terça-feira, julho 31, 2007

Noa, Que fermoso é vivir.

Primeiro Vídeo Musical subtitulado en galego RAG por Galiza Sosego (GzS).

Para a estrea, escollemos a BSO da película “La vita è bella” do actor e director da mesma Roberto Benigni. A canción, coincidente en titulo coa película, esta maxistralmente interpretada por a cantante de orixe Israelí, Noa (Achinoam Nini). Esperamos que gocedes dela.

GzS.
http://br.youtube.com/watch?v=WZwWmzqQMgk

segunda-feira, julho 30, 2007

XUÍCES CONTRA AS LEIS.

Mónica C. Belaza / El Pais.

As crenzas relixiosas dalgúns maxistrados provocan decisións xudiciais contrarias a dereito.

Raúl Robles-Fraile e Marcus Hon intentaron casar logo de pasar 18 anos convivindo. Vanesa de las Heras quixo adoptar a Candela, a nena que a súa esposa Susana concibira a través da inseminación artificial. Pero todos topáronse con xuíces que non estaban de acordo con que eles exercesen os dereitos que a lei outórgalles e que, ademais, estaban dispostos a facer todo o posible para impedirllo.
A aprobación en xullo de 2005 da lei que permite o matrimonio entre persoas do mesmo sexo estivo rodeada de polémica xudicial desde o principio. O Partido Popular recorreu de inmediato a lei ante o Tribunal Constitucional, entendendo que desnaturalizaba "a institución do matrimonio", e non tardaron en aparecer xuíces do Rexistro Civil negándose a casar homosexuais. Laura Alabau, en Denia, ou Francisco Javier García García-Sotoca, en Telde (Gran Canaria) paralizaban os expedientes matrimoniais que lles chegaban e presentaron numerosas cuestións de inconstitucionalidade contra a lei a pesar de que os xuíces do Rexistro non poden facelo porque non exercen funcións xurisdiccionais. Alabau chegou a asegurar que sentíase "perseguida polo aparello propagandístico do Goberno".
O Tribunal Constitucional chamounos á orde. Por oito votos fronte a catro inadmitiu a trámite as consultas e recordoulles que deben aplicar a lei e deixar de cuestionala. O Consello Xeral do Poder Xudicial expedientou a Alabau e sancionouna cunha multa de 305 euros e cunha advertencia. O Poder Xudicial tamén rexeitou o recurso presentado por un xuíz do Rexistro Civil de Sagunto (Valencia) que invocou a obxección de conciencia para absterse de casar gais. Respondéronlle que os maxistrados unicamente están sometidos ao imperio da lei e que non poden exercer a obxección de conciencia.
Mentres tanto, os xuíces seguían protestando. Un xuíz de paz de Pinto (Madrid) chegou a presentar a súa dimisión alegando que non podía casar homosexuais por "imposibilidade moral". E non só os maxistrados intentaron deixar de aplicar a lei. A secretaria xudicial de Colmenar Viejo (Madrid) Isabel López-Nieto tamén intento ampararse nun suposto dereito á obxección de conciencia para non intervir en vodas gais. Definiunas como "unha auténtica subversión dos principios máis básicos da orde social" e dixo que as súas crenzas relixiosas impedíanlle ata asinar as notificacións. O Tribunal Superior de Xustiza de Madrid respondeulle que debía "aterse ás normas".
O último episodio nesta loita entre crenzas relixiosas e legalidade vixente protagonizouno o xuíz de familia de Murcia Fernando Ferrín Calamita. Católico devoto e lector de Josemaría Escrivá de Balaguer, está en profundo desacordo coa lei de matrimonios gais. Parécelle que estas vodas non crean "familias normais" e que un menor non debe crecer nesa contorna. Por iso, impide adoptar aos homosexuais e prefire conceder a custodia dos nenos, nos casos de separación e divorcio, ao proxenitor heterosexual. Preocúpalle que os menores sexan homosexuais no futuro. Iso si, el non admite que o recusen polas súas crenzas e asegura que só actúa movido polo respecto ás leis, as mesmas que el mesmo recoñece non querer aplicar.
Hai outras resolucións nas que as crenzas relixiosas dos xuíces pesan máis que as leis e o sentido común. En Cantabria, o maxistrado da Audiencia Provincial Esteban Capelo impuxo unha pena de multa a unha muller por losquear ao seu marido e dedicou dous folios da súa resolución a aconsellar aos cónxuxes, que se estaban separando, que fosen á igrexa. Pedíalles que puxesen no medio das súas vidas "o Espírito de Xesús Cristo resucitado, capaz de encher o anhelo de vida que ten o voso corazón" e que acudisen "a quen dispón desa forza salvadora, que é a Igrexa católica, dicindo aos seus ministros que queredes participar e comer dese froito". O maxistrado foi expedientado pola comisión disciplinaria do Consello Xeral do Poder Xudicial.
A finais do mes pasado, un xuíz en Alacante revogou en nome de Deus unha orde de afastamento dunha nai cara á súa filla dictada nun procedemento por malos tratos. "Cando me fixen xuíz xurei por Deus e prometín pola constitución gardar e facer gardar as leis. Hoxe é para o xulgador unha tarefa difícil e dolorosa e pido a Deus que me asista no cumprimento do meu deber", di o auto. "A situación que estamos vivindo é xa complicada e dolorosa de seu, independentemente doutras circunstancias, pero encontro que, a pesar das ordes de afastamento, non se pode privar aos fillos da súa nai, nin á nai dos seus fillos, de que se teñan os uns con outros, o único que sempre queda é a familia". Estes maxistrados teñen moi claro como debe ser a "familia normal" e parece que dictan as súas resolucións baseándose máis na Biblia que nas leis vixentes. Mentres tanto, os cidadáns só poden recorrer, recusar ou presentar queixas. Pero deben esperar meses ou ata anos para que lles deixen exercer os seus dereitos. Vanesa de las Heras leva xa 14 meses esperando que lle permitan adoptar.

CARA ONDE VAI O PAPA?

Rubén Aguilar Valenzuela (analista político). / El Universal.
Preocupan as posicións do Papa Bieito XVI ao redor das igrexas ortodoxas, as igrexas da reforma e tamén cando descoñece algunhas das resolucións do Concilio Vaticano II. O Papa avanza, de xeito claro, en liña de restablecer un integrismo que parecía estar superado para sempre.
O Vaticano deu a coñecer semanas atrás, dous documentos que camiñan nesa dirección. O primeiro é o “Motu proprio” de Bieito XVI que autoriza o regreso á misa en latín que fora suprimida polo Vaticano II. É unha concesión ao movemento fundamentalista fundado por monseñor Lefevre. Nesa liturxia en latín rézase “polos pérfidos xudeus” ou se lles describe como “cegos” á verdade cristiá.
O outro é a declaración Dominus Iesus (Xesús é o señor) publicada pola congregación para a doutrina da fe, que reivindica á igrexa católica como a única verdadeira. Neste texto asegúrase que as igrexas ortodoxas son falsas porque non recoñecen a autoridade papal. Coas comunidades cristiás nacidas da Reforma vaise aínda máis aló e, sen máis, descoñécese a súa existencia como igrexas.
Trátase dun retroceso histórico que enfronta o espírito e a letra do Vaticano II. As resolucións dun Concilio Ecuménico están por encima de calquera decisión ou interpretación dunha congregación no particular. Bieito XVI é un intelectual e un teólogo recoñecido. A postura vaticana non vén, entón, de alguén que descoñeza o achegue das distintas tradicións cristiás e o desenvolvemento histórico da igrexa. Sábeas moi ben.
Desde a mellor teoloxía católica non se pode, así sen máis, descoñecer achéguelos do xudaísmo, das igrexas de oriente, fontes inesgotables de pensamento teolóxico, mentres a igrexa de occidente, a romana, era unha pequena institución no medio da crise e o desastre do Imperio Romano de Occidente. Non se pode, tampouco, descoñecer o achegue formidable das igrexas da Reforma ás que tanto debe o catolicismo actual.
As posicións de Bieito XVI colocan á igrexa católica na ruta do integrismo. Descoñece anos de traballo ecuménico e avances significativos, ata de carácter doutrinal, na relación coas igrexas ortodoxas e as da Reforma. Pecha á igrexa sobre si mesma. Provoca, non podía ser doutro xeito, a reacción de ortodoxos e reformados contra Roma.
A decisión de Joseph Ratzinger, Bieito XVI, cancela así, sen máis, o traballo a favor do ecumenismo. O Papa ao comezo do seu mandato, fai xa dous anos, anunciou que ese sería un dos seus proxectos fundamentais. Abandonouno. Non se saben as razóns. As consecuencias son evidentes: o regreso ao pasado, a negación do hoxe e, polo mesmo, a cancelación do futuro.
Na miña condición de crente asumo, como o propón o pai Hans Küng, como católico, apostólico, ortodoxo e reformado. Herdeiro da cultura xudeo-cristiá, herdeiro das igrexas de Oriente e Occidente, herdeiro das igrexas da Reforma, herdeiro, ao fin, dos apóstolos, os primeiros seguidores de Xesús.

sábado, julho 28, 2007

O BRIBÓN.

Iñaki Anasagasti.
Organizouse unha boa a conta do debuxo de “El Jueves”. E a verdade é que todo isto é de risa. A metade da metade do que ocorre en Gran Bretaña e alí a Casa Real aguántao todo porque viven nun verdadeiro sistema democrático. Non son intocables. Aquí si. Aquí rinse de nós a conta dos dereitos históricos e resulta que o dereito histórico dunha cuadrilla de vagos, iso é intocable. Por iso o que máis me gustou foi iso de que o Príncipe Felipe diga que ese é o seu único traballo.
E digo isto porque en Madrid, no Madrid político e sobre todo no Madrid do PSOE, non se lles pode tocar nin co pétalo dunha rosa.
A miña última discrepancia con esta familia foi durante o discurso do Rei no 30 aniversario das primeiras eleccións democráticas co vídeo encargado por Marín que era unha páxina da revista “HOLA” parecendo que o importante fora o que fixera o Rei e non a xente co seu voto e, antes, na entrega dos Premios Carandell no Senado onde non logrei puxésenlle de número 1 ao presidente do Senado que era o anfitrión e puxéronlle de número 2. Eu argumentei que Felipe de Borbón non fora elixido por ninguén, que non era o Xefe do Estado, que non se facía o acto na súa Casa, pois non houbo forma nin xeito. A cortesaía con esta familia é enfermiza e de aí esa obsesión, cuberta de silencio, de dicir que é a Institución máis valorada.
Logo, de cando en vez ocorre o de “El Jueves” e o rei queda espido, ou se descobre que está cazando e non acode o primeiro á Clínica cando nace a súa neta e cousas así. Por certo. Cando naceu Juan Carlos, en xaneiro fará setenta anos, o seu pai Juan de Borbón tamén estaba cazando preto de Roma.
Esta é pois unha familia impresentable, rodeada de censura de prensa e cun nivel de indixestión da maioría cara a unha institución caduca que clama o ceo.
Dinme que é mellor iso a que o presidente sexa Aznar e contéstolles que se o fose Aznar sería polo voto popular e a este púxoo aí Franco, un xeneral asasino e golpista e que ao cabo de cinco anos a Aznar mandaríaselle a casa e a estes como máximo, só pódeselles facer unha caricatura...
Ese é o verdadeiro escándalo desta semana. Non a caricatura que está moi ben senón que toda a familia co orzamento público veranee de gorra dous meses, Marichalar incluído.
E agora, esta semana, con iate novo.
Si, si. Non tivo o feito a menor repercusión e con todo o Borbón estreou outro Bribón. Acábao de facer nunha regata en Mallorca, sacando ao mar o seu novo barco de regatas, un moderno deseño adecuado para competir na clase TP-52, unha categoría considerada a estrela da vela. Acaba de ser construída no estaleiro valenciano King Marine. E non houbo escándalo algún.
O Bribón foi botado o pasado mes de maio e en xuño, no litoral de Alacante, xa demostrou as súas condicións triunfadoras coa súa tripulación habitual. O barco é o décimo cuarto veleiro que co mesmo nome constrúe o seu armador, o empresario José Cusí, amigo do rei e compañeiro habitual de lupandas deportivas. Para min este é o verdadeiro escándalo e non o debuxo, e, ante isto, o xuíz del Olmo non fai absolutamente nada. Dous meses de vacacións, un Bribón novo, cacerías e ausencias pero o importante é un dibuxiño dicindo que está traballando. España segue sendo diferente. Pero se segue así, a estancia desta familia na Zarzuela e en Marivent, ten data de caducidade. Que a xente empeza a espertar.
E, no fondo, todo por culpa dun PSOE cortesán e pelota. Xa está ben!!

sexta-feira, julho 27, 2007

MÉXICO: ESIXIMOS O CESAMENTO DA REPRESIÓN EN OAXACA.

Equipo CIEPAC.
(Centro de Investigacións Económicas e Políticas de Acción Comunitaria).
Á OPINIÓN PÚBLICA NACIONAL E INTERNACIONAL.
AOS ORGANISMOS DEFENSORES DE DEREITOS HUMANOS NACIONAIS E INTERNACIONAIS.
Á PRENSA ESTATAL, NACIONAL E INTERNACIONAL.
O pasado 16 de xullo tivo lugar unha sistemática e brutal represión en contra do movemento popular do estado de Oaxaca, por parte da PFP, o exército mexicano, a AFI e a policía estatal e municipal de Oaxaca. O saldo deste operativo foi a detención arbitraria, con luxo de violencia e con flagrantes violacións aos dereitos humanos, de polo menos 60 persoas; dous asasinados (non confirmados) cando menos 60 persoas feridas e un número impreciso aínda de desaparecidos.
Ante estes feitos que reflicten unha vez máis a feroz represión contra o movemento oaxaqueño, os e as integrantes do Centro de Investigacións Económicas e Políticas de Acción Comunitaria A.C. (CIEPAC) expresamos o noso total e absoluto repudio e condena á vía violenta que os tres niveis de goberno do noso país elixiron como resposta ás demandas lexítimas de xustiza e democracia dos pobos oaxaqueños e de todo México.
O movemento popular de Oaxaca é resultado dun proceso de articulación democrático e plural cuxa loita expresa a gran inconformidade dos pobos oaxaqueños contra os abusos e a imposición dun modelo de desenvolvemento neoliberal e de ultradereita que profunda as desigualdades, a explotación social e económica, a exclusión e a opresión dos pobos. A esixencia de participación, a inconformidade contra a inxustiza e a impunidade que agora se expresan na loita oaxaqueña, son resultado dunha historia de esforzos políticos de participación que non foron escoitados polas vías institucionais e cuxa única resposta foi, é e seguirá sendo a violencia institucional e a represión sistemática, utilizando como fundamento político e legal o suposto “Estado de Dereito”. O anterior evidencia a consumación dun estado fascista, responde aos intereses oligárquicos e demostra unha vez máis que a ultradereita ten como proxecto o exterminio de todo movemento social e político que cuestione e ameace o seu poder, o cal maniféstase en detencións arbitrarias, persecucións políticas, desaparicións e asasinatos.
Polo tanto, esiximos:
1. A liberdade inmediata e incondicional das e os detidos, así como o cesamento á tortura física e mental na súa contra.
2. A presentación con vida das e os desaparecidos desde o inicio do conflicto.
3. A saída inmediata de todos os corpos represores e paramilitares do estado de Oaxaca.
4. O cesamento á campaña mediática de linchamento contra os movementos sociais.
5. O cesamento á criminalización das e os loitadores sociais.
Así mesmo, sumámonos á esixencia dos pobos oaxaqueños pola saída inmediata de Ulises Raíz Ortiz do goberno do estado de Oaxaca.
Chamamos á solidariedade nacional e internacional a denunciar esta represión sistemática e a estar pendentes da situación nos próximos días.
Responsabilizamos desta brutal represión, persecución e tortuta a Ulises Ruiz Ortiz, Sergio Segreste Ríos, Felipe Calderón Hinojosa e Francisco Ramírez Acuña.
ALTO Á REPRESIÓN, TORTURA E PERSECUCIÓN CONTRA O MOVEMENTO POPULAR OAXAQUEÑO!
LIBERDADE INMEDIATA Á TODAS E TODOS OS PRESOS POLÍTICOS!!
Atentamente: O equipo CIEPAC

www.ciepac.org/documento.php?ide=85

quinta-feira, julho 26, 2007

FORUM GALIZA LANÇA O 25 DE JULHO NOVO PROJECTO NA INTERNET.

Projecto forumgaliza.com surge com a missom de se converter no forum referente e transversal para o debate na Internet de toda a cidadania galega. O portal estará On Line a partir das 0h (hora galego-portuguesa) do dia 25 de Julho de 2007.

forumgaliza.com é um forum aberto a toda cidadania galega (e de outras comunidades culturais próximas) com o fim de disponibilizar um espaço digital para debate livre e aberto sobre temáticas relacionadas com a Galiza nos diversos aspectos: político, cultural, económico, social, científico, etc.

Este novo projecto pretende assim converter-se num ponto de encontro vertebrador de toda a comunidade cibernetica galega, independentemente de qual for a sua ideologia, condiçom u opçom linguística e ortográfica. A missom de forumgaliza.com é converter-se no forum de debate na Internet referente e central da Galiza, que, guiado polos princípios de acessibilidade, usabilidade e abertura à participaçom democrática, directa e sem censuras, quer ser a verdadeira voz na Internet da cidadania galega.

forumgaliza.com pretende dar total liberdade (dentro dos necessários parámetros impostos polas regras de jogo da participaçom democrática) aos/às participantes para que possam opinar livremente sobre qualquer temática. No entanto, forumgaliza.com nom se responsabiliza por nenhuma das opiniões particulares manifestadas no forum.

Nota de imprensa, banners promocionais e versom Beta do forum disponíveis em:




Para contactar connosco:
info@forumgaliza.com

Puxão de Orelhas

Eduardo Costa / Correio de Azeméis

Que grande puxão de orelhas! O presidente do Governo da Galiza diz que há dez anos, nuestros hermanos olhavam para a região Norte como exemplo! Agora acontece exactamente o contrário!

Os fundos da Eurolândia foram para os dois lados. Mas já não temos dúvidas que não fomos nós quem os soube aproveitar!

Qual foi o segredo?! Os galegos investiram nas pessoas, na inovação, na transferência para as empresas dos saberes das Universidades. Mas mais: patrões e sindicatos comprometeram-se a trabalhar em conjunto para fazer crescer a produtividade!
Bonito, sem dúvida!
Nós, estamos agora a perceber que vamos ter que fazer o mesmo! Com dez anos de atraso!
Mais vale tarde que nunca!
Vamos desiludir aqueles que não acreditam que somos capazes! Aqueles que acham que só quando batermos bem no fundo é que perceberemos a necessidade de mudarmos de rumo!
Vamos lá a mostrar de que fibra somos feitos!
Mesmo que para isso tenhamos que levar um bom puxão de orelhas! Ou mesmo umas valentes reguadas à boa maneira dos bons velhos tempos dos nossos professores primários!
http://www.correiodeazemeis.pt/?op=artigo&sec=a87ff679a2f3e71d9181a67b7542122c&subsec=&id=e49d6912cc703f6e84c19a3a58492b9f

SAI PRA RUA EM VALENÇA

1º Festival de Animação de Rua

Valença recebe o Sai Pra Rua – 1º Festival de Animação de Rua de Valença, de 26 a 29 de Julho, com a presença de dez destacados grupos mundiais. A iniciativa é da Câmara Municipal de Valença e da Ritmos. A Fortaleza e as avenidas centrais vão ser os palcos privilegiadas para mais de 70 horas de espectáculos.

O grande destaque vai para os australianos Strange Fruit pelo espectáculo singular que proporcionam em cima de varas de 7 metros. Ao longo dos últimos anos classificaram-se como uma das melhores companhias de animação de rua do mundo com espectáculos únicos onde se mistura a dança, o circo, a música e o teatro.

Para além dos Strange Fruit o festival contará com a presença de Pedro Tochas, The Von Trolley Quartet, Fredi, Leo Cartouche, Bandaradan, Baghdaddies, Companhia Marimbondo, Klaunioneta e Carlos Sante & David Perdomo.

Os primeiros espectáculos de abertura do festival estão marcados para amanhã, 26 de Julho, às 22h00, na avenida da Estação. Sexta-feira, Sábado e

domingo, na avenida da Estação e na Praça da República e no Largo de São Teotónio os espectáculos decorrerão entre as 11h e as 19h.

Para Pedro Tochas, um dos artistas referência desta iniciativa o “Sai Pra Rua é o primeira festival de animação de rua a sério que se organiza em Portugal e Valença possui condições excelentes para o protagonizar pelo enquadramento cénico da Fortaleza e uma vida comercial e atracção turística singular e de grande peso”.

Este é um conceito de festival para a família onde todos podem assistir, participar e divertir-se e onde a rua volta a ser o local privilegiado para as grandes manifestações culturais.

Em Portugal estes festivais são praticamente inexistentes, apenas existem alguns exemplos. Assim o Saiprárua pretende, através de um crescimento sustentado, fazer parte do roteiro dos melhores festivais europeus de arte de rua. Para tal, na sua primeira edição, conta com alguns dos artistas mais premiados e reconhecidos na arte de rua do mundo.

Ideias subjacentes ao festival:

- É um festival de rua, onde o teatro, o circo, a música e a dança estão presentes;

- É um festival para a família, para todas as idades e para todos estratos sociais;

- É um festival que acontece em vários locais Valença. De dia dentro das muralhas à noite na avenida dos plátanos.

No fundo trata-se de um Festival assente na hospitalidade, através de um conjunto de actividades culturais de rua, onde se mistura a realidade e fantasia, levando os visitantes a contemplarem um ambiente de festa que encanta todos quanto se cruzam com os artistas;

quarta-feira, julho 25, 2007

A HISTORIA DO DÍA DA PATRIA

Puido ser en orixe unha celebración pagá celta reconvertida polo cristianismo. O pasado pérdese na escuridade de séculos, pero o futuro, como dicía Alexandre Bóveda en vésperas do 25 de Xullo do 1935, "...o futuro é da Terra e Noso"
"A festa maior de Galiza, a festa de todos os galegos" Castelao

Nun 25 de xullo....
Era o ano 893 cando el-rei Afonso III lle fai doazón á igrexa de Santiago da vila de Areas. No 1311, Fernando IV concédelles aos arcebispos de Santiago o señorío sobre a cidade. En 1846, A Xunta Superior do Goberno de Galiza proclámase soberana. No 1908 redáctase o Regulamento Xeral da Exposición Rexional de Productos artísticos e industriais de Galiza. En 1909 inaugúrase en Santiago a Exposición Rexional Galega. Alí exhíbense productos artísticos e industriais de Galiza.
Pero as orixes da celebración como tal desta xornada remóntanse ao 1920, ano no que as Irmandades da Fala organizan o primeiro Día de Galiza como acto de afirmación da nosa identidade colectiva.
A II Asemblea Nacionalista acorda institucionalizar o ‘Día da Patria o 25 do mes de Santiago’. Dende esta primeira convocatoria, as manifestacións organizadas para conmemorar o Día da Patria estiveron sempre condicionadas pola situación política do momento, aínda que sempre co eixo central da reivindicación dos símbolos e a identidade do país.
Nos anos 21 e 22 celébrase sen obstáculos. Con liberdade e ata con certa esperanza de renovación. Coa dictadura de Primo de Rivera os anceios vense freados e o endurecemento da política impide as celebracións ata 1931. Retoman entón as Irmandades o seu discurso sobre os valores galegos. “O Día de Galiza. O día da Nosa Fala Nacional”, así o definen.
- Non é unha festa máis para adourar un ídolo ou un fetixe...É a evocación das antigas arelas de liberdade, renovadas ao longo das centurias nos peitos fidalgos e nos nobres espíritos, Roberto Blanco Torres (A Nosa Terra, 1923)
- O Día de Galiza son todos, Lesta Meis (A Nosa Terra, 1924)
- O Día de Galiza será cando se faga a recolleita do sentimento do sacrificio, en que os homes se convirtan: de pai en patriota, de veciño: en irmán Varela do Campo (A Nosa Terra, 1922)
Son anos dunha ilusión que toma forma no Estatuto de 1936. Cúmprense agora 65 anos desa data sinalada na nosa historia. Logo, como dicía Otero Pedrayo no ano 36, "para ir vivindo convén espaciar as cousas tristes. Todas xuntas afogarían ó peito máis bravo".
O franquismo
A Guerra Civil trae moitos días de silencio, tamén para a reivindicación da patria. Paseniñamente irase recompoñendo a conciencia dende mediados de século cando se recupera a misa en galego na honra de Rosalía. Arredor dalgúns galeguistas históricos mantense vivo o facho en Compostela onde en peregrinaxe chegan os narradores e poetas da época para asistiren ao oficio de Santo Domingo de Bonaval en honor dos versos de Rosalía. En definitiva a renderlle homenaxe á voz silenciada do pobo. Na longa noite de pedra tamén as sociedades galegas na emigración manteñen acesa a convocatoria.
A finais da década dos 60, as organizacións nacionalistas comezan a convocar concentracións en Compostela o 25 de xullo.
Mais non é ata ben entrados os anos 70 cando se avanza outro chanzo. Chega a hora das reivindicacións da soberanía nacional. No lume dun réxime que esmorece e co ímpetu das cada vez máis emerxentes inquedanzas políticas do país, o que era un pequeno acto simbólico na intimidade intelectual dun grupo de amigos convértese nunha referencia para moitas gorxas con ánimo reivindicativo.
Cara finais dos 70, a celebración recibía nome diferente segundo as opcións políticas. Para o PCE ou o PSOE era o 'Día Nacional de Galiza'. O PG ou o POG estreaban a denominación de 'Día da Patria'. É no 1973 cando se empeza a utilizar o termo "Día da Patria Galega", denominación que pouco a pouco se vai consolidando e que se mantén na actualidade.
Chega a autonomía...
Dende a instauración da democracia e a promulgación do Estatuto de Autonomía, organizacións políticas e institucións públicas programan todo tipo de actividades para conmemoraren esta data. Declaracións institucionais da Xunta de Galicia e do Parlamento Galego. Bandos municipais chamando ós veciños e veciñas a celebrar o Día e a colocar a bandeira galega o mesmo 25 de xullo en rúas e balcóns. Conferencias, mítins e xornadas de confraternidade que preceden ou teñen lugar o propio día do Santiago. E por suposto, as manifestacións populares que ese mesmo día percorren as rúas de Compostela.
O Santiago matamouros ao que gababan os xornais doutras épocas por esas datas, dálle paso a outro Santiago ben diferente. Das malleiras da policía e as viaxes aos cuartelillos pasouse á evidencia e a normalidade da democracia que o converteu no que hoxe é unha festa cun significado especial: O Día da Patria.

ETA PREPARA ATAQUE COM RADICAIS GALEGOS

Galiza: Forças de segurança em alerta máximo.
Ricardo Ramos com agências / Correio da Manhã

As forças de segurança da Galiza estão em alerta máximo face à ameaça de um ataque terrorista levado a cabo pela ETA ou pelo grupo separatista Resistência Galega em colaboração com os terroristas bascos, para assinalar o dia da Pátria Galega, que hoje se comemora. Segundo a polícia espanhola, a ameaça “é real” e o ataque terá sido acertado em contactos recentes entre os dois grupos, possivelmente no Norte de Portugal, onde no ano passado foram descobertas mais de duas dezenas de bombas do grupo separatista galego.

Segundo fonte da Guardia Civil galega, citada pelo site noticioso 20minutos, é um dado adquirido a existência de contactos recentes entre a ETA e a Resistência Galega, grupo independentista e anarquista responsável por vários atentados à bomba contra edifícios governamentais e bancos na Galiza nos últimos dois anos. Os contactos terão ocorrido no Norte do nosso país, onde a Guardia Civil acredita que os separatistas galegos têm vários refúgios e neles terão sido acertados os planos para levar a cabo um ataque terrorista destinado a coincidir com as festividades do dia da Pátria Galega, que hoje se comemora.

O ataque, que poderia ocorrer hoje ou nos próximos dias, seria levado a cabo pela ETA e por elementos da Resistência Galega com apoio logístico de operacionais etarras. Já no ano passado os separatistas galegos assinalaram a data com a explosão de uma bomba junto às instalações da Caixa Galicia, em Santiago de Compostela, sem provocar feridos.

REFORÇO POLICIAL

A segurança foi reforçada nas principais cidades galegas, incluindo Corunha e Santiago de Compostela, onde já ontem era visível um reforço da presença policial. Foram igualmente reforçados os controlos na fronteira entre Portugal e a vizinha Espanha.

Recorde-se que em Setembro do ano passado a GNR descobriu 26 bombas da Resistência Galega escondidas num posto de vigilância florestal desactivado em Vieira do Minho. Dois dias depois, a Polícia Judiciária emitiu um mandado de captura contra o líder do movimento armado, Antón Garcia Matos, também conhecido como ‘Toniño’, que estaria refugiado no Norte de Portugal.

BOMBAS EM VIEIRA DO MINHO

O alerta foi dado por um grupo de crianças que a 20 de Setembro do ano passado descobriu 26 bombas “prontas a explodir” numa casa abandonada em Mata de Turio, nos arredores de Vieira do Minho. A GNR tomou conta do achado, que incluía, além das bombas e dos detonadores, diversa propaganda da Resistência Galega e dois manuais de construção de engenhos explosivos artesanais, um escrito em espanhol e outro em galego. Os explosivos teriam sido adquiridos em pirotecnias no Norte do País.

SAIBA MAIS

2005 foi o ano em que a Resistência Galega colocou as primeiras bombas. O grupo ataca normalmente estaleiros de obras públicas e entidades bancárias.

2 operacionais do grupo, Uxio Xamaño e Xiana Rodriguez, foram detidos no ano passado após o ataque contra a Caixa Galicia, em Santiago de Compostela.

RESISTÊNCIA GALEGA

Sucessor do Exército Guerrilheiro do Povo Galego, é o braço-armado da Assembleia da Mocidade Independentista Galega, grupo que defende a independência da Galiza.

ANTÓN MATOS

É o líder da Resistência Galega. Considerado um fanático, esteve várias vezes preso por incitamento ao terrorismo e participação em actos violentos. Estará escondido em Portugal.

http://www.correiomanha.pt/noticia.asp?id=251315&idCanal=91

NORTE DE PORTUGAL E GALIZA “TROCAM” TRABALHADORES

Entidades ligadas aos trabalhadores, aos empresários e às autarquias das duas regiões concluíram acordo que assegura condições para a mobilidade.

A melhoria das condições de mobilidade de trabalhadores entre o Norte de Portugal e a Galiza é o principal objectivo dos protocolos ontem assinados, em Valença, com vários parceiros do EURES, rede europeia que disponibiliza informação sobre oportunidades de emprego.

"A tendência é para que se acentue o movimento de trabalhadores entre as duas regiões, tal como vem acontecendo nos últimos tempos", afirmou Avelino Leite, delegado regional do Norte do Instituto do Emprego e Formação Profissional (IEFP), em declarações à Lusa.

Avelino Leite salientou que o EURES Transfronteiriço Norte de Portugal/Galiza resulta de um esforço conjunto entre várias entidades ligadas aos trabalhadores, aos empresários e às autarquias das duas regiões tendo em vista assegurar condições para a mobilidade.

Segundo o delegado regional do IEFP/Norte, as consequências do aumento crescente da circulação de trabalhadores entre as duas regiões "já é bem visível" em cidades como Valença, situada perto da fronteira entre Portugal e Espanha.

"Há muita gente que escolheu viver em Valença porque está a trabalhar do outro lado da fronteira", frisou Avelino Leite, destacando o empenhamento de várias entidades portuguesas e galegas no acompanhamento deste fenómeno.

"As entidades dos dois países ligadas ao problema estão atentas e mobilizadas, desenvolvendo actuações conjuntas", salientou.

Nesse sentido, foram hoje assinados protocolos entre o IEFP, que assume a gestão do EURES Transfronteiriço Norte de Portugal/Galiza até 2010, e nove parceiros desta rede, no valor global de 252 mil euros, referentes ao plano de actividades aprovado para 2007/08.

A Associação Industrial do Minho, o Conselho Sindical Interregional Galicia/Norte de Portugal, as universidades de Vigo e do Minho e a Comunidade Intermunicipal do Vale do Minho foram algumas das entidades que assinaram protocolos, numa cerimónia realizada na Biblioteca Municipal de Valença.

Entre outras iniciativas, destinadas a promover a mobilidade de trabalhadores entre a Galiza e o Norte de Portugal, encontram-se a realização de fóruns de emprego nas duas regiões, a divulgação dos direitos e deveres dos trabalhadores transfronteiriços nas empresas e a criação de um Observatório do Emprego.

O EURES é uma rede constituída pela Comissão Europeia e pelos serviços públicos de emprego dos países que integram o Espaço Económico Europeu, que fornece serviços de informação e aconselhamento a trabalhadores, candidatos a emprego e empregadores sobre as oportunidades do mercado europeu.

http://www.asbeiras.pt/?area=economia&numero=46794&ed=25072007


terça-feira, julho 24, 2007

SANTA CRISTINA DE LAVADORES

Santa Cristina de Lavadores é unha parroquia do concello de Vigo.
- Limita coas parroquias de Beade, Bembrive, Cabral, Candean, San Paio, Sárdoma e Vigo Centro e pertence ó arciprestado de Vigo-Lavadores.

- Ten 15 entidades de poboación, 16 lugares e 16.667 veciños (2003).

- As súas entidades de poboación son as seguintes: A Bagunda (2.806), Barreiro (1.399), A Bouciña (1.897), A Ceboleira (3.007), Cordeira (291), Curros (313), Gandariña (367), Gandarón (41), Naia (529), Pardavila (3.700), O Piñeiro (313), Sabaxáns (755), San Paio de Abaixo (572), Subride (328) e Vilar (349).

- Os lugares (que xeralmente forman parte dalgunhas das entidades): Areeiro, Brea, Cambeses, Caride, Coutada Nova, O Couto, Folón, Fontáns, Medeiros, Pateira, Porvelo, Riomao, O Rosal Florido, Roteas, Sobreiro e O Tixolo.
Foi concello independente durante 104 anos (desde a desaparición do Reino da Galiza ata o 1941. Debido á actividade sindical dos obreiros e mariñeiros a parroquia coñeceuse co nome de 'Rusia pequena'. Foi un dos núcleos do agrarismo (no 1912 redactouse o Manifesto de Agosto).

A actual igrexa, construída no século XIX, ocupa o lugar dun antigo templo do século XII. Na porta principal da igrexa gárdase o Cristo do antigo cruceiro que deu nome ó barrio do Calvario. Xunto á igrexa atópase o pazo de Rivera Atienza, actualmente convertido en escola-taller.

SANTA CRISTINA

Santa Cristina foi unha santa mártir do Século IV. A súa celebración e onomástica é o 24 de xullo.

As reliquias de Santa Cristina gárdanse en Palermo (Italia).

Santa Cristina, mártir ( † c. a. 300).

Naceu en Toscana, na marxe dereita do lago Bolsena. Cristina é a filla de Urbano, gobernador pagán da rexión e presentado polos libros antigos como inimigo acérrimo dos cristiáns. A nena afeccionouse desde pequena a aquilo que contan dese Cristo tan perseguido e maltratado; a curiosidade primeira cámbiase en pensamento cando descobre que son moitos os cristiáns xulgados polo seu pai e condenados porque son fieis dispostos a dar a vida polo seu ideal. Crece máis e máis a simpatía e ás agachadas busca datos. Unhas señoras cristiás; instrúena e fórmana; bautízase en segredo e toma o nome de Cristina.

O pai descobre a súa condición e cheo de ira, ao notar a rebeldía da nena, trátaa con peores modos que aos demais cristiáns. "Non se ha de dicir no mundo que unha nena deume a lei, nin que estes feiticeiros de cristiáns triúnfan sobre os nosos deuses no medio da miña propia familia. Eu verei se os seus feitizos poden máis que os meus tormentos e se a paciencia dunha filla ha de facer burla da cólera dun pai". O gobernador manda usar con ela azoutes e garfos admirándose de que Cristina persista na súa actitude. Manda o desnaturalizado pai preparar un braseiro ardente para queimala aos poucos; mais o braseiro fíxose unha fogueira que abrasou aos verdugos e aos curiosos próximos. Posta no cárcere para que cambie pola condición lóbrega da prisión, a escuridade e o fame; pero alí é consolada con luminosas aparicións de anxos que lle curan as súas feridas e prométenlle protección. O pai, aos poucos días, manda atarlle ao pescozo unha pesada pedra e arroxala ao lago; con todo un anxo transportaa á beira. Esa noite morre dun sufoco Urbano na súa cama. Mandan as autoridades un novo gobernador que sente estimulado a proseguir o asunto Cristina presumindo que o seu pai, por pai, non soubo liquidalo. Chámase Dion e xa pensa en novas crueldades: estanque de aceite fervendo mesturado con peixe do que a nena Cristina é liberada. Logo mándaa levar ao templo de Apolo para obrigarlle a ofrecer sacrificio, pero, ante o asombro de todos, o ídolo derrúbase e faise po ante o mesmísimo gobernador que morre no acto, polo que os verdugos e miles de testemuñas presenciais proclaman espantados, a berros, que é o de Cristina, O único Deus!

O terceiro dos gobernadores poderosos chámase Juliano quen, preocupado polo caso pendente, estudiouno con detemento chegando á conclusión de que se trata de artificios, encantamentos e maxia que todos os cristiáns profesan. Por iso maquina novos procedementos para facer desistir á nena Cristina das súas pertinaces rebeldías e conseguir que o poder romano e os deuses propicios terminen coa situación que puxo ao bordo do caos á rexión. Mandou preparar un forno acendido onde mete á nena para que o lume consúmaa; sete días tena alí sen conseguir que lle suceda dano algún. Logo será unha habitación escura infestada de serpes, víboras e escorpións velenosos da que sae indemne e sen ningún dano, cantando encomios a Deus; a desesperación do mandatario chegou entón ao extremo de decretar cortarlle a lingua, pero ¡oh prodixio! agora canta máis forte e mellor.

E acode, arremuiñándose, toda a comarca ante a contemplación evidente do triunfo que se comenta por todas partes da debilidade cristiá ante a fortaleza e brutalidade romana. Basta un tronco caído onde atan á delicada nena para que as setas atravesen o seu corpo e ela decida, suplicándolle ao bo Deus, renderlle o seu espírito co martirio.

Din que os seus restos trasladáronse de Toscana a Palermo de Sicilia onde é reverenciada.

Verosímil? Parece máis ben coma se a vida e a morte no martirio de Cristina servise de modelo para expresar a confrontación entre o ben e o mal, ou o que é o mesmo, entre fe cristiá e paganismo, entre a fráxil nena Cristina e a personalidade experimentada e abafadora de tres homes de goberno sucesivos -o primeiro o seu propio pai- co mesmo común empeño de demostrar que eles poden máis. Dá a sensación de que a “Passio” que narra a morte de Cristina.

sábado, julho 21, 2007

sexta-feira, julho 20, 2007

A DEMOCRACIA BORBONICA

EFE

O Xuíz da Audiencia Nacional Juan del Olmo ordenou hoxe "o secuestro" do último número da revista "El Jueves" por inxurias ao sucesor da Coroa, xa que na portada da publicación aparece unha caricatura "denigrantes" dos Príncipes mantendo relacións sexuais.

De acordo co auto xudicial, tamén se ordenou a prohibición da difusión deste número, que saíu o mércores nos quioscos, e que a policía de Madrid e Barcelona procedan a recoller o molde da revista dos talleres de Pinto (Madrid) e Molins de Rei (Barcelona).

DÍA DA PATRIA 2007

quinta-feira, julho 19, 2007

REPRESIÓN EN SUCHITOTO - EL SALVADOR.

Está en dúas partes, é unha adaptación do vídeo editado (e apoiado por mais de 80 ONG,s. e alianzas) no interior do Salvador, houbo que baixarlle resolución pero en esencia vese o que as canles da TV comercial NON MOSTRARON.

Sabemos que hai algunha presión diplomática internacional sobre o goberno (comezaron a recoñecer publicamente -moi timidamente claro- que a lei antiterrorista está demasiado esaxerada para aplicala contra os capturados) e en algo xogou o papel o uso da tecnoloxía (gravar vídeos por parte do movemento cidadán e parte da mesma TV comercial).

http://www.youtube.com/watch?v=f78mK0u9mME
http://www.youtube.com/watch?v=rwGy9eqymvM

EL SALVADOR - LIBERDADE PARA OS 13 DE SUCHITOTO!!

Adital
O Bloque Popular Social, formado en setembro de 2003 e integrado por organizacións sindicais, relixiosas, maxistrais, campesiñas, estudiantes, cooperativas, de xubilados, mulleres, indíxenas, ante a grave situación que vive o país como resultado das políticas represivas e entreguistas do goberno Saca, considera:
1. O país afúndese nunha profunda crise económica, social e política como producto do sometemento deste réxime aos dictados do goberno de Washington, que impón un modelo neoliberal xa fracasado.
2. Este modelo neoliberal destruíu a economía e hoxe golpea aos agricultores de grans básicos do oriente do país, que perderon as súas colleitas; xera un acelerado proceso de aumento do custo da vida, e ameaza con impor un novo aumento ao transporte público urbano e interurbano.
3. Este modelo capitalista fracasado ao non crear empregos e promover as privatizacións, provoca un crecemento da delincuencia; fomenta a corrupción gobernamental como no caso do arenero Carlos Perla, expulsa a forza laboral cara a USA e aumenta os niveis de pobreza e exclusión.
4. Para defender este modelo caduco, a dereita impulsa unha campaña mediática agresiva contra o movemento social e o FMLN así como impón unha lexislación represiva e ameaza con encher os cárceres de presos políticos.
5. Todos estes son síntomas de debilidade e desesperación, desta dereita irracional, xa que as súas mesmas enquisas anúncianlle que perderán as eleccións presidenciais do 2009, temen a perdida dos seus privilexios e que os ventos de cambio do sur sopren en chan salvadoreño, como o están facendo xa na Nicaragua Sandinista.
Fronte a esta situación, como Bloque Popular Social acordamos:
1. Declarar a loita pola liberdade dos 13 de Suchitoto e os 4 de Tacuba, loitadores todos e todas contra a privatización da auga, como tarefa de honra do noso movemento social e popular. Non podemos durmir tranquilos mentres haxa presos políticos na nosa patria.
2. Declarar a loita por unha reforma electoral como de fundamental importancia. AREA pretende cos casos Belloso, Perla, Lei Antiterrorista, facer que nos esquezamos das nosas esixencias de voto residencial e pautas para o financiamento aos partidos, etc.
3. Expresar o noso rexeitamento a un novo aumento ao transporte público e esixir que o Estado defina mecanismos que evitan que as grandes corporacións petroleiras aumenten as súas ganancias polo aumento arbitrario dos prezos.
4. Esixir créditos para os campesiños de Oriente, que perderon as súas colleitas.
5. Expresar o noso compromiso de defender o réxime de liberdades publicas conquistado cos Acordos de Paz de 1992, que hoxe pretende non ser respectado e descoñecido pola dereita arenera gobernante.
6. Facer un chamado á comunidade internacional a denunciar os atropelos que a dereita arenera esta cometendo contra o noso pobo na súa desesperación por manterse no poder.
O presente é de loita, o futuro é noso.
Coordinación Nacional do Bloque Popular Social do Salvador.
San Salvador, EL Salvador, 18 de xullo de 2007

quarta-feira, julho 18, 2007

RESISTIR É VENCER

Cando o 18 de Xullo se cumpren setenta e un anos do golpe de estado fascista de Franco contra o lexítimo goberno da Segunda República española é preciso relembrar que aquela guerra chegaba ao seu final, en 1939, despois doutro golpe de Estado de distinto signo ao primeiro, mais que provocaría o afundamento e derrota final do bando republicano.

Durante a guerra civil o cuartel xeral franquista temía a internacionalización do conflito; isto é, que o campo de batalla estendese as súas frontes a toda Europa. Estes temores converteranse nunha ameaza real cando durante 1938 a Alemaña nazi se anexiona Austria e ocupa a rexión dos Sudetes (zona de Chescolovaquia de fala alemá). Con efeito, se non fose pola pusilanimidade das democracias ocidentais, as mesmas que en 1936 decidiran non axudar á República asediada polo fascismo de Franco, Hitler e Mussolini, o fascismo contaba -por agora- cun cheque en branco.

Consciente de que o confronto entre os demócratas e fascistas europeus era inevitábel, o presidente do goberno da República, o socialista Juan Negrín fixo famoso en 1938 os slogans "Resistir é vencer" e "Con pan ou sen pan, resistir". Tras a queda de Cataluña, un dos pulmóns do bando republicano, en febreiro de 1939 Negrín reúnese cos mandos superiores do exército republicano aos que lles comunica que, lonxe de estar derrotada, a República, co territorio que controla, ainda conta con folgos de abondo para resistir. Segundo Negrín, a saída ao conflito estaria na iminente guerra que os demócratas europeos estabelecerían contra o fascismo polo que había que proseguir a guerra até o final. Contrários á consigna do goberno, os militares son partidarios de que a única saída é asinar a paz honrosa cos franquistas.

Mentres, desde o seu goberno de Burgos, Franco e os seus non cesan no seu asedio militar e psicolóxico. Con efeito, nesa altura estaba moi operativa a quinta coluna falanxista en Madrid. As súas accións de sabotaxe e desestabilización dentro dos batallóns milicianos contribuirían a mermar os ánimos das forzas republicanas e que cundise o nervosismo nas súas fileiras. Esténdense rumores por Madrid de que Franco estaba disposto a falar, se realmente houbese nos republicanos un clima favorábel. Nunha atmosfera contaminada, na noite do 5 de Marzo os xenerais republicanos Miaja (heroi da resistencia de Madrid) e Segismundo Casado xunto co socialista Julián Besteiro dan o golpe de estado. Constitúese o Consello Nacional de Defensa para negar a obediencia a Negrín e, con iso, procurar unha paz honrosa con Franco.

O Consello Nacional de Defensa entrou en conversas coas autoridades de Burgos, mais estas non lle prestaron grande atención, esixindo a rendición incondicional do exército republicano. Despois de varios contactos, á desesperada, o 16 de Marzo Besteiro, na súa cualidade de ministro do Estado, dirixe unha mensaxe por radio ao goberno franquista ofrecéndose a se trasladar á zona franquista para xestionar a paz. Máis unha vez, a única opción que Franco está disposta a contemplar é a rendición incondicional dos republicanos.

Momentos antes de que comezasen a ocupar Madrid as tropas franquistas, o 28 de Marzo de 1939 o Consello Nacional de Defensa ordena aos anarquistas a que entreguen o Concello de Madrid ás tropas fascistas. É o afundamento, trás Madrid cae toda a zona republicana (Valencia, Murcia, Alicante, Almería, Cartagena,...).

"Cautivo y desarmado el ejército rojo, las tropas nacionales alcanzaron sus últimos objetivos militares" O 1 de Abril, desde Burgos, Franco proclama a vitória fascista. Cinco meses máis tarde, o 1 de Setembro de 1939, a Alemaña nazi invade Polonia, iniciándose desta maneira a segunda guerra mundial.

O rexime de Franco encargaríase de garantir a neutralidade do Estado español durante a segunda grande guerra e asi asegurar o seu dominio absoluto durante 40 anos de represión.

Corolário: Se a división, as presas, o nervosismo e o desánimo non tivesen cundido no bando republicano e soubesen resistir, terían vencido?

Nunca se sabe.

Os xenerais Miaja e Casado tiveron que marchar rumo ao exilo. Casado regresaría a España en 1951, foi submetido a consello de guerra e absolto; Besteiro tamén fora submetido a um conselho de guerra e condenado a 30 anos de prisión, lugar onde morreu.

Remitido por Correo electrónico de: Anónimo.

GALIZA, MEMORIA DO EXILIO.

IGNACIO RAMONET / El Pais.

Non coñezo a Xurxo Martínez Crespo, pero é un nome que deberemos recordar con agradecemento pois vén de render un inestimable servizo á memoria das loitas en Galiza. O libro que acaba de publicar, Galiza en Dominicana, Nicaragua, Panamá e Venezuela. Unha ollada fotográfica, constitúe un avance na empresa de recuperación da historia social que está impulsando a Confederación Intersindical Galega (CIG) co apoio da Xunta.

Explica Xurxo Martínez na súa introducción que se trata de "un libro sobre o exilio político e económico galego neses catro países" e que, a diferenza doutras obras sobre esta mesma temática, buscouse aquí "presentar as imaxes dunha parte esquecida, ignorada da nosa historia". En efecto, editado con esmero en formato italiano, o libro preséntase como un álbum fotográfico repleto de imaxes a miúdo inéditas, procedentes dos arquivos privados das personalidades evocadas. Pois, segundo sigue explicando Xurxo Martínez, a obra "non fala do exilio e da emigración en abstracto, senón de exiliados en concreto: dos que coñecemos seica os nomes pero descoñecemos os seus rostros e as circunstancias destas mulleres e homes na súa emigración, no seu exilio, no seu éxodo".

Das 40 personalidades evocadas (moi poucas mulleres), algunhas son coñecidas como Eduardo Branco Amor, o comandante Jorge Soutomaior, Eugenio e Mario Granell ou Celso Emilio Ferreiro, pero aínda así resulta apaixonante ver por vez primeira fotos descoñecidas que constitúen excepcionais documentos visuais. Por exemplo, as da visita do comandante Soutomaior ás guerrillas do Pathet Lao a finais dos anos 60 en Laos; ou as do artista Eugenio Granell conversando con André Breton en Santo Domingo.

Máis interesante é a revelación de feitos sociais pouco sabidos, ata en Galiza. Documéntase así, con miles de fotografías inéditas, como miles de traballadores galegos participaron na construcción da Canle de Panamá entre 1904 e 1914. Case un 20% dos obreiros eran hespañois. E os dous tercios dos hespañois viñan de Galiza. Máis de 5.000. Que, polo mesmo traballo, en virtude do racismo dominante, cobraban menos que os norteamericanos, pero máis que os afroantillanos. Outras xoias son as fotos que ilustran a vida dun galego tenebroso, José Almoina. Nacido en Lugo en 1903, vicecónsul da República en Bordeos e exiliado, en 1939, na Dominicana, Almoina acaba converténdose en secretario particular do ditador Trujillo. Coñece a Galíndez (unha foto os mostra xuntos asistindo, en 1942, en Santo Domingo a unha conferencia do lehendakari José Antonio Aguirre), foxe a México onde publica unha crítica da dictadura trujillista e onde será tiroteado, en 1960, por dous pistoleiros enviados por Trujillo.

Interesantes tamén as páxinas consagradas a Rómulo Gallegos, o gran escritor e expresidente de Venezuela, do que non sempre se sabe que era descendente de galegos e moi afeccionado a visitar e permanecer no noso país, en concreto en Beluso, Pontevedra. Outro descubrimento é a personalidade do xornalista José Benavides, nacido en Ponteareas en 1910, que foi cónsul da República en Niza, partiu ao exilio en Venezuela, onde foi o primeiro secretario de redacción do diario El Nacional, casou cunha diplomática e con ela trasladouse a Moscova, onde frecuentou, en 1949, á embaixadora do recentemente fundado Estado de Israel, Golda Meir, quen o recorda nas súas memorias. Como di no prólogo o noso amigo Farruco Sesto, non partirían os galegos á emigración nin ao exilio, "se a terra galega gobernásese, ou se autogobernara, con sentido de xustiza e de inclusión que lle permitise ser consecuente e xenerosa cos seus fillos". Quen tiveron que exiliarse, por discriminación económica ou por represión política, teñen agora o consolo de saber que non caeron no esquecemento.

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Galicia/memoria/exilio/elpepuespgal/20070718elpgal_10/Tes

terça-feira, julho 17, 2007

Festi.Gal 2007


Música, cultura, tendencias, diversidade

24/25 de Xullo de 2007

Santiago. Campus Universitario Sur


Dous días de actividades / 30 carpas / 20.000 m²

Programación continua dende o 24 ás 12:00 horas

Entrada de balde. Aberto para todos os públicos

www.festigal.com

Organiza

Comisión FESTIGAL + Fundación Galiza Sempre + Galiza Nova

Concertos

MARTES 24. 23h

Loretta Martin (Galiza)

Babylon Circus (Francia)

Terrakota (Portugal)

Dj Missill (Francia)

MÉRCORES 25. 21H

Fía na Roca (Galiza)

Nancy Viera (Cabo Verde)

Kroke (Polonia)

O Mago Antón presenta o espectáculo

MAGOS NO PAÍS DAS MARABILLAS

Día 24 ás 22h

Día 25 ás 18h.

Exhibición GRAFFITIS

Martes 24 ás 17h

Galería das Ideas

MARTES 24

13.00 horas. A soberanía dos pobos fronte á globalización.

Moderador: Director de www.gznacion.com

Rosana Pérez, secretaria de Relacións Exteriores da Executiva Nacional do BNG; Luís Fazenda, Deputado do Bloco de Esquerda. Portugal; X. A. Martínez Puñal, profesor de Dereito Internacional USC.

17.30 horas. Sáhara: a marcha cara á autodeterminación.

Moderadora: Olaia Fernández Davila, deputada do BNG.

Fatma Mohamed Sale, delegada da RASD en Galiza; Santiago Ximénez da Asociación Galega de Amizade co Pobo Saharaui; Xosé Antón Paz, deputado do BNG no Parlamento Galego; Teresa Táboas, Conselleira de Vivenda.

19.30 horas. Os medios de titularidade pública na Galiza.

María Xosé Bravo, Secretaria de Comunicación da Executiva Nacional do BNG.

Suso Iglesias, director da TVG; Sonia Vizoso, redactora de El País; Xosé Manuel Pérez, Xefe de Informativos da Radio Galega.

MÉRCORES 25

18.00 horas. O momento político no Estado. Unha perspectiva galega

Moderadora: Eva Lema, xornalista.

Francisco Rodríguez, portavoz do BNG no Congreso; Ernesto Sánchez Pombo (La Voz de Galicia), Xan Carballa (A Nosa Terra), José Luis Gómez.

EXPOSICIÓNS

QUEREMOS COÑECERNOS”, sobre a vida e traxectoria de mulleres galegas destacadas, organizada pola Secretaría Xeral de Igualdade da Xunta de Galicia.

OS TESOUROS DA NOSA MONTAÑA. Un percorrido polas riquezas, a vida e os problemas das serras galegas. CANDEA. Asociación de Ensinantes do Salnés.

Galería das Letras

Participantes con postos: Edicións A Nosa Terra, OQO Editora, Kalandraka Editora, Libraría Andel do Libro de Vigo, Libraría A Palabra Perduda de Santiago, Rinoceronte Editora, A Peneira, Libraría Pedreira de Santiago.

Exposición OQO editora: Cen mundos que inventar. Ilustracións, elementos da editora galega. Premio estatal de edición 2007

Ao remate de cada presentación os/as autores asinarán os seus libros

MARTES 24

11:00h. Apertura

17:00h- POESÍA CONTRA A VIOLENCIA Presentación do libro editado por Espiral Maior. Interveñen: Carme Adán, Secretaria Xeral de Igualdade da Vicepresidencia da Xunta de Galicia, Marga do Val e Miguel Anxo Fernán Vello.

18:00h- "Polifonías II. Voces poéticas contra a violencia de xénero"

Anxo Angueira

Eduardo Estevez

Kiko Neves

Raul Gómers Pato

Xosé Luis Santos Cabanas

Tino Baz

19:00h- Recital poético-musical: As horas de María de Paco Souto.

20:00h- Presentación da editora portuguesa Arca das Letras

Libros: Estrela Perdida, de Francisco Fernandes; Sapinho e Sapão, de Nocolás Guillén, A Vassoura voadora, de José Viale Moutinho e O Cavalo das sete cores, de Papaniano Carlos.

Presentan: Soares Novais, editor e José Viale Moutinho, escritor

21:00h.- Presentación do libro “Os domingos de Gólgur” de John Alonso na editora Rinoceronte ao abeiro de Morgarte.

Falan: Moisés Barcia, editor e John Alonso.

MÉRCORES 25

16:15h- Presentación do libro O bosque de Nadgor de Farruco Graña.

Presenta: Dores Fernández Abel, presidenta da agrupación Francisco Lanza de Ribadeo e o autor do libro.

17:00h. Presentación de Galeguia, Encontros dos Cinco Cantos, organiza a Fundación Vía Galego da Mesa pola Normalización Lingüística.

Falarán: Ánxela Bugallo, Conselleira de Cultura e Deporte e León Lópes, Ministro de Cultura de Cabo Verde.

17:45h- Presentación do libro O voto emigrante. Viaxe pola zona escura da democracia española de Anxo Lugilde na Editorial Galaxia.

Presentan: Francisco Rodriguez, Portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, e Anxo Lugilde.

18h. Lois Diéguez asinará exemplares da súa obra O canto do muecín, editada por Edicións A Nosa Terra.

18:30h- Presentación do libro Benquerida catástrofe, editado por Edicións Xerais de Galicia.

Falan: Goretti Sanmartin, Manolo Bragado e a autora Teresa Moure.

19:15- Recital de Poesía: Marta Dacosta, Paco Souto, Lucía Novas, Xabier Paz e Medos Romero

20:00h- Presentación do libro “PALABRAS CONTADAS” de Camilo Franco na editorial Xerais de Galicia, coa colaboración de Magin Blanco á guitarra.

Galería Audiovisual / SALA NASA

MARTES 24

MAÑÁ

Apertura: 11:00h

11:10 – 11:55. Documental. “GALIZA EN VENEZUELA” da Fundación FESGA. 45 min.

12:00 – 12:45. Documental. “Peregrinaxes. Viaxando con Manuel María”. Fundación Bautista Álvarez. 45 min.

12:55 –13:55. Documental coas testemuñas da represión do 36 na Illa de S. Simón. “Aillados” de Antonio Caeiro. 60min.

TARDE

16:30 – 16:55. Documentais do colectivo Olho Livre (C.S. ATREU) sobre accións de denuncia-social. Dur. 23min.

17:00 – 17:25. Docudrama “As Farolas” de Abelardo Rendo. 25min.

17:30 – 18:05. Documental “A casa de Lola de Andrés” de Olaia Sendón.

35min.

18:10 – 19:00. Documental “Crónicas de Pizarra e xiz” de Xan Leira.

19:15 – 20:15 .Documental “As Encrobas. A ceo aberto” de Xosé Bocixa 60 min.

MÉRCORES 25

17h. Presentación O canto do muecín, novela de Lois Diéguez editada por Edicións A Nosa Terra.

Itinerario por textos da novela, con imaxes, música e lecturas en montaxe do grupo poético Círculos Líticos, na que intervirán, ademais de Lois Diéguez, a profesora e crítica literaria Pilar García Negro, e os escritores, actores e actrices, e técnicos de imaxe: Isidro Novo, Antón Fortes, Lino Braxe, Flor Maceiras, Xabier Piñeiro e Carlos Ferreiro.

Desde as 18,00 h. o autor asinará libros na Galería das Letras.

18:15- 19:45. Teatro. A Escola Municipal de Teatro de Narón presenta “TARAS MíNIMAS” de Gustavo Pernas. Dirixe Flor Maceiras.

Agradecementos: Xosé Bocixa, Xosé Zapata, IB CINEMA, Olaia Sendon, Abelardo Rendo, Fundacion FESGA, Fundación Bautista Álvarez, Antonio Caeiro, Olho Livre (Centro Social ATREU), Xan Leira, Acuarela Comunicación.


Coñece o Software libre! Pásate por materiais e información.

Información e publicacións sobre algúns centros e proxectos da cultura científica galega.

Participan:

GLUG (Grupo de usuarios de Linux de Galiza http://glug.es

AGNIX (Usuarios de Gnix http://www.agnix.org

GALPON http://www.galpon.org

COMPOSTELA WIRELESS http://www.compostelawireless.net

Colabora: www.mancomun.org

Galería infantil / Espazo de animación

MARTES 24

18-20 h. Obradoiros plástica

19-20 h. Obradoiro “Danzas do mundo”

MÉRCORES 25

15,30-16-30h OBRADOIRO E ANIMACIÓN

16 ,30-17h RISCO E LOSADA Contacontos

17 a 18h Lembranzas da Ría. Cantareiras. Aldán

19,15-20,15h Monicreques. “Xigante”. Miro Magariños

Feira de Asociacións

Postos con material de asociacións, ONGs e colectivos diversos.

ASOCIACIÓN GALEGA DE HISTORIADORES

ADEGA

ESQUERDA NACIONALISTA

CAE/CAF

AGAL

NOVAS DE GALIZA

IGADI

AMARANTE

MOVEMENTO POLOS DEREITOS CIVÍS

ISCA

INZAR

CIG

FORGA

AS-PG

A MESA / FUNDACIÓN VÍA GALEGO

FUNDACIÓN BAUTÍSTA ÁLVAREZ

LONXA CULTURAL

GZ-NACIÓN

EMUGA

BNG

GALIZA NOVA

FUNDACIÓN GALIZA SEMPRE

GaleríaArtesanal /Tendas

Galería artesanal

Exposición e venda de artesanía galega. Produtos galegos. Oficios e instrumentos tradicionais.

Santi Bernárdez Obradoiro Trebopala, Museo do Coiro de Allariz

Gerardo Savlo Prendas de punto e accesorios

Marina Lourido Licores e botellas en estano

Pilar Blanco Prata, acibeche, corais

Marta Portela Barreiro Pinta camisetas

Ramón Siñeriz Coiro

Marta Gómez Ocampo

Cristina Castro Lorenzo Coiro, malabares, xogos chinos, licor caseiro

Elena Ferro Zocos e coiro

María Carmen Buján Madeira Tallada

Martín Morales Madeira

María Carmen Oca Aguiar Coiro

Nicolás Carreras Coiro, Coco

Cristina García Vieiro Coiro, sementes macramé

Lola Oviedo Gravados

Xosé Ramón Lleó Coiro

Iago Canda Prata e macramé

Moncho Sánchez Prata

Marilene Colares, pendentes, pulseiras e aneis

María Moares Coiro

Jorge Fabián Pazos Soplado Cristal

Ana Sánchez Regueiro Colgantes e pendentes, Tellas, cadros

Tendas

  • q Anxos Orgueira. Xabóns naturais, Eira cerámica, Plantas medicinais e aromáticas Milhulloa

  • q A xente das cores. Serigrafía artesanal

  • q Caramuxo. Camisola da Galiza

  • q Isla Malabar

  • q Killer Mundi. Revaibal Soviético

  • q Nicetrip. Camisolas do país

  • q Polifemias. Camisolas e chapas

  • q Projecto Global – Aduaneiros sem Fronteiras. Camisolas

  • q Rei Zentolo. Deseño camisolas e complementos

Zona de Acampada

Terreo para a instalación de tendas de acampada

Zona de xantar/bar

Postos para xantar e cear os dous días con oferta gastronómica variada.

POSTO DA FESTA DO PORQUIÑO Á BRASA DE AMIL

Café Concerto

MARTES 24 XULLO

17h. ISABEL REI – Guitarra clásica

festi-JAZZ

17,30h. XAN CAMPOS TRÍO (Jazz)

18,30h. EUCLYDES MATTOS TRÍO (Brasil)-Samba-jazz

20,00h PAULO SÉRGIO SANTOS TRIO (Brasil) (Choro brasileiro) Jazz

MÉRCORES 25 XULLO

16,30h KÉRKENNAI

17,30h QUINTIN CABRERA (Cantautor. Uruguai)

18,30h NA VIRADA (Folk)

19,30h COUPLE COFFEE “Homenagem a José Afonso”

Radiofusión, a emisora do Festigal

Radiofusión emite en directo dende o FESTIGAL nos seguintes horarios:

MARTES 24 18h - 22h

MÉRCORES 25 17h - 21h.