sábado, junho 30, 2007

VANDANA SHIVA: “PARA SER VERDADEIRAMENTE HUMANOS OS HOMES TERÍAN QUE SER FEMINISTAS”

Julia López / Ameco Press

Nacida na India en 1952, Shiva doutorouse en Física de partículas. A pesar de pertencer a unha caste “superior” -o seu gran círculo de cor Bordeos na fronte testemúñao- moi pronto se sentiu atraída pola loita das mulleres, sobre todo a das campesiñas, que sufrían por non poder dar para comer aos seus fillos e fillas. Seguidora convencida de Gandhi, foi unha das primeiras líderes ecofeministas, desde que saltou á fama como unha das dirixentes do movemento Chipko en 1977.

En 1982 creou a “Fundación para a Investigación, Científica e Ecolóxica”, que actualmente dirixe. Entre as súas iniciativas conta co impulso e a difusión da agricultura ecolóxica. Comprometida tamén na investigación de enerxías alternativas, Shiva non está de acordo en que os biocombustibles non son unha boa alternativa ecolóxica ao petróleo. Para a ecofeminista Vandana Shiva a defensa das árbores e das sementes forma parte dunha loita global que na India desenvolveron principalmente as mulleres como creadoras de vida e divulgadoras dun saber tradicional de producir comida de acordo coa natureza.

Vandana Shiva emocionou ao público na súa intervención no “Primeiro Encontro organizado pola Fundación “Mas Árbores”, no Palacio de Congresos de Barcelona, no que falou do “poder das plantas para contrarrestar o arrequecemento global” e defendeu a agricultura orgánica (a favor da natureza), da soberanía alimentaría, as sementes de cultivo libre, as árbores e tamén denunciou a inmoralidade de grandes multinacionais de sementes modificadas xeneticamente como Monsanto e Novartis, por causar mortos e escravitude no seu país.

Vandana Shiva, coa súa poderosa voz, o seu sorriso permanente e a súa expresión afectuosa díxoo ben claro: “Se queremos loitar contra o arrequecemento global hase de acabar coa deforestación mundial e o monocultivo destructor da biodiversidade. Hai que plantar miles de árbores e potenciar a agricultura “orgánica”, erradicar as sementes xeneticamente modificadas e liberar ás sementes agrícolas do control das multinacionais”.

Shiva estivo en Barcelona como conferenciante invitada do Primeiro Congreso Internacional de “Amigos de los Árbores”, e aínda que a presión mediática e humana que a rodeou foi incrible, en ningún momento perdeu o seu sorriso e a súa cálida proximidade. Abrazaba, ou tiña unhas palabras e un xesto amable con todas as persoas. Mostrouse moi interesada en AmecoPress, e compartimos o espazo coa xente que quería escoitala.

Vostede di que a terra sobrevivirá grazas a revolución ecolóxica das mulleres.

Así é. Aínda que eu falo de mulleres que son unha extensión xenuína da Terra. Mulleres que poden ensinar ao home que o mundo non é un mercado financeiro, que o poder non debe ser para destruír, senón para conservar e rexenerar. Hoxe estamos ao bordo da extinción, e a solución chegará pola habilidade feminina para promover unha vida máis sostible, para compartir o amor pola natureza, pola vida. Ser ecoloxista significa estar conectados á terra. Cada vez que comemos unha pataca temos que ser conscientes do que lle custou á terra producila.

Vostede empezou a ser coñecida en 1977, cando liderou o movemento de mulleres para protexer as árbores. Actualmente, cal é o papel das mulleres na organización e nas comunidades locais?

As mulleres son as directivas da nosa organización e agora dirixen comunidades rurais. O noso traballo mais importante é producir sementes de boa calidade, salvar as árbores e a biodiversidade, ou sexa a economía local, e para iso todas as mulleres son necesarias. Salvamos e cultivamos as sementes, para conseguir boa comida. Nas pequenas granxas elas son importantes. Saben xestionar a calidade porque é o que fixeron sempre. O coñecemento especializado das mulleres é unha garantía contra a comida lixo. Saben producir unha alimentación sa, e ademais están conectadas cunha rede de distribución que garante a distribución de productos de alta calidade a un custo baixo. As mulleres son imprescindibles para defender outra visión do mundo máis ecolóxica e humana. No noso mundo o máis importante non é o diñeiro, senón o saber e o compartir. A nosa moeda é a natureza.

Explicou que a situación das mulleres mellorou. Aceptaron ben os homes o seu poder local ou familiar?

O movemento comunitario de mulleres como tal acabou en 1981; entón o goberno interveu, e arranxáronse algunhas cousas. Os homes tamén colaboraron e recoñecen que houbo melloras. Todos tivemos que “desaprender” que sexa necesario dominar a outras persoas para que a nosa vida sexa máis productiva. As nosas nais ensináronnos que o compartir é importante para todos, homes e mulleres. O coidado das persoas e da natureza tamén é cousa de homes. Para ser verdadeiramente humanos os homes terían que ser feministas. Xa o dicía Gandhi: “agradezo a Deus, que cada día fágame máis como a miña muller”.

E como se difunde o saber e a experiencia das mulleres?

Organizamos unha universidade de mulleres aberta a todos, para difundir o coñecemento, a experiencia e recoñecer as habilidades das mulleres. Para que non se perda ese coñecemento ancestral de facer as cousas ben, con pouco custo, que non se perda a súa experiencia. De momento, a mellor experiencia demostrada a favor da terra. As mulleres teñen a clave cando abrazan calquera aspecto da natureza, montañas, sementes, ríos, dan continuidade ao movemento, e obteñen o poder do que as rodea. O noso movemento usa a forza do amor contra a forza da violencia, xa que abrazar é a expresión máxima do amor. As mulleres, como mestras do abrazo, son as que transmiten ese poder para as futuras xeracións.

As fillas das pioneiras continuaron a súa loita?

Fai unha semana tiven 100 nenas e nenos na miña granxa, para desenvolver un proxecto de plantas, sementes e atención ao bosque. O interesante é que as mestras eran as nais dos nenos, as pioneiras da nosa loita. A nosa vida cotiá é esa, a loita polas sementes, polos cultivos, pola comida diaria, por manter á xente contenta. Non podemos separar unha cousa doutra. Non podemos dicir facemos isto e no tempo libre facemos isto outro. Todo está integrado na nosa vida diaria. Na primeira liña dos alimentos, hai que potenciar o local. Mentres compremos no súper calquera cousa, porémoslle quilómetros encima e agravaremos o cambio climático. Non podes facer voar tomates e leitugas ao redor do mundo e que a saúde do planeta non o acuse! A globalización é a principal causa do cambio climático. Cantos máis productos autóctonos consumamos, mellor para todos. Hespaña ten un clima magnífico. Non ten escusa para non producir as súas verduras. A solución pasa polo cambio das regras do comercio, de modo que o local non estea penalizado. Na India intentan prohibir a comida nas rúas, por exemplo. E nós optamos pola resistencia pasiva, a satyagraha de Gandhi. Facémolo coa auga, coas sementes, cos alimentos. Protexer a vida é protexer o local.

Cal é a súa opinión sobre o feminismo europeo?

Creo que segue habendo dous tipos de feminismos. Por unha banda un feminismo, que quere participar do poder, e ser máis como os homes, individualista e un pouco masculino, que se está impondo nos lugares de máis poder adquisitivo. Este modelo é o que nos mostran os medios audiovisuais europeos, asiáticos e algún de África do sur. Hai outro extremo, a alternativa da que eu formo parte. O meu libro sobre ecofeminismo ten un prólogo escrito por Mary Amise que é europea. Esta alternativa móstranos que basicamente nós obteremos o noso poder, non pasando por encima doutros, non converténdonos en homes, pero si sendo máis ecoloxicamente mulleres, vivindo máis de acordo coa nosa nai, Gaia, coa natureza e axudando aos homes a participar no mesmo. Así pois as opcións son un feminismo que se pode converter nun apoio ao novo sistema patriarcal, ou ben o feminismo cun novo paradigma de empoderamento para todos e que dea cabida a que os homes póidanse sentir integrados nun novo modelo de vida.

Que papel van desempeñar os homes neste novo mundo?, teñen que pensar como mulleres?

Falouse das habilidades e as experiencias das mulleres, pero tamén os fillos das mulleres, os homes, teñen esas habilidades e outras que se queren poden aplicar en calquera momento. Eu creo nun mundo en que os homes tamén son ecofeministas e participan no cambio. De feito moitos xa están participando, aínda que os que verdadeiramente mandan senten ameazados e utilizan a violencia. A guerra de Iraq é unha expresión do poder “masculino” ameazado, que para defender un modo de vida non sostible e manter os intereses dos poderosos usa as armas. E isto xamais resolverá os problemas do mundo. Realmente eu invítolles a ser máis femininos. Máis ecofeministas (rise a gargalladas). Hai que cambiar a economía do negocio á conta de todo, pola economía do compartir. Moitos compañeiros políticos, cando en 1977 abrazámonos ás árbores para evitar a súa talla, dixéronnos que freabamos a economía e contestamos que o producto primeiro non era o diñeiro, senón a auga, a terra e o aire puro. tiveron que pasar anos, co cambio climático, para que nos dean a razón e entendan que as árbores son a primeira liña de defensa para manter o benestar.

Quere dar algún consello especial ás feministas europeas?

Realmente eu nunca dou un consello porque o creo arrogante. Moitos erros que se fixeron no mundo foron producto de seguir consellos erróneos. Pero quero compartir o meu amor con homes, mulleres e nenos de Hespaña, e quero dicir que chegamos ao límite, os retos de homes, mulleres e nenos de India son os mesmos que os dos homes, mulleres e nenos de Europa. Os retos da nosa especie que pode chegar á extinción nunha ou dúas décadas a partir de hoxe, e todos temos que abrazar á Terra e aos nosos semellantes para atopar un novo camiño. Fixéronos crer que o noso único obxectivo é consumir e consumir. Temos que ser creadoras, productoras e denunciar como feministas os abusos que protagonizan os nosos países. Europa estase volvendo avariciosa. Está exportando a súa contaminación ao terceiro mundo. Inglaterra vai dicindo que só é responsable do 2% das emisións. Todas as compañías británicas están na India e en China! Non é nada ético externalizar a contaminación e facer que os pobres teñan que soportar o seu lixo. Unha mellor vida nunha parte significa destrucción na outra. Formamos parte da mesma familia humana en perigo de extinción!

http://www.amecopress.net/spip.php?article141

TEOCRACIAS

Mercés Yusta. (París.)
El País.

No actual pulso entre o Goberno e a Igrexa católica está en xogo algo máis que os contidos dunha materia. Está en xogo a loita pola supremacía entre dúas concepcións opostas de entender a vida política e social: aquela en a que a última palabra corresponde á soberanía popular, representada polo Parlamento, e que sanciona o que os cidadáns, a través dos seus representantes democraticamente elixidos, danse a si mesmos como normas de conducta, e outra que por encima desa autoridade civil, laica e democrática pon unha autoridade suprema e inapelable, a autoridade divina, da que uns poucos (e non precisamente elixidos) se autoproclaman os verdadeiros representantes e traductores.

Habería moito que dicir sobre a particular traducción que a Conferencia Episcopal fai do mensaxe evanxélico. Pero o verdadeiramente grave é que unha instancia relixiosa, como a Igrexa católica, pretenda impor o seu modo de pensar a toda unha sociedade, ideoloxicamente plural e constitucionalmente laica, algo que só se pode explicar recordando que non fai tantos anos en Hespaña a moral (nacional) católica era a doutrina do Estado. O Goberno non pode nin debe ceder ante as presións de quen desexarían instalar unha especie de teocracia en Hespaña, é dicir, un modo de goberno no que a Lei divina, interpretada e sancionada pola xerarquía eclesiástica, estea por encima das leis que os propios cidadáns sancionaron, empezando pola Constitución. En todo caso, na republicana e laica (e socialmente conservadora) Francia esta polémica é percibida como unha verdadeira necidade.

http://www.elpais.com/articulo/opinion/Teocracias/elpporopi/20070626elpepiopi_13/Tes

sexta-feira, junho 22, 2007

Santi Domínguez asegura que o pacto asinado hoxe entre BNG e PSOE garante que se gobernará para a xente


O tenente de alcalde salientou tras a sinatura que os nacionalistas “temos toda a confianza posta neste pacto para que Vigo avance”. O documento íntegro do pacto podes collelo aquí. O tenente de alcalde, Santi Domínguez, amosouse convencido, tras asinar o documento que refrenda o acordo de goberno entre BNG e PsdeG-PSOE, de que “hoxe comenza unha nova etapa para esta cidade”. Asegurou que os nacionalistas “temos toda a confianza posta neste pacto para que esta cidade avance, teña reequilibrio territorial e se sitúe no lugar que lle corresponde”. Santi Domínguez salientou que o acordo é moito máis que unha simple redistribución de áreas. “A cidadanía non nos puxo aquí para repartir unha tarta. Deunos unha nova oportunidade de ilusionar a esta cidade, de modernizala.. e non imos defraudar. Faremos políticas baseadas nas persoas e en elevar o nivel de vida dos vigueses e viguesas”, sinalou. O nacionalista garantíu que BNG e PsdeG-PSOE traballarán como dúas forzas cun goberno único e nunha soa dirección. Santi Domínguez dixo que “imos a esquecernos do pasado, aprendendo del, para avanzar cara ao futuro”. A este respecto, dixo que hai que poñer por riba de calisqueira outra cuestión “a confianza e o respecto mutuo”, pero sobre todo “non separarnos deste pacto”. Santi Domínguez garantiu que o alcalde e os concelleiros e concelleiras socialistas contarán con todo o apoio do Bloque Nacionalista Galego nesta nova andaina conxunta. Só reclamou “respecto para o BNG e para o que representa e para o que hoxe acabamos de asinar”.

arquivos para descargar
Acordo de goberno Vigo 22xunho07 (151 Kb)

MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES

Coordenadora de Vigo

A Coordinadora de Vigo da Marcha Mundial das Mulleres, en solidariedade co pobo de Atenco e coa Fronte de Pobos en Defensa da Terra, CONVÍDAVOS a participar na charla-denuncia da continua represión e violación dos dereitos humanos que sofren.

Contamos coa testemuña dunha compañeira de Atenzo que, ó berro de "Atenco non se vende", ten como fin dar a maior visibilidade posible ós durísimos ataques gobernamentais ó seu movemento popular, como aconteceu en maio de 2006. Este acto terá lugar o luns 25, ás 19:30 horas, na Casa das Mulleres (r/Romil, 20 - Vigo).


Resumo da situación no pobo de San Salvador de Atenco:

A fins do 2001 o Plan Puebla-Panamá expropiaba ás campesiñas e campesiños de Atenco máis do 80% do seu territorio para a construcción dun aeroporto internacional. O pobo organizouse na Fronte de Pobos en Defensa da Terra. Non pedían aumenta-lo ridículo prezo que o estado lles daba polas súas terras, pedían seguir vivindo nelas. A guerra do goberno mexicano contra as poboacións indíxenas e campesiñas de Atenco non ten tregua, así o exército e a policía atacaraas de novo, cando en maio de 2006 apoian as reivindicacións das vendedoras de flores ó seren expulsadas do seu mercado de sempre para construír nel un grande supermercado multinacional. Nestes enfrontamentos morreu un mozo de 14 anos, 47 mulleres presas, 37 delas violadas, brutalidade e torturas ás centenas de persoas detidas.


OBXETIVO. XUNTA: COMPRO SUMISIÓN, PAGO CON GALEGO.

Despois de 25 anos subvencionando con importantes sumas a fondo perdido a presenza do galego na prensa escrita, evidénciase que esta liña non funciona. Resulta sospeitoso que se manteñan as axudas a través de convenios "bis a bis" difíciles de verificar, sen esixir uns mínimos resultados de cantidade, calidade, evolución porcentual e consolidación do galego nos medios beneficiarios dos diñeiros públicos, que non se cuestione a continuidade deste tipo de "tratos" e se supriman definitivamente unha vez amosada a sua ineficiacia. Pola nosa lingua, segue lendo e participa.

Hai varios motivos que poden levar a unha administración a abrir unha liña de axudas ou subvencións. Un deles é o de tentar corrixir determinadas eivas que afectan a sociedade, e favorecer o asentamento ou desenvolvemento de novos elementos, usos, ou prácticas que non puideron arraigar, polos motivos que fora, e que necesitan un empurro inicial por parte de organismos públicos, até que sexan aceptados como normais e se desenvolvan por si solos.

As axudas públicas, na súa maioría, teñen un caracter transitorio, buscan transformar nun período umha realidade inxusta ou mellorábel a outra corrixida. Podemos dizer que unha liña de axudas tivo éxito cando unha vez suprimida, aquel obxectivo para a que foi creada se da de forma normal, sen necesidade de ningún tipo de axuda. Si esto non se dá haberá que reprantear a táctica escollida.

Políticas de igualdade, fomento da contratación indefinida, protección medioambiental ou cultural....poderían entrar neste grupo. A liña de axudas que medios galegos de prensa levan recibindo por usar o galego nas súas páxinas tamén entran aquí.

Partindo dunha situación de ausencia total do galego dentro da prensa escrita diaria, logo de 40 anos de menosprezo e persecución do idioma, optase por abrir umha liña que, a base do incentivar economicamente o uso da lingua, corrixa o lastre deixado polo franquismo e axudar así aos nosos medios a fazer a súa propia "transición", superar complexos, auto-odio, e normalizar no rexistro escrito o que sempre foi o normal no oral.

A 25 anos vista, despois de ver o estudio feito pola USC e publicado na revista da Mesa Pola Normalización Lingüística , Longa Lingua, podemos dizer que o fracaso é total, o galego sigue a ser cuantitativamente residual (non chega ao 8% de media), asociado a novas de 2ª categoría ou restrinxido a eidos específicos como o folclore ou "complementos" do xornal.

Non se entende a teima de seguir dando dinheiro publico as empresas privadas de prensa escrita, a non ser que o interese do goberno en manter esta liña non estea na língua se non en "atar" certas relacións de complicidade que o aseguren mediaticamente.

Irrita especialmente o feito de que desde o noso goberno se teña que mendigar ou directamente comprar con centos de miles de euros a presencia do galego, rebaixando o orgullo pola nosa cultura a niveis de mercádeo, mentres se penaliza coa non concesión de axudas a proxectos altruístas e altamente comprometidos coa cultura, e a lingua como ponta de lanza de esta, alegando motivos de normativa. Semella que si o 92% da publicación está en castelán, non sabemos si a normativa, pero cando menos estas porcentaxes hai que premialas.

O galego non se vende, se non o queren empregar, que non o empreguen. Envia o teu prego a Secretaría Xeral de Comunicación, a Secretaría Xeral de Política Lingüistica, aos grupos parlamentares e a os medios de comunicación para que trocar este despropósito .

BISPOS BATALLARÁN SEN TREGUA CONTRA A MATERIA DE CIDADANÍA

Os bispos chamaron onte á guerra total contra a materia de Educación para a cidadanía, que o Goberno incluíu na lexislación educativa para o próximo curso. Os prelados católicos cren que o obxectivo desa materia é formar “a conciencia moral dos alumnos”. Non o aceptarán. O Estado debe ser neutral, a ninguén “pódeselle impor unha formación moral non elixida”, sostén a Conferencia Episcopal nunha Declaración oficial invitando aos seus fieis a recorrer “a todos os medios lexítimos, sen excluír ningún”, contra esa nova materia obrigatoria.

A Conferencia Episcopal xa emitiu en febreiro pasado unha declaración exhortando aos católicos “a actuar de modo responsable e comprometido ante unha materia inaceptable, tanto na forma como no fondo”. Os bispos tiñan entón “moitas dúbidas achega do modo adecuado de responder” ao que chamaban un “desafío” do Executivo socialista. Agora dan un paso á fronte de combate. “Os medios de actuación dos que dispón os pais e os centros educativos son diversos” -en consecuencia, non mencionan ningún en particular-, pero “a gravidade da situación non permite posturas pasivas nin acomodaticias”, din.

Proclaman os bispos: “Pódese recorrer a todos os medios lexítimos para defender a liberdade de conciencia e de ensino, que está en xogo. Os pais farán uso duns medios e os centros, doutros. Ningún de tales medios lexítimos pode ser excluído xustamente en ningún dos centros, nin nos estatais nin nos de iniciativa social. Cando está en cuestión un dereito tan fundamental, como o da liberdade de conciencia e de ensino, todos debemos mostrarnos unidos no seu defensa”.

A tese dos prelados é que a Lei Orgánica de Educación (LOE) introduciu no sistema educativo unha nova materia obrigatoria, coñecida como Educación para a cidadanía, “cuxo obxectivo é a formación da conciencia moral dos alumnos”. “A publicación das correspondentes disposicións das Comunidades autónomas e dalgúns manuais da materia veu a confirmar que ese é o obxectivo da nova materia”, afirma a declaración emitida onte pola Comisión Permanente episcopal.

Sosteñen os prelados que o temario da nova materia “implica unha lesión grave do dereito inalienable dos pais e da escola, en colaboración con eles, a elixir a formación moral que desexen para os seus fillos”. “O Estado non pode suplantar á sociedade como educador da conciencia moral. A súa obrigación é promover e garantir o exercicio do dereito á educación por aqueles suxeitos a quen lles corresponde tal función, no marco dun ordenamento democrático respectuoso da liberdade de conciencia e do pluralismo social”, afirman.

A pesar de reiterados desmentidos das autoridades educativas, o episcopado cre que coa introducción da Educación para a cidadanía na LOE, “o Estado se arroga un papel de educador moral que non é propio dun Estado democrático de Dereito”. Outra cousa sería se o Goberno “atívose á explicación do ordenamento constitucional e das declaracións universais dos dereitos humanos. fose aceptable e ata, tal vez, desexable”, din.

O episcopado exhibiu onte outro motivo de gran desgusto co Goberno socialista, á mantenta da nova regulación laboral dos profesores de relixión católica na escola pública. Estes docentes son contratados e pagados polo Estado, pero os bispos queren seleccionalos a capricho para cada curso escolar, na idea de que están sometidos ao dereito canónico e non baixo o amparo do Estatuto dos Traballadores e o dereito español. A Conferencia Episcopal dixo onte que a nova regulación é radicalmente ilegal, non excluíndo “exercer accións legais para que sexa respectado o ordenamento xurídico vixente”.

http://www.elpais.com/articulo/sociedad/obispos/batallaran/tregua/asignatura/Ciudadania/elpepusoc/20070622elpepisoc_3/Tes#despiece1

quinta-feira, junho 21, 2007

QUEEN - These Are The Days Of Our Lives

21 de Xuño, Dia Europeo da Música.

http://es.youtube.com/watch?v=EcN_zBeMwkQ

quarta-feira, junho 20, 2007

ABRE EN TURQUÍA O PRIMEIRO HOTEL PARA GAIS E LESBIANAS DO PAÍS

Kemer (Turquía), 30 de maio. Este mes de xullo abrirá as súas portas “Planet Victoria”, o primeiro hotel abertamente gai de Turquía. Está situado na costa mediterránea, na localidade de Kemer, moi preto de Antalia, coñecida cidade de vacacións na costa sur do país. O hotel contará con 70 habitacións e o seu persoal estará formado, maioritariamente, por gais e lesbianas. Non se aceptarán clientes heterosexuais nin menores de 18 anos. De momento, xa conta cun bo número de reservas provenientes de Hespaña, Bélxica, Francia ou Países Baixos. A pesar de que a homosexualidade non está do todo ben vista en Turquía, cada vez hai menos prexuízos contra este colectivo. A pesar de que Istambul, a gran metrópole turca, conta xa con algúns hoteis “gay friendly”, o de Kemer será o primeiro exclusivamente para gais e lesbianas.

Máis información a: www.planetvictorya.com

http://www.cogailes.org/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=1121&mode=thread&order=0&thold=0

O BNG ASUMEM, NA PERSOA DE ANA MIRANDA, UNHA DAS VICEPRESIDENCIAS DA ALIANZA LIBRE EUROPEA

Esta organización “promove a plurinacionalidade dentro da UE, así como unha Europa social e respetuosa co medio ambiente”

Bruxelas, 19 Xuño 06. A última asamblea da Alianza Libre Europea, Partido Político Europeo que inclúe 32 organizacións, entre elas o BNG, vén de escoller a Ana Miranda, responsábel da comisión de Migración e Asuntos Europeos do Consello Nacional, para ocupar unha das vicepresidencias da súa executiva. Esta organización “ten como obxectivos defender a plurinacionalidade en Europa, a diversidade nacional, cultural e lingüística”, segundo afirma Miranda nunha entrevista publicada na web do BNG.

Entre os obxectivos está “fortalecer a idea dunha Europa plural, que non se basee só nos estados; construír unha Europa social e próxima á xente e non só creada por regulamentos e tratados, que promova o respecto polo medio ambiente e a autonomía produtiva industrial e enerxética”. A nova vicepresidenta tamén destaca o obxectivo de “promover o respecto aos dereitos humanos en todo o mundo”, como un dos que máis lle motiva.

O BNG aspira a “fortalecer as nosas relacións cos partidos da ALE e tamén visibilizar a nosa posición de cara ás eleccións europeas de 2009”. A nova dirección política da ALE quere darlle un novo impulso a esta organización, e nese sentido cobra especial relevancia o papel do BNG para estabelecer relacións con organizacións de América Latina.

Outro proxecto no que se implicará o nacionalismo galego desde a vicepresidencia deste Partido Político Europeo será a creación dunha fundación de alcance comunitario vencellada á ALE coa que colaborará a Fundación Galiza Sempre.

Podedes consultar a entrevista completa
nesta ligazón.

A PARROQUIA DE ENTREVÍAS.

Fernando León de Aranoa
El País


Comezamos a preparar Princesas nun local baleiro, xusto enfronte da parroquia de Entrevías. A el asomábanse ás veces os veciños, intrigados; tamén a seca realidade do barrio, preguntando de moitos xeitos, con moitos acentos distintos, se teriamos alí traballo para eles. Ao chegar cremos que nos instalabamos nas súas rúas para rodar unha película, pero nos equivocamos: foi o barrio o que se instalou na nosa rodaxe, na nosa película.

Pronto os rapaces organizáronse en quendas para coidar polas noites o local no que rodabamos e os desocupados que ese verán paseaban por un escampado próximo continuaron facéndoo, pero xa como parte da figuración da película. Tamén ela coouse na vida dos veciños, ás veces literalmente: unha señora achegóullenos un día para advertirnos de que no televisor da súa casa podía ver os planos que rodabamos na rúa. O sinal do noso receptor coábase na parabólica da súa comunidade, converténdoa na primeira espectadora da película. E pronto na súa primeira crítica: a miúdo deixábase caer pola rodaxe ao terminar a xornada para comentarme como vira ás actrices. Nas rúas de Entrevías atopamos así a nosa particular cidade da luz, o noso Cinecittà obreiro; barrio duro e orgulloso, doído aínda polo atentado recente de marzo, polos cotiáns atentados do desemprego e a droga, e aínda así, paciente connosco, hospitalario e próximo.

Nel levan moitos anos Javier, Enrique e Pepe. Fan un traballo fermoso á fronte da parroquia de San Carlos, un traballo que parte da súa fe e chega limpo ata os que máis o necesitan: excluídos, inmigrantes e presos, fillos do paro, nais e irmáns da droga.

Durante o tempo que durou a rodaxe fomos parte da súa parroquia. Pasamos moitas horas nela compartindo experiencias, traballo, comida. As figurantes latinas se persignaban rapidamente antes de empezar a rodar ante a imaxe dun gran Cristo crucificado e tiraban das súas saias cara abaixo, tratando inutilmente de alargalas. A rodaxe integrouse así coa vida da súa comunidade, que era un espazo de participación, unha parroquia feita polos seus fregueses.

Había estado antes nela, a finais dos noventa. Proxectaban Barrio e os curas invitáronme a falar da película cos rapaces que, sen sabelo, inspirábana. Fun eu o que máis aprendeu aquela tarde, deles e dos pais, da súa dedicación e da súa entrega.

Hoxe queren pechala, e para facelo separan a súa fe, o modo no que celebran a liturxia, do seu traballo a favor dos necesitados, sen entender quizá que para eles son a mesma cousa. Non relaxan a liturxia, achégana á realidade do barrio facéndoa máis próxima, máis accesible.

Entre os seus fregueses están as nais dun dos barrios nos que a máis rapaces levouse droga. Algunhas perderon tres, catro fillos. Contan que alí, entre esas paredes, aprenderon a non odiar, a aceptar a súa perda. E que nese lugar, coa axuda dos seus párrocos, recuperáronos. Porque sen darse case de conta formaron unha cadea que empeza alí abaixo, nelas, na súa parroquia, e sobe ata o ceo, conectándolles de regreso cos seus fillos. Se lla pechan, din, quizá esa cadea rompa e volvan perdelos.

A parroquia de Entrevías é o lugar no que a Igrexa recupera o seu sentido último de amparo, de acollemento. Tomar Igrexa significa tomar nela asilo, protección. “Igrexa chámome”, dicían os perseguidos para non dar o seu nome cando se sentían en perigo; dío tamén o que séntese a salvo ao fin de persecucións, de danos. Os curas de Entrevías sábeno, e co seu traballo devolven á institución ese sentido esencial.

A súa parroquia non é a parroquia dos pobres. É o lugar onde os marxinados non están fóra, na porta, senón dentro. É o lugar dos que se chaman Igrexa; dos últimos, dos que viven do outro lado da fortuna. Pero é tamén a parroquia onde todos caben. Ata a rodaxe dunha película.

http://www.elpais.com/articulo/madrid/parroquia/Entrevias/elpepuespmad/20070605elpmad_10/Tes

terça-feira, junho 19, 2007

A VELLA EUROPA ANTE A ENCRUCILLADA: DEREITOS HUMANOS VERSUS ISLAMIZACIÓN (1)


Manuel López
ALC

A escalada da violencia de xénero nas contornas do ultrafundamentalismo islámico baixo a escusa de “salvagarda” da moral, que non cabe designar senón como terrorismo relixioso, alcanzaba o pasado 7 de xuño a alarmante marca de ocupar unha páxina enteira do diario español El País con estas dúas noticias:

“Asasinada a tiros mentres durmía a directora dunha radio de Afganistán”.

“Os islamitas ameazan con matar ás xornalistas da televisión palestina”.

A barbarie, como rutina informativa manifestada en titulares de prensa. O “delito” viña ser o mesmo en ambos os casos: ser mulleres emancipadas “aínda por riba, xornalistas”, e exercer o seu dereito a selo.

Zakia Raki, directora da emisora de radio afgá Radio Paz, de 35 anos, foi asasinada a tiros por tres pistoleiros que irromperon na súa casa da localidade de Jabalsaraj, a 70 quilómetros ao norte de Kabul, mentres durmía co seu fillo de 20 meses. Ao “pecado” de dirixir a única emisora de radio independente da provincia cuxos programas estaban dedicados principalmente aos dereitos humanos, a educación e a emancipación das mulleres, engadía o de ser tamén directora dunha escola.

O outro episodio da sinistra escalada da islamización na súa vertente máis desapiadada e sanguenta pon no punto de mira ás presentadoras da televisión pública palestina por cometer o “pecado” de maquillarse e vestirse con normalidade. Non cubrirse a cabeza é “actuar sen vergoña nin moral”. Ai, Señor Alá/Yavé/Deus.

Por máis que se queira recordar desde as contornas do diálogo interrelixioso, as raíces comúns das tres grandes relixións abrahámicas parecen ser hoxe día menos comúns -e seica menos “raíces” tamén- no tema crave da situación da muller na comunidade relixiosa e na sociedade.

”Temos xa a sharía?”, titulaba recentemente o semanario alemán Der Spiegel,[1] modelo de xornalismo serio e rigoroso, un informe de doce páxinas sobre a penetración do Islam na estructura da sociedade alemá a raíz do escándalo xudicial protagonizado pola inopinada sentencia absolutoria dos malos tratos dun cidadán marroquí contra a súa muller, de orixe xermana-marroquí. Confeso tela golpeado e de volver facelo ata a morte en caso de “necesidade”, a xuíza de Francfort Christa Datz-Winter antepuxo a temible pasaxe da sura 4:34 do Corán, que sostén que as mulleres son inferiores aos homes, e deben ser gobernadas por estes, ata pegándolles,[2] á Lei Fundamental alemá que consagra o dereito á igualdade e condena toda violencia. O christa/datz/winterazo da xustiza alemá sacudiu as conciencias dun país con 3,5 millóns de musulmáns sobre unha poboación de 83 millóns de habitantes. Os problemas de integración deste grupo social son aquí e agora o principal tema de debate na sociedade alemá. O Islam foi penetrando as institucións, fundamentalmente a xudicial, para esixir na Vella Europa o que nos países musulmáns, sensu contrario, está absolutamente descartado e prohibido con decretos: a reciprocidade de trato en materia de aplicación da liberdade relixiosa. A realidade dos Estados Europeos, que os alemáns empezan a denominar con mofa Absurdistán, é que en Berlín, París, Londres, Roma ou Madrid, un musulmán goza de plena liberdade, mentres que un europeo en Maruecos, Alxeria, a propia Turquía que aspira a ser europea e demais países, é puro papel mollado.

A “batalla das campás”, por exemplo. En Alemaña, a batalla xudicial dos islamitas está agora mesmo en reivindicar o dereito á chamada á oración dos minaretes das mesquitas... varias veces ao día, a primeira ao alba, as seis da mañá na tempada de verán en Europa. Entre un toque de campá e unha fervente chamada en árabe, xa me dirán... Apelan á liberdade relixiosa que permite ás igrexas cristiás ter campanarios esixindo o mesmo trato (e esquecendo que nos países do Islam a liberdade relixiosa é un concepto diametralmente distinto que se aplica exclusivamente ao Islam.

Os conflictos da cerrazón da inmigración musulmán “salvo honrosas excepcións, como a da familia alxerino-marroquí Dati en París, por exemplo, unha de cuxos dez fillos é a flamante ministra de Xustiza Rachida Dati, “a pequena Sarkozy”, non veñen ser senón a excepción da regra a unha situación tremendamente problemática que impide que as nenas musulmáns acudan a clase de natación ou as mulleres poidan ser auscultadas por médicos.

”A liberdade relixiosa é unha lei fundamental máis, non unha lei fundamental de luxe”, declara o xuíz do Tribunal Constitucional alemán Udo Dei Fabio á mantenta da tolerancia da xustiza e os límites da lei fundamental. O pulso do fundamentalismo islámico ás institucións da Vella Europa está botado, nun escenario no que a sombra da ameaza terrorista non está ausente.

A saber o que será a situación en Alemaña no ano 2030, en que a actual poboación musulmá “3,5 millóns sobre un total de 82 millóns” alcance o 10% da poboación total “7 millóns nunha poboación de 70 millóns de habitantes”. Polo momento sábese que só unha de tres escolares turcas leva o veo, e que unha de cada dúas que o levan atreveuse a declarar ser infeliz pola obrigación de levalo. Emancipado da relixión, a xente de a pe alimenta a esperanza. Aleluia.

A celebración en 2008 de 60 Aniversario da Declaración Universal de Dereitos Humanos (DUDH) tería que ser sobre o papel ocasión inapelable para esixir ao mundo musulmán a estrita aplicación dos Dereitos Humanos. Iso eliminaría dun so golpe as trabas á emancipación da muller, poría fin á persecución do cristianismo, rehabilitaría as voces laicas e favorecería o estado normal de toda relación multilateral que consiste en non impor as túas normas en territorio alleo e non encarcerar ao outro por practicar a súa fe no teu país. Nin fieis nin infieis; todos cidadáns.

(Continuará).

---------------------------------------------------------------------------------

[1] “Haben wir schon die Sharia”, Der Spiegel, 13/2007.
[2] Os homes son responsables do coidado das mulle­res en virtude do que Alá concedeulles en maior abundancia a eles que a elas, e do que eles gastan dos seus bens. E as mulleres virtuosas son as verdadeira­mente devotas, que gardan a intimidade que Alá orde­nou que se garde.
Pero a aquelas cuxa animadversión temades, amoestádeas [primeiro]; logo deixádeas soas no leito; logo zoupádelles; pero se entón obedécenvos, non tratedes de facerlles dano. Certamente, Alá é en verdade excelso e gran­de! Corán, sure 4:34

http://www.alcnoticias.org/articulo.asp?artCode=6173&lanCode=2

sexta-feira, junho 15, 2007

AMNISTÍA INTERNACIONAL DEFENDE O ACCESO AO ABORTO PARA AS MULLERES EN PERIGO.


Amnistía Internacional reafirmou hoxe, 14 de xuño, o seu máis firme apoio ao dereito das mulleres e nenas a exercer os seus dereitos sexuais e reproductivos sen sufrir ameazas, forza ou coacción.

En resposta a unha declaración do Vaticano, Amnistía Internacional rebateu a afirmación do cardeal Renato Martino, presidente do Pontificio Consello para a Xustiza e a Paz, respecto de que o Vaticano ía retirar a súa axuda económica á organización. "Non aceptamos fondos do Vaticano e non aceptamos fondos de ningún outro Estado para levar a cabo o noso labor contra as violacións de dereitos humanos", manifestou Kate Gilmore, secretaria xeral adxunta executiva de Amnistía Internacional.

"Millóns de persoas do mundo enteiro, dos máis diversos credos e crenzas, realizan doazóns individuais a Amnistía Internacional. Entre esas doazóns hai axudas moi benvidas de membros da fe católica. Confiamos en que o traballo de Amnistía Internacional contra a tortura e a pena de morte e en favor dunha correcta administración da xustiza, tamén para as mulleres e as nenas, siga atraendo o respaldo activo de persoas con crenzas de todo o mundo", declarou Kate Gilmore.

En defensa do dereito das mulleres á integridade sexual e reproductiva fronte a graves violacións de dereitos humanos, Amnistía Internacional incorporou recentemente á súa política xeral sobre os dereitos sexuais e reproductivos unha visión de aspectos específicos do aborto. Esta incorporación non promove o aborto como dereito universal, e Amnistía internacional segue sen pronunciarse respecto de se o aborto é xusto ou inxusto.

"A postura de Amnistía Internacional non é a favor do aborto como dereito, senón a favor do dereito das mulleres “un dos seus dereitos humanos” a non sufrir temor, ameaza ou coacción ao facer fronte ás consecuencias da violación e outros graves abusos contra os dereitos humanos", aclarou Kate Gilmore.

Onte, 13 de xuño, o cardeal Martino, nunha entrevista, instou aos católicos a retirar o seu apoio a Amnistía Internacional, alegando que a organización "promove o dereito ao aborto". Con todo, a actual política de Amnistía Internacional, que se mantén xunto á longa oposición da organización ao aborto forzado, é apoiar a despenalización do aborto para garantir que as mulleres teñen acceso a asistencia médica cando sufran complicacións derivadas do aborto, e defender o acceso das mulleres ao aborto, dentro dos límites razoables do tempo de xestación, cando a súa saúde ou os seus dereitos humanos corran perigo.

"Amnistía Internacional defende ás víctimas e sobreviventes de violacións de dereitos humanos. A nosa política é reflexo da nosa obrigación de mostrar solidariedade, como movemento de dereitos humanos, cara a, por exemplo, a sobrevivente de violación de Darfur que, ao quedar embarazada a consecuencia dunha violación dun combatente inimigo, vese sometida ao ostracismo pola súa comunidade", manifestou Kate Gilmore.

"Somos un movemento que protexe ás persoas, independentemente das crenzas que profesen, pero non impomos crenzas de ningún tipo. O noso é un movemento que defende os dereitos humanos, non uns credos específicos. O noso propósito invoca a lei e o Estado, non a Deus. Isto significa que, nunhas ocasións, o marco laico de dereitos humanos que Amnistía Internacional defende coincide cos puntos de vista de certas comunidades baseadas nunha fe determinada, e noutras ocasións non."

Amnistía Internacional insta á Igrexa católica a non dar as costas ao sufrimento que padecen numerosas mulleres por mor da violencia sexual, e pide aos seus dirixentes que propugnen a tolerancia e o respecto á liberdade de expresión para todas as persoas e entidades que defenden os dereitos humanos, incluída Amnistía Internacional, do mesmo xeito que Amnistía Internacional seguirá defendendo a liberdade de relixión.

http://web.amnesty.org/library/Index/ESLPOL300122007

quinta-feira, junho 07, 2007

Petición de demisión para Manuel Ameijeiras (Delegado do Goberno na Galiza).

O MpDC considera que a detención política de Bernardo Bastida debe ser a gota que colme a paciencia da cidadanía

O Movemento polos Dereitos Civís quere animar a cidadanía de toda Galiza para que dirixa unha petición ao Presidente do Estado Español solicitando a dimisión do actual Delegado do Goberno en Galiza, Sr. Ameijeira, pois consideramos que é o responsable último da detención política do Patrón Maior de Ferrol como colofón a unha larga traxectoria de medidas que limitaron claramente as liberdades de cidadáns e colectivos do noso país. No informe publicado polo MpDC podemos abordar un resume destas actuación, neste caso, levadas a cabo pola anterior Subdelegada do Goberno en A Coruña. Ademáis o Sr. Ameijeira acumula unha larga lista xustificación de actuacións policiais desproporcionadas e silenciamento de denuncias contra as mesmas.

O MpDC pensa que a cidadanía debe volcarse; manifestando a súa repulsa a esa detención política, realizada para "evitar que cometa novos actos delictivo". Unha prisión preventiva arbitraria e que non ten mais xustificación que na búsqueda de silenciar as protestas dos veciños e evitar que sigan fronte ao medo a novas detencións

Queremos recordar a aquel xuizo suspendido en Portugal contra varios veciños que cortaron un ponte para denunciar a sua perigosidade. Resulta que, ao final, o ponte caiu na mesma semana do xuizo arrastrando consigo un autobus cuxos mortos apareceron na costa galega días despois. Esperamos que non nos teñamos que ver en tal situación para recoñecer a lexitimidade das protestas e o absurdo das cargas e detencións dos veciños e veciñas que buscan denunciar estes feitos.

ASINA e reenvia este mail aos teus contactos.

Formulario

Páxina web

¿Preguntas ou comentarios? Envíenos un correo electrónico a mpdc@movemento.org ou chame ao número 610858850

O BNG ESTREITA RELACIÓNS CO SCOTTISH NATIONAL PARTY

Ana Miranda, membro do Consello Nacional do BNG e representante desta formación política ante o Parlamento Europeo viaxou onte a Escocia, onde mantivo un encontro con Neil MacCormick, ex eurodeputado do Scottish National Party (SNP) e asesor para política europea do primeiro ministro escocés, o nacionalista Alex Salmond.

Durante o encontro, compartiron información sobre a situación dos emigrantes escoceses e galegos no mundo, e sobre iniciativas necesarias para relanzar a Alianza Libre Europea, da que forman parte partidos das distintas nacións sen estado de Europa, entre eles o BNG e mais o SNP.

Así mesmo, Miranda transmitiu a felicitación do portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, aos nacionalistas escoceses do SNP pola súa vitoria nas últimas eleccións. Tamén participou hoxe nas xornadas organizadas polo Centro de Estudos Galegos da Universidade de Stirling, onde presentou a ponencia: “Galiza: unha nación en Europa”.

terça-feira, junho 05, 2007

MOVEMENTO POLOS DEREITOS CIVÍS



http://www.youtube.com/watch?v=p8ZdwOylfJs

VENEZUELA, LIBERDADE DE EXPRESIÓN COMO ESCUSA.

A dereita contra Chávez
CIMAC

A polémica xerada pola decisión do presidente venezolano Hugo Chávez de non renovar a concesión de RCTV, está mostrando a forma de operar das dereitas latinoamericanas que consiste en repetir os mesmos argumentos que expiden os “rumores globais” (medios que xeran informacións non confirmadas ou tendenciosas) dos Estados Unidos e Europa, advirte o analista Raúl Zibechi nun o Servizo Informativo Alai-amlatina.

Apenas se escarva no magma informativo provocado pola non renovación da concesión de RCTV, constátase que as opinións dos medios e de nume
rosos “analistas” do Sur mostran o que verdadeiramente son: repetidores das ideas difundidas polos “think tanks” do Norte.

Por iso convén ir por partes para ver quen pon as ideas e quen se fan os distraídos, coma se a liberdade de expresión non tivese unha longa e triste historia que, neste continente polo menos, inclúe un amplo abanico de violacións: desde xornalistas desaparecidos ata ese pertinaz goteo de despedimentos de traballadores dos medios, recorda Zibechi.

QUEN PON AS IDEAS

Os rumores do pensamento conservador estadounidenses e europeas son as que están detrás de boa parte dos argumentos que expón os xornalistas e políticos da dereita latinoamericana.

Ata agora eran os centros de estudos dos Estados Unidos os que maior influencia tiñan na rexión. Pero iso parece estar cambiando. Un bo exemplo é a española FAES (Fundación de Análise e Estudos Sociais), desde a cal o ex presidente José María Aznar ­quen se identifica co franquismo -como o demostrou o seu partido nos últimos meses- inflúe nos partidos de dereita de América Latina.

“Unha axenda de liberdade” titúlase o último informe para a rexión que foi presentado a fins de maio en Bos Aires e Sao Paulo. O informe define os problemas deste continente: o “populismo revolucionario”, o “neoestatismo”, o “indixenismo racista” e o “militarismo nacionalista”.

O informe de Aznar sostén que os partidos da dereita do noso continente (liberais, democristiáns e conservadores) deben exporse “o obxectivo común de derrotar democraticamente o proxecto do “socialismo do Século XXI”.

En paralelo defende que Estados Unidos teña unha presenza máis activa en América Latina. Que tan democrático é o camiño que propón Aznar revélano os seus contactos locais.

En Arxentina presentou o seu informe xunto ao analista Rosendo Fraga, quen apoiou a última ditadura militar que provocou o maior xenocidio na historia dese país. En Brasil fíxoo xunto a Jorge Bornhausen, dirixente do Partido Demócrata (ex Partido da Fronte Liberal), o máis próximo á ditadura militar dos 60. Estas son as amizades de Aznar quen, a pesar diso, cualifica ao goberno de Chávez como “sinistro” e “totalitario”.

ECOS DE PENSAMENTO CONSERVADOR

Máis aló das persoas, interesa observar como os medios reproducen as análises que emiten eses rumores do pensamento conservador. Un dos medios máis influentes do continente é o diario arxentino A Nación, partidario de todas as cruzadas anti populares e fiel representante dos intereses das multinacionais.

O domingo 27 publicou un informe dunha páxina a seis columnas titulado “A prensa de América do Sur, en míraa”. A xornalista detense no que considera como “unha guerra entre prensa e goberno” e faio repasando a situación en sete dos dez países do subcontinente: Arxentina, Brasil, Bolivia, Chile, Ecuador, Uruguai e Venezuela.

Deixa de lado tres países nos que, todo indicaría, a liberdade de prensa non está ameazada: Colombia, Paraguai e Perú. En suma, optou polos gobernos que con maior ou menor énfase pon reparos ao modelo neoliberal.

Chama a atención a dureza coa presidenta chilena Michelle Bachelet. Con base nunha “fonte” que preferiu “manterse no anonimato”, a xornalista conclúe que “a presidenta ten unha obsesión polas filtracións” que atribúe a “a súa mentalidade máis ideolóxica” respecto do seu antecesor Ricardo Lagos, polo que “moitas canles de información pecháronse”.

Fala ata de que algúns correspondentes estranxeiros queixáronse de “malos tratos oficiais” polo seu escaso contacto cos medios.

Luiz Inacio Lula dá Silva tampouco sae ben parado. Acúsao de que o seu vínculo coa prensa “nunca foi moi intenso”, que “evita o contacto cos medios cada vez que pode” e que “a diferenza de Bachelet, Lula levou o hermetismo un paso máis aló”. E de criticar á prensa por publicar “só malas noticias”.

Neste crescendo da Nación, Tabaré Vázquez ocupa o terceiro lugar. “O seu goberno adoita acusar aos medios de “conspiracións e complots” e o mandatario chegou a difundir, en 2006, unha lista negra de medios aos que acusou de integrar a “oposición”.

Recollendo un informe de marzo pasado dos empresarios da prensa (Sociedade Interamericana de Prensa) sostén que existe unha persecución contra a liberdade de prensa e contra a prensa independente”.

Con Néstor Kirchner A Nación é implacable, sendo o de “autoritario” o cualificativo máis suave que lle coloca.

O prato forte son os gobernos máis duros con Washington e cos organismos financeiros internacionais. Segundo o diario arxentino Chávez abriu o camiño do “ferrollo á liberdade de expresión” que tanto Evo Morales como Rafael Correa están comezando a percorrer.

A tese que sustenta estas afirmacións é interesante: como os partidos políticos baleiráronse e xa non son representativos, os medios asumen o papel de encabezar a crítica e por ese motivo son castigados por eses gobernos.

A conclusión vén case ao comezo do artigo: “Desconfiados e suspicaces, os gobernos rexionais adoptan, cada vez máis, a confrontación como estratexia respecto da prensa”.

Dito doutro xeito: agora que os neoliberais non controlan os Estados nin contan con partidos con apoio de masas á súa disposición, non teñen outra saída que apoiarse nos medios de comunicación para facer prevalecer os seus intereses.

CASO PRADIGMÁTICO

O xornalista español David Carracedo acaba de publicar un exhaustivo informe no que mostra que nos últimos anos 293 medios de todo o mundo sufriron clausura, revogación ou non renovación das súas licencias: 77 emisoras de televisión e 159 radios en 21 países.

Só en Colombia, 76 radios comunitarias foron clausuradas. En marzo deste ano TeleAsturias (Hespaña) viu revogada a súa onda de transmisión por motivos técnicos. O informe non inclúe clausúraa de Radio Panamericana de Uruguai, polo que vale a pena recordar o maior atentado contra a liberdade de expresión desde o retorno do réxime electoral en 1985.

O 26 de agosto de 1994 unha resolución do goberno presidido por Luís Alberto Lacalle clausurou por 48 horas as radios Panamericana e Centenario por transmitir os sucesos do Hospital Filtro do 24 de agosto.

Ese día produciuse unha concentración contra a extradición de varios cidadáns vascos detidos nese hospital acusados de pertencer a ETA. O intento dos manifestantes por impedir a extradición provocou unha forte carga policial que se saldou cun morto e decenas de feridos, algúns graves. O mesmo día que se decretaban clausúralas temporais, outra resolución revogaba a autorización outorgada a Panamericana.

Os partidos Colorado e Nacional apoiaron ao Executivo. A asociación dos propietarios dos medios, ANDEBU, tivo serias dificultades para chegar a un acordo interno que lle permitise un pronunciamento público.

Recentemente dúas semanas logo de clausúraa de Panamericana, ANDEBU expresou “a súa preocupación polos procedementos realizados polo Poder Executivo”. Pero non deixou de manifestar, no mesmo comunicado, “preocupación polo contido das emisións de Radio Panamericana” que convocara ás manifestacións en solidariedade cos vascos, “por ser contrarias aos principios que rexen a conduta dos membros da radiodifusión uruguaia”.

Unha declaración que contrasta vivamente coa emitida días pasados contra a non renovación do permiso a RCTV, que o definiu como “unha gravísima agresión á liberdade de expresión”.

O ex presidente Julio María Sanguinetti dixo estes días que “Venezuela está entrando nun terreo moi preocupante de deterioración da democracia” e asegurou que o caso de RCTV significa “un colapso da liberdade”.

Os nacionalistas, que eran goberno en 1994 cando se clausurou Panamericana, aseguraron que a decisión de Chávez é “unha violación aos dereitos humanos” e o presidente dese partido, Jorge Larrañaga, declarou que “é un ataque á liberdade de prensa, un atentado contra as liberdades públicas, o que proba que o réxime do señor Chávez é un réxime rengo desde o punto de vista democrático”.

O contraste entre os sucesos de 1994 en Uruguai, e as actitudes actuais da dereita respecto de RCTV, pon en branco sobre negro que a tan amentada liberdade de expresión é apenas unha escusa para atacar e derrubar gobernos que buscan saír do modelo neoliberal.

E que, orfos de apoio popular, só poden facelo provocando situacións de gran inestabilidade que crean as condicións para golpes de estado. É a estratexia deseñada por Aznar, fiel amigo de Bush, Blair e Sarkozy, conclúe o docente e investigador Raúl Zibechi.

http://www.cimacnoticias.com/site/07060110-Venezuela-libertad.17863.0.html

O BNG CHAMA Á UNIDADE DE TODOS OS DEMÓCRATAS SEN EXCLUSIÓN CONTRA O TERRORISMO

Ante o anuncio de ruptura do alto o fogo permanente feito hoxe público por ETA o BNG quer facer un chamamento á unidade de todas as forzas democráticas contra o terrorismo.

Neste momento faise máis necesario que nunca impulsar un grande acordo que inclúa a todas as forzas políticas do arco parlmentar do Estado de que persuada a ETA de que, en nengún, caso vai obter réditos políticos pola vía da violencia.

Para que ese acordo sexa eficaz e non fracase como anteriores pactos, non pode cimentarse sobre a base do bipartidismo e pola contra, debe reflectir o pluralismo político, social e nacional existente no Estado. O BNG agarda que nengunha forza política volva a caer na irresponsábel tentación de utilizar o drama terrorista para obter avantaxes políticas, para criminalizar ideoloxías perfeitamente lexítimas ou para hostigar a Gobernos democráticos.

QUINTANA PIDE QUE ZAPATERO CONVOQUE A TODAS AS FORZAS POLÍTICAS PARLAMENTARIAS PARA BUSCAR UN ACORDO UNITARIO CONTRA ETA

Agarda que ninguén teña “a intención de sacar rédito partidario e partidista dunha situación tan lamentábel coma esta”

Anxo Quintana solicitou, en nome do BNG, que o presidente do goberno estatal, Jose Luís Rodríguez Zapatero, “convoque a todas as forzas políticas do arco parlamentar, fundamentalmente para fraguar un acordo de unidade de todos os demócratas” ante a ruptura do alto ao fogo de ETA.

O máximo dirixente do BNG afirmou que “este é un momento para a unidade”, e que este pacto de todas as forzas políticas con representación no Congreso debe servir, en primeiro lugar “para que ETA saiba que non vai conseguir nada pola vía da violencia” e en segundo lugar, “para que ninguén teña a intención de sacar rédito partidario e partidista dunha situación tan lamentábel coma esta”.

Rexeitar a violencia

Quintana afirmou que “resulta inaudito que en pleno século XXI haxa xente que pretenda impor as súas propostas pola vía da violencia, unha vía que non leva a ningunha parte e que toda a sociedade, do Estado e especialmente a galega, rexeita con toda contundencia”.

Acusou, así mesmo, á organización terrorista ETA de pretender “marcar a axenda política e suplantar o diálogo polas armas”.

segunda-feira, junho 04, 2007

GREEN DAY - SEPTEMBER ENDS

http://www.youtube.com/watch?v=LACY0Ovy4Qg

POLA LIBERDADE DE PRENSA, NON AOS CONSORCIOS.

Rede de Intelectuais en Defensa da Humanidade.

Ecuvives

Respectamos a decisión da Comisión Nacional de Telecomunicacións de Venezuela (CONATEL) de non renovar a licenza para a utilización da canle estatal número dous á canle privada Radio Caracas TV (RCTV). Esta decisión é acorde coa política internacional para os medios de comunicación e ademais, está en completa harmonía coas leis nacionais e as normas internacionais.

Respectamos a adxudicación alternante de licenzas de transmisión estatais. A mesma ten o fin de dar aos novos medios o acceso á radiodifusión estatal. O argumento de que RCTV estivo transmitindo desde fai 53 anos, é unha proba a favor da decisión do Estado venezolano e non na súa contra.

Recoñecemos o dereito do goberno de Venezuela a dispor libremente dos seus recursos para a radiodifusión. No caso de RCTV tamén se actúo legalmente, segundo o establecido por un decreto de 1987. A canle non se pechou, a licenza non se retirou. O prazo de utilización para a transmisión terrestre expirou. En diante RCTV pode seguir transmitindo por cable e satélite.

Observamos con preocupación as noticias sobre este caso. A canle RCTV preséntase a nivel internacional como vítima dunha suposta política mediática represiva.

A realidade é que a xerencia da canle, a cal agora sae a escena como pioneira da liberdade de prensa, participou de forma activa en abril de 2002 nun intento de golpe de estado ao goberno do presidente Hugo Chávez, quen fora elixido democraticamente. Naquela ocasión a canle censurou ao goberno e apoiou aos golpistas. Durante o intento de golpe de estado morreron 13 persoas. O autoproclamado presidente de transición disolveu todos os órganos constitucionais, perseguiu a políticos electos e a coñecidos xornalistas e pechou medios de comunicación. Non comprendemos as posicións como a da organización Reporteiros sen Fronteira, a cal trivializa este asunto como dereito á crítica”, durante unha entrevista coa canle alemá “Deutsche Welle” (A Voz de Alemaña).

Tendo en conta as reportaxes, vemos a necesidade dun debate sobre a democratización dos medios, non só en Venezuela. Segundo datos de CONATEL, os consorcios mediáticos privados seguen producindo o 80% das informacións en Venezuela. A visión que o exterior ten de Venezuela corresponde en gran medida á visión que os grandes consorcios teñen do goberno de Chávez, que está reformado socialmente ao país. Pero se a liberdade de prensa confúndese coa liberdade dos conglomerados mediáticos, o dereito ás informacións reais e independentes vese ameazado.

Berlín, Viena e Zúric, o 1 de xuño de 2007.

Rolf Becker. Actor de televisión, Hamburgo.
Arnold Bruns. Casa editora Pahl-Rugenstein, Bonn.
Sevim Dagdelen. Deputada no Parlamento federal, Die Linke.
Dieter Drüssel. ONG Secretariado de Centroamérica, Zúric.
Peter Fleissner. Profesor de Informática, Viena.
Jürgen Harrer. Casa editora Papyrossa, Colonia.
Nele Hirsch. Deputada no Parlamento federal, Die Linke.
Kai Homilius. Director Casa editoial Kai Homilius, Berlín.
Ulla Jelpke. Deputada no Parlamento federal, Die Linke.
Peter Kleinert. Xornalista, Colonia.
Dietmar Koschmieder. Director da Casa editora 8. Mai, Berlín.
Ralf Leonhard. Xornalista, Viena.
Helmut Lorscheid. Xornalista e autor, Bonn.
Kornelia Möller. Deputada no Parlamento federal, Die Linke.
Harald Neuber. Xornalista, Berlín.
Ingo Niebel. Xornalista e autor, Colonia.
Matthias Oehme. Grupo editorial Eulenspiegel, Berlín.
Michael Opperskalski. Xornalista e autor, Colonia.
Ekkehard Sieker. Xornalista de televisión, Bad Hönningen.
Christoph Twickel. Xornalista e autor, Hamburgo.
Erich Wartecker. Xurista, Viena.
Jean Ziegler. Relator especial de ONU para o Dereito á Alimentación. Zúric

Para adherirse, poden escribir a www.haraldneuber.de ; Harald_Neuber@web.de

DEPLORABLE, A SAÚDE SEXUAL E REPRODUCTIVA DAS MULLERES.

Medios de comunicación ignoran a traxedia.

Leticia Puente Beresford.
30 Maio 07 (CIMAC)

Ao considerar como “deplorable” a situación que prevalece no mundo subdesenrolado polos altos índices de morte materna e inhabilitación por lesións que son previstas, a directora executiva do Fondo de Poboación das Nacións Unidas (UNFPA), Thoraya Ahmed Obaid, urxiu aos gobernos a incrementar o investimento na saúde sexual e reprodutiva para fortalecer o sistema de saúde e garantir a seguridade da saúde internacional.

A titular de UNFPA dixo o anterior durante a súa participación na 60 Asemblea de Saúde Mundial realizada en Xénova e asegurou que “ningunha nación pode desenvolverse se ás mulleres élles negado o dereito á saúde, e ningún país pode progresar cando un considerable número de mulleres morren cando dan a luz unha nova vida”.

Obaid tamén explicou que nas últimas dúas décadas máis de dez millóns de mulleres morreron por complicacións relacionadas coa maternidade e durante o parto. E 300 millóns de mulleres sufriron lesións ou discapacidades, como fístula obstétrica, por períodos longos.

“Hoxe a saúde sexual e a saúde reprodutiva son causas que lideran a morte e a discapacidade no mundo en desenvolvemento. Isto dá como resultado que cada minuto dez persoas sexan infectadas con VIH, e cada ano morran por SIDA tres millóns de persoas”, sinalou Obaid. Pero aínda “non vemos ningunha noticia de ningún xornal ou algunha historia en CNN anunciando esta traxedia”.

“Necesitamos abocarnos para investir máis na saúde”, dixo á asemblea. “Xuntos, como individuos, compartimos ese poder, responsabilidades e posibilidades para facer este mundo mellor para que a xente viva con dignidade”, subliñou.

A executiva de UNFPA indicou que tamén é necesaria un investimento masivo para o adestramento do persoal de saúde en todos os niveis.

http://www.cimacnoticias.com/site/07053001-Deplorable-la-salu.17818.0.html

domingo, junho 03, 2007

OS BISPOS DESPIDEN, O ESTADO PAGA.


Nova normativa laboral para os profesores de relixión.
Venres, 1 de xuño 2007.

O Goberno aprobou no Consello de Ministros de hoxe a nova normativa laboral dos profesores de Relixión. Os docentes terán contrato indefinido desde o principio, pero seguirán sendo os bispos quen decidan a súa contratación ou o seu despedimento. As indemnizacións, en cambio, seguiraas pagando o Estado.

O Goberno considera que ha lograda unha normativa laboral que recoñece “máis dereitos” que antes para os docentes da materia de Relixión católica. En efecto, os docentes desta materia terán a partir de agora un contrato indefinido, mentres que antes eran contratados por cursos.

Se o profesor deixase de cumprir os requisitos relixiosos que fixa o Concordato coa Santa Sé, o bispo deberá razoar xuridicamente por que xa non o quere nas aulas. Segundo a vicepresidenta primeira do Goberno, María Teresa Fernández de la Vega, a nova normativa “cumpre cos acordos internacionais asinados, supón un importante avance nas condicións laborais deste colectivo de profesores, que por primeira vez vaise a ver beneficiado polo Estatuto dos Traballadores e dá cumprimento ás directivas comunitarias”.

O que non cambia en nada é a orixe das indemnizacións que se pagará a estes docentes en caso de despedimento improcedente por culpa do bispo de quenda. Ese diñeiro non o pagará a Igrexa católica, aínda que nunca o fixo. Esa suma imputarase directamente aos orzamentos do Ministerio de Educación, é de dicir, o prelado despide, o Estado hespañol paga.

http://www.periodistadigital.com/religion/object.php?o=658788

EMITIDO A NOITE DO 31 DE MAIO NA RAI.

O Vaticano ataca un documental sobre pederastia na Igrexa.

A Igrexa italiana critica duramente o documental que foi emitido onte pola RAI, a televisión pública italiana, sobre os casos de pederastia da Igrexa. Cualifícao de “calumnia infame” e considera que a súa difusión é unha campaña “contra a Igrexa e o Papa”. A reportaxe, Crimes sexuais e o Vaticano, xa foi emitido na BBC o ano pasado e creou unha gran polémica en Italia, primeiro pola súa difusión en internet, e logo desde que a RAI interesouse por el.

O documental leva meses circulando pola rede (con subtítulos en italiano) e é un dos vídeos máis visitados en Italia. A segunda cadea da televisión pública italiana (RaiDue) transmitiuno onte á noite no seu programa Annozero, dirixido por Michele Santoro, un dos máis coñecidos xornalistas televisivos, con invitados de diversa ámbitos para comentalo.

Calumnia infame, segundo os bispos.
Segundo o diario L’Avvenire (da Conferencia Episcopal Italiana, CEI), trátase dunha “calumnia infame” contra “a Igrexa e Ratzinger”, posto que, engade, “é unha mestura de afirmacións e pseudo-testemuños”. O secretario xeral da CEI, monseñor Betori, dixo ben claro que a reportaxe ten “contidos falsos”, á vez que aclaraba que non pedía ningún tipo de censura, pero si que na súa emisión tomásense medidas para distanciarse de “tales falsidades”.

Pediron o veto.
Pola súa banda, diversas asociacións católicas consideran que a RAI debería vetar o documental porque forma parte de “un pelotón de execución mediático preparado para abrir fogo sobe a Igrexa e o Papa”.

A instrución vaticana de 1962.
O documental explica os casos de abusos de menores por sacerdotes católicos, e dedica especial atención a unha instrución vaticana, a Crime Sollicitationis, elaborada en 1962 polo Santo Oficio e que, supostamente, insta os sacerdotes a manter en segredo os casos de pederastia dos curas.

Ratzinger, implicado no silencio?
O Santo Oficio converteuse máis tarde na Congregación para a Doutrina da Fe, que foi responsabilidade do actual Papa, Joseph Ratzinger. Por iso, na reportaxe atribúese a Ratzinger a responsabilidade desa vontade de silenciar eses feitos, pois debeu aplicar a “normativa vixente”. En 2001, o documento vaticano foi actualizado para abordar de forma máis específica a pedofilia, á vista dos casos que xurdiron de casos de abusos sexuais a menores por parte de curas, en todo o mundo. Con todo, desde a Igrexa italiana négase que Ratzinger tivese nada que ver, pois en 1962 era “un simple cardeal”.

Segundo L’Avvenire, esa instrución vaticana, que non pretendía “tapar potenciais escándalos”, é presentada “pola BBC como un astuto mecanismo do Vaticano para cubrir delitos de pedofilia, cando en realidade se trataba dunha importante instrución para instruír os casos cóengos e levar ao ámbito laico os presbíteros relacionados con casos de abusos sexuais a menores”.

Delitos “gravísimos”.
O cardeal hespañol Julián Herranz, ata fai poucos meses presidente do Consello Pontificio para os Textos Lexislativos do Vaticano, asegurou nunha entrevista para A Repubblica que a Igrexa “castiga” con “penas gravísimas” os sacerdotes pederastas. Segundo Herranz, a instrución Crime Sollicitationis foi revogada coa entrada en vigor do Codice de Dereito Canónico de 1983, “que considera este tipo de feitos como delitos gravísimos, dando indicacións precisas sobre procedementos e penas”.

Censura preventiva.
Un amplo debate desatouse en Italia antes da emisión da reportaxe pola RAI, cuxa emisión perigou nalgún momento, polo que o propio presidente da cadea implicouse en todo o proceso de adquisición e difusión do mesmo. Ata un membro do Consello de Administración abandonou as reunións porque non admitiu “participar nun intento intolerable de censura preventiva”.

http://www.elplural.com/macrovida/detail.php?id=11925