terça-feira, junho 19, 2007

A VELLA EUROPA ANTE A ENCRUCILLADA: DEREITOS HUMANOS VERSUS ISLAMIZACIÓN (1)


Manuel López
ALC

A escalada da violencia de xénero nas contornas do ultrafundamentalismo islámico baixo a escusa de “salvagarda” da moral, que non cabe designar senón como terrorismo relixioso, alcanzaba o pasado 7 de xuño a alarmante marca de ocupar unha páxina enteira do diario español El País con estas dúas noticias:

“Asasinada a tiros mentres durmía a directora dunha radio de Afganistán”.

“Os islamitas ameazan con matar ás xornalistas da televisión palestina”.

A barbarie, como rutina informativa manifestada en titulares de prensa. O “delito” viña ser o mesmo en ambos os casos: ser mulleres emancipadas “aínda por riba, xornalistas”, e exercer o seu dereito a selo.

Zakia Raki, directora da emisora de radio afgá Radio Paz, de 35 anos, foi asasinada a tiros por tres pistoleiros que irromperon na súa casa da localidade de Jabalsaraj, a 70 quilómetros ao norte de Kabul, mentres durmía co seu fillo de 20 meses. Ao “pecado” de dirixir a única emisora de radio independente da provincia cuxos programas estaban dedicados principalmente aos dereitos humanos, a educación e a emancipación das mulleres, engadía o de ser tamén directora dunha escola.

O outro episodio da sinistra escalada da islamización na súa vertente máis desapiadada e sanguenta pon no punto de mira ás presentadoras da televisión pública palestina por cometer o “pecado” de maquillarse e vestirse con normalidade. Non cubrirse a cabeza é “actuar sen vergoña nin moral”. Ai, Señor Alá/Yavé/Deus.

Por máis que se queira recordar desde as contornas do diálogo interrelixioso, as raíces comúns das tres grandes relixións abrahámicas parecen ser hoxe día menos comúns -e seica menos “raíces” tamén- no tema crave da situación da muller na comunidade relixiosa e na sociedade.

”Temos xa a sharía?”, titulaba recentemente o semanario alemán Der Spiegel,[1] modelo de xornalismo serio e rigoroso, un informe de doce páxinas sobre a penetración do Islam na estructura da sociedade alemá a raíz do escándalo xudicial protagonizado pola inopinada sentencia absolutoria dos malos tratos dun cidadán marroquí contra a súa muller, de orixe xermana-marroquí. Confeso tela golpeado e de volver facelo ata a morte en caso de “necesidade”, a xuíza de Francfort Christa Datz-Winter antepuxo a temible pasaxe da sura 4:34 do Corán, que sostén que as mulleres son inferiores aos homes, e deben ser gobernadas por estes, ata pegándolles,[2] á Lei Fundamental alemá que consagra o dereito á igualdade e condena toda violencia. O christa/datz/winterazo da xustiza alemá sacudiu as conciencias dun país con 3,5 millóns de musulmáns sobre unha poboación de 83 millóns de habitantes. Os problemas de integración deste grupo social son aquí e agora o principal tema de debate na sociedade alemá. O Islam foi penetrando as institucións, fundamentalmente a xudicial, para esixir na Vella Europa o que nos países musulmáns, sensu contrario, está absolutamente descartado e prohibido con decretos: a reciprocidade de trato en materia de aplicación da liberdade relixiosa. A realidade dos Estados Europeos, que os alemáns empezan a denominar con mofa Absurdistán, é que en Berlín, París, Londres, Roma ou Madrid, un musulmán goza de plena liberdade, mentres que un europeo en Maruecos, Alxeria, a propia Turquía que aspira a ser europea e demais países, é puro papel mollado.

A “batalla das campás”, por exemplo. En Alemaña, a batalla xudicial dos islamitas está agora mesmo en reivindicar o dereito á chamada á oración dos minaretes das mesquitas... varias veces ao día, a primeira ao alba, as seis da mañá na tempada de verán en Europa. Entre un toque de campá e unha fervente chamada en árabe, xa me dirán... Apelan á liberdade relixiosa que permite ás igrexas cristiás ter campanarios esixindo o mesmo trato (e esquecendo que nos países do Islam a liberdade relixiosa é un concepto diametralmente distinto que se aplica exclusivamente ao Islam.

Os conflictos da cerrazón da inmigración musulmán “salvo honrosas excepcións, como a da familia alxerino-marroquí Dati en París, por exemplo, unha de cuxos dez fillos é a flamante ministra de Xustiza Rachida Dati, “a pequena Sarkozy”, non veñen ser senón a excepción da regra a unha situación tremendamente problemática que impide que as nenas musulmáns acudan a clase de natación ou as mulleres poidan ser auscultadas por médicos.

”A liberdade relixiosa é unha lei fundamental máis, non unha lei fundamental de luxe”, declara o xuíz do Tribunal Constitucional alemán Udo Dei Fabio á mantenta da tolerancia da xustiza e os límites da lei fundamental. O pulso do fundamentalismo islámico ás institucións da Vella Europa está botado, nun escenario no que a sombra da ameaza terrorista non está ausente.

A saber o que será a situación en Alemaña no ano 2030, en que a actual poboación musulmá “3,5 millóns sobre un total de 82 millóns” alcance o 10% da poboación total “7 millóns nunha poboación de 70 millóns de habitantes”. Polo momento sábese que só unha de tres escolares turcas leva o veo, e que unha de cada dúas que o levan atreveuse a declarar ser infeliz pola obrigación de levalo. Emancipado da relixión, a xente de a pe alimenta a esperanza. Aleluia.

A celebración en 2008 de 60 Aniversario da Declaración Universal de Dereitos Humanos (DUDH) tería que ser sobre o papel ocasión inapelable para esixir ao mundo musulmán a estrita aplicación dos Dereitos Humanos. Iso eliminaría dun so golpe as trabas á emancipación da muller, poría fin á persecución do cristianismo, rehabilitaría as voces laicas e favorecería o estado normal de toda relación multilateral que consiste en non impor as túas normas en territorio alleo e non encarcerar ao outro por practicar a súa fe no teu país. Nin fieis nin infieis; todos cidadáns.

(Continuará).

---------------------------------------------------------------------------------

[1] “Haben wir schon die Sharia”, Der Spiegel, 13/2007.
[2] Os homes son responsables do coidado das mulle­res en virtude do que Alá concedeulles en maior abundancia a eles que a elas, e do que eles gastan dos seus bens. E as mulleres virtuosas son as verdadeira­mente devotas, que gardan a intimidade que Alá orde­nou que se garde.
Pero a aquelas cuxa animadversión temades, amoestádeas [primeiro]; logo deixádeas soas no leito; logo zoupádelles; pero se entón obedécenvos, non tratedes de facerlles dano. Certamente, Alá é en verdade excelso e gran­de! Corán, sure 4:34

http://www.alcnoticias.org/articulo.asp?artCode=6173&lanCode=2

Sem comentários: