terça-feira, junho 05, 2007

VENEZUELA, LIBERDADE DE EXPRESIÓN COMO ESCUSA.

A dereita contra Chávez
CIMAC

A polémica xerada pola decisión do presidente venezolano Hugo Chávez de non renovar a concesión de RCTV, está mostrando a forma de operar das dereitas latinoamericanas que consiste en repetir os mesmos argumentos que expiden os “rumores globais” (medios que xeran informacións non confirmadas ou tendenciosas) dos Estados Unidos e Europa, advirte o analista Raúl Zibechi nun o Servizo Informativo Alai-amlatina.

Apenas se escarva no magma informativo provocado pola non renovación da concesión de RCTV, constátase que as opinións dos medios e de nume
rosos “analistas” do Sur mostran o que verdadeiramente son: repetidores das ideas difundidas polos “think tanks” do Norte.

Por iso convén ir por partes para ver quen pon as ideas e quen se fan os distraídos, coma se a liberdade de expresión non tivese unha longa e triste historia que, neste continente polo menos, inclúe un amplo abanico de violacións: desde xornalistas desaparecidos ata ese pertinaz goteo de despedimentos de traballadores dos medios, recorda Zibechi.

QUEN PON AS IDEAS

Os rumores do pensamento conservador estadounidenses e europeas son as que están detrás de boa parte dos argumentos que expón os xornalistas e políticos da dereita latinoamericana.

Ata agora eran os centros de estudos dos Estados Unidos os que maior influencia tiñan na rexión. Pero iso parece estar cambiando. Un bo exemplo é a española FAES (Fundación de Análise e Estudos Sociais), desde a cal o ex presidente José María Aznar ­quen se identifica co franquismo -como o demostrou o seu partido nos últimos meses- inflúe nos partidos de dereita de América Latina.

“Unha axenda de liberdade” titúlase o último informe para a rexión que foi presentado a fins de maio en Bos Aires e Sao Paulo. O informe define os problemas deste continente: o “populismo revolucionario”, o “neoestatismo”, o “indixenismo racista” e o “militarismo nacionalista”.

O informe de Aznar sostén que os partidos da dereita do noso continente (liberais, democristiáns e conservadores) deben exporse “o obxectivo común de derrotar democraticamente o proxecto do “socialismo do Século XXI”.

En paralelo defende que Estados Unidos teña unha presenza máis activa en América Latina. Que tan democrático é o camiño que propón Aznar revélano os seus contactos locais.

En Arxentina presentou o seu informe xunto ao analista Rosendo Fraga, quen apoiou a última ditadura militar que provocou o maior xenocidio na historia dese país. En Brasil fíxoo xunto a Jorge Bornhausen, dirixente do Partido Demócrata (ex Partido da Fronte Liberal), o máis próximo á ditadura militar dos 60. Estas son as amizades de Aznar quen, a pesar diso, cualifica ao goberno de Chávez como “sinistro” e “totalitario”.

ECOS DE PENSAMENTO CONSERVADOR

Máis aló das persoas, interesa observar como os medios reproducen as análises que emiten eses rumores do pensamento conservador. Un dos medios máis influentes do continente é o diario arxentino A Nación, partidario de todas as cruzadas anti populares e fiel representante dos intereses das multinacionais.

O domingo 27 publicou un informe dunha páxina a seis columnas titulado “A prensa de América do Sur, en míraa”. A xornalista detense no que considera como “unha guerra entre prensa e goberno” e faio repasando a situación en sete dos dez países do subcontinente: Arxentina, Brasil, Bolivia, Chile, Ecuador, Uruguai e Venezuela.

Deixa de lado tres países nos que, todo indicaría, a liberdade de prensa non está ameazada: Colombia, Paraguai e Perú. En suma, optou polos gobernos que con maior ou menor énfase pon reparos ao modelo neoliberal.

Chama a atención a dureza coa presidenta chilena Michelle Bachelet. Con base nunha “fonte” que preferiu “manterse no anonimato”, a xornalista conclúe que “a presidenta ten unha obsesión polas filtracións” que atribúe a “a súa mentalidade máis ideolóxica” respecto do seu antecesor Ricardo Lagos, polo que “moitas canles de información pecháronse”.

Fala ata de que algúns correspondentes estranxeiros queixáronse de “malos tratos oficiais” polo seu escaso contacto cos medios.

Luiz Inacio Lula dá Silva tampouco sae ben parado. Acúsao de que o seu vínculo coa prensa “nunca foi moi intenso”, que “evita o contacto cos medios cada vez que pode” e que “a diferenza de Bachelet, Lula levou o hermetismo un paso máis aló”. E de criticar á prensa por publicar “só malas noticias”.

Neste crescendo da Nación, Tabaré Vázquez ocupa o terceiro lugar. “O seu goberno adoita acusar aos medios de “conspiracións e complots” e o mandatario chegou a difundir, en 2006, unha lista negra de medios aos que acusou de integrar a “oposición”.

Recollendo un informe de marzo pasado dos empresarios da prensa (Sociedade Interamericana de Prensa) sostén que existe unha persecución contra a liberdade de prensa e contra a prensa independente”.

Con Néstor Kirchner A Nación é implacable, sendo o de “autoritario” o cualificativo máis suave que lle coloca.

O prato forte son os gobernos máis duros con Washington e cos organismos financeiros internacionais. Segundo o diario arxentino Chávez abriu o camiño do “ferrollo á liberdade de expresión” que tanto Evo Morales como Rafael Correa están comezando a percorrer.

A tese que sustenta estas afirmacións é interesante: como os partidos políticos baleiráronse e xa non son representativos, os medios asumen o papel de encabezar a crítica e por ese motivo son castigados por eses gobernos.

A conclusión vén case ao comezo do artigo: “Desconfiados e suspicaces, os gobernos rexionais adoptan, cada vez máis, a confrontación como estratexia respecto da prensa”.

Dito doutro xeito: agora que os neoliberais non controlan os Estados nin contan con partidos con apoio de masas á súa disposición, non teñen outra saída que apoiarse nos medios de comunicación para facer prevalecer os seus intereses.

CASO PRADIGMÁTICO

O xornalista español David Carracedo acaba de publicar un exhaustivo informe no que mostra que nos últimos anos 293 medios de todo o mundo sufriron clausura, revogación ou non renovación das súas licencias: 77 emisoras de televisión e 159 radios en 21 países.

Só en Colombia, 76 radios comunitarias foron clausuradas. En marzo deste ano TeleAsturias (Hespaña) viu revogada a súa onda de transmisión por motivos técnicos. O informe non inclúe clausúraa de Radio Panamericana de Uruguai, polo que vale a pena recordar o maior atentado contra a liberdade de expresión desde o retorno do réxime electoral en 1985.

O 26 de agosto de 1994 unha resolución do goberno presidido por Luís Alberto Lacalle clausurou por 48 horas as radios Panamericana e Centenario por transmitir os sucesos do Hospital Filtro do 24 de agosto.

Ese día produciuse unha concentración contra a extradición de varios cidadáns vascos detidos nese hospital acusados de pertencer a ETA. O intento dos manifestantes por impedir a extradición provocou unha forte carga policial que se saldou cun morto e decenas de feridos, algúns graves. O mesmo día que se decretaban clausúralas temporais, outra resolución revogaba a autorización outorgada a Panamericana.

Os partidos Colorado e Nacional apoiaron ao Executivo. A asociación dos propietarios dos medios, ANDEBU, tivo serias dificultades para chegar a un acordo interno que lle permitise un pronunciamento público.

Recentemente dúas semanas logo de clausúraa de Panamericana, ANDEBU expresou “a súa preocupación polos procedementos realizados polo Poder Executivo”. Pero non deixou de manifestar, no mesmo comunicado, “preocupación polo contido das emisións de Radio Panamericana” que convocara ás manifestacións en solidariedade cos vascos, “por ser contrarias aos principios que rexen a conduta dos membros da radiodifusión uruguaia”.

Unha declaración que contrasta vivamente coa emitida días pasados contra a non renovación do permiso a RCTV, que o definiu como “unha gravísima agresión á liberdade de expresión”.

O ex presidente Julio María Sanguinetti dixo estes días que “Venezuela está entrando nun terreo moi preocupante de deterioración da democracia” e asegurou que o caso de RCTV significa “un colapso da liberdade”.

Os nacionalistas, que eran goberno en 1994 cando se clausurou Panamericana, aseguraron que a decisión de Chávez é “unha violación aos dereitos humanos” e o presidente dese partido, Jorge Larrañaga, declarou que “é un ataque á liberdade de prensa, un atentado contra as liberdades públicas, o que proba que o réxime do señor Chávez é un réxime rengo desde o punto de vista democrático”.

O contraste entre os sucesos de 1994 en Uruguai, e as actitudes actuais da dereita respecto de RCTV, pon en branco sobre negro que a tan amentada liberdade de expresión é apenas unha escusa para atacar e derrubar gobernos que buscan saír do modelo neoliberal.

E que, orfos de apoio popular, só poden facelo provocando situacións de gran inestabilidade que crean as condicións para golpes de estado. É a estratexia deseñada por Aznar, fiel amigo de Bush, Blair e Sarkozy, conclúe o docente e investigador Raúl Zibechi.

http://www.cimacnoticias.com/site/07060110-Venezuela-libertad.17863.0.html

Sem comentários: