quarta-feira, junho 20, 2007

A PARROQUIA DE ENTREVÍAS.

Fernando León de Aranoa
El País


Comezamos a preparar Princesas nun local baleiro, xusto enfronte da parroquia de Entrevías. A el asomábanse ás veces os veciños, intrigados; tamén a seca realidade do barrio, preguntando de moitos xeitos, con moitos acentos distintos, se teriamos alí traballo para eles. Ao chegar cremos que nos instalabamos nas súas rúas para rodar unha película, pero nos equivocamos: foi o barrio o que se instalou na nosa rodaxe, na nosa película.

Pronto os rapaces organizáronse en quendas para coidar polas noites o local no que rodabamos e os desocupados que ese verán paseaban por un escampado próximo continuaron facéndoo, pero xa como parte da figuración da película. Tamén ela coouse na vida dos veciños, ás veces literalmente: unha señora achegóullenos un día para advertirnos de que no televisor da súa casa podía ver os planos que rodabamos na rúa. O sinal do noso receptor coábase na parabólica da súa comunidade, converténdoa na primeira espectadora da película. E pronto na súa primeira crítica: a miúdo deixábase caer pola rodaxe ao terminar a xornada para comentarme como vira ás actrices. Nas rúas de Entrevías atopamos así a nosa particular cidade da luz, o noso Cinecittà obreiro; barrio duro e orgulloso, doído aínda polo atentado recente de marzo, polos cotiáns atentados do desemprego e a droga, e aínda así, paciente connosco, hospitalario e próximo.

Nel levan moitos anos Javier, Enrique e Pepe. Fan un traballo fermoso á fronte da parroquia de San Carlos, un traballo que parte da súa fe e chega limpo ata os que máis o necesitan: excluídos, inmigrantes e presos, fillos do paro, nais e irmáns da droga.

Durante o tempo que durou a rodaxe fomos parte da súa parroquia. Pasamos moitas horas nela compartindo experiencias, traballo, comida. As figurantes latinas se persignaban rapidamente antes de empezar a rodar ante a imaxe dun gran Cristo crucificado e tiraban das súas saias cara abaixo, tratando inutilmente de alargalas. A rodaxe integrouse así coa vida da súa comunidade, que era un espazo de participación, unha parroquia feita polos seus fregueses.

Había estado antes nela, a finais dos noventa. Proxectaban Barrio e os curas invitáronme a falar da película cos rapaces que, sen sabelo, inspirábana. Fun eu o que máis aprendeu aquela tarde, deles e dos pais, da súa dedicación e da súa entrega.

Hoxe queren pechala, e para facelo separan a súa fe, o modo no que celebran a liturxia, do seu traballo a favor dos necesitados, sen entender quizá que para eles son a mesma cousa. Non relaxan a liturxia, achégana á realidade do barrio facéndoa máis próxima, máis accesible.

Entre os seus fregueses están as nais dun dos barrios nos que a máis rapaces levouse droga. Algunhas perderon tres, catro fillos. Contan que alí, entre esas paredes, aprenderon a non odiar, a aceptar a súa perda. E que nese lugar, coa axuda dos seus párrocos, recuperáronos. Porque sen darse case de conta formaron unha cadea que empeza alí abaixo, nelas, na súa parroquia, e sobe ata o ceo, conectándolles de regreso cos seus fillos. Se lla pechan, din, quizá esa cadea rompa e volvan perdelos.

A parroquia de Entrevías é o lugar no que a Igrexa recupera o seu sentido último de amparo, de acollemento. Tomar Igrexa significa tomar nela asilo, protección. “Igrexa chámome”, dicían os perseguidos para non dar o seu nome cando se sentían en perigo; dío tamén o que séntese a salvo ao fin de persecucións, de danos. Os curas de Entrevías sábeno, e co seu traballo devolven á institución ese sentido esencial.

A súa parroquia non é a parroquia dos pobres. É o lugar onde os marxinados non están fóra, na porta, senón dentro. É o lugar dos que se chaman Igrexa; dos últimos, dos que viven do outro lado da fortuna. Pero é tamén a parroquia onde todos caben. Ata a rodaxe dunha película.

http://www.elpais.com/articulo/madrid/parroquia/Entrevias/elpepuespmad/20070605elpmad_10/Tes

Sem comentários: