quinta-feira, agosto 30, 2007

ANA MIRANDA ASISTE AO III CONGRESO NACIONAL DO PARTIDO DOS TRABALHADORES

A responsábel da Comisión de Migración do BNG e Vicepresidenta da Alianza Libre Europea, Ana Miranda, participa en representación do BNG en São Paulo na celebración do III Congreso Nacional do PT, onde esta forza política fará un balance dos anos que leva no goberno do Brasil.

Miranda asiste hoxe ao Seminário Internacional sobre os desafios dos gobernos de esquerda e progresistas de América Latina e manterá unha serie de reunións bilaterais con distitntas forzas latinoamericanas como o Frente Amplio de Uruguay, o propio PT, ou o PCPS de Paraguay, nado do Movimento Campesino Paraguaio.

O nacionalismo galego móstrase de novo ao mundo coa súa vocacion de participación nos procesos de cambio político e xustiza social latinoamericanos, participando xunto con outras 47 forzas política neste seminario.

Montevideo e Bos Aires

Miranda estivo tamén nas cidades de Montevideo e Bos Aires. Na capital uruguaia entrevistouse co presidente da Cámara de Representantes e com membros do ministerio de exteriores, para transmitirlle as preguntas parlamentares realizadas polo BNG sobre o incumprimento por parte do Estado español do tratado bilateral de Paz e Amistade de 1870. En Bos Aires visitou varios centros da colectividade e destacou a importancia que terá a futura delegacion exterior da Xunta que se vai abrir en outubro.

POL@S NOS@S DETID@S DESAPARECID@S

30 de Agosto Día Internacional de Detid@s Desaparecid@s 2007

Unámonos en Todo o Mundo nunha SOA VOZ.

Asociacións de familiares de Detid@s Desaparecid@s e Organismos de Dereitos Humanos en varias partes do mundo, sumáronse á proposta lanzada por FEDEFAM no ano de 1983, para conmemorar o “Día Internacional do Detid@ Desaparecid@”.

É un día para recordar a miles de detid@s desaparecid@s no mundo, homes e mulleres que non dubidaron en ofrendar a súa vida, a súa liberdade por construír un mundo onde predominase a paz con xustiza social. Este ano haberá actividades de conmemoración en: Arxentina, Paraguai, Uruguai, Filipinas, México, Panamá, Colombia, Honduras, Venezuela e Perú; entre outros. En América Latina existen máis de 130.000 detid@s desaparecid@s desde a década do 60, sendo os países con maior cantidade de víctimas Guatemala con 45.000 e Arxentina con 30.000. Moitas delas leváronse a cabo en Estados con gobernos supostamente democráticos, como en Colombia onde desde o ano 1983 á actualidade son máis de 9.000. Pero a desaparición forzada xa non é exclusividade de América Latina, estendeuse a outros continentes, Asia, Alxeria e Medio Oriente hoxe están sendo víctimas desta práctica atroz.

A pesar de todos os nosos esforzos aínda continúan as desaparicións no noso continente, no último ano México, Colombia, El Salvador e Honduras foron o escenario. Pero tamén a represión, froito da impunidade, foi atacando aos familiares, avogados, testemuñas e militantes de DDHH quen nos últimos tempos foron víctimas de ameazas, atentados e secuestros como o compañeiro Julio López de Arxentina; ata do exilio no caso de Honduras e Colombia. A aplicación da teoría da seguridade nacional mediante o máis feroz terrorismo de Estado, deixou unha terrible secuela de graves violacións aos dereitos humanos, no noso continente; entre elas as desaparicións forzadas.

En 26 anos de loita de FEDEFAM, aínda que é certo que obtivemos moitos logros, entre eles, que a desaparición forzada sexa catalogada como crime de lesa humanidade, a existencia dunha Convención Interamericana contra a desaparición forzada, e mais recentemente unha Convención Internacional que protexe a todas as persoas contra as desaparicións forzadas.

Todo isto é producto dun traballo de moito tesón dos familiares en conxunto con outras organizacións e personalidades, hoxe temos este instrumento que servirá para protexer a futuras xeracións contra esta practica e por iso chamamos a todos os Estados que a asinaron a ratificala, para que entre en vigor o mais rápido posible.

Un dos mais graves problemas aos que nos enfrontamos hoxe, é a impunidade de quen son os responsables directos e indirectos, dos torturadores e asasinos dos nosos irmáns pero tamén os Estados que levaron adiante esta política terrorista e xustifican as torturas, encarceramentos, execucións sumarias, exilios e desaparicións forzada.

Hoxe mais que nunca é necesario unir esforzos contra a impunidade que predomina en moitos dos nosos países e contra aqueles gobernos que nestes momentos están practicando a desaparición forzada.

”POLO DEREITO A NON SER DETID@ DESAPARECID@”
”FEDERACIÓN LATINOAMERICANA DE ASOCIACIÓNS DE FAMILIARES DE DETID@ DESAPARECID@S”
FEDEFAM

quarta-feira, agosto 29, 2007

TERRORISMO DE ESTADO QUE LLE CABE A FRAGA NA CABEZA.

Fraga e o Goberno de Adolfo Suárez estiveron tras o secuestro e desaparición do dirixente de ETA (político-militar) Eduardo Moreno Bergaretxe, Pertur

Vasco made in Caracas (José Félix Azurmendi*) / inSurGente

O diario máis importante de España publica unha noticia dicindo que o secuestro e desaparición de Pertur (na fotografía) foi obra, moi probablemente, do terrorismo de Estado -Fraga era Estado entón- e non dos seus compañeiros polimilis, como se difundiu durante decenas de anos, e aos meus colegas xornalistas como que non lles parece relevante. Porque sería incrible que non lles parecese crible unha noticia que leva a firma da xornalista que máis de cerca viviu este “caso", apoiándose nos testemuños e investigacións das persoas que máis cerca estiveron do desaparecido e as súas circunstancias, persoas nada sospeitosas de querer utilizar esta tese en beneficio de bandoleiro algún.

O diario El País titula, discretamente e en discreta localización de páxina par iso si, "A pista neofascista do asasinato de Pertur" e subtitula que "Un documental cuestiona que o dirixente etarra morrese, en 1976, a mans da banda". O festival Internacional de Cine de San Sebastián vai proxectar na sección Zabaltegi unha longametraxe documental titulado O ano de todos os demos que revisa a versión sobre a desaparición do dirixente de ETA Eduardo Moreno Bergaretxe ocorrida en 1976".
Trátase do resultado de revisar "moitísimos datos, opinións e de cotexar e relacionar feitos e circunstancias". Segundo este traballo, os autores serían un grupo de neofascistas italianos aos que sectores da policía española armou, documentou e encargo unha serie de atentados contra ETA no sur de Francia. E foron varios sumarios instruídos en Italia os que achegan os indicios máis relevantes sobre a autoría deste grupo, do que se tiñan noticias en España pola súa implicación nos sucesos de Montejurra ou en agresións contra a oposición ao franquismo.

"Segundo testemuños recollidos por xuíces italianos en 1984, significados neofascistas como Delle Chiae, Concutelli, Cauchi ou Calore actuaron contra ETA en 1976 en diversos atentados comprobados, como o secuestro dun etarra de nome descoñecido a quen narcotizaron, e trasladaron para o seu interrogatorio a España. Concutelli entregouno a un membro dos grupos que traballaban para a policía española, quen se encargaría de interrogalo e de facelo desaparecer posteriormente".

Consulto Gara por terceira vez, hoxe, luns, para asegurarme de que tampouco neste diario recóllese nada da noticia de El País, e por terceira vez comprobo que ou non se decataron ou fixeron unha valoración que se me escapa. Entendo que outros medios calen, porque esta revelación incomódalles, obrígalles a revisar anos de conclusións a partir dunha interpretación que se manifestaría falsa, pero o de Gara , honradamente, non o entendo. Ten que ser culpa miña. Teño que ser eu o equivocado por pensar que esta revelación era, nalgún sentido, máis importante ata que o de Lasa e Zabala.

De todas as maneiras, Anxo Amigo e outras persoas responsables e citadas na información tamén son colegas e tiveron a decencia de facer este traballo, que dará que falar. Estou seguro. Pola miña banda, teño intención de volver sobre este tema, que me parece moi revelador de moitas circunstancias políticomediáticoprofesionales da nosa contorna.

*José Félix Azurmendi Badiola é xornalista e director de EiTB Internacional.

http://www.insurgente.org/modules.php?name=News&file=article&sid=10859

A PISTA NEOFASCISTA DO ASASINO DE PERTUR

Un documental cuestiona que o dirixente etarra morrese, en 1976, a mans da banda.

I.C.M. - San Sebastián. EL PAÍS

O festival Internacional de Cine de San Sebastián proxectará na sección Zabaltegi unha longametraxe documental titulado O ano de todos os demos que revisa a versión sobre a desaparición do dirixente de ETA Eduardo Moreno Bergaretxe ocorrida en 1976. Aínda que ETA político militar acusou oficialmente á policía da responsabilidade do secuestro, a versión de que fora a solución violenta das disensións políticas no seo da organización instalouse na opinión pública e na maioría da militancia.

O documental está escrito e dirixido por Anxo Amigo, membro de ETA p-m na primeira metade da década dos setenta e autor dunha biografía política de Pertur, que era como se lle coñecía a Moreno Bergaretxe. Como productor ou guionista de cine, Amigo puxo en marcha varios proxectos relacionados con ETA como A fuga de Segovia de Imanol Uribe, ou Ander eta Yul de Ana Díez (Goya Ópera Prima). Amigo decidiu abordar a película fai aproximadamente un ano, en xullo de 2006, cando con motivo dun acto de homenaxe, reuníronse preto de 500 ex compañeiros do desaparecido.

O resultado de revisar moitísimos datos, opinións e de cotexar e relacionar feitos e circunstancias ata este momento illados, foi este documental, que reconstrúe o ano 1976 e as circunstancias políticas do secuestro. Segundo este traballo, os autores serían un grupo de neofascistas italianos aos que sectores da policía española armou, documentou e encargo unha serie de atentados contra ETA no sur de Francia. E foron varios sumarios instruídos en Italia os que achegan os indicios máis relevantes sobre a autoría deste grupo, do que se tiñan noticias en España pola súa implicación nos sucesos de Montejurra ou en agresións contra a oposición ao franquismo.

Segundo testemuños recollidos por xuíces italianos en 1984, significados neofascistas como Delle Chiae, Concutelli, Cauchi ou Calore actuaron contra ETA en 1976 en diversos atentados comprobados, como o secuestro dun etarra de nome descoñecido a quen narcotizaron, e trasladaron para o seu interrogatorio a España. Concutelli entregouno a un membro dos grupos que traballaban para a policía española, quen se encargaría de interrogalo e de facelo desaparecer posteriormente.

Aínda que estes feitos foran publicados polo PAÍS en 1987, ninguén relacionou estes actos co secuestro de Pertur, en parte pola convicción instalada acerca da súa autoría e porque as fontes policiais da época consultados manifestaron que se trataría doutro asunto, o caso Lasa e Zabala, cuxo desenlace e autoría aínda se descoñecía. O certo é que o de Pertur é o único secuestro que se produciu na década dos setenta e de ser certas as declaracións só podería tratarse del.

O documental reconstrúe o ano 76 con testemuños de protagonistas non xa dispares se non, no seu momento enfrontados a matar. Así na película valoran e recordan os feitos daquel ano varios ex militantes da dirección de ETA politico militar como José Etxegarai, Sabin Atxalandabaso ou Joseba Ereño. Pero tamén Alain Etcheto dos servizos de información franceses; Angel Ugarte, xeneral retirado, e responsable entón do SECED no País Vasco, os xornalistas Javier García e Ander Landaburu, o xuíz italiano Giovanni Salvi, Lourdes Auzmendi compañeira entón de Pertur, ou Eugenio Etxebeste, Antxon, acusado de ser o responsable intelectual da desaparición de Pertur.

CARTA DE CONVITE Á ROMAXE

XXX Romaxe de crentes galegos

Xosé Manuel Pensado /
Irimia

Benqueridos irimegos: Como xa sabedes este ano celebramos a trixésima Romaxe dos Crentes Galegos e ímolo facer nun lugar que se chama de 2 xeitos: a Virxe do Monte e tamén A Romaxe, co cal teremos a Romaxe na Romaxe. Eu sonvos Xosé Manuel Pensado, o cura da Unidade Pastoral de Mazaricos que acolle a catro das doce parroquias deste municipio. Coma non todos poderedes estar connosco ese día, unha mágoa, e aínda os que veñades non ides ter moita ocasión de percorrer as marabillas que aquí temos, vouvos facer de guieiro para que vos sintades “obrigados” a buscar outra ocasión para coñecerdes mellor estas verdes terras. Veredes que quen proba repite.
Estamos situados nunha extensa meseta da que Mazaricos ocupa 166 km2, o cuarto concello en extensión da provincia. Ten unha altitude media de 400 m sobre o nivel do mar e está coroado por tres puntos que son o monte da Ruña, o Aro e o pedregal do Pindo onde tendes fermosas vistas. Temos certa sona de estar na fin do mundo; algo de certo hai, xa que dende varios puntos vese Fisterra e pódese estar no cabo en 35 minutos; con todo dende a capital, A Picota, estamos a 20 minutos de Cee, Muros, Noia, Santa Comba ou Negreira; a 40 de Santiago ou Carballo e a unha hora da Coruña. Xa vedes que non estamos tan mal comunicados e podemos engadir que nuns 20 minutos temos abondas praias onde escoller; especialmente destacable é o fermosísimo areal de Carnota. A comunidade humana anda ó pé das seis mil persoas, a gran maioría vive da gandería de leite, 36.000 vacas convértennos na maior cabana vacuna da provincia. Case non hai transformación do leite no concello, salvo Lácteos Pérez Olveira e o seu queixo “Xoven”, que están acadando grande expansión (www.lacteosperezolveira.com). Vai sendo cada vez máis ampla a produción de rubia galega e de porco celta para carne. Poderédela degustar nas diversas parrilladas e restaurantes. Con todo seguimos a ser un dos concellos onde a maioría dos nosos mozos emigran na procura de traballo. Así e todo son eles os que están a transformar as explotacións gandeiras e os que están abrindo os moitos posibles turísticos do concello. Destácovos o hotel rústico Santa Eulalia, nun pequecho lugar do mesmo nome, onde poderedes contemplar as ruínas da vella igrexa parroquial ou dar un paseo deica a capela de S. Brais do Regueiro e Sta. Locaia do Burato e gozar da súa carballeira e da súa fervenza (www.hotelsantaeulalia.com). Tamén na Picota tedes o hotel Casa Jurjo (www.casajurjo.com), onde poderedes recoller información do contorno. E se vos gusta o turismo activo non deixedes de vos achegar ó aeródromo da Fervenza e poñervos nas mans dos expertos deportistas en terra, augas e aire de Naturmaz (www.naturmaz.com). Poderedes percorrer en piragua os 80 km que ten de perímetro este primeiro dos tres encoros do río Xallas. Varios ríos serpentean por aquí creando espazos idílicos como a devesa de Anllares ou a fervenza de Corveira. Visitade a páxina Mazaricos.net ou terrameiga.com e recreádevos nas nosas marabillas.

O EXEMPLO QUE CARACAS DEU... EN LONDRES.

LaJornada

A presentación da orquestra de Venezuela xerou un debate público no Reino Unido sobre como facer fronte á violencia xuvenil e o papel do estado na educación musical dos mozos.

Ninguén o esperaba: de súpeto, as chaquetas amarelo-azul-vermello que nun momento de euforia os músicos da orquestra xuvenil Simón Bolívar regalaron aos asistentes ao seu concerto no Royal Albert Hall de Londres, convertéronse nun símbolo do que xa moitos cualifican dunha noite histórica.

Pero máis aínda, o impacto que tivo a presentación fai unha semana destes mozos venezolanos, e que foi transmitida por BBC Mundo, xerou un debate público no Reino Unido sobre como facer fronte á violencia xuvenil e o papel do estado na educación musical dos mozos.

O xornal dominical The Observer, cita na súa edición deste fin de semana ao celtista británico Julian Lloyd Webber recoñecendo que a presentación da orquestra Simón Bolívar en Londres "francamente deixou moi mal parado ao sistema cultural británico".

E desde varias plataformas empezouse a discutir, por exemplo, se é necesario que o estado fágase cargo da educación musical dos mozos ou deixalo como unha forma de arte minoritaria.

Está demais dicir que a proposta apunta, seguindo o exemplo de "O Sistema", a abandonar a música clásica como unha arte elitista.

Cor latina

Nunha semana de eloxios ao desempeño desta orquestra de mozos venezolanos, a prensa sinalou que algo especial empezou a suceder nos Proms, desde a noite da súa presentación.

E é que, din, en cada noite de concerto estes días ven a varias persoas, dispersas por todo o auditorio, usando a chaqueta venezolana da orquestra.

É como unha silenciosa mensaxe de orgullo, di o Observer, polo feito que esa foi unha noite que ninguén esquecerá.

Máis dun crítico musical neste país sinalou que o concerto, que foi dirixido polo tamén venezolano Gustavo Dudamel, moi posiblemente sexa o mellor concerto nos 112 anos de historia dos Proms.

Exemplo educativo

Pero máis aló dos enormes eloxios que recibiu esta presentación no Royal Albert Hall, é o debate que xerou nos medios sobre o sistema educativo neste país o que parece sorprendente.

Segundo o diario The Guardian, mentres nas rúas de Londres vai en aumento a violencia xuvenil e as cuadrillas, en Venezuela existe fai 30 anos un sistema deseñado xustamente para evitar que os mozos caian na delincuencia ou a drogadicción.

"Aquí hai leccións que se deben aprender en Gran Bretaña", di a nota, e suxire que unha iniciativa como a de "O Sistema", debería desenvolverse ao longo e ancho do país.

Doutro lado, The Independent referíndose ao concerto apunta que tamén foi un espectáculo edificante porque "moitos destes mozos poderían terminar empuñando un arma e non un instrumento musical".

"Sentímonos avergoñados ante o exemplo de Venezuela. Pero o seu exemplo irradia esperanza", recoñece o diario.

Para un público como o británico tan afeccionado á música clásica e tan sensible aos problemas das cuadrillas xuvenís, é posible que nesta oportunidade, a lección veña de América Latina.

http://www.jornada.unam.mx/ultimas/2007/08/27/el-ejemplo-que-caracas-dio-en-londres

terça-feira, agosto 28, 2007

QUE É A EXPLOTACIÓN SEXUAL COMERCIAL INFANTIL?

Guadalupe Cruz Jaimes / CIMAC

A Explotación Sexual Comercial Infantil (ESCI) é unha violación dos dereitos elementais das nenas e nenos.

Comprende o abuso sexual por parte do adulto e unha remuneración económica ou en especie, tanto para as e os menores de idade, como para terceiras persoas.

É tamén, unha forma de coerción e violencia contra a infancia e representa unha das peores formas de escravitude contemporánea.

Segundo datos de Unicef, cada ano ata dous millóns de menores de idade, nenas a maioría, son víctimas desta clase de abusos.

A Convención de Nacións Unidas contra a Delincuencia Organizada Transnacional indica que máis de 3 millóns de nenas e nenos son víctimas deste delicto no mundo, dos cales un tercio teñen entre seis meses e 14 anos de idade.

Pola súa banda, a Organización Internacional do Traballo (OIT) calcula que polo menos un millón destes menores radican en Centro e Norteamérica.

Este delicto contra a integridade da infancia é considerado a terceira actividade ilícita mundial máis rendible, pois reporta ganancias de 10 mil millóns de dólares anuais, de acordo co Instituto Nacional de Migración –Mexico- (INM).

En tanto, o Fondo de Nacións Unidas para a Protección da Infancia sinala que a pornografía infantil xera recursos por 7 mil millóns de dólares ao ano.

En México, a Fundación Nacional de Nenos Roubados e Desaparecidos estima que anualmente se extravían 20 mil menores de idade, dos cales a maioría é víctima de explotación sexual, tráfico de órganos ou, no menor dos casos, son adoptados de xeito ilegal por estranxeiros.

A clandestinidade característica desta actividade ilícita e a falta de colaboración e lexislación por parte dos gobernos dos países máis afectados, dificulta a erradicación do problema.

A explotación comercial infantil con fins sexuais involucra intereses económicos relacionados co crime organizado e ten que ver coa prostitución, a pornografía e o turismo sexual de nenas, nenos e adolescentes, atenta contra a dignidade, identidade e autoestima dos menores.

Leva, ademais, perigos físicos para as nenas e nenos que comprenden: malos tratos físicos, psicolóxico, tortura e infeccións de transmisión sexual, como VIH/SIDA e a morte nalgúns casos. As e os menores de idade que atravesaron por este abuso e atropelo de todos os seus dereitos humanos, corren o risco de converterse en agresores cando son adultos, sinalan especialistas no tema.

As nenas, nenos e adolescentes máis propensos a caer en mans do crime organizado son quen se escapan de casa, os que habitan nun fogar alleo; os que quedaron orfos, os que están en risco de perder á súa nai ou pai por enfermidade, guerra, accidentes, extravío, migración e aqueles que viven en pobreza sen a satisfacción das súas necesidades básicas.

Tamén están en risco nenas, nenos e mozos descapacitados, os que ten problemas de socialización e os que viven en situación de rúa.

Diversos organismos dedicados á prevención deste delicto recomendan que os programas estean dirixidos á poboación que está en risco de converterse en víctima do comercio sexual infantil.

A escola é un espazo adecuado para informar e aumentar a conciencia sobre esta problemática, sinalan, mediante materias escolares sobre educación sexual de acordo a cada etapa educativa.
A ESCI é unha problemática mundial, con distintas variantes: tipos de explotación sexual, de acordo ao lugar, a forma como é recrutada esta poboación e os procedementos que utilizan para retela.

http://www.cimacnoticias.com/site/s07081403-NUEVA-IDENTIDAD-Q.27322.0.html

INFANCIA, UN TERRITORIO PEDREGOSO (III)

GANAS DE MORRER


A súa cabeza é o labirinto de Creta

e el é á vez os nove mozos que se sacrifican

e o Minotauro asasino

o monstro con corpo de home e cabeza de animal.

Xa non soporta máis vivir extraviado

en corredores baleiros como a xente que frecuenta.

Dixéronlle que o labirinto non ten saída

por iso isto o das drogas e o da cervexa

que lle axudan a sentir que voa sobre os altos muros

e ve paisaxes bosques ríos e vales

pero en canto pasa o efecto volve a desesperación.

Se eu son o labirinto e as víctimas e o Minotauro

tal vez tamén son Teseo dise a si mesmo

mentres mira con mirada fixa o coitelo de aceiro.

Osvaldo Ulloa

segunda-feira, agosto 27, 2007

TRASLADO A BONAVAL DOS RESTOS DE CASTELAO

http://www.youtube.com/watch?v=nUAD5PABgs4

DIAS NACIONAIS

PORTUGAL

O Día Nacional de Portugal; “Día de Camões, de Portugal e das Comunidades Portuguesas”, é o día en que se establece a morte de Luís Vaz de Camões, un a 10 de Xuño de 1580, e é tamén o Día Nacional de Portugal.

Durante o réxime autoritario do Estado Novo de 1933 ata á Revolución dos Craves do 25 de Abril de 1974 era celebrado como o Día da Raza; a raza Portuguesa.

FRANCIA

O 14 de Xullo é o Día Nacional de Francia, en recordo da toma da famosa prisión e fortaleza da “bastilla”, cara á cal avanzou o pobo animado polos discursos dos oradores pais da Revolución. Ábrense as portas da Historia moderna que tivo na Revolución francesa o seu primeiro fito transcendental.


HESPAÑA

Legalmente, o Día da Hispanidade non alcanzou recoñecemento na Hespaña do franquismo ata 1958, cando un decreto da Presidencia do Goberno de 9 de xaneiro de 1958 estableceu: «Dada a enorme transcendencia que o 12 de Outubro significa para Hespaña e todos os pobos de América Hispana, o 12 de Outubro será festa nacional, baixo o nome de Día da Hispanidade.»

En 1981, tras a restauración borbónica e en vigor a Constitución hespañola de 1978, o Real Decreto 3217/1981, publicado no primeiro Boletín Oficial do Estado do ano 1982, referendou o doce de outubro como «Festa Nacional de Hespaña e Día da Hispanidade».

Pero en 1987 a Lei 18/1987 (BOE 241/1897, páxina 30149), aínda que ratifica (fronte a quen pretendían elevar de categoría a conmemoración do 6 de decembro, Día da Constitución de 1978) como festividade nacional de Hespaña o día asociado ao Descubrimento, e «establece o Día da Festa Nacional de Hespaña no 12 de outubro», retirando a mención ao Día da Hispanidade.

CATALUNYA

O 11 de setembro de cada ano celébrase o Día Nacional de Catalunya (a Diada Nacional de Catalunya, ou simplemente Diada en catalán), a festa de Catalunya. Con ela conmemórase a caída de Barcelona en mans das tropas borbónicas ao mando do Duque de Berwick durante a Guerra de Sucesión hespañola en 1714, tras catorce meses de sitio. Así, tamén se recorda a consecuente abolición das institucións catalanas tras a promulgación dos Decretos de Nova Planta. O Parlamento de Catalunya declarouna Festa Nacional na súa primeira lei tras o seu restablecemento, en 1980.

Dende o 2003, o acto principal da Diada é un acto institucional a cargo da Generalitat que se celebra no parque da Cidadela.

As entidades e os partidos políticos fan tradicionalmente ofrendas florais aos monumentos de Rafael Casanova e Josep Moragues, tanto en Barcelona como no resto de Catalunya. As organizacións e grupos independentistas tamén presentan ofrendas no Foso das Moreras (Fossar de lles Moreres), onde foron enterrados os defensores mortos durante o sitio da cidade.

Ao longo do día hai manifestacións, concertos e colócanse postos informativos cun cariz reivindicativo ou festivo. Moitos cidadáns colgan unha “senlleira” ou unha “estelada” no seu balcón.

EUSKALERRIA

O Aberri Eguna, en éuscaro día da patria vasca, é a festa Nacional de Euskalerria. Celébrase o Domingo de Resurrección.

A orixe do Aberri Eguna: Luís Arana, irmán de Sabino Arana, fundador do Partido Nacionalista Vasco (PNV) e pai do nacionalismo vasco, durante unha viaxe que realizaba en 1882, levaba unha insignia “fuerista” polo que un santanderino que viaxaba con el díxolle algo que cambiaría a súa vida:

"Pois mira, iso é o que non entendo ben. Se os biscaíños sodes hespañois e a vosa Patria é Hespaña, non se como queredes gozar duns foros que os demais hespañois non teñen e eludir obrigacións que a todos os hespañois deben comprender por igual ante a Patria común. Gozando dos foros non servides no exército hespañol, nin contribuídes con diñeiro ao Tesouro da Patria. Non sodes bos hespañois..."

Luís admitindo como gran verdade o manifestado polo santanderino, cuestionouse se era hespañol ou só biscaíño, considerando que a súa opción era a segunda.

Un día de 1882 comentou o seu descubrimento co seu irmán Sabino Arana, (que por aquel entón se achaba en casa convalecente de "tises" e dicíase carlista), o cal chegou á mesma conclusión. Aquel día, que Sabino Arana descubriu o nacionalismo vasco é o que conmemora o Aberri Eguna.

Segundo a tradición do PNV, a conversación entre os irmáns Arana produciuse o Domingo de Resurrección de 1882. Esta afirmación baseouse nun suposto escrito que deixou Sabino Arana no que afirmaba:

"Pero o Domingo de Resurrección de 1882, bendito o día en que coñecín á miña Patria!..."

Debido á falta de probas, moitos historiadores dubidan seriamente de que este feito ocorrese realmente un Domingo de Pascua. O primeiro Aberri Eguna convocouse en Bilbao polo Partido Nacionalista Vasco o 27 de marzo de 1932, Domingo de Resurrección.

A celebración realizouse para conmemorar o 50 aniversario do descubrimento de Arana considerado o punto de nacemento do nacionalismo vasco. Algúns historiadores cren que os líderes nacionalistas fixeron coincidir o Aberri Eguna co Domingo de Resurrección nun intento de dotar á festa dun maior simbolismo, incidindo no carácter cristián do movemento fronte ao secularismo da Segunda República Hespañola. Non hai que esquecer o simbolismo do descubrimento de Arana, considerado polos nacionalistas vascos, como a resurrección da nación vasca.

O primeiro Aberri Eguna consistiu nunha manifestación que finalizou na casa natal do fundador do partido Sabino Arana, actualmente nese mesmo solar levántase a Sabin Etxea que é a sede do partido.

Desde a derrota do nacionalismo vasco durante a guerra civil en 1937 e durante a dictadura franquista (1937-1975) foi un evento totalmente proscrito. Converteuse nunha xornada reivindicativa e de loita polas liberdades. A finais da dictadura e durante a transición foi adoptado por todos os partidos nacionalistas vascos e polos non nacionalistas de esquerdas como festa da patria vasca, ou día nacional do País Vasco. En 1978 produciuse unha histórica convocatoria conxunta que reclamou un estatuto de autonomía para o País Vasco. Tras as primeiras convocatorias conxuntas, a medida que se ía enrarecendo o ambiente político no País Vasco, estas fóronse rompendo. O PSE-PSOE deixou de celebrar o Aberri Eguna logo da edición de 1979, aínda que recuperase a festa de forma efémera cando se fusionou con Euskadiko Ezkerra en 1993.

Actualmente as convocatorias adoitan ser de carácter partidista, sendo unha festa que celebran unicamente os partidos e organizacións nacionalistas.

GALIZA

Puido ser en orixe unha celebración pagá celta reconvertida polo cristianismo. O pasado pérdese na escuridade de séculos, pero o futuro, como dicía Alexandre Bóveda en vésperas do 25 de Xullo do 1935, "...o futuro é da Terra e Noso"

"A festa maior de Galiza, a festa de todos os galegos" Castelao

Nun 25 de xullo....

Era o ano 893 cando el-rei Afonso III lle fai doazón á igrexa de Santiago da vila de Areas. No 1311, Fernando IV concédelles aos arcebispos de Santiago o señorío sobre a cidade. En 1846, A Xunta Superior do Goberno de Galiza proclámase soberana. No 1908 redáctase o Regulamento Xeral da Exposición Rexional de Productos artísticos e industriais de Galiza. En 1909 inaugúrase en Santiago a Exposición Rexional Galega. Alí exhíbense productos artísticos e industriais de Galiza.

Pero as orixes da celebración como tal desta xornada remóntanse ao 1920, ano no que as Irmandades da Fala organizan o primeiro Día de Galiza como acto de afirmación da nosa identidade colectiva.

A II Asemblea Nacionalista acorda institucionalizar o ‘Día da Patria o 25 do mes de Santiago’. Dende esta primeira convocatoria, as manifestacións organizadas para conmemorar o Día da Patria estiveron sempre condicionadas pola situación política do momento, aínda que sempre co eixo central da reivindicación dos símbolos e a identidade do país.

Nos anos 21 e 22 celébrase sen obstáculos. Con liberdade e ata con certa esperanza de renovación. Coa dictadura de Primo de Rivera os anceios vense freados e o endurecemento da política impide as celebracións ata 1931. Retoman entón as Irmandades o seu discurso sobre os valores galegos. “O Día de Galiza. O día da Nosa Fala Nacional”, así o definen.

- Non é unha festa máis para adourar un ídolo ou un fetixe...É a evocación das antigas arelas de liberdade, renovadas ao longo das centurias nos peitos fidalgos e nos nobres espíritos, Roberto Blanco Torres (A Nosa Terra, 1923)

- O Día de Galiza son todos, Lesta Meis (A Nosa Terra, 1924)

- O Día de Galiza será cando se faga a recolleita do sentimento do sacrificio, en que os homes se convirtan: de pai en patriota, de veciño: en irmán Varela do Campo (A Nosa Terra, 1922)

Son anos dunha ilusión que toma forma no Estatuto de 1936. Cúmprense agora 65 anos desa data sinalada na nosa historia. Logo, como dicía Otero Pedrayo no ano 36, "para ir vivindo convén espaciar as cousas tristes. Todas xuntas afogarían ó peito máis bravo".

O franquismo

A Guerra Civil trae moitos días de silencio, tamén para a reivindicación da patria. Paseniñamente irase recompoñendo a conciencia dende mediados de século cando se recupera a misa en galego na honra de Rosalía. Arredor dalgúns galeguistas históricos mantense vivo o facho en Compostela onde en peregrinaxe chegan os narradores e poetas da época para asistiren ao oficio de Santo Domingo de Bonaval en honor dos versos de Rosalía. En definitiva a renderlle homenaxe á voz silenciada do pobo. Na longa noite de pedra tamén as sociedades galegas na emigración manteñen acesa a convocatoria.

A finais da década dos 60, as organizacións nacionalistas comezan a convocar concentracións en Compostela o 25 de xullo.

Mais non é ata ben entrados os anos 70 cando se avanza outro chanzo. Chega a hora das reivindicacións da soberanía nacional. No lume dun réxime que esmorece e co ímpetu das cada vez máis emerxentes inquedanzas políticas do país, o que era un pequeno acto simbólico na intimidade intelectual dun grupo de amigos convértese nunha referencia para moitas gorxas con ánimo reivindicativo.

Cara finais dos 70, a celebración recibía nome diferente segundo as opcións políticas. Para o PCE ou o PSOE era o 'Día Nacional de Galiza'. O PG ou o POG estreaban a denominación de 'Día da Patria'. É no 1973 cando se empeza a utilizar o termo "Día da Patria Galega", denominación que pouco a pouco se vai consolidando e que se mantén na actualidade.

Chega a autonomía...

Dende a instauración da democracia e a promulgación do Estatuto de Autonomía, organizacións políticas e institucións públicas programan todo tipo de actividades para conmemoraren esta data. Declaracións institucionais da Xunta de Galicia e do Parlamento Galego. Bandos municipais chamando ós veciños e veciñas a celebrar o Día e a colocar a bandeira galega o mesmo 25 de xullo en rúas e balcóns. Conferencias, mítins e xornadas de confraternidade que preceden ou teñen lugar o propio día do Santiago. E por suposto, as manifestacións populares que ese mesmo día percorren as rúas de Compostela.

O Santiago matamouros ao que gababan os xornais doutras épocas por esas datas, dálle paso a outro Santiago ben diferente. Das malleiras da policía e as viaxes aos cuartelillos pasouse á evidencia e a normalidade da democracia que o converteu no que hoxe é unha festa cun significado especial: O Día da Patria.

ENQUISA DA SEMANA (34)

Respostas .

Pensa que na Galiza debera ser festivo o día 17 de Agosto (Día da Galiza Mártir) en troques do 15?

Respostas.

[80.7%] Si

[19.2%] No

[0%] Ns/Nc

quinta-feira, agosto 23, 2007

COMO LLES DOE!

Se á burguesía crioula e ao imperio dóelle imos ben

Martín Guédez

Cando se estudan os 33 artigos propostos para a Reforma Constitucional algo salta á vista con forza irresistible: todos os artigos propostos para a reforma gardan non só coherencia senón que unha vinculación imprescindible co fin último. Se nos desposuímos do fetiche burgués da democracia representativa e os seus supostos equilibrios e imos ao fondo, atopamos que a única forma de que a Comuna sexa un poder constitucional máis aló da letra é precisamente asumindo a pertinencia de toda a reforma no seu conxunto.

Como podería exercer a Comuna o poder que alí se consagra se no marco da Carta Magna a división de poderes herdada dos antigos esquemas coloniais, como os “cabildos” por exemplo, non transfiren poder á Comuna? Parafraseando con algún cambio a frase do “Libertador” pero conservando o seu espírito, poderiamos dicir que sería un poder virtual, nulo e estéril: “Chamarse xefe para non selo é a peor das desgrazas”, figurar cun poder para non exercelo a plenitude sería peor que unha desgraza, unha burla cruel e unha traizón que a si mesmo faríase o pobo.

Como se podería dar paso a seméntaa de formas de produción, distribución, apropiación e consumo de bens económicos se esta forma de propiedade non está expresamente consagrada no Libro do Pobo?, como farían as Comunas para transcender os “puntos e raias” da herdada División Político Administrativa da Nación se, por exemplo, os familiares dunha persoa que morre na poboación de Soledad deben tramitar o “papelorio” na Capital de Anzoátegui, por centos de quilómetros, tendo a Cidade Bolívar alén do río e estando totalmente articulada en todo a esa cidade?, que debe facer a Comuna cuxo desenvolvemento, cultura e relacións económico produtivas están inexorablemente abrazadas ás doutra Comuna que está noutro Municipio?, Serán os plans do Municipio A, o seu alcalde e autoridades os mesmos que os do Municipio B e os seus poderes constituídos?, Non haberemos de atopar o xeito de transcender e romper esa camisa de forza absurda?, poñamos iso en todas as actividades propias da vida comunal e veremos a impertinencia de non facer estes cambios, xa tocaremos en forma sucesiva os outros.


Deixo de último -por agora- o que máis lle doe á oligarquía nacional e os seus amos do imperio, xa o feito de que lles desbasta tanto é un signo para o noso pobo: o que eles aplaudan, malo para o pobo, non o digo eu, dicíao Xesús de Nazareth "Coidádevos do aplauso dos fariseos", é simple, o que é bo para o capitalista ou o banqueiro non pode selo para o explotado ou o que ten débedas, así de simple. Refírome á reelección continua do Presidente da República. Imos ver. Non ten dereito o pobo a exercer o seu poder soberano mediante o voto para decidir se quere que un funcionario continúe ao seu servizo? Negalo sería negar o poder soberano do pobo, hai algo máis antidemocrático que iso? Doutra banda, cal é o temor da burguesía e as súa cultura da alternatividade a todo evento?, Claro, a alternatividade a todo evento permitía que a oligarquía crioula cambiase de boneco cada cinco anos, a espera merecía a pena, se non controlaban este boneco faríano co próximo chantaxeándoo cos seus medios, non é certo?. Pregúntome: se o Presidente no exercicio do poder recibido do pobo defrauda as súas expectativas, non será este mesmo poboo o que en exercicio do seu poder substitúao?, non será que teñen infinito temor á voz do pobo?, non será que non se teñen alternativas de xustiza e igualdade que cativen a vontade do pobo?, non están admitindo a priori a impertinencia humanista das súas propostas?, non temen en realidade á conciencia dun pobo que cada día está máis esperto e non lles cederá por ningún concepto as conquistas alcanzadas nin os seus soños de igualdade e xustiza?. Entón ten razón a burguesía nacional e o imperio: O pobo votará por Chávez, non dez, nin doce senón as veces que sexa necesario mentres este encarne as súas esperanzas e permítalle ser ese instrumento sui géneris do seu total empoderamento. Teñen razón, caramba, Chávez ata o dous mil sempre!, como lles doe!


O pobo venezolano foi sacudíndose séculos de manipulación e de facernos ninguén. Este pobo cada día máis é un pobo con conciencia de clase, con conciencia histórica, un pobo cada vez máis esperto e difícil de enganar con espelliños e abelorios. Pola ignorancia foi manipulado e explotado por séculos -aínda que tamén pola forza- pero iso estáselles acabando. Imos para nove anos nos cales toda a superestrutura capitalista: Educación, Cultura, Medios de Comunicación, etc., usaron todo o seu poder para confundir e desviar o camiño deste pobo, sorprendentemente, para propios e estraños, ese mesmo pobo cada día creos menos. Unha campaña -inmoral e inmisericorde de mentiras e manipulación- como non se viu nunca en toda a historia da humanidade: sacerdotes, bispos, empresarios, académicos, especialistas, universidades de prestixio histórico, partidos, xornalistas, medios -todos a un tempo como en Fuenteovejuna- todos... foron usados con todos os ferros, pero que desesperación!, cada día senten que se falan a eles, entre eles e para eles, porque basta pisar o corazón dos nosos barrios, dos nosos campos, dos nosos pobos para ver como este pobo rise dos seus consellos.


Así que, por iso repito a miña consecuente posición respecto ao Referendo para a Reforma Constitucional, imos a non perdernos en praxes legal e carreiros; fagamos todo canto poidamos por levar a verdade ata quen sen ser oligarcas nin empresarios capitalistas aínda estean cegos; fagámolo con amor e respecto, pero centremos os nosos esforzos en afirmar e fortalecer a conciencia revolucionaria do noso pobo humilde e sinxelo, o receptor e beneficiario maior das súas propias conquistas.

VATICANO CRIA LOW COST CHARTER

“Busco a tua face, Senhor”

Vaticano cria low cost charter para transportar peregrinos pelo mundo.


O Vaticano vai lançar no próximo dia 27, o primeiro voo low-cost charter, entre Roma e Lourdes, em França, num projecto que visa transportar peregrinos para locais religiosos em todo o mundo, entre eles Fátima, em Portugal e Santiago de Compostela, na Galiza.
Apesar da companhia ainda não ter nome, os voos serão feitos nos aviões da companhia aérea italiana charter Mistral-Air, através de um acordo feito entre as duas entidades, e o interior vai estar decorado com incrições sagradas como “Busco a tua face, Senhor”.
Segundo noticiou o jornal “Hosteltur” a companhia vai introduzir outros destinos no Mundo, começando pelos mais visitados, como Fátima, em Portugal, Santiago de Compostela, na Galiza, em Espanha, Nuestra Señora de Guadalupe (México), Czestochowa (Polónia) e Terra Santa.
Em 2006, cerca de 150 milhões de peregrinos visitaram lugares sagrados no Mundo e as previsões é que este ano o número ascenda a 180 milhões, mais 20%, refere o jornal espanhol, o qual acrescenta que porta vozes do Vaticano afirmaram que o luxo não será um factor de venda e que o preços dos pacotes terá em conta o facto de quem os compra ser peregrino.

quarta-feira, agosto 22, 2007

O DOBARRISMO XA CHEGOU!!

Os grupos de pop galego piden paso, e queren entrar pola porta grande. E que mellor xeito de facelo que rendéndolle tributo ao icono do xénero no país: o ferrolán Andrés do Barro, pioneiro á hora de colar un tema no noso idioma no máis alto das listas de éxitos do estado con O Tren. Un sopro de aire fresco para a súa época, e un sopro de aire fresco no panorama musical actual, coa revisión dos seus temas máis laureados a cargo de trinta bandas da emerxente escena galega. E, da man do disco, toda unha revolución, con manifesto incluído: O Dobarrismo!

“Velaí trinta grupos emerxentes a compartir unha paixón: Andrés do Barro, en epifanía colectiva, como fito fundacional da cultura pop galega. Andrés do Barro, á marxe da turbación, e masturbación, da palabra “nostalxia” (a maior parte destes artistas non tiñan nin nacido nos anos dos seus trunfos). Andrés do Barro, referente definitivo para unha nova estética, a sonoridade dunha lingua que desde esta fin do mundo se dispón -tamén en clave pop- a facer vibrar o planeta.” Son as palabras de Xurxo Souto, capitán bravú da Terceira Revolución Musical Galega (a do propio Andrés, a Primeira, e a de Os Resentidos, a Segunda), e actualmente trobador das ondas herzianas no programa Aberto por Reformas da Radio Galega.

Projecto Mourennte, The Homens, 6pm, Niño y Pistola, Narf, Ectoplasma, Samesugas, Elodio y los Seres Queridos, Fanny + Alexander, Noveulle Cousine... trinta grupos nun dobre cd para darlle volta e berrar viva Andrés do Barro. Unha oportunidade inmellorábel para achegarse á súa obra e, ao mesmo tempo, reivindicar a dimensión do pop do século XXI feito no país. Se o legado de Andrés do Barro fora un tanto esquecido en descoidadas recompilacións de grandes éxitos, Falcatruada edita agora unha coidada e arriscada edición a partires dunha iniciativa dos propios grupos que participan no proxecto.

“Manifesto Dobarrista: un disco tributo a Andrés do Barro” inclúe ademais colaboracións coma a de Andrea Lapique, filla do cantante ferrolán, que lle recita versos ao seu pai na canción Meu Amor, de Fanny + Alexander. No libro do cedé hai, ademais, textos de homenaxe escritos pola propia Andrea, polo poeta e xornalista Daniel Salgado, e por Xurxo Souto, dos Diplomáticos de Monte Alto.


Todas estas cancións, vídeos (tanto os orixinais coma as novas propostas dos grupos anteriores), fotografías, eventos… do fenómeno dobarrista terán o seu particular punto de encontro na rede: será a web DOBARRISMO.COM, un espazo que pretende ser un lugar onde compartir a música, as vivencias e a admiración polo grande icono do pop galego que foi Andrés do Barro.






Nós xa somos dobarristas … a que esperas ti para selo?

Contacto e Entrevistas
Iñaki novoa- comunicación e prensa
Teléfono- 617.456.931
comunicacion@falcatruada.com
máis info en:
www.falcatruada.com
aregueifa.blogspot.com

NOITE DA LÚA MEIGA

O próximo sábado 25 de Agosto começa no Miradoiro do Outeiro Grande em O Viso (Redondela), a VI ediçom da NOITE DA LÚA MEIGA, organiçada pela Agrupación Folclórica Terra Meiga.

O cartel deste ano fica como segue:

Pradoiro

Treixadura – Orfeón

Tiruleque

Como remate de festa, o domingo 26, haverá actuaçons, jantar, jogos populares, e festival folclórico, todo isto desde as 12´30 da manha, e durante toda a jornada.

Se gostades da boa música e da festa, se gostades de preciosas paragens naturais, nom duvidedes!!!

Mais info. em:

ACCIÓN URXENTE

Solicitude á comunidade internacional
Pola Coordinadora Popular de Dereitos Humanos de Panamá, COPODEHUPA, e Asistencia Legal Alternativa de Panamá, ALAP
Descrición dos feitos:

1. O pasado 14 de agosto do presente ano foi asasinado a balazos o dirixente do Sindicato Único Nacional de Traballadores da Industria da Construcción , e Similares, SUNTRACS, o compañeiro Osvaldo Lorenzo Pérez, de 32 anos de idade, nas inmediacións da Empresa Norberto Odebrecht, S. A., mentres el e un grupo de compañeiros esixían o reintegro dun centenar de traballadores despedidos, por rexeitar a afiliación obrigatoria ao Sindicato da Industria da Construcción e a Perforación, controlado pola Empresa. O compañeiro Lorenzo foi ferido de morte por un disparo dun traballador contratado pola Empresa para reprimir as xustas demandas dos traballadores inxustamente despedidos. Nesta acción violenta tamén resultaron feridos e golpeados varios outros traballadores do SUNTRACS.
2. Posteriormente, o 16 de agosto do presente ano, outro incidente lamentable para o país ocorreu na Illa Viveros , sobre o Arquipélago de San Miguel, cando outro representante sindical do SUNTRACS, de nome Luigi Antonio Argüelles, de 23 anos de idade, perde a vida producto dun disparo propinado por un axente da Policía Nacional. Neste caso, un grupo de traballadores do Sindicato dirixíase á Empresa MAQTEC, S.A., de propiedade de Gustavo de la Cruz , a presentar formal resolución emitida pola Alcaldía de Balboa que ordenaba o peche da Empresa por non cumprir con disposicións municipais e, ademais, ían esixir salarios deixados de pagar pola Empresa. Os axentes policiais impedíronlle o acceso aos traballadores lanzándolle bombas lacrimóxenas e disparos de perdigóns. Neste contexto resultou asasinado o traballador Luigi Argüelles por un disparo a queimarroupa feito por un axente de Policía, e tamén foi retido o dirixente sindical Raymundo Garcés, secretario de prensa e propaganda do SUNTRACS, a quen se lle comisou un vídeo cos feitos dos incidentes ocorridos.
3. O Sindicato Único Nacional de Traballadores da Industria da Construcción, e Similares, SUNTRACS, viuse obrigado a realizar accións para facer cumprir a lei, o Código de Traballo e o respecto do dereito dos traballadores en concepto de seguridade laboral, salarios e liberdade de sindicación, entre outros. Ante estas accións emprendidas polo Sindicato, o goberno a través do Ministerio de Traballo e a Policía Nacional , tomaron unha serie de medidas represivas e de negación dos dereitos reclamados polos traballadores que impiden o labor sindical a favor dos agremiados da organización.
4. Estas medidas chegaron a individualizarse nos dirixentes Genaro López e de Saúl Méndez, secretario xeral e de organización, respectivamente, ambos da organización sindical SUNTRACS, contra quen se interpuxo unha denuncia penal con miras a proceder á súa detención, a cal é fundamentada en feitos falsamente sinalados polo señor Frederick Maire, achegado ao Partido Revolucionario Democrático, PRD, actualmente no poder.
O que demandamos con esta Acción Urxente.
Ante os feitos descritos apelamos á solidariedade internacional para que dirixan as súas demandas ao Goberno nacional e autoridades competentes en termos de:
1. Cesamento a represión, o asasinato, e a persecución xudicial e policial aos dirixentes sindicais e traballadores membros do SUNTRACS.
2. En particular, que cesen as accións xudiciais emprendidas contra os dirixentes Genaro López e Saúl Méndez e respécteselles o principio de presunción de inocencia e garántaselles o dereito á defensa, e a seguridade dos seus familiares.
3. Que se garanta o dereito á vida, a seguridade e o cumprimento da lei laboral en materia de liberdade sindical, salario e seguridade laboral.
4. Que cese a intimidación psicolóxica á poboación por parte das autoridades gobernamentais con información con supostos atentados e accións desestabilizadoras por parte das agrupacións que se opón á política do Goberno actual.
5. Realizar accións de presión nas Embaixadas de Panamá nos respectivos países en solidariedade coa loita dos traballadores da construcción do SUNTRACS e do pobo panameño, e en protesta polos asasinatos ocorridos.
Enviar notas de demandas a:

1. Martín Torrijos Espino, Presidente de la República de Panamá.
Palacios de las Garzas, Corregimiento de San Felipe
Apartado postal: Presidencia de la República , Panamá 1, República de Panamá.
Central telefónica: (507) 527-9600
Secretaría de Comunicación del Estado: (507) 527-9840 / 527-9867.
Fax (507) 7693.

2. Reynaldo Rivera, Ministro de Trabajo.

Teléfonos: (507) 560-1102, 512-1303.
Fax No. (507) 512-1153.

3. Olga Gólcher, Ministra de Gobierno y Justicia.

Teléfono: (507) 512-2005, 512-2085.
Fax No. (507) 512-6001.
Enviar copias a:

Coordinadora Popular de Derechos Humanos de Panamá, COPODEHUPA.
copodehupa@cwpanama.net
Teléfono: (507) 6697-0484.
Apartado postal No. 0816-06756.

Asistencia Legal Alternativa de Panamá, ALAP.
alap03@yahoo.es
Teléfono: (507) 223-4025.

Sindicato Unico Nacional de Trabajadores de la Industria de la Construcción , y Similares, SUNTRACS.
suntracs@yahoo.com
Teléfono: (507) 274-0727, 267-2506
Fax (507) 267-0006.

Frente Nacional por la Defensa de los Derechos Económicos y Sociales, FRENADESO
frenadeso@yahoo.com
Teléfono: (507) 225-5129.

MOVEMENTO ANTIGUERRA COHERENTE

Un movemento antiimperialista e antiguerra cohesivo non pode estar baseado soamente na mobilización do sentimento antibélico. Debe derrubar aos criminais de guerra e cuestionar o seu dereito a gobernar. Unha condición necesaria por derrubar aos gobernantes é debilitar e eventualmente desmantelar a súa campaña de propaganda.

A velocidade adquirida das grandes manifestacións antiguerra ao redor do mundo, debe ser aproveitada para establecer os fundamentos dunha rede permanente composta de decenas de miles de comités antiguerra a nivel local nas veciñanzas, lugares de traballo, parroquias, escolas, universidades, etc. É finalmente a través desta rede que a lexitimidade daqueles que «gobernan no noso nome» será desafiada.

Os movementos antibélicos e antiglobalización deben estar integrados nun só movemento mundial. As persoas deben unirse por todos os sectores, os grupos preocupados de 'un só problema' deben unir as mans nun entender común e colectivo en como a Nova Orde Mundial destrúe e empobrece.

A globalización desta loita é fundamental, requirindo un grao de solidariedade e internacionalismo inaudito na historia mundial. O sistema económico global actual aliméntase no desacordo e a división social entre e dentro dos países. A unidade no propósito e a coordinación mundial entre diversos grupos, organizacións e movementos sociais é crucial. Un compromiso común para a eliminación da pobreza e unha paz mundial duradeira débese consolidar rapidamente. Propomos interconectar a todas as redes existentes de organizacións e movementos sociais nunha soa ao fin de coordinar e sincronizar as nosas loitas en obxectivo e tempo.

Francisco Chabot - www.actuwa.org

terça-feira, agosto 21, 2007

BLOG ACTION DAY 2007


http://br.youtube.com/watch?v=WfO8mGjXoe8

segunda-feira, agosto 20, 2007

PODE O CAPITALISMO SER SUICIDA?

Leonardo Boff

A situación ambiental da Terra foi máis ou menos estable desde o neolítico, fai uns dez mil anos, como pode ser comprobado cientificamente analizando as capas de xeo do Permafrost. A gran transformación ocorreu co proceso industrial, especialmente na posguerra e co sorprendente crecemento da poboación. Anualmente empezaron a lanzarse á atmosfera miles e miles de millóns de toneladas de gases de efecto invernadoiro (dióxido de carbono, metano, óxido de nitróxeno e ozono) ata o punto de que o sistema natural xa non consegue absorbelos. Esta é a causa fundamental do arrequecemento planetario, que non sería un novo ciclo natural da Terra, senón algo inducido polas prácticas humanas.
A Organización Meteorolóxica Mundial (OMM) elaborou modelos teóricos que nos permiten facer previsións fiables. Segundo ela, desde agora ata o ano 2100 as temperaturas elevaranse entre 1,8 e 6 graos centígrados, estabilizándose ao redor dos 2-3 graos. O nivel do mar subiría de 18 a 59 centímetros. Todo iso a condición de facer desde agora fortes investimentos (preto de 460 mil millóns de dólares anuais) para estabilizar a temperatura da Terra. Sen ese empeño colectivo, desaparecerían cerca do 20-30% das especies animais e vexetais e o número de víctimas humanas podería chegar a millóns. As secas, a desertización e a salinización dos chans privarían de auga potable a case tres mil millóns de persoas, facendo aumentar en 600 millóns os que xa pasan fame. Os «refuxiados ecolóxicos» serían millóns, que non aceptarían pasivamente o veredicto de morte sobre as súas vidas e invadirían rexións máis favorables á vida.
Estas non son profecías de mal agoiro senón chamamentos a todos os que alimentan solidariedade xeracional e amor á Casa Común. Hai un obstáculo cultural grave: estamos habituados a resultados inmediatos, mentres que aquí trátase de resultados futuros, froito de accións realizadas agora. Como afirma a Carta da Terra: «as bases da seguridade mundial están ameazadas; estas tendencias son perigosas pero non inevitables». Estes perigos soamente poderán evitarse se cambiamos o modo de producción e o modelo de consumo. Esta transformación civilizada esixe a vontade política de todos os países do mundo e a colaboración sen excepción de toda a rede de empresas transnacionais e nacionais de producción, pequenas, medianas e grandes. Se algunhas empresas mundiais negásense a obrar nesta mesma dirección poderían anular os esforzos de todas as demais. Por iso, a vontade política debe ser colectiva e impositiva con prioridades ben definidas e con liñas xerais ben claras, asumidas por todos, pequenos e grandes. É unha política de salvación planetaria.
O gran risco, que moitos xa ven, está na lóxica do sistema do capital mundialmente articulado. O seu obxectivo é o maior lucro posible no menor tempo posible, coa expansión cada vez maior do seu poder, dobregando as lexislacións que limitan a súa voracidade. O capitalismo oriéntase pola competición e non pola cooperación. Ante os cambios paradigmáticos vese confrontado a este dilema: ou se autonega, mostrándose solidario co futuro da humanidade e cambia a súa lóxica e así corre o risco de ir á quebra, ou se autoafirma na súa busca de lucro, desconsiderando toda compaixón e solidariedade, pasando ata por encima de montañas de cadáveres e da Terra devastada. Moitos temen que, fiel á súa natureza de lobo voraz, o capitalismo vólvase suicida e prefira morrer e facer morrer antes que perder. Oxalá a vida supere á lóxica.

domingo, agosto 19, 2007

TUTELA LEGAL DO ARCEBISPADO COMUNICA AO POBO SALVADOREÑO E A COMUNIDADE INTERNACIONAL:

O Estado de EL Salvador négase a cumprir recomendacións de Comisión Interamericana de Dereitos Humanos e a outorgar reparacións no caso da execución extraxudicial de Monseñor Oscar Arnulfo Romero.

O pasado 19 de Xullo de 2006, a petición da Tutela Legal do Arcebispado e do Centro pola Xustiza e o Dereito Internacional (CEJIL), a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos (CIDH) convocou ao Estado salvadoreño a unha sesión de traballo, no marco do seguimento ás recomendacións ditadas pola CIDH no seu informe de fondo do 13 de abril de 2000 (Informe CIDH 37/00).

O obxecto da sesión de traballo era a de escoitar a resposta do Estado a unha proposta de reparacións presentada pola Tutela Legal do Arcebispado, polo caso da execución extraxudicial de Monseñor Romero, ocorrida o 23 de marzo de 1980.

O Estado salvadoreño aceptou coñecer unha proposta de reparacións na audiencia do 15 de outubro de 2005, na cal inaceptablemente negouse ante a CIDH a dar cumprimento ás recomendacións ditadas por esa alta instancia da Organización dos Estados Americanos (OEA), a cal responsabilizou do crime ao ex Maior Roberto d'Aubuisson e membros da súa contorna de seguridade actuando como “escuadrón da morte” e exhortou a realizar unha efectiva investigación penal, así como a anular a Lei de Amnistía de 1993, pola absoluta incompatibilidade desta coa Convención Americana sobre Dereitos Humanos (en diante a Convención).

A proposta de reparacións presentada pola Tutela Legal do Arcebispado, limitábase a reparacións morais (medidas de satisfacción e garantías de non repetición de feitos semellantes), sendo a mesma complementaria á demanda de verdade e xustiza no caso, tamén esixidas estas por a CIDH nas súas recomendacións.

As reparacións de maior relevancia, propostas ao Estado do Salvador por Tutela Legal do Arcebispado foron as seguintes:

-Acto público de recoñecemento de responsabilidade e pedido de desculpas por parte do Estado, en tanto o crime foi cometido por membros dun escuadrón da morte protexido polo Estado e algúns deles eran ata axentes estatais; así como en razón da impunidade sostida polo Estado ata a data. O acto debería consistir nun desagravio dirixido á sociedade salvadoreña e incluír expresamente un pedido de perdón aos familiares de Monseñor Romero e á comunidade católica salvadoreña no seu conxunto. O acto debería incluír, ademais, un desagravio dirixido á sociedade salvadoreña, pola participación e recoñecemento estatal á praza e monumento erixidos en homenaxe a Roberto d'Aubuisson e inaugurado polo mesmo señor Presidente Elías Antonio Saca no municipio de Antigo Cuscatlán, o pasado 21 de Xuño de 2006.

-Creación e difusión dun documental sobre a persoa e labor de Monseñor Romero e as circunstancias da súa execución. O documental debería incluír ademais unha mensaxe do Estado salvadoreño co compromiso que a práctica das execucións extraxudiciais non será tolerada no futuro, como tampouco a existencia dos escuadróns da morte.

-Inclusión do Informe No.37/00 da CIDH nos plans de estudo de historia salvadoreña de educación primaria, secundaria e universitaria. Debido á necesidade de que as novas xeracións coñezan a verdade dos feitos denunciados internacionalmente para evitar que outros semellantes repítanse.

-Creación dunha praza en memoria de Monseñor Romero, na que se realicen os actos de conmemoración á súa vida e martirio. Por canto Monseñor Romero foi unha figura central na defensa dos dereitos humanos e na loita contra a represión. Así mesmo, é un símbolo do sacrificio da Igrexa católica en prol dos menos favorecidos.

-Prohibición de homenaxes aos responsables da morte de Monseñor Romero. Sobre este punto, ter en conta que a Comisión da Verdade para El Salvador estableceu a través das súas investigacións a identidade dalgúns dos partícipes na execución de Monseñor Oscar Arnulfo Romero, sinalando expresamente ao Maior Roberto d'Aubuisson, aos capitáns Álvaro Saravia e Eduardo Ávila, así como aos civís Fernando Sagrera e Mario Molina, entre outras persoas. En razón do anterior, ningunha das persoas que participaron do asasinato de Monseñor Oscar Arnulfo Romero, debe ser obxecto de ningún tipo de recoñecemento, público nin privado, por funcionarios estatais mentres se atopen no exercicio das súas funcións; tampouco ningún funcionario estatal debería aproveitarse do seu cargo para estimular este tipo de homenaxes ou recoñecementos públicos.

Segundo informe recibido na Tutela Legal do Arcebispado polas avogadas copeticionarias de CEJIL, durante a sesión de traballo do día 19 de Xullo de 2007, o Estado de El Salvador non aceptou responsabilidade algunha no caso da execución extraxudicial de Monseñor Romero e a súa impunidade posterior; ademais, aduciu que a aplicación da Lei de Amnistía de 1993 era necesaria para o proceso de consolidación da paz e manifestaron que impulsan xestións [o Estado] ante a Santa Sé, a favor da canonización de Monseñor Romero e que o proceso seguido ante a posición adoptada polo Estado salvadoreño no caso do magnicidio do noso pastor, Monseñor Oscar Romero, relativas á proposta de reparacións morais antes descrita, a Tutela Legal do Arcebispado expresa as seguintes consideracións.

1. A posición do Estado do Salvador na sesión de traballo ante a CIDH do 19 de xullo de 2007, supón unha declaratoria expresa e deliberada de incumprir as obrigacións internacionais adquiridas ao ratificar a Convención Americana sobre Dereitos Humanos e, especificamente, de incumprir as recomendacións da CIDH ditadas no seu informe de fondo no caso de Monseñor Romero do 13 de abril de 2000, no sentido de esclarecer xudicialmente o magnicidio e anular a Lei de Amnistía de 1993.

2. A posición adoptada polo Estado do Salvador antes dita, leva o seu rexeitamento á proposta de reparacións morais (medidas de satisfacción e garantías de non repetición) presentadas por Tutela Legal do Arcebispado e CEJIL, o que supón a súa negativa a recoñecer formalmente o bo nome, liderado relixioso e moral, achegue á sociedade e defensa dos oprimidos que caracterizaron en vida ao noso pastor mártir, Monseñor Oscar Arnulfo Romero, por canto rexeitou a creación dunha praza e a realización de homenaxes ao seu nome, así como a produción dun vídeo que difunda a súa obra.

3. Igualmente a posición do Estado revela a súa intencionalidade de seguir ocultando ou terxiversando a verdade dos acontecementos sobre a execución extraxudicial de Monseñor Oscar Romero, pois negan a súa vontade de difundir os contidos do informe da CIDH que responsabilizan ao Maior Roberto d'Aubuisson como autor intelectual do magnicidio e quen utilizaría a un escuadrón da morte conformado polos integrantes da súa propia contorna de seguridade -entre eles o ex Capitán Álvaro Saravia- para perpetrar o asasinato (tales responsabilidades foron establecidas xudicialmente pola Corte Federal de Fresno California en 2004).

4. O Estado salvadoreño, por outra banda, rexeitou a proposta de rematar con todo acto de homenaxes públicas estatais en honra ao responsable do crime, Maior Roberto d'Aubuisson, polo que este rexeitamento debe entenderse como unha violación do dereito á verdade que asiste aos familiares do Arcebispo asasinado e á sociedade salvadoreña en xeral, de conformidade á obrigación de garantía dos dereitos humanos emanada do artigo 1.1 da Convención Americana. Así mesmo, esta decisión simboliza a vontade estatal de continuar coas homenaxes públicas en honra dos responsables do crime.

5. A Tutela Legal do Arcebispado rexeita a afirmación estatal con relación a que o responsable do crime foi xulgado no Salvador e trae a conta que a evidencia testemuñal agregada á causa xudicial 134/80 ante o Xulgado Cuarto do Penal de San Salvador, implicou como autores do crime tanto ao Maior Roberto d'Aubuisson como ao Capitán Álvaro Saravia, sendo anulada ilicitamente devandita proba pola inxerencia ilícita da Corte Suprema de Xustiza daquel momento, cuxos representantes excederon o mandato das súas competencias durante a tramitación dun recurso de “habeas corpus” presentado polo mesmo Saravia e impedindo a extradición deste último.

6. A Tutela Legal do Arcebispado trae a conta que a aplicación da Amnistía de 1993 ao caso de Monseñor Romero, constitúe un acto inconstitucional, de conformidade con sentenza ditada pola mesma Sala do Constitucional da Corte Suprema de Xustiza no ano 2000 (Véxase demanda de inconstitucionalidade contra a Lei de Amnistía), polo que existe a obrigación actual de declarar nulo tal acto e reabrir o proceso.

7. A Tutela Legal do Arcebispado deplora a afirmación relativa a que unha Lei que anula arbitrariamente ás vítimas e libera absolutamente de responsabilidade a criminais de lesa humanidade (como a Lei de Amnistía de 1993), é consubstancial ao proceso de paz salvadoreño, pois pola contra, dita lei, rifada coa moral e a xuridicidade, se ha erixida como o impedimento máis grande á reconciliación da familia salvadoreña. Pola contra, os Acordos de México estableceron a conformación da Comisión da Verdade e os Acordos de Chapultepec consagraron o principio de superación da impunidade, mediante o cal as Partes recoñeceron a necesidade da aplicación exemplarizante da xustiza en casos de graves violacións aos dereitos humanos ocorridos durante o conflito armado, como o asasinato de Monseñor Romero (Capítulo II, número 5, Acordos de Chapultepec).

8. Tutela Legal do Arcebispado recorda que o proceso internacional seguido ante a CIDH, presentado pola Dra. María Julia Hernández e un familiar de Monseñor Romero, foi impulsado polo noso recordado Arcebispo de San Salvador, Monseñor Arturo Rivera Damas, incansable promotor do proceso de canonización de Monseñor Romero e cuxa obra neste sentido foi plenamente asumida tamén polo Señor Arcebispo de San Salvador na actualidade, Monseñor Fernando Sáenz Lacalle.

9. A Tutela Legal do Arcebispado fai un chamado ao Estado de EL Salvador, para que garde respecto ao proceso de canonización seguido no caso de Monseñor Oscar Romero e abstéñase de presentar indebidamente como xestións “políticas”, os actos de tramitación de denuncias ou seguimento de informes ventilados ante as altas instancias xurídicas da OEA creadas pola Convención Americana de Dereitos Humanos, pois tales accións forman parte de procedementos xurídicos de protección internacional, completamente apolíticos, independentes e plenamente respectuosos dos procesos xurídicos propios da institucionalizade da Igrexa católica.

Dado en El Salvador, aos vinte días do mes de xullo de dous mil sete.

Lic. Ovidio Mauricio González


Director da Tutela Legal do Arcebispado

sábado, agosto 18, 2007

XXX ROMAXE DE CRENTES GALEGOS

Romaxe e Igrexa (Editorial)

Revista IRIMIA 747


Os tempos e o pensamento dominante foron cambiando tan lenta e sutilmente que a penas o percibimos. A Romaxe segue máis ou menos onde estaba, bebendo do espírito post-conciliar e dun renacer á galeguidade dun conxunto de cristiáns e cristiás de Galicia que tomaron en serio que a Igrexa é asemblea do pobo de Deus e que a razón de ser da Igrexa non é ela mesma, senón a causa de Xesús, iso que el chamaba Reinado de Deus. E non dun deus calquera.

Á luz daquel impulso para que a Igrexa se sentise “íntima e realmente solidaria do xénero humano e da súa historia”, de experiencias como os Coloquios, da letra dos documentos emanados do Concilio Pastoral de Galicia, das cartas pastorais de Monseñor Araújo, etc., o fenómeno da Romaxe é algo inocente, moderado, mesmo considerado folclórico e conservador polos máis avanzados. Pero o que cambiou, entre tanto, foi a atmosfera da institución eclesiástica. Xa non quedan taranconianos, comentaba alguén recentemente. E pode ser certo. Entre o bispado foise facendo sitio a mediocridade, o pánico á laicidade, a nostalxia do nacional-catolicismo, a falta de independencia de criterio, o seguidismo da dereita política, o medo a Roma e, o que é máis triste, a perder o garavanzo e a cruz peitoral. Esa minoría dominante, encoraxada polos aires vaticanos, fai enmudecer calquera outra voz entre os bispos e impón a súa teima de dividir a sociedade en perfectos e imperfectos, invitándonos a escoller un bando. E se hai que escoller, a cousa ten pouca dúbida desde unha sensibilidade cristiá. A Romaxe mantén o seu curso: experimentar outra forma de celebración, explorar novos símbolos para expresar e celebrar a fe, facelo desde o agradecemento por esta terra, este pobo, esta fala. A Romaxe desenvolve o Concilio Pastoral de Galicia, abre camiños e tende pontes. É dos poucos espazos onde os imperfectos poden celebrar a fe en Xesús, sen sentirse condenados de antemán polo poder do Templo.

http://www.vieiros.com/nova/60395/editorial-747-romaxe-e-igrexa