanamo

Com esperança,

Ricken, Milena, Tom, Graziela e toda a equipe Avaaz

400 curas vascos ofrécense como mediadores do proceso de paz.

PeriodistaDigital.

Preto de 400 sacerdotes vascos das Dioceses de Bayona (Francia), Bilbao, Pamplona-Tudela, San Sebastián e Vitoria, subscribiron un documento no que manifestan a súa "preocupación" ante as dificultades e obstáculos en que se atopa actualmente o proceso de paz" e móstranse "convencidos" de que é posible e necesario impulsalo coa colaboración e participación de todas as persoas. Para iso, ofrécense como "mediadores para impulsar o proceso de paz".

O texto, que foi presentado este martes en Bayona polo párroco da Dioceses desta localidade vasco-francesa, Mikel Epalza, sinala o carácter "basicamente político" do conflito, e di compartir e solidarizarse co "desexo amplamente xeneralizado e manifestado de que se resolva polas vías do diálogo e negociación entre todas as partes implicadas, sen exclusións".
Por iso, estes curas vascos piden que, desde as diversas instancias políticas e sociais, chéguese aos acordos necesarios para lograr "unha paz que non só consiste na ausencia de toda violencia, senón sobre todo na xustiza e respecto dos dereitos humanos tanto individuais como colectivos".

"Esperamos e urximos a que sexa o pobo, toda a cidadanía dos nosos respectivos 'herrialdes', a que democraticamente, desde o respecto aos diversos sentimentos e opcións políticas e culturais, decida con plena liberdade o que desexa para o noso Pobo a fin de lograr, nun futuro o máis próximo posible, a paz que todos e todas desexamos", afirman.

Así mesmo, os párrocos, desde a súa fidelidade ao Evanxeo, "que anuncia a paz mirando especialmente a quen máis sofren esta longa situación conflitiva e as súas consecuencias", ofrécense como "membros da Igrexa -homes e mulleres, cada un segundo a súa misión e responsabilidade- toda a colaboración e apoio solidario intensificando o noso común labor mediadora para impulsar a paz en Euskal Herria".


Iniciada fai un mes.

En declaracións a Europa Press, o párroco de Astigarraga, Mikel Goenaga, un dos impulsores da carta, manifestou que a misiva estaba circulando entre os curas vascos desde fai un mes e que podería solicitar máis apoios, pero a intención de dala a coñecer antes de Semana Santa impediuno. A urxencia á hora de facer público o documento débese a que, segundo os seus impulsores, "neste país a situación cambia dun día a outro e o que hoxe se asina, aos tres días non serve".

Case a metade dos párrocos asinantes son guipuscoanos, aínda que o documento parte dunha reflexión de sacerdotes alaveses e creuse necesario que fose coñecida polos seus compañeiros de todas as Dioceses de Euskadi, Navarra e País Vasco francés. Os bispados das dioceses puideron ter coñecemento do documento se os seus sacerdotes informáronlles, pero non tiveron ningunha relación na iniciativa.

Goenaga sinalou que a intención á hora de dar a coñecer este texto era "dar unha achega que posibilitase e alimentase esa certa esperanza que viamos que estaba un pouco frustrada, e que fose un empuxe máis".
Os asinantes do texto representan "unha cuarta ou quinta parte do total dos curas existentes nas Dioceses de Euskal Herria", o que, segundo Goenaga, "é un número significativo en torno a un documento, tendo en conta a urxencia coa que se desenvolveu o labor de dalo a coñecer".


Labor da Igrexa

Á marxe deste documento público, Mikel Goenaga destacou o ofrecemento "como sacerdotes a posibles campos de actuación que poida haber para facilitar o proceso de paz". Neste sentido, citou aspectos como as vítimas "que é un tema a traballar en pobos e en parroquias".

Segundo dixo, "para cuestións que van aparecer neste proceso, vemos que a Igrexa ten moito que aportar en todo o tema da reconciliación, da verdade respecto de a lectura do mapa de sufrimento que hai neste momento nas realidades de barrios e pobos, no tema da memoria histórica, da guerra civil para acá e a recuperación de moitas persoas danadas neste proceso".
Na súa opinión, hai "moitas cousas para traballar, onde a Igrexa pode aportar dentro do seu propio capital de mensaxe". "Hai moito que facer no contido cara a unha reconciliación que é inevitable dentro do contido da paz. Dentro desta, está o tema da verdade, a xustiza, a reparación, o recoñecemento mutuo, o respecto". "É algo que temos que aportar entre todos, pero a Igrexa ten un gran capital que facer", insistiu.

http://www.periodistadigital.com/religion/object.php?ou=614927

terça-feira, abril 03, 2007

NUNCA MÁIS AUTOS DE FE

NUNCA MÁIS AUTOS DE FE

Tal como di Eduardo Galeano no artigo "Os demos do Demo", desde a morte de Xesus que se vai comemorar estes días, os xudeus son os culpábeis de todas as culpas.

Durante a Idade Media, os xerarcas cristiáns acusáronos de profanar hostias, envenenar augas benditas, de traer a peste amarela, a peste negra e todas as pestes. Cada vez que un reino era asolado por bancarrotas económicas, crises financeiras e derrotas militares, os reis cristiáns acusaban aos xudeus. A caza de xudeus e os autos de fe, acusados de servir ao mal, como di Galeano, foi sempre un deporte europeo.

Perseguidos e discriminados, a partir da metade do século XIX os xudeus en diferentes países da Europa conseguiron a cidadanía e a igualdade de dereitos (a chamada Emancipación). Porén, a reacción antisemita fíxose visíbel tanto na dereita (Bonald, Maiestre) como na esquerda (Proudhon ou Marx, de ascendencia xudía!).

AUTO I

Entre 1894 e 1906 o "caso Dreyfus" dividiu Franza. Para ocultar os seus fracasos militares a oficialidade francesa acusou con probas falsas e condenou de alta traizón a Alfred Dreyfus, un oficial de orixe xudía. A sociedade francesa dividiuse entre unha dereita monárquica e ultracatólica e unha ala esquerda republicana e laicista.

Durante o caso o Émile Zola escrebeu unha carta aberta ao presidente, o famoso "Eu Acuso!" denunciando aos que participaran no xuízo-farsa. A esquerda tamén se viu envolvida. Mentres o socialista Jean Jaures participou activamente na polémica apoiando a Dreyfus, outro socialista, Jules Guesde, consideraba que non pagaba a pena defender a un xudeu burgués. O tempo acabou pondo a cada un no seu lugar e ao iniciarse a primeira guerra mundial Jaurés, contrario á guerra, foi asasinado en estrañas circunstancias. A SFIO (Sección Francesa da Internacional Obreira) entraba no goberno de coalición coa burguesía asumindo Guesde un ministerio. Foi o antecedente da constitución do Partido Comunista francés.

O caso concluiu coa rehabilitación de Dreyfus en 1906, pondo en destaque a fraqueza da idea da Emancipación dos xudeus nas sociedades europeas así como o antisemitismo latente.

AUTO II

Nos estertores do czarismo, temendo o triunfo da Revolución, dase a coñecer o panfleto coñecido como "Os protocolos dos sabios de Sión" denunciando unha suposta conspiración mundial xudía. Na realidade tratábase dun programa de goberno partidario dun czarismo ainda máis antisemita, autocrático e pechado ás reformas liberais que pretendía desviar as atencións da clase traballadora para un obxectivo que non afectase o status quo.

Apesar destas tentativas, en 1917 triunfa a Revolución soviética. Con Lenin á frente, o goberno provisorio soviético derrogou todas as leis que discriminaban os 5,1 millóns de xudeus, foron recoñecidos como entidade nacional e converteu o antisemitismo nun crime. A Revolución Soviética despertou un enorme entusiasmo no pobo xudeu, producíndose un rexurdimento cultural sen precedentes. En 1927 os xudeus eran o terceiro grupo nacional máis numeroso dentro do Partido Comunista.

Noutro panfleto, "O xudeu internacional", Henry Ford reinventa a teoría da conspiración para xustificar o triunfo da revolución soviética: a participación dos principais banqueiros xudeus na preparación da revolución comunista rusa. Segundo esta teoría a banca internacional xudía (J. Schiff, Kuhn Loeb&Co, Guggenheim e M. Breitung) teria provocado a derrota contra o Xapón (1905) e a bancarrota do Estado ruso en 1917 que trouxeron a revolución.

AUTO III

Tras a morte de Lenin e confirmada a hexemonía de Stalin as novas elites burocráticas soviéticas caen na corrupción xeneralizada. As expropiacións forzosas levan á fame a millóns de persoas. Entón esta elite sente a necesidade de protexerse desviando a indignación da clase obreira coa burocracia cara procesos xudiciais exemplares contra os xudeus. Na loita contra a Oposición de Esquerdas, os altos burócratas utilizaron calquer arma á súa disposición chegando a acusar a Sergei Sedov, fillo de Trotsky, do envenenamento masivo dunha poboación. O propio Trotsky (de orixe xudía) foi acusado de estar detrás de todos os crimes cometidos na URSS. Desta maneira a propaganda estalinista, como o czarismo de antano, alimentou os prexuízos e o antismeitismo das masas contra os xudeus. O fomento do antisemitismo das masas atrasadas comezou despois de Zinoviev e Kamenev (xudeus, ao igual que Trotsky) unírense á Oposición de Esquerdas. Os estalinistas, falan dos tres "intelectuais xudeus insatisfeitos". Para reforzar a cuestión, os xudeus foron purgados e afastados dos seus cargos. A consigna de "bater na oposición" tiña o ton, como no antigo rexime, de "bater nos xudeus e salvar Rusia". Stalin chegou a dicer: "Loitamos contra Trotsky, Zinoviev e Kamenev non porque sexan xudeus, senón porque pertencen á Oposición". A mensaxe era clara: os opositores eran xudeus.

AUTO IV

En pleno século XXI a UPG, partido comunista de corte leninista-estalinista integrante do BNG está a utilizar a mesma trama de xuízos farsa do antisemitismo tradicional: explotar o irracional odio ao xudeu, ao igual que os monarcas medievais, para autoxustificarse e paliar os seus fracasos e impotencia na xestión do goberno da Xunta así como a ameaza ao fin da súa hexemonía interna no seo do BNG.

Desde hai dous meses o militante Pedro Valadés está a sofrer unha persecución política sen precedentes nunha organización democrática nunha sociedade avanzada como a nosa que respeita a liberdade de expresión e na que non teñen cabida discriminacións por motivos sociais, de xénero, sexuais ou de relixión. O seu pecado? Ser amigo do povo israelense e presidir a Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI). Os opositores, "xudeus", xa non son acusados de envenenar a auga dos pozos senón de ter ao Mossad detrás ou, como no medievo, reencarnar as forzas do Mal.

Dito isto, con estas palabras acuso á UPG de:

  • Deturpar a convivencia interna, arrombar na cuneta o compañeirismo ao promover desde as vosas filas o canibalismo político e levar a cabo unha caza de bruxas xamais vista nunha organización que se gaba de democrática como é o BNG;
  • Non asumir o veredito democrático que supuxo que o 45% da militancia do BNG na Comarca de Vigo non vos apoiase e optase libremente unha candidatura alternativa oposta á vosa pondo en perigo a vosa nefasta hexemonía na comarca e que deu por fruto a perda do goberno de Vigo;
  • Danar ao nacionalismo pondo en perigo, coa persecución auspiciada por vós, a credibilidade democrática do BNG perante a sociedade galega;
  • Actuar irresponsabelmente ao estragar con esta persecución por vós promovida as expectativas eleitorais do BNG, de consecuencias impredecíbeis para período eleitoral no que estamos inmersos.

É mágoa ter que dicir isto en pleno século XXI: Autos de fe, NUNCA MÁIS!

Sergio Niles

(Enviado por correo electrónico por Sergio Niles)

Asina pola Paz en Oriente Medio.

Caros amigos,

Hoje, em um momento de rara esperança para o Oriente Médio, a Liga Árabe fez uma séria proposta de paz em Riad. A comunidade internacional está se mobilizando em ato de apoio, porém, Israel arrisca perder essa oportunidade se se recusar a tratar de questões como as fronteiras de 1967. Então, clique no link abaixo para colocar seu nome no abaixo-assinado pedindo que líderes israelenses e palestinos agendem negociações de verdade. Essa mensagem será publicada em outdoors de Jerusalém.

http://www.avaaz.org/po/real_middle_east_talks

Até agora quase 57.000 pessoas já se mobilizaram para exigir negociações de verdade. Ajude-nos a conseguir 100 mil assinaturas antes da Páscoa judaica na semana que vem! Depois de colocar os outdoors, entregaremos o abaixo-assinado a políticos influentes. 56% dos israelenses querem que seus líderes negociem com o novo governo palestino – apóie-os em sua vontade de ver negociações e em seu desejo de paz:

http://www.avaaz.org/po/real_middle_east_talks

Após a guerra de 1967 os israelenses sonharam com a paz com o mundo árabe. Finalmente essa paz pode estar bem próxima, desde que as partes envolvidas sentem já para discutir um acordo de paz.

A opinião pública mundial é importante, e a comunidade internacional tem um papel imprescindível na construção da paz no Oriente Médio. Se nós conseguirmos reunir 100 mil pessoas para entregar essa mensagem, mostraremos que o mundo apóia os palestinos e israelenses que querem um verdadeiro acordo de paz. Vamos lá, junte sua voz hoje mesmo, clicando aqui:

http://www.avaaz.org/po/real_middle_east_talks

Com esperança,


Paul, Galit, Ricken, Iain, Tom, Graziela e toda a equipe da Avaaz

Ciclo de cine israelí no CGAC de Compostela.


Ciclo Avi Mograbi 01 - 30 Abril 2007

En colaboración co Festival Internacional de Cine de Las Palmas e IVAC-La Filmoteca de Valencia.


Realizador, guionista, actor, director de fotografía, enxeñeiro de son, montador, produtor, Avi Mograbi, (Tel Aviv, 1956), é un autor fundamental da cinematografía israelí, comprometido e crítico coa realidade circundante. Autor de catro longametraxes, "Como aprendín a vencer o medo e a amar a Arik Sharon" (Ein Hifsakti L’fahed V’lamadeti L’ehov et Arik Sharon, 1997), "Feliz aniversario, Sr. Mograbi" (Yom Huledet Same’ach Mar Mograbi, 1999), "Agosto, antes da explosión" (August: A Moment Before the Eruption, 2002) e "Vinganza por un dos meus dous ollos" (Nekam Achat Mishtey Eynay, 2005), película revelación do Festival de Cannes, Mograbi expón nestes traballos documentais as contradicións do seu propio proceso de creación nun contexto tan difícil coma Israel. O director manifesta diante da cámara as súas cavilacións, de modo que sempre hai unha película en produción que está ameazada. A súa filmografía constitúe unha obra sen precedentes no cine mundial e cada un dos seus títulos amosa o presente da situación política, sociocultural e militar de Israel. O conflito palestino-israelí, a intifada, a relixión, a política, a colonización, os atentados suicidas, son temas recorrentes nas súas películas, pero ante todo Mograbi retrata cunha mirada afectiva os seus semellantes.
Na súa obra apreciamos unha mestura de axitación, malestar e unha contradición non resolta, unha porta a través da que entramos na complexidade do seu cine. Autor de películas enormemente divertidas, radicais, desestabilizadoras, documentais inconfundibles, en tanto que aparece nelas como protagonista, introduce elementos de ficción, fusionando humor e ironía. De aí que o comparen con Nanni Moretti (La habitación del hijo, Caro Diario) ou Michael Moore (Bowling for Columbine, Fahrenheit 9/11). Mograbi é un disidente que sabe integrar o persoal co político nunha aposta crítica que se axusta ás necesidades históricas máis perentorias. Un ciclo que parece arrincado dos titulares de prensa, coa urxencia da noticia matizada pola reflexión dun editorialista comprometido. Agradecementos: Avi Mograbi, Les Films du Losange (Francia), Lise Zipci, Emilie Lacourt, Les Films D´Ici (Francia), Catherine Roux.
------------------------
Mércores 04
18.00 h.
Avi Mograbi
DEPORTACIÓN
Avi Mograbi, 1989
12´. Vídeo. Subtítulos en galego.

Avi Mograbi
A RECONSTRUCIÓN
Avi Mograbi, 1994
60´. Vídeo. Subtítulos en galego.

20.30 h.
Avi Mograbi
COMO APRENDÍN A VENCER O MEDO E A AMAR A ARIEL SHARON
Avi Mograbi, 1997
61´. Vídeo. Subtítulos en galego. Entrada gratuíta.

Mércores 11 20.30 h.
Avi Mograbi
ALIVIO
Avi Mograbi, 1999
5´. Vídeo / Cine / Vídeo. Subtítulos en galego.

Avi Mograbi
FELIZ ANIVERSARIO, SR. MOGRABI
Avi Mograbi, 2000
77´. Vídeo / Cine / Vídeo. Subtítulos en galego.

Avi Mograbi
DETRÁS
Avi Mograbi, 2000
2000´. Vídeo / Cine / Vídeo. Subtítulos en galego.

Martes 17 20.30 h.
Avi Mograbi
AGOSTO: ANTES DA EXPLOSIÓN (2002)
Avi Mograbi, 2002
72´. Subtítulos en galego.

Xoves 19 20.30 h.
Avi Mograbi
VINGANZA POR UN DOS MEUS DOUS OLLOS
Avi Mograbi, 2005
100´. Vídeo / Cine. Subtítulos en galego.

Avi Mograbi
ESPERA, SON OS SOLDADOS, TEÑO QUE COLGAR
Avi Mograbi, 2002
13´. Vídeo / Cine. Subtítulos en galego.

CHARLA-COLOQUIO EN VIGO:


CHARLA-COLOQUIO:

O vindeiro mércores día 11 ás 20:00 horas, terá lugar na Casa do Libro, sita na rúa Velázquez Moreno 26 de Vigo, unha Charla-coloquio sob o título de:

"Israel. Coma exemplo de nacionalismo europeo".

Por Josep Carles Laínez

Presenta:

Pedro Gómez-Valadés

ENTRADA LIBRE

Josep Carles Laínez, (València, 1970) é escritor e editor. Comprometido desde a súa mocidade co movemento nacionalista valenciano, é autor nesta lingua dos poemarios Dionysiaka (1995) e Anxia (2001), así como das obras teatrais Do luxe do ras vora lles fraules (Do luxo do raso xunto ás fresas, 1999) e Berlín (2001). O seu libro de aforismos In Hoc Signo Vinces (1998) de contido nacionalista paneuropeo coñeceu versións en alemán e estoniano. É redactor xefe da revista de pensamento Debats, e director da editorial Llambert Palmart, que publica a colección de textos en xudeo-español “Neveh Shalom”.