domingo, setembro 30, 2007

O MORRAZO RENDE HOMENAXE AO ESCRITOR BERNARDINO GRAÑA

Ou escritor cangués Bernardino Graña foi homenaxeado cunha serie de actos celebrados vos o tres últimos días con motivo do seu 75 cumpre anos. Onte tivo lugar a presentación dun libro sobre a súa obra publicado por Xerais e editado por Heitor Mera á que asistiu ou chamado poeta do mar. Bernardino Graña amosouse «felicísimo» polo recoñecemento.

Á presentación do libro asistiron ou presidente de Xerais, o editor e o concelleiro de Cultura cangués. Inclúe once traballos que, segundo fixo constar Bragado, constitúen un percorrido pola biografía humana e literaria de Bernardino Graña. É, a xuízo do director de Xerais, unha dás achegas máis completas ao escritor.

Ten traballos críticos dá súa obra feitos por Xosé María Álvarez Cáccamo, por Xosé Manuel Millán, que ademais de escritor é alcalde de Moaña, por Díaz-Peterson, Alfonso Becerra, María Navarro, Paula Fernández , Daniel González e Heitor Mera.

Comeza cos saúdos dá alcaldesa de cangas e o edil de Cultura e remata con apartacións de Anxo Angueira, Carlos Solla, Elvira Ribeiro, Lucía Novás, Xoán Xosé Abella, ou fotógrafo Fran Herbello e ou pintor Camilo Camaño.

Bernardino Graña, aínda que máis coñecido como poeta, é un «escritor total», en palabras de Bragado, quen lembrou que abordou de xeito pioneiro o teatro e tamén a literatura infantil e xuvenil, o relato curto e a novela. Agora, aos 75 anos, «mantén todo o seu púo e unha nova enerxía» para seguir escribindo, engadiu Bragado.

Bragado anunciou a próxima publicación dun novo poemario de Bernardino Graña, unha compilación de catro pezas de teatro súas e unha nova novela.

O homenaxeado falou dá súa obra, especialmente dá teatral. «Teño moi boa sorte de ter este homenaxe, un homenaxe de Cangas para min, pero teño moi mala sorte co teatro. Iso é o que fai que teña unha peza para adultos gardada nunha gabeta», dixo.

Definiuse como un utópico. «Mantéñome na utopía -afirmou, non sen certa sorna- de que neste século XXI haxa ou que nos prometeran non século XX: menos traballo e máis tempo para ler. Espero que cheguen as semanas de catro días e o resto, para descansar, durmir e tamén ler. Nos anos cincuenta nos dicían que non ía ser necesario traballar tanto, porque viñan as máquinas, os robots e que os xaponeses estaban dálle que dálle».

A homenaxe incluíu unha chea de actos que culminaron onte á noite cun concerto e un recital poético non auditorio cangués.

http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2007/09/30/0003_6186255.htm

O “CHE” VOLVE GAÑAR OUTRO COMBATE

HÉCTOR ARTURO

Lean ben este nome: Mario Terán. Mañá ninguén o recordará, como xa lle ocorreu fai catro décadas, cando o converteron en noticia. Pero agora só pídolles que polo menos por un instante graven ben este nome nas memorias, para que ninguén esqueza e todos xulguemos.

O fillo deste señor presentouse no xornal "El Deber", de Santa Cruz, en Bolivia, co rogo de que publicasen unha nota de agradecemento aos médicos cubanos que devolveran a vista ao seu ancián pai, tras intervilo cirurxicamente de cataratas, mediante a Operación Milagre, un verdadeiro milagre.

O pai deste boliviano agradecido é Mario Terán. Aos que temos máis idade, poida que o nome sóenos de telo escoitado antes. Os mozos quizais xamais escoitaran falar del.

Mario Terán foi o suboficial que asasinou ao Comandante Ernesto “Che” Guevara o 9 de Outubro de 1967, na Escuelita de la Higuera.

Ao recibir a orde dos seus xefes, tivo que acudir ao alcol para encherse de valor e poder cumprila. El mesmo narrou despois á prensa que tremía como unha folla ante aquel home a quen naquel momento viu "grande, moi grande, enorme".

“Che”, ferido e desarmado, sentado no piso de terra da humilde Escuelita, observouno vacilante e medorento, e tivo toda a coraxe que lle faltaba ao seu asasino para abrirse a raída camisa verdeoliveira, descubrirse o peito e gritarlle: "Non tremas máis e dispara aquí, que vas matar a un home".

O suboficial Mario Terán, cumprindo ordes dos Xenerais René Barrientos e Alfredo Ovando, da Casa Branca e da CIA, disparou sen saber que as feridas mortais abrían ocos xunto a aquel corazón para que continuase marcando a hora dos fornos.

“Che” nin sequera pechou os seus ollos logo de morto, para seguir acusando ao seu asasino.

Mario Terán, agora, non tivo que pagar un só centavo por ser operado de cataratas por médicos cubanos nun hospital doado por Cuba e inaugurado polo presidente Evo Morales, en Santa Cruz.

Ancián xa, poderá volver apreciar as cores do ceo e da selva, gozar o sorriso dos seus netos e presenciar partidos de fútbol. Pero seguramente xamais será capaz de ver a diferenza entre as ideas que o levaron a asasinar a un home a sangue frío e as deste home, que ordenaba aos médicos da súa guerrilla que atendesen por igual aos seus compañeiros de armas que aos soldados inimigos feridos, como sempre o fixeron en Bolivia, do mesmo xeito que antes fíxoo nas montañas da Serra Mestra, por ordes estritas do Comandante en Xefe Fidel Castro.

Recorden ben este nome: Mario Terán, un home educado na idea de matar que volve ver grazas aos médicos seguidores das ideas da súa vítima.

A catro décadas de que Mario Terán intentase co seu crime destruír un soño e unha idea, “Che” volve gañar outro combate. E continúa en campaña.

*Enviado por correo electrónico.

sábado, setembro 29, 2007

APOIE OS MANIFESTANTES DE MIARNMAR/BIRMẴNIA

O protestos na Birmânia estão se alargando, a resposta internacional está se formando – e os generais aa Birmânia estão entrando em pânico. A junta militar de Mianmar proibiu reuniões de 5 ou mais pessoas e enviou milhares de tropas para controlar as ruas – mas os monges e manifestantes continuam a marchar. Oficiais desesperados bateram, lançaram gás lacrimogéneo, e dispararam sobre os seus co-cidadãos. Há noticias de que 5 monges foram atingidos pelos disparos em Rangun.

As proximas 36 horas são cruciais. Precisamos de uma medida decisiva para prevenir um massacre como o de 1988. A situação em Mianmar gerou tamanha revolta internacional que já gerou mais de 200 mil assinaturas de 192 paises tornando se a nossa maior petição global de emergência. Por favor, clique no link abaixo para assinar, depois envie este e-mail para todos que você conhece. Todos os dias, nós enviaremos a petição atualizada ao governo Chinês e ao conselho de segurança da ONU.

Estamos pedindo para que as grandes potências da ONU, sobretudo a China que tem relações económicas com a ditadura militar de Mianmar, apliquem uma pressão decisiva para parar a violência, e depois ajudem a mediar uma transição pacífica para a democracia.

Se eles falham, os massacres serão súbitos.Os manifestante declararam que não vão recuar. O povo de Mianmar mostrou sua coragem. As cenas enchem as nossas televisões – agora o mundo tem de agir.

ASINE AQUI E AGORA

sexta-feira, setembro 28, 2007

PERSECUCIÓN POLÍTICA DO POETA CHILENO OSVALDO ULLOA SÁNCHEZ

O poeta chileno Osvaldo Ulloa Sánchez está sendo obxecto dunha persecución política no interior do país. O poeta Ulloa loitou no terreo dos Dereitos Humanos e desde a súa escritura contra a ditadura de Pinochet e agora contra o modelo neoliberal. O acoso a Ulloa no pasado significoulle a relegación, o cárcere e a tortura. Está incluído na lista do informe Valech. A súa casa foi achandada pola CNI e cremos que a persecución de hoxe débese aos textos onde denuncia a tortura e os axentes que buscan a impunidade non só a Ulloa están amedrentando. Hai varios dirixentes que colocaron recursos de amparo. Tamén cremos que se debe en que nas súas obras Ulloa asume unha posición cristiá progresista.

RITMOS DISTINTOS, GALIZA E EUSKADI

Cada país ten as súas especificidades nacionais e os seus proprios ritmos e os de Euskadi son distintos aos de Galiza.

O Bloque Nacionalista Galego sitúa no ámbito da "normalidade democrática" o anuncio feito hoxe polo lehendakari Ibarretxe de realización dun referendo en Outubro de 2008 e, nese sentido, quer expresar o seu máis escrupuloso respeito polo "dereito das institucións bascas a procurar as súas proprias vías de aprofundamento no autogoberno".

O BNG insta a todas as forzas políticas a que valoren con mesura esta iniciativa e a que a contemplen como unha proposta democrática que xorde dunha institución lexítima, o Goberno basco, no ámbito do desenvolvimento das súas proprias faculdades.

Para o BNG, é o momento para o diálogo e non é o momento para que algunha forza política estatal intente tirar réditos partidarios através da axitación e a confrontación.

Esta é unha proposta feita en función da dinámica social e política de Euskadi e son as forzas políticas bascas as que, en primeiro termo, deben xulgala. Cada país ten as súas especificidades nacionais e os seus proprios ritmos e os de Euskadi son distintos aos de Galiza.

SEXO E PODER NA IGREXA

Fausto Antonio Ramírez.

Os dereitos dos cristiáns dentro da Igrexa non son coincidentes cos dereitos humanos universais.
É máis, resulta contradictorio que a Igrexa comprométase coa súa palabra e a súa presenza en organismos sociais e institucionais a garantir a salvagarda dos dereitos do home e, pola contra, desprece aínda os dereitos dos seus fillos que viven e traballan na Igrexa e para a Igrexa.
A primeira vista, dá a impresión de que o novo Código de Dereito Canónico incorpora o avance de certas liberdades modernas. Pero, trala súa formulación, conclúe con expresións parecidas a esta: “salvagardando a debida submisión ao maxisterio da Igrexa”.
Isto ocorre cando se fala da liberdade dos teólogos para a investigación; ou das facultades concedidas aos laicos, pero que automaticamente quedan recortadas pola declarada monopolización exclusiva dos clérigos; ou a ausencia de instancias eclesiais que garantan o dereito a un xuízo xusto en caso de litixio.
Sobre este último punto, detéñome a subliñar o xeito na que son instruídas as causas abertas pola Congregación para a Doutrina da Fe en contra de certos teólogos, cando son requiridos para un “exame das súas doutrinas”.
Durante todo o procedemento disciplinar, o acusado non ten dereito a apelar, nin a defenderse. A acusación é en firme e só cabe que se retracte e se non o fai impónselle o silencio, tanto para exercer o seu dereito á liberdade de cátedra, ou para publicar as súas investigacións.
Un dereito inalienable en toda sociedade moderna, libre e democrática é a da elección dos seus gobernantes. Na Igrexa, este dereito, como é a elección de bispos, queda substituído pola imposición unilateral do Nuncio Apostólico.
Entendo ben que liberdade cristiá e comuñón eclesial deban ir unidas, pero isto non ten nada que ver cos métodos empregados na Igrexa para o nomeamento de bispos, que non considera en ningún modo a participación e opinión da comunidade diocesana.
A lista poderiamos seguir alargándoa fixándonos nos dereitos dos homes fronte ao das mulleres. Aínda que neste campo as diferencias fóronse limando co tempo, aínda quedan parcelas estrictamente masculinas nas que as mulleres non poden nin asomar o nariz.
Outra das moitas tarefas pendentes é a do acceso ao sacerdocio dos homes homosexuais, sobre os que ultimamente se declarou o veto explícito. Que terá que ver a velocidade co touciño?
Do mesmo xeito, segue vixente a prohibición expresa de que ningún membro do clero poida acceder a un cargo político, coma se a inserción da Igrexa no mundo civil supuxese unha ameaza para a sociedade ou a mesma Igrexa.
En definitiva, a Igrexa é inconsecuente á hora de defender os dereitos humanos universais e ao mesmo tempo restrinxir os dereitos dos cristiáns ata límites insostibles.
Todo o problema dimana do exercicio monárquico co que a Igrexa segue exercendo o poder, -poder que, por certo, desde o Evanxeo deberíase comprender como un servizo-.
O poder monárquico da Igrexa non admite organismos de control, exércese de xeito indivisa, sen opinión pública, e sen posibilidade de contenciosos administrativos. Sobre os xuízos da Igrexa xa falamos e quedou clara a indefensión de calquera acusado, pola violación da forma en cada unha das súas diferentes fases.
Ata este momento, non existe un documento oficial das autoridades eclesiásticas aceptando publicamente o texto da Declaración Universal dos Dereitos Humanos establecida por Nacións Unidas en 1948, e comprometéndose a pola en práctica.
En certa medida comprendo a súa negativa, porque iso levaríaa a aceptar: a igualdade entre homes e mulleres, a liberdade de expresión e de ensino sen limitacións, a garantía de xuízos equitativos, a participación dos seus membros na elección dos responsables que deben exercer o poder, a posibilidade de disentir sen a ameaza da exclusión, e outros tantos dereitos máis.
A miúdo teño a impresión, -que é máis unha convicción-, de que poder e sexualidade na Igrexa van da man. Resulta chocante que as cuestións máis espiñentas sobre as que o Pobo de Deus pide unha maior apertura da Igrexa concéntrense nestes tres puntos: o celibato dos curas, os métodos anticonceptivos non naturais, a ordenación da muller, e a plena aceptación das relacións homosexuais.
En definitiva, trátase da forma subrepticia que ten a Igrexa de controlar ao conxunto dos seus membros, -formen parte ou non da xerarquía católica-, e isto nada ten que ver cos Dereitos Humanos, por iso este tema, ata hoxe en día, segue sendo intocable.

quinta-feira, setembro 27, 2007

GALIZA NA FEIRA INTERNACIONAL DO LIBRO DE URUGUAI

A CONSELLERÍA DE CULTURA PARTICIPA POR PRIMEIRA VEZ NA FEIRA INTERNACIONAL DO LIBRO DE URUGUAI, QUE DÁ COMEZO MAÑÁ EN MONTEVIDEO
Dentro das actividades programadas haberá recitais, actuacións musicais, a presentación do libro “Relato dun emigrante” de Manuel Losa, e unha mesa redonda arredor da figura do poeta “El Viejo Pancho”, natural de Ribadeo

A Consellaría de Cultura e Deporte participará na 30 edición da Feira do Libro de Uruguai, que dá comezo mañá e se desenvolverá ata o vindeiro 7 de outubro na cidade de Montevideo. Deste xeito Galiza estará presente por primeira vez na feira sendo o único país non americano que contará cun espazo propio na mesma, cun stand no que exhibirá a súa producción editorial.

Así mesmo, a Consellaría, en colaboración co Patronato da Cultura Galega de Montevideo, organizou diversas actividades que se desenvolverán ao longo da Feira, dirixidas á divulgación das nosas letras no país uruguaio e contando con personalidades do mundo da cultura galega de Uruguay.

Na xornada inaugural terá lugar a presentación do libro “Relato dun emigrante”, do editor e libreiro Manuel Losa. O acto desenvolverase ás 19:00 horas no Salón Vermello da Intendencia, a cargo de Élida Abal Santorum, profesora de Lingua e Literatura Galega e membro do CEGAL. Ao remate da presentación, o grupo de pandereteiras e gaiteiros do Centro Val Miñor ofrecerá unha actuación musical.

O venres, membros do Patronato da Cultura Galega procederán á lectura pública de obras de Castelao, ás 18:00 horas no Salón Exterior da Feira. Para a xornada seguinte está programado un recital e concerto de homenaxe á poesía galega, coa participación da cantante Cristina Fernández, que terá lugar no Salón Azul da Intendencia, entre as 20:00 e as 21:00 horas.

O luns, o escultor José Villaverde e o xornalista Mané de Gulfar encargaranse de presentar unha lectura poética da man do actor Andrés Pazos, que recitará poemas galegos publicados na revista uruguaia “La Tertulia”. O acto desenvolverase no Salón Exterior da Feira, ás 19:00 horas.

Por último, na xornada que precede ao peche da Feira, o sábado 6, organizarase unha mesa redonda sobre a figura do poeta José Alonso y Trelles, “El Viejo Pancho. Este autor xa fora lembrado nunhas xornadas celebradas hai poucos días en Ribadeo, o seu pobo natal, que pretenderon explorar os vínculos culturais entre Galiza e Uruguai a través da súa figura e en conmemoración do 150 aniversario do seu nacemento.

Na mesa, que dará comezo ás 17:00 horas no Salón Exterior da Feira, e presidida polo Director da Biblioteca Nacional de Uruguai Tomás de Mattos, intervirán Alicia Torres, profesora da Universidade de Uruguai, para falar sobre o inmigrante galego na literatura uruguaia; e o profesor Nicolás Gropp, que ofrecerá un relatorio sobre os artigos de prensa do poeta. Pola súa banda, a profesora María de Los Ángeles González Briz colaborará no coloquio cunha intervención sobre migración e arraigo na obra de José Alonso y Trelles. Ao remate, o grupo de Danza Criola do Patronato da Cultura Galega ofrecerá unha actuación.
PROGRAMA ACTOS 30 FEIRA INTERNACIONAL DO LIBRO DE URUGUAY
27 de setembro-7 de Outubro
Luns a venres de 9 a 20 hs
Sábado e domingo de 14 a 22hs
Coorganiza: Patronato da Cultura Galega de Montevideo

XOVES 27 DE SETEMBRO

19.00hs: Presentación do libro "Relato de un emigrante" do editor e libreiro Manuel Losa. Presenta: Elida Abal Santórum, Leitora de Lingua e Literatura Galega do CEGAL.

Lugar: Salon Vermello da Intendencia

Actuación do grupo de pandereteiras e gaiteiros do Centro Val Miñor

VENRES 28 DE SETEMBRO

18.00hs: Leitura pública de obras de Castelao a cargo de membros do Patronato da Cultura Galega

Lugar: Salon Exterior da Feira do Libro, Esplanada da Intendencia

SABADO 29 DE SETEMBRO

20-21.00hs: Recital e concerto de homenaxe á Poesia Galega coa actuación da cantante Cristina Fernández e músicos

Presenta: Patronato da Cultura Galega

Lugar: Salón Azul da Intendencia

LUNS 1 DE OUTUBRO

19.00hs: Recital dos poemas galegos publicados na Revista uruguaia "La Tertulia" a cargo do actor Andrés Pazos.

Presentan: José Villaverde, escultor e Mané de Gulfar, xornalista.

Lugar: Salon Exterior da Feira do Libro, Esplanada da Intendencia

SABADO 6 OUTUBRO

17.00hs: Mesa redonda sobre a figura do escritor natural de Ribadeo José Alonso y Trelles "El Viejo Pancho".
Ponentes:
Presentación: Sr. Tomás de Mattos, Director da Biblioteca Nacional de Uruguay e representante do Patronato.
Alicia Torres, Profesora da Universidade da República do Uruguai co título : "O inmigrante galego na literatura uruguaia-Configuracions e Representacions".
Nicolás Gropp, Profesor da Universidade da ROU, "Os artigos de prensa de circunstancias de José Alonso y Trelles".
Maria de los Angeles González Briz, Profesora da Universidade da República: "Migración e arraigo na obra de José Alonso Y Trelles".

Actuación do grupo de Danza Criola do Patronato da Cultura Galega.

Lugar: Salon Exterior da Feira do Libro, Esplanada da Intendencia.

PAZ PARA DARFUR

Infernos de sangue en Sudán
onde a morte ten unha soberanía bastarda
os mortos repartidos polas rúas
son as pegadas que deixa ao pasar o odio e a vergoña.
Desde Sudán o sangue derramado aluma
como fogueira que fixesen uns sobreviventes
pedindo auxilio paz no medio do xenocidio.
Hai ollos de nenos africanos que quedan abertos
como unha porta despois que son asasinados
e os asasinos fan do crime o seu pasatempo
mentres o mundo mira para o lado mira na Tv
o partido de fútbol o concurso de belezas.
E se o teu e eu fósemos habitantes de Darfur
entón non fariamos poesía esconderiámonos
tremendo nos nosos choros calados
para que non nos delatasen ante os criminais.
Se Sudán queda tan lonxe porque entón
vexo aos mortos avanzar nunha caravana
que vai ao exilio e escoito as súas voces claramente
e miro o terror nos seus rostros coma se miráseme
no espello. Ai Darfur e ai deste mundo
que permite que broten flores negras regadas con sangue.
O horror chámase Darfur en calquera idioma
e a morte chámase Darfur
e tamén a crueldade e a tortura.
O refacho da metralla non non sae da Tv
do entretido filme de guerra o refacho
sae de Darfur e é unha música macabra
que avanza como unha onda de odio e terror.
Paz para Darfur Paz para Darfur
grítannos os nosos irmáns
e non recordan que a Morte non ten descanso.

Osvaldo Ulloa Sánchez

A PALABRA DE HONRA DUN XENERAL

Viñan co seu trote miúdo, trote de cans que emprenden unha "carreiriña de can". Baixaban dos montes, marchaban polos camiños de ferro e as corredoiras, corrían polos vales. Levaban paos e escopetas. Non sabían o que lles pasaba. Era unha febre nova. Por primeira vez na historia, o labrego armábase para combater por unha fórmula política. Algo inusitado. A República arrincábaos da negrura da escuridade antiga e; por ela, pola República, o pacífico campesiño facía "xuntanzas" nos lugares e nos casais e congregábase nas aldeas.
Todos os homes bos. Todos os homes válidos. Non eran os ricos, pero tamén moitos ricos coa riqueza dunha "leira" máis, dun monte máis. Todos, menos os curas, os curiais e os prestamistas. Viñan cara a Ponteareas os da Caniza e Salvaterra. Viñan cara a Mondariz os da Montaña. Os de Redondela, O Porriño e Lavadores atopábanse ás entradas de Vigo. Os do Val Miñor ían cara a Teis. Acudían os de Matamá e A Ramallosa, os de Baiona e A Garda, os de Coruxo e Covelo... Os de Tui, en Tui. Os da Mariña dirixíanse cara Ferrol e A Coruña. Buscaban os de Lugo quen os mandase, e en Ourense e Valdeorras, botábanse aos camiños.
Gritaban as mulleres:
-Acabade con eles!
E outros dicían:
-Darlle viño os homes!
Tantos anos de penas e traballos. Tantas dores e tantas emigracións en loita coa miseria, traer a República que puxera a morrer os censos, levar o voto ás urnas contra a vontade dos caciques nas eleccións do 16 de febreiro... E que os ameazasen de novo coas esposas e a mordaza das servidumes!
-Non, non! Ai, raios!
En Mondariz había un home, Luís Soto. Na súa casa de Vilanova dos Infantes, preto de Celanova, os seus pais, para envialo á escola, pasaban fame. Era mestre. Sabía cousas: ensinar aos rapaces, falar aos labregos, contar e explicar, acender luces nos apousentos escuros do pensamento campesiño. Podía vivir nunha vila grande ou nunha capital. Estivo na Arxentina e volveu á terra e ao pobo, porque a súa alma de galego e de mestre levábao cara ao home do campo necesitado de estímulo, de consello e de axuda... Luís Soto é un mozo da mellor madeira, de cabeza forte, cun candor de raparigo nos ollos e a malicia necesaria detrás deles, e logo, cunha paixón sempre encarecida pola causa do seu pobo e de todos os pobos.
Luís Soto exercía o maxisterio nunha escola de Mondariz, onde brotan as augas que curan a diabetes. Boas augas! E cun balneario de primeira. Quen non bebeu auga de Mondariz? Non fai falta ter diabetes para bebela. Fóra de Mondariz, é auga de ricos. En Mondariz están os mananciais e pódese beber un vaso sen que che cobren por el.
O cacique de Mondariz chamábase Rodríguez Fornos, un médico. Nunca houbo eleccións en Mondariz. Rodríguez Fornos daba os votos ao seu candidato; tíñaos nunha lista que gardaba na mesa do seu despacho. Bastáballe abrir o caixón da mesa para facer un concelleiro ou un alcalde ou axudar a fabricar un deputado. O 16 de febreiro de 1936, rompeu ese costume. Triunfou a Fronte Popular e co triunfo robusteceuse a autoridade de Luís Soto, que prometera aos campesiños: "Imos derrotar ao cacique e non nos pasará nada". Luís Soto foi elixido presidente da Fronte Popular, e o día 18 de xullo, ao decatarse pola radio da sublevación dos militares, telefonou ao Gobernador civil: -Conte vostede co campesiñado de Mondariz.
-O de África está sufocado -contestou o Gobernador.
O día 19, Soto volveu chamar a Pontevedra:
-Señor Gobernador, vou concentrar aos campesiños desta comarca.
-Non faga vostede iso; mándeos para as súas casas.
O inferno instálase na Península e Soto telefona novamente:
-Os campesiños baixaron das montañas, con escopetas e concentreinos na praza do Concello.
-Mire vostede, Soto -replica o Gobernador-, a orde miña de que os campesiños regresen ás súas casas non é unha opinión persoal senón unha orde do Goberno, co que acabo de falar. Se vostede non obedece, atéñase ás consecuencias.
Soto prefire aterse ás consecuencias. O seu pelo, que se lle adianta como unha viseira sobre a fronte, fíxose máis viseira. Mentres os camiños que descenden cara á conca do Miño resoaban cos pasos dos labregos en marcha, a Fronte Popular e a Casa do Pobo de Vigo premian ao Gobernador militar, Felipe Sánchez. Este non regateou as garantías verbais; deu todas as que lle pediron e mandou vinte e cinco fusís á Casa do Pobo por si se producía unha agresión falanxista. Que engano! Ao Gobernador militar interesáballe que a xente entrase ao traballo o día 20, data elixida para a declaración do estado de guerra. A xente deixouse enganar e os obreiros fixeron o que quería Felipe Sánchez: entrar ao traballo. Ao mesmo tempo, na capital da provincia, os rebeldes desenvolvían unha acción paralela. O Gobernador civil, Gonzalo Acosta, dicía:
-O xeneral deume a súa palabra de honra de non sublevarse.
-E cre vostede na palabra de honra do xeneral máis que na deste sarxento -replicou Bóveda.
O sarxento acababa de fuxirse do cuartel e traía a noticia de que as tropas estaban acuarteladas. Alexandre Bóveda achábase no Goberno civil. O que se ía a ventilar non era o problema da terra nin da miseria do labrego, senón a vida mesma dese labrego e a vida libre de Galiza.
-Arme vostede ao pobo e lánceo contra os cuarteis.
Facía varios días que o Capitán de Gardas de Asalto, Juan Rico González, propuxera a Gonzalo Acosta a detención dos xefes militares e dos elementos civís que conspiraban con eles. Exactamente, o 16 de xullo, o Xefe das Forzas de Asalto da provincia descubriu os preparativos facciosos na guarnición de artillería e dentro do cuartel da Benemérita.
-Vostede, Capitán, ve visións! -burlouse o Gobernador-. Non hai nada diso, e eu non me atrevo a tomar unha medida desa natureza.
Gonzalo Acosta temeu que Rico González fixese o que el non facía e enviouno o 17 a Vigo, onde o Capitán tiña desprazada unha sección das súas forzas. Díxose que en Galiza non houbo xefes. Na capital da provincia de Pontevedra houbo dúas: Alexandre Bóveda e o Capitán Rico. Os dous loitaron. Morreron os dous. Eran homes con mans capaces de alcanzar a victoria e de retela. Un triste Gobernador civil, inspirado, mal inspirado, por Madrid, empuxounos á catástrofe, e el seguiunos sen decatarse.
O Capitán Rico regresou a Pontevedra o 18 e púxose en contacto coa Fronte Popular. Convocouse unha reunión das mocidades Socialistas Unificadas e dos partidos de esquerda. Rico arengounos e proporcionoulles as armas da garda municipal e as sobrantes do cuartel de Asalto. Desautorizado por Gonzalo Acosta, o Capitán interveu as comunicacións telefónicas. Á noitiña, deuse a orde de folga. O Xeneral Igrexas, de Artillería, chamou a Rico ao seu despacho. -Non podo obedecer senón ao Gobernador - contestou o Capitán-. Considero, ademais, que o acuartelamento das tropas non é conforme coas disposicións dictadas por Madrid.

-Todos os dirixentes da Fronte Popular áchanse no Goberno civil. Bóveda dirixe a palabra á xente congregada fronte ao edificio. Prevé o que vai suceder. Mediu as tres dimensións do inimigo e cunha emoción fonda arríncase a voz da garganta para invitar á loita.
Gonzalo Acosta desolábase:
-Que pensarán de min en Madrid, de onde me din que non se sobresalte aos militares?
La escuadra la mandan los cabos. Manuel D. Benavides. Ediciones Roca. México 1976. (reimpresión do orixinal de 1944).

quarta-feira, setembro 26, 2007

SOS: A SERRA DA GROBA

Como xa saberedes, sobre a Serra da Groba pesa unha ameaza.

Unha máis das que ultimamente caen sobre este Val Miñor : O proxecto de instalación dun parque eólico que destruiría ese espazo natural e cultural.

(Toda a información en www.salvemosmonteferro.org e www.sosgroba.com )

Por ese motivo, este venres 29 de setembro realizaremos un marabilloso

Roteiro nocturno máxico e reivindicativo

Partirá da Cruz de Pao (cemiterio neolítico) para rematar na Laxe Cruzada, un petróglifo que contén o labirinto gravado máis grande de Europa, sobre o que queren chantar dous muíños aeroxeradores.

O paseo estará guiado e comentado polo arqueólogo Xosé Lois Vilar, e á luz indirecta das lanternas veremos (mellor que de día) numerosos petróglifos ó longo do percorrido e aprenderemos un pouco máis dos valores que esa Serra da Groba atesoura.

Como moitos de nós non coñecemos o lugar de partida temos acordados varios puntos de encontro previos para que, os que saben, nos guíen.

Citamos aquí os dous principais:

Praia de Santa Marta (Baiona) Hora 19:45

Chan da Lagoa (despois da Virxe da Roca) Hora 20:00

A marcha a pé comezará na Cruz de Pau ás 20:30 e durará aproximadamente dúas horas (ida e volta). Non reviste dificultade, pero recomendamos levar calzado adecuado e roupa de abrigo.

Para máis información chamade ó 647965193

O PARLAMENTO APROBA UNHA INICIATIVA DO BNG PARA QUE A SANIDADE PÚBLICA FINANCIE O TRATAMENTO DE REASIGNACIÓN DE SEXO

A deputada do BNG Ana Pontón vén de defender no pleno do Parlamento unha proposición non de lei, aprobada cos votos a favor dos grupos que sustentan o goberno e a abstención do PP, na que se insta a incluír no catálogo de prestacións sanitarias da Seguridade Social todo o tratamento preciso para a reasignación de sexo.

A iniciativa nacionalista propón, asemade, que exista un tratamento interdisciplinar que inclúa o tratamento psicolóxico, endocrino, cirúrxico e psicoterapéutico, “coa finalidade de que no Sergas se realice todo o proceso de reasignación de sexo”.

A deputada do BNG dixo na súa intervención que “falar de transexualidade é falar de discriminación” e asegurou que a aprobación desta iniciativa “non é unha cuestión de números, senón de dereitos, de xustiza e de dignididade humana”.

Asi, no seu discurso, Pontón describíu a situación pola que pasan as persoas transexuais, que en algúns países mesmo padecen persecución policial, asasinatos e tortura e puntualizou que no Estado español, “malia recoñecer que houbo avances, segue a haber unha falta de recoñecemento de dereitos sociais”.

Ana Pontón lembrou o traballo feito polo Bloque Nacionalista Galego “en apoio ás demandas das persoas transexuais” e lamentou que a maioría existente até hai ben pouco “non permitise que se dera o recoñecemento debido e perpetuase a exclusión social”.

Ausencia de autonomía financeira

A portavoz nacionalista en materia de Igualdade, lamentou que a ausencia de autonomía financeira impida que a sanidade galega poida sufragar os gastos sen o visto bo do goberno estatal e por iso insistíu na importancia de que este proceso se inclía “no catálogo de prestacións sanitarias da Seguridade Social”.

Tal e como apuntou a parlamentar, este gasto “é perfectamente asumíbel polo erario público, xa que non implicaría un incremento substancial do gasto” e lembrou que a demanda é “limitada, se temos en conta a poboación á que pode atender”.

A imposibilidade de sufragar este proceso está a converter a transexualidade “nun problema de clase, porque só poden sufragar o gasto as persoas con alto poder adquisitivo, o que acarrea en algúns casos, consecuencias dramáticas para as persoas que non poden levar adiante o proceso, como automutilación ou o suicidio”.

Eliminar estereotipos

Asemade, Pontón destacou outro dos puntos da iniciativa que incide na importancia de “eliminar os estereotipos e levar adiante accións normalizadoras”.

Asi, a deputada describíu a situación de discriminación e “rexeitamento” que viven as persoas transexuais que fai que só nun 9% dos casos se queden a vivir na súa residencia anterior e só o 5% manteñan o seu emprego.

No seu turno de réplica, a deputada nacionalista lamentou o “espectáculo bochornoso” que as persoas de asociacións en defensa dos dereitos de homosexuais, transexuais e bisexuais tiveron que presenzar no pleno e criticou a intervención da representante do PP a quen lle botou en cara que “sempre están a favor de que non haxa discriminación, pero logo sempre están en contra de avances concretos”.

Pontón lembrou a postura mantida polo PP ao longo dos últimos anos sobre este tema e rescatou unha iniciativa do BNG que foi rexeitada no Parlamento, ademais de facer mención ás aseveracións vexatorias do ex presidente do goberno galego, Manuel Fraga, sobre o colectivo homosexual, transexual e bisexual.

DEUS PEDIULLE QUE INVADISE IRAQ

Os mortos ben mortos están e só hai que enterralos. A bondade pon as balas e a maldade achega a caluga.
Rafael F. Navarro / Kaos en la Red
”Esta é unha guerra entre o ben e o mal” dixo Bush referíndose á guerra de Iraq.
O home é ante todo un buscador de si mesmo. A interrogante reflexiva fai do humano unha profundidade onde furgar continuamente para atoparse con novas preguntas..

E nestas aparece Bush e identifícanos co ben ou o mal. Deus pediulle que invadise Iraq e Deus, como Aznar, esixiu unha definición: ou comigo e contra Iraq ou con Iraq e contra min. E a humanidade brotada desta esixencia dividiuse en dúas: os bos e os malos. Quedaba así resolta a indagación do home sobre si mesmo. Non vale a pena seguir na procura con que a filosofía desafiou á humanidade. Estes Moisés visionarios resolvéronnos o que facer humano máis orixinal.
Miles de mortos situados no eixo do mal morreron. E a conciencia dos que estamos no termo municipal do ben, tranquila, gloriosa e decidida a seguir coa súa cruzada de extinción. Deus está da nosa parte porque non cabe dúbida de que Deus é “neocon”, de dereitas e votante de Bush e Aznar. Aválao o silencio cómplice dunha Igrexa preocupada polo amor homosexual, polo latín como resurrección lingüística ou a educación para a cidadanía como blasfemia contra os dereitos humanos. Os mortos ben mortos están e só hai que enterralos. A bondade pon as balas e a maldade achega a caluga.
Pero un pregúntase: a que bando pertencen os soldados americanos, ingleses ou hespañois mortos? A munición debería ter rebotado cando fixo contacto cos seus corpos novos. Pertencían á banda da bondade. Para evitar o choro das noivas, a dor das nais, a sangría dos pais. Pero aí están. Solidarios coa morte de iraquís con noivas, con nais, con pais. Seres despenados da historia, esmagados pola tolemia duns mandatarios criminais, sanguinarios, ávidos de petróleo e inimigos dos recunchos da historia.
Todos ímonos afacendo a tanta morte acumulada. Estamos saturados de morte e xa non impactan as bombas de acio, a ilegalidade desa matanza. Os nenos fixéronllenos esquecemento. E esquecemento o fame, os hospitais, a desesperación dun home que perdeu toda a súa familia.
Bush segue empeñado en resucitar o imperio. Aznar pasea unha chequeira gloriosa esperando o autógrafo de Murdoch. E Blair é un alto representante da Unión Europea.
Seguen estando os malos esperando quenda nos grandes almacéns da morte e quedamos os bos sacando brillo á conciencia defensora dos valores de occidente.
Os dereitos humanos celébranse en latín para que ninguén entenda o seu contido e o gregoriano balancease nas palmeiras de mitras pontificias.

POR QUE AÍNDA NON ME COMPREI UN DVD

Eduardo Galéano

O que me pasa é que non consigo andar polo mundo tirando cousas e cambiándoas polo modelo seguinte só porque a alguén se lle ocorre agregarlle unha función ou achicalo un pouco.

Non fai tanto coa miña muller lavabamos os cueiros dos nenos. Colgabámolos na corda xunto a outra roupa; pasabámolo ferro, dobrabámolos e preparabámolos para que os volvesen a ensuciar. E eles, os nosos bebés, so fixeron crecer e tiveron os seus propios fillos encargáronse de tirar todo pola borda (incluíndo os cueiros). Entregáronse inescrupulosamente aos desbotables!
Si, xa o sei. Á nosa xeración sempre lle custou tirar. Nin os refugallos resultáronnos moi desbotables! E así andamos polas rúas gardando os mocos no peto e as graxas nos panos de secala louza. E as nosas irmás e noivas arranxábansellas como podían con algodóns para enfrontar mes a mes a súa fertilidade.

Nooo! Eu non digo que iso era mellor. O que digo é que nalgún momento distraínme, caínme do mundo e agora non sei por onde se entra. O máis probable é que o de agora estea ben, iso non o discuto.

O que pasa é que non consigo cambiar o equipo de música unha vez por ano, o celular cada tres meses ou o monitor da computadora todos os Nadais.

Gardo os vasos desbotables! Lavo as luvas de látex que eran para usar unha soa vez! Gardo como un vello ridículo as bandexiñas de espuma plástica dos polos! Os cubertos de plástico conviven cos de aceiro inoxidable no caixón dos cubertos! É que veño dun tempo no que as cousas comprábanse para toda a vida. É máis! comprábanse para a vida dos que viñan despois! A xente herdaba reloxos de parede, xogos de copas, fiambreiras de tecido e ata baldes e cuspideiras de louza. E resulta que no noso non tan longo matrimonio, tivemos máis cociñas que as que había en todo o barrio na miña infancia e cambiamos de neveira tres veces.

Estannos amolando! Eu descubrinos. Fano adrede!! Todo rompe, gástase, oxidase, crébase ou consómese ao pouco tempo para que teñamos que cambialo. Nada reparase. O obsoleto é de fábrica.

Onde están os zapateiros arranxando as medias solas das Nike? Alguén viu a algún colchoeiro ventilando somieres casa por casa?

Quen arranxa os coitelos eléctricos? O afiador ou o electricista? Haberá teflón para os chatarreiros ou asentos de avións para os tapiceiros?
Todo tírase, todo refúgase e mentres tanto producimos máis e máis lixo. O outro día lin que se produciu máis lixo nos últimos 40 anos que en toda a historia da humanidade. O que teña menos de 40 anos non vai crer isto: Cando eu era neno pola miña casa non pasaba o camión do lixo!! Xúroo!! E teño menos de xx anos! Todos os refugallos eran orgánicos e ían parar ao galiñeiro, aos patos ou aos coellos (e non estou falando do século XVII). Non existía o plástico nin o nilon.

A goma só a viamos nas rodas dos autos e as que non estaban rodando queimabámolas en San Xoán. Os poucos refugallos que non comían os animais, servían de abono ou se queimaban.

De por aí veño eu. E non é que sexa mellor. É que non é fácil para un pobre tipo ao que educaron no 'garde e garde que algunha vez pode servir para algo' pasarse ao 'compre e tire que xa vén o modelo novo'.

A miña cabeza non resiste tanto. Agora os meus parentes e os fillos dos meus amigos non só cambian de celular unha vez por semana, senón que ademais cambian o número, a dirección electrónica e ata a dirección real. E a min preparáronme para vivir co mesmo número, a mesma muller, a mesma casa e o mesmo nome (e vaia se era un nome como para cambialo).

Educáronme para gardar todo. Toooodo!!! O que servía e o que non. Porque algún día as cousas podían volver servir. Dabámoslle crédito a todo.

Si, xa o sei, tivemos un gran problema: nunca nos explicaron que cousas podíannos servir e que cousas non. E no afán de gardar (porque eramos de facer caso) gardamos ata o embigo do noso primeiro fillo, o dente do segundo, os cartafoles do xardín de infantes e non se como non gardamos a primeira caquiña.Como queren que entenda a esa xente que se desprende do seu celular aos poucos meses de compralo?

En casa tiñamos un moble con catro caixóns. O primeiro caixón era para os manteis e os panos de cociña, o segundo para os cubertos e o terceiro e o cuarto para todo o que non fose mantel nin cuberto.
E gardabamos. Como gardabamos!! Tooooodo gardabámolo!!
Gardabamos as chapiñas dos refrescos! Como para que?! Faciamos felpudos para pór diante da porta para quitarnos o barro. Dobradas e enganchadas a unha piola convertíanse en cortinas para os bares. Ao terminar as clases sacabámoslle a cortiza, as martelabamos e cravabámolas nunha táboa para facer os instrumentos para a festa de fin de ano da escola. Tooodo gardabamos! As cousas que usabamos: mantillas de farois, rolos para rizalo cabelo e agullas de “primus”.
E as cousas que nunca usariamos. Botóns que perdían ás súas camisas e carretes que quedaban sen fío íanse amontoando no terceiro e no cuarto caixón.
Partes de lapis que algún día podiamos volver precisar. Tubiños de plástico sen a tinta, tubiños de tinta sen o plástico, capuchón sen o lapis, lapis sen o capuchón.
Acendedores sen gas ou acendedores que perdían o resorte. Resortes que perdían ao seu acendedor.Cando o mundo espremíase o cerebro para inventar acendedores que se tiraban ao terminar o seu ciclo, inventabamos a recarga dos acendedores descartables.E as Gillette -ata partidas á metade- convertíanse en saca puntas por todo o ciclo escolar. E os nosos caixóns gardaban as chaveciñas das latas de sardiñas ou do “corned beef”, polas dúbidas que algunha lata viñese sen a súa chave. E as pilas! As pilas das primeiras Spica pasaban do conxelador ao teito da casa. Porque non sabiamos ben se había que darlles calor ou frío para que vivisen un pouco máis. Non nos resignabamos a que se terminase a súa vida útil, non podiamos crer que algo vivise menos que un xasmín.
As cousas non eran desbotables. Eran gardables.
Os diarios!! Servían para todo: para facer plantas para as botas de goma, para pór no piso os días de choiva e por sobre todas as cousas para envolver As veces que nos decatabamos dalgún resultado lendo o diario pegado ao anaco de carne!
E gardabamos o papel prateado dos chocolates e dos cigarros para facer adornos para o Nadal e as páxinas do almanaque para facer cadros e os contagotas dos remedios por se algún medicamento non traía o contagotas e as caixas de zapatos que se converteron nos primeiros álbums de fotos. E as caixas de cigarros Richmond volvíanse cintos e pousa manteis e os frasquiños das inxeccións con tapiñas de goma amontoábanse vaia saber con que intención, e os mazos de naipes reutilizábanse aínda que faltase algunha, coa inscrición a man nunha sota de espada que dicía 'este é un 4 de bastos'.
Os caixóns gardaban cachos esquerdos broches e o ganchiño de metal. Ao tempo albergaban só cachos dereitos que esperaban a súa outra metade para converterse outra vez nun broche.
Eu sei o que nos pasaba: custábanos moito declarar a morte dos nosos obxectos. Así como hoxe as novas xeracións deciden 'matalos' con so que aparenten que deixan de servir, aqueles tempos eran de non declarar morto a nada. Nin a Walt Disney.
E cando nos venderon xeados en copiñas cuxa tapa convertese en base e dixéronnos: 'Cómase o xeado e despois tire a copiña', nós dixemos que si, pero, minga que a iamos a tirar! Puxémolas a vivir no estante dos vasos e das copas.
As latas de chícharos e de pavías volvéronse macetas e ata teléfonos. As primeiras botellas de plástico transformáronse en adornos de dubidosa beleza. As caixas de ovos convertéronse en depósitos de acuarelas, as primeiras latas de cervexa en portalapis e as cortizas esperaron atoparse cunha botella.
E mórdome para non facer un paralelo entre os valores que se refugan e os que preservabamos.
Ah¡ Non o vou a facer!
Mórrome por dicir que hoxe non só os electrodomésticos son desbotables; que tamén o matrimonio e ata a amizade é descartable.
Pero non cometerei a imprudencia de comparar obxectos con persoas.
Mórdome para non falar da identidade que se vai perdendo, da memoria colectiva que se vai tirando, do pasado efémero. Non o vou a facer.
Non vou mesturar os temas, non vou dicir que ao perenne volvérono caduco e ao caduco fixérono perenne.
Non vou dicir que aos anciáns decláraselles a morte nada mais empezan a fallar nas súas funcións, que os cónxuxes cámbianse por modelos máis novos, que ás persoas que lles falta algunha función discrimináselles ou que valoran máis aos lindos, con brillo e glamour.
Isto só é unha crónica que fala de cueiros e de celulares.
Pola contra, se mesturásemos as cousas, tería que exporme seriamente entregar á bruxa como parte de pago dunha señora con menos quilómetros e algunha función nova.
Pero eu son lento para transitar este mundo da reposición e corro o risco de que a bruxa gáñeme de man e sexa eu o entregado.
Ata aquí.

A.V.E.: VIGO - OPORTO

Secretária de Estado dos Transportes e a alta velocidade entre Porto e Vigo:
Linha “não é financeiramente viável”

A secretária de Estado dos Transportes, Ana Paula Vitorino, disse ontem que a linha de alta velocidade Porto-Vigo “não é financeiramente sustentável”, motivo pelo qual as características técnicas da linha vão ser “inferiores”.

Ana Paula Vitorino, que falava durante uma audição na comissão parlamentar de Obras Públicas, Transportes e Comunicações, disse que a linha de alta velocidade Porto-Vigo, a única para a qual não foi apresentado o modelo de negócio, “não é sustentável do ponto de vista financeiro”, o que justificou a adopção de características técnicas “inferiores” para aquela ligação. Assim, conforme explicou a secretária de Estado, a velocidade projecto para a linha Porto-Vigo, que deverá estar operacional em 2013, passou dos 350 para os 250 quilómetros por hora e ficou definido que seria uma linha mista, por se considerar que esta opção beneficiaria “o tecido económico do Norte do país” e de modo a poder “atingir o limiar de sustentabilidade”.

Ana Paula Vitorino disse ainda que para “garantir o limiar de sustentabilidade”, numa primeira fase, será utilizada a linha convencional Porto-Braga, já existente. Quanto à ligação da linha de alta velocidade ao aeroporto Sá Carneiro, no Porto, a governante garantiu que a conexão será assegurada, afirmando que a RAVE está a estudar o “melhor traçado, em termos de tempo e percurso”, estando em aberto duas hipóteses: a utilização da linha do Minho, já existente, ou a construção de uma linha nova. 7,1 mil milhões de euros é o último valor dado pelo Governo para o custo do projecto de alta velocidade em Portugal.

APOIE OS MANIFESTANTES DE MIARNMAR/BIRMẴNIA

Depois de décadas de uma ditadura militar repressiva, o povo de Mianmar está se manifestando - e eles precisam da nossa ajuda. Monges budistas deram início a uma marcha pacífica que vem ganhando o apoio de toda a população do país. O número de manifestantes já chega a 100.000 em mais de 25 cidades.

Na última manifestação contra a ditadura em 1988 o governo militar massacrou milhares de pessoas. Não podemos deixar isso acontecer de novo, precisamos e podemos defender os manifestantes. Vamos enviar uma mensagem ao Conselho de Segurança da ONU incluindo a China, o principal apoiador do regime em Mianmar, assim com toda a mídia presente no encontro da ONU essa semana.

Para o Presidente Hu Jintao e o Conselho de Segurança da ONU: Nós nos colocamos em apoio aos cidadãos de Mianmar em seu direito de manifestar-se pacificamente. Demandamos uma oposição a qualquer repressão violenta aos manifestantes e o apoio a uma reconciliação genuína que restaure a democracia em Mianmar. Como líderes mundiais vocês deverão assumir sua responsabilidade e prevenir qualquer derramamento de sangue.

COMUNICADO DOS GUERRILLEIROS ANTIFRANQUISTAS Á OPINIÓN PÚBLICA

O colectivo de guerrilleiros solicitou a todos os gobernos democráticos de Hespaña desde fai máis de vinte anos o seu recoñecemento xurídico e a anulación de todos os procesos polos que foron condenados e levados a presidio ou fusilados os compañeiros no monte e no chairo ou as cidades.

Non podemos aceptar, como así dixemos en pasados anos, un simple recoñecemento moral sen verdadeiras consecuencias sociais, xurídicas e políticas, porque iso permitiría manter o silencio de quen seguen pactando unha Lei da Memoria que se sustenta no esquecemento ante os crimes do franquismo. Os miles de executados, desaparecidos, torturados, exiliados e encarcerados esíxennos reclamar de tódolos poderes públicos un recoñecemento xurídico e unha anulación dos consellos de guerra e outros xuízos ilegais que permita á sociedade recoñecerse nos cidadáns que loitaron polas súas liberdades e estender a todos os cidadáns a dignidade e a honorabilidade de quen resistimos ao fascismo.

Vemos con esperanza o feito de que se multipliquen ano tras ano os actos de homenaxe aos guerrilleiros asasinados por aquela garda civil ou a brigada político-social, ou mortos en combate, e que desde múltiples instancias dedíquense estudios e públicos debates á nosa loita, pero cremos que estas homenaxes, eses estudios e debates só adquirirían todo o seu contido se sabemos recordar con claridade o momento no que aqueles feitos aconteceron, porque é moi sinxelo conformarse con nostalxias e homenaxes testemuñais sen enfrontarse á crúa realidade, e naqueles terribles anos os guerrilleiros dixemos que aqueles que quedasen con vida loitariamos ata o final polo noso recoñecemento e por dar a coñecer á sociedade o significado daquela resistencia ao fascismo.

Os guerrilleiros antifranquistas sabiamos que para resistir a dictadura e restaurar a República necesitábase un Exército Guerrilleiro, e que esta forza armada había de estar identificada completamente co pobo e que era imposible logralo se non se facía un labor cultural ampla con todos os seus compoñentes. Os guerrilleiros sabiamos que necesitabamos un Exército que debía ser capaz e disciplinado pero ademais ao que chegasen todos os aspectos da cultura.

Ese Exército Guerrilleiro que se forxou no fragor dunha loita na que se defenderon a independencia e a liberdade á conta da vida dos mellores fillos de Hespaña, quixo ser un Exército, non para a guerra, senón para a salvagarda da paz, da liberdade e da xustiza.

Nós, que defendemos a cultura do pobo e que aprendemos a loitar co fusil e o libro, non queremos permitir que baixo a escusa de labor cultural ou científica se terxiverse a nosa realidade actual, marxinándonos en actos públicos aos que se nos quere levar como figuras decorativas e non como cidadáns en loita polos nosos dereitos, e especialmente polo noso dereito inalienable á verdade histórica. Por todo iso, porque seguimos demandando a todos os colectivos sociais que loitan pola xustiza, a paz e a cultura, e especialmente pola memoria histórica, que apoien e adhíranse ao recoñecemento xurídico dos guerrilleiros, reafirmámonos nas nosas posicións de non acudir a homenaxes que baixo o pretexto de xornadas científicas ou culturais baleiran de contido social a memoria histórica e prescinden da realidade do non recoñecemento dos dereitos das víctimas do franquismo, actos celebrados en santuarios, que máis se aproximan a xornadas festivas que a xornadas reivindicativas dos nosos dereitos. E que parecen ás veces realizarse máis ben en prol de vantaxes académicas ou en apoio de posibles pactos que seguen traizoando a nobre causa da nosa memoria.

Consideramos que os actos que se convocaron na localidade, histórica para nós, de Santa Cruz de Moya, o próximo día 7 de outubro, representan un intento de usurpar a nosa memoria, e xa que logo manifestamos a nosa decisión de non asistir aos mesmos mentres non constitúan actos de reivindicación real da dignidade da nosa loita e de denuncia do esquecemento que os actuais gobernos da Hespaña democrática teñen do noso lugar na historia.

Dedicamos un emocionado recordo aos nosos compañeiros falecidos recentemente: Manuel Zapico, Julián Antonio Ramírez, Eduard Pons Prades, Benjamín Louro e José Moreno Salazar.

Este comunicado foi asinado polos seguintes guerrilleiros antifranquistas:
Esperanza Martínez " Sole" (AGLA y AGE), Amada Martínez "Rosita" (AGLA y AGE), Angelita Martínez (AGLA y AGE), José Murillo Murillo "Comandante Ríos" (Agrupación Guerrillera de Sierra Morena, Córdoba. AGE), Francisco Martínez López "Quico" (Agrupación Guerrilleira de León-Galiza. AGE), Jesús de Cos Borbolla "Pablo" (Agrupación Guerrillera Cántabro-Astur. AGE), Felipe Matarranz "Lobo" (Agrupación Guerrillera Cántabro-Astur. AGE), Gerardo Antón Garrido "Pinto" (Agrupación Guerrillera de Extremadura, Cáceres. AGE), Miguel Padial (Agrupación Guerrillera de Granada. AGE).

AGE. (ARCHIVO GUERRA Y EXILIO)
Constituída o 24 de marzo de 1997 co nº de rexistro nº 162.452
APARTADO DE CORREOS 13.083. 28080 MADRID
TELF. 607 79 82 92
E-MAIL correoage@nodo50.org
E-MAIL age@derechos.org
WEB. http://www.nodo50. org/age

segunda-feira, setembro 24, 2007

INFANCIA, UN TERRITORIO PEDREGOSO (V)

A UN NENO ESMOLEIRO


Teño medo de ser ti

de que esta noite escura e fría de inverno

sexa un espello e que ao estar mirándoche

estéame mirándome eu mesmo.

Dáme medo o fame e o frío

as dúas caras do demo

onde se reflicte o mal.

Teño medo de non saber pensar

en ser case animal puro instinto de supervivencia

matar para comer durmir na rúa

de lonxe parecer un vulto de lixo

e de cerca sentir que un cheira a lixo.

Teño medo de ser ti

de vivir algo que non é vida nin morte

de ter máis de desperdicio que de persoa

de ser un branco para un “escuadrón da morte”.

Teño medo de ser ti e dígocho sen palabras

coa mirada e ti respóndesme cun raio

que cheo de violencia entérrase na miña mente.


OSVALDO ULLOA

RELAÇẴO COM A GALIZA GANHA MAIOR EXPRESSẴO ENTRE JOVENS DO NORTE DE PORTUGAL.

Jovens do Norte de Portugal e da Galiza vão reforçar as suas relações em iniciativas conjuntas. Esta é uma das conclusões do Seminário Transfronteiriço, ontem no IPJ.
Luís M. Fernandes / CORREIO DO MINHO
Os jovens do Norte de Portugal e da Galiza manifestaram-se ontem disponíveis para o desenvolvimento de iniciativas conjuntas. Esta é uma das conclusões do Seminário Transfronteiriço — Agente Europeu da Mobilidade que, ao princípio da tarde de ontem, encerrou nas instalações do Instituto Português da Juventude (IPJ), nesta cidade (Braga).
As palavras finais foram para a coordenadora galega da Oficina de Información Europea para Xoves e responsável pelo Projecto Mobilitas, Pilar del Oro Sáez, para o ex-director da Delegação de Braga do IPJ e agora director da recém-criada Agência Nacional para a Gestão do Programa Juventude em Acção, Pompeu Marins, e para o director Regional Norte daquele instituto, Vítor Dias.
Na sua intervenção, Pilar Sáez, depois de enaltecer Pompeu Martins e Vítor Dias, destacou o facto de a zona Norte portuguesa ser aquela que mantém com a Galiza maior intercâmbio. Incentivou depois os jovens das duas regiões vizinhas, participantes neste seminário e que iniciam uma nova etapa da sua vida. E não deixou de expressar o quanto encanta à Galiza esta proximidade e relacionamento com o Norte português de que se deve tirar partido.
Pompeu sublinhou os aspectos positivos da cooperação transfronteiriça, apontando Pilar Sáez como a personalidade com capacidade de liderar uma euro-região Norte de Portugal-Galiza, fundamentando a opção. Para Vítor Dias, este seminário transfronteiriço de dois dias constituiu o culminar de uma acção de formação visando a formação jovens do Norte de Portugal e da Galiza.
“Dos ensinamentos que se retiram deste encontro regista-se a constatação de que os jovens estão também disponíveis para fazerem coisas conjuntas”.
Elas são duas re-giões cuja “proximidade é histórica e que é preciso aprofundar. E, concerteza, que juntos podemos conseguir mais coisas até do ponto de vista da empregabilidade e da formação profissional”. disse.

domingo, setembro 23, 2007

TAJ MAHAL: UNHA HISTORIA DE AMOR

Choraba un alma namorada
bágoas, dor, pena, choro
un corazón entoa o seu triste canto
unha man, cansada, tras a súa fiestra pechada

Alí desde o seu palacio, desde a súa fiestra admira aquela bágoa branca
poesía feita arte, arte que a paixón arrinca
para ti, a miña amada, a miña esposa, a miña alma irmá


... e é que o Taj Mahal é iso: poesía feita arte, un canto ao amor, unha obra sublime que só un alma namorada sería capaz de ofrecer ao mundo. Alí, xusto sobre o pórtico de entrada, pódense ler uns versos do C
orán que describen o paraíso, que che dan unha idea do que nos imos a atopar e do que imos sentir; como palabras máxicas, aquel portón de bronce descubriranos un “palacio de perlas rodeado de xardíns”.

Non hai nada máis profundo para calquera viaxeiro que sentar nun dos bancos que hai por todo o Xardín do Paraíso e admirar a silueta do impresionante Mausoleo recortada sobre un ceo limpo, que aos poucos se tingue de rosa á noitiña, mentres de fondo, nos arredores do Templo, na cidade, en Agra, unha pequena localidade situada ao norte da India, no Estado de Uttar Pradesh, oíumos os cánticos e as oracións propias destas xentes. E así, mentres admiramos a soberbia perfección de todo o conxunto; a sua simetría; os estanques que, como unha chave dourada e perfecta, abren o camiño cara ao templo de mármore, entre flores de lotos que flotan sobre as súas augas, a nosa mente vaga absorta, solitaria, esquecida de tanto turista como nos rodea, e rememoramos case con bágoas nos ollos a triste historia do emperador Sha Jahan.

Sha Jahan coñeceu á súa amada Arjumand nun bazar onde esta vendía cristais. Admirado pola súa beleza non foi capaz de dirixirlle a palabra nun primeiro momento; perseguidos polos exércitos do seu pai, o Emperador, por culpa desa relación, tras dúas esposas e cinco anos desde aquel primeiro encontro, uníronse en matrimonio. Arjumand pasou a ser coñecida como Mumtaz Mahal, “a elixida do palacio”. Durante anos foron unha parella namorada, que vivían o un polo outro; ela era o seu acompañante fiel en todas as súas campañas; el colmábaa de agasallos, de detalles, de flores, de diamantes. Tras a morte do emperador Jehangir, Sha Jahan ocupou o trono. Dous anos máis tarde, en 1630, sobreveu a traxedia...

Alí, sentado naquel banco, cos últimos raios de sol reflectíndose naquela obra de arte, mentres a miña mirada dirixíase cara á silueta que se perfilaba nas augas do estanque, imaxineime a secuencia final... en plena campaña militar en Burhanpur, ao novo emperador avisáronlle de que o 13º parto da súa esposa complicábase. Sha Jahan corría desesperado cara á súa tenda, co tempo xusto de collerlle a man e darlle o seu último adeus. O emperador xa non volveu ser o mesmo. Recluíuse no Forte Vermello, na beira esquerda do rio Yamuna, e alí pasou, encerrado polo seu fillo, os últimos anos da súa vida, abandonando o Imperio en mans dos seus sucesores. Fronte ao Forte, visible desde todas as súas fiestras, e alén do río, mandou construír o máis impresionante Mausoleo que xamais mente humana puidese concibir. Os mellores construtores, os mellores obreiros, as mellores xoias, as mellores pedras... todo era pouco para o lugar de repouso da súa amada; ata, desviouse o Yamuna para que o Taj Mahal puidese reflectirse nas súas augas. E alí, tras dúas décadas de construción, no 1648, foi enterrada a súa amada Mumtaz Mahal. E alí, xunto a ela, foi enterrado anos despois o propio emperador para que repousasen sempre xuntos eternamente.

Amodo, triste por unha banda, impresionado polo outro, alegre por cumprir o soño de calquera viaxeiro, paseei polos seus xardíns, tan simétricos, tan coloridos, tan naturais. Coma se dun manxar tratásese, deixei para o final aquela obra de arte. E alí, tras subir os primeiros chanzos de acceso, xa de cerca, o Mausoleo fíxose máis inmenso, máis impresionante. Algo que che atrae, unha forza que che leva a querer tocar coa túa propia man o mármore e descubrir que non é un soño nin un espellismo. E absorto admiras as moitas xoias que se atopan incrustadas na súa fachada: lapislázuli, xaspe, malaquitas, turquesas, cornalinas... No seu interior, desgraciadamente, a verdadeira cámara onde xacen ambos, non se pode visitar; só se puiden visitar unha primeira cámara funeraria, moi grande, con cristaleiras que xogan coas cores dos raios de sol que por ela entran. Dentro, a visita é curta, e é que o soño verdadeiro, a imaxe que sempre recordaremos está no exterior... lentamente dirixo os meus pasos cara ás aforas do conxunto, bordeando o estanque... alí ao final do estanque, xiro a miña mirada atrás e dedico aqueles últimos minutos a admirar o Taj Mahal unha vez máis... a ver como o sol empeza a ocultarse tras a súa cúpula, tras as súas torres...


http://locuraviajes.com/blog/taj-mahal-una-historia-de-amor/

REM - Everybody Hurts

http://br.youtube.com/watch?v=DEJEHpukeDQ