quinta-feira, julho 12, 2007

A IGREXA SON EU

Franz Wieser Ortler

Bieito XVI, segundo unha nota xornalística en Nación.com Internacional volvería reafirmar proximamente nun documento que a Igrexa de Cristo atópase “realmente” e “unicamente” na Igrexa católica. O obxectivo: combater o relativismo eclesiástico xa anteriormente condenado por Bieito.

Será por casualidade que a noticia coincida co Evanxeo do próximo domingo sobre o bo Samaritano? Como vimos, segundo esta parábola Xesús diría: A única “verdade” que a Deus lle interesa é aquela que se fai vida no amor e que para isto non contan diferencias dogmáticas ou de culto (ver diálogo coa Samaritana.) O que separa vén do home, non de Deus. A única Igrexa de Xesús atópase aí, onde persoas e comunidades están unidos por seguir ao bo Pastor, ao pastor que vai diante do seu rei e non pontifica desde unha “Santa Sé”, desde tronos e palacios, un pastor ao estilo da vida do home de Nazaret. “Nisto recoñécense aos meus discípulos, en que amen uns a outros” (Xn 13,35).
Nisto pódese coincidir plenamente con San Ignacio de Antioquía, co cardeal alemán Lehmann, e ata con Martín Lutero: “Onde está Cristo, aí está a Igrexa católica enteira”. “Ubi Christus, ibi ecclesia”. Isto significa tamén: “Moitos que están dentro, están fóra; e moitos que están fora están dentro” (San Agustín). A Igrexa de Xesús non se puiden definir nin en números, nin por fronteiras. A outra é, á cal o Papa refírese, é unha organización, unha creación do home, ou en servizo da Igrexa de Cristo, ou non. Ata se pode falar dun secuestro de Xesús para intereses netamente humanos.

É certo: Con isto avogamos por un relativismo. A pertenza a unha Igrexa de Cristo é relativa á fidelidade á mensaxe de Xesús, “camiño, verdade e vida”. Así que tamén a suposta “infalibilidade” do Papa móstrase bastante relativa. Intuíuno XOÁN PAULO II, quen inquietábase por ser o papado un dos máis grandes escollos para a unidade entre os cristiáns, solicitando aos teólogos a atopar unha saída da dúbida. Seica non parece estraño que isto sexa verdade, cando Pedro debería, segundo Xesús, ser eixo de unión, habéndose convertido no contrario?. Xa desde a primeira división entre as igrexas accidentais e orientais ao comezo do século XII. as causas eran máis políticas que relixiosas: Quen manda sobre quen? Cando debería preguntarse cristiamente: quen serve mellor?.

Sem comentários: