sábado, outubro 20, 2007

GALIZA SOSEGO "TAMEN" PECHA

GALIZA SOSEGO (GzS) PECHA

COMUNICADO

Galiza Sosego (GzS), avergonzados por facernos eco do peche de ADUANEIROS SEM FRONTEIRAS, e tras ler as declaracións da poetisa, decide solidarizarse con esta e pechar en sinal de protesta pola inxente cantidade de infamias e calumnias gratuítas que ten que soportar e que rulan pola rede.

Non te preocupes filla, Galiza Sosego (GzS) caracterizase sempre por estar ao lado dos mais desfavorecidos e agora esta contigo.

Por a vergonza da publicación neste blog da nova do peche de ADUANEIROS SEM FONTEIRAS e outras mais que agora non veñen a conto decidimos PECHAR. (Verdadeiramente estamos avergonzados de todo o que publicamos diariamente).

Este peche e irrenunciable. Este peche é definitivo. Este peche durará todo o tempo que sexa necesario ata restablecerse a honra de que a ten ben merecida ou rematen as vacación que estamos a punto de tomarnos.

En canto volvamos de viaxe, comprobaremos si xa se reúnen as condicións necesarias para a reapertura e si é así, pois nada, a seguir publicando parvadas que nin dios lee.

Ata a volta das tardías vacacións,

GzS

sexta-feira, outubro 19, 2007

CARTAS A UN MOZO HESPAÑOL

Exclusiva de Galiza Sosego (GZS): Cartas a un mozo hespañol

Goce María Agnar expón no libro «Cartas a un mozo hespañol» o seu pensamento político en asuntos como a liberdade, a democracia, a nación hespañola, o fundamentalismo relixioso, a familia (sen maricóns), a economía ou a participación na política, entre outros.

A editorial Planetoide publicará o próximo 23 de outubro o libro «Cartas a un mozo hespañol» de Agnar, que será presentado a principios de novembro, no que o actual presidente de Fundación para a Análise Sociais (FAS ou que Faes, Caifaes!) utiliza para transmitir o seu pensamento o xénero epistolar.

En resposta a unhas cartas dun mozo hespañol chamado Santiago, o autor relata como é o mundo e cales son os asuntos que máis lle preocupan na actualidade.

Os auténticos protagonistas deste libro, segundo informa a editorial, son Hespaña e os hespañois católicos non maricones que creen na constitución, bandeira, himno, selección y non son “socios listos” amigos de los terroristas.

«O mozo Santiago é un máis dos millóns de hespañois que se senten orgullosos de selo e reflexionan sobre como achegar o seu gran de area para facer de Hespaña unha, grande e libre nación aínda mellor no futuro», explica Planetoide nunha nota de prensa.

Galiza Sosego, conseguiu acceder aos arquivos segredos da editorial e publica en rigorosa exclusiva o principio do libro.

---------------------------------------------------------------------------

Este libro está dedicado a ti, meu querido e novo en idade (que non en sabedoría política), amigo Santiago. Ti meu mozo amigo, ti que levas o nome do noso Patrón da nosa Nación Hespañola. Ti non tes o nome do Santiaguiño que algúns extremistas amigos dos terroristas fan ultrarexionalismo con el, incluso dentro da miña... nosa casa común que é o PP. Ti tes o nome do Santiago Mata Mouros, que sobre un cabalo branco fendía a espada sobre as cabezas dos infieis a Hespaña e a Díos (que é o mesmo). O Santiago sobre o que inspirouse o Xeneralísimo D. Francisco Franco, sobre o que algúns agora queren que condenemos e que esquezamos por lei. Como unha lei pode obrigarnos, amigo Santiago, a deixar de sentir amor puro por que no seu día iluminou o camiño cara a salvación eterna defendendo diante de calquera adversario a Díos e Hespaña (que é o mesmo e non importa a orden na que se

poña)? Que tipo de lei é esa que pretende manchar a honra de quen foi capaz de manter a Nación Hespañola sen ningunha voz que comprometera a súa natural e eterna unidade durante o período mais longo que nunca coñeceron os hespañois? Eu, sei que é así, síntome obrigado pola gracia de Díos a recoller o gran legado deixado polo noso galego mais ilustre e transformalo con axuda da nosa Bandeira que é UNHA, do noso Himno que é GRANDE e a nosa Constitución que é LIBRE no proxecto de futuro que a Nación Hespañola necesita. Santiago, amigo, non permitas nunca que os terroristas e os seus amigos (que son todos os que non crean todo o que eu diga) poñan brétemas na túa mente, cando acordes pola maña, e sintas o sol na cara, canta se no teu peito sentes a Dios e Hespaña. (...)

UN DOS MÁRTIRES, TORTURADOR.

O pai Gabino Olaso Zabala «ten mortos no armario»
Gabino Olaso Zabala foi un pai da orde dos agostiños. Como os outros 497 futuros beatos da Igrexa católica, foi asasinado na Guerra Civil a mans do bando republicano. Pero el, ademais, tamén martirizo a outro sacerdote.

A súa víctima foi Mariano Dacanay, un sacerdote filipino acusado de simpatizar cun movemento que pedía a saída dos españois da ex colonia asiática.

A narración das torturas

O propio Dacanay contou o martirio sufrido a través dos seus escritos.

”A víctima é obrigada a pórse en crequenas. Colócase unha fina cana de bambú baixo os seus xeonllos e átanse a ela as súas bonecas cunha corda, cada unha ao carón. Nesta posición, a víctima é só unha pelota co que, se intenta moverse, rodará polo chan. Nesta humillante e dolorosa posición, os gardas golpeáronme mentres me insultaban cada vez que non lles dicía o que querían oír, deixándome o corpo terriblemente inflamado e cheo de marcas”.

Dacanay describiu tamén o papel dos agostiños durante esta tortura, incluíndo a Olaso.

”El estaba presente durante ese horrendo espectáculo no que o prior e os sete superiores do seminario, en lugar de solidarizarse co meu sufrimento pola cruel tortura, contemplaban o meu martirio con signos visibles de pracer. Ata pedían aos gardas que me tratasen con máis crueldade, o pai Gabino Olaso, por exemplo. E cando caía por mor dos golpes e o cansazo, rodando polo chan, contribuían ao meu sufrimento dándome patadas coma se fose unha pelota. Cando me caín, golpeeime a cabeza contra un poste, feríndome. Noutra ocasión rodei cerca do pai Gabino, que estaba tranquilamente contemplando a escena, e deume unha tremenda patada na cabeza que me deixou completamente K.O.”.

A igrexa non se pronunciou

A pesar deste destacable feito, na biografía de Olaso Zabala que circula por páxinas cristiás non se comenta nada disto. Segundo contan, “foi ordenado sacerdote en 1893. Ao ano seguinte foi enviado a Filipinas, como misioneiro e profesor do Seminario Conciliar de Vigam. Regresou a España o ano 1900”.

Precisamente foi unha páxina cristiá a que sacou á luz este feito, pero non en Hespaña, senón en Estados Unidos. John L. Allen conta os feitos e cuestionase a idoneidade da beatificación: “Facer de alguén un santo, segundo a teoloxía católica, nunca significou que el ou ela teñan unha vida perfecta, o cal é un principio que se aprecia de forma máis evidente nos mártires”, comenta. Segundo continúa, “aínda que sexan grandes pecadores, son redimidos tras derramar o seu sangue pola fe, polo menos segundo a visión da Igrexa”. E engade que descubrir que un mártir “ten mortos no armario non cuestiona valíaa do seu sacrificio. No en tanto, pode provocar grandes interrogantes: se non acerca da santidade da súa morte, si sobre o feito de publicitar e aplaudir as súas vidas”.

http://www.periodistadigital.com/religion/object.php?o=758821

quarta-feira, outubro 17, 2007

ADUANEIROS SEM FRONTEIRAS ESTÁ FECHADO



Sendo requiridos por Dom Pablo Carvajal de la Torre,

representante legal de Dona Yolanda Castaño Pereira,

a retirar do nosso site o desenho gráfico “Tu Quoque

Iolanda?” e os comentários a ele adjuntos, sob ameaça

de demanda judicial por delitos de injúrias com

publicidade, e nom querendo ferir a delicada

sensibilidade da nossa insigne poetisa, Aduaneiros sem

Fronteiras, questionando-nos até que ponto tem sentido

continuar a fazer humor gráfico neste país e a

desenvolver umha autocrítica da razom galega, vimos de

decidir fechar o nosso site por enquanto o nosso

legítimo direito à liberdade de expressom nom se veja

a salvo de coacçons judiciárias fora de lugar.

mailto:alfandega@aduaneirossemfronteiras.org?subject=feche

UNHA VERDADE INCOMODA

Fernando R. Dacosta

A historia está formada polos acontecementos acontecidos e non polos que nos gustaría que acontecese. Este trabalinguas cacofónico ben a conto do recentemente galardoado co premio Novel da Paz 2007 Albert Arnold Gore Jr. polo seu libro e película “Unha verdade incomoda” e o seu claro compromiso na loita contra o quecemento global do planeta. Se facemos un pequeno percorrido pola vida pública deste Novel, decatámonos de que a súa preocupación polo medio ambiente non é o “lugar” onde acocharse tras non poder ocupar a Casa Branca tras o famoso “golpe de estado” que logrou situar a o ultraconservador e actual Presidente dos EE.UU. George Walker Bush no centro da triste e bélica historia mundial de principios de século. Non, xa pouco antes de que o Expresidente dos EE.UU. William Jefferson Clinton o escollera como compañeiro de viaxe nas súas dúas lexislaturas durante oito anos coma vicepresidente Al Gore publicara o libro “A Terra en Balance: Ecoloxía e o Espírito Humano” . Podemos entonces acreditar que a figura de Al Gore, é de un claro compromiso coa ecoloxia e o medio ambiente.

Voltemos logo pois o principio. O planeta estaría mellor se Al Gore tivera chegado no 2000 a Presidencia dos EE.UU.? Fixémonos nun detalle que claramente poderá dar luz a pregunta.

O Protocolo de Kyoto foi asinado, xunto a maioría de países industrializados, polos EE.UU. o 11 de Nadal do 1997, ano do seu nacemento. Pero ai remata o compromiso dos EE.UU. co protocolo, na súa sinatura simbólica, pois a administración norteamericana daquela (Clinton – Gore) negouse a ratificalo, logo pois nunca chegaron a asumilo. Mais adiante, o “noso” Bush, no ano 2001, retiraríase do simbolismo da sinatura e postulase claramente contrario ao protocolo.

A Bush poderánselle poñen tódolos despectivos que se querían, mais é coherente dentro da súa ignominia. Mais o Novel Gore, non foi quen de facer posible a ratificación do Protocolo. Ben é certo que a lexislación dos EE.UU. danlle ao vicepresidente un poder mais simbólico que real, mais así con todo, sempre se pode dimitir cando se forma parte dunha administración que adopta medidas non acorde cos teus principios.

Alegrámonos polo Novel, porque tamén é claramente unha zafranada aos neocons europeos alienados coa actual administración Bush e unha clara intromisión na política interna dos EE.UU. Poren a verdade sempre é incomoda.

segunda-feira, outubro 15, 2007

SOLIDARIEDADE COS VECIÑOS DE O EIXO

Dereitos Civís chama á participar na manifestación en solidariedade cos veciños de O Eixo

Terá lugar o próximo domingo, días 21, na Alameda de Santiago, para que se lles conceda o indulto despois de que se lles rexeitara a anterior solicitude

No ano 1989 varios veciños da parroquia de O Eixo foron denunciados polas lesións sufridas por un membro dos corpos e forzas de seguridade do estado no transcurso dunhas mobilizacións nas que se pedía seguridade viaria na estrada N-525, na zona de Santa Lucía. Anos máis tarde foron condenados a penas de cárcere e unha indemnización de 156000 Euros a pesar de múltiples irregularidades e que non houbo intencionalidade de producir lesións ao axente. Posteriormente o Consello de Ministros rexeitou conceder o indulto aos condenados.

Na sentencia condenatoria admitise que os Policías Nacionais que recoñeceron, en rolda de recoñecemento, aos acusados “puideron chegar a ter ocasión material de cometer a irregularidade de examinar fotos das persoas que presumiblemente ían ter que recoñecer ulteriormente”, admitise que houbo “intervención nas roldas, xunto ás persoas obxecto de identificación, de membros da Policía Nacional” e ademais foi confirmada a “condición de funcionarios en prácticas de varias persoas que integraron as rodas”. Ou sexa que os Policías Nacionais que tiveron que recoñecer aos acusados tiveron acceso ás fotos deles antes da Rolda de Recoñecemento e os recoñeceron entre varios Policías Nacionais.

O Policía Nacional supostamente agredido foi quen identificou “na rúa e de forma casual” a un dos acusados sen que fora capaz de explicar o “motivo que o levou ese día ate a zona de Santiago onde se encontrou con o acusado”. A raíz da súa detención outro veciño do Eixo, e posteriormente acusado, acudiu aos Xulgados para interesarse pola situación do detido, este foi relacionado cós feitos a pesar de que a súa descrición no atestado fala “dunha tez moi branca que contrasta cós seus rasgos e cor de pel, propios dunha persoa acusadamente morena”

Tamén a confusión propia da situación é utilizada na sentencia para xustificar os vacios e contradicción das declaracións policiais, sen embargo no caso da defensa e valorada negativamente e se considera “destacable a tendencia das testemuñas a dar contestación vagas ou a escudarse na súa falta de percepción do suceso cando se pregunta sobre o modo en que se produciron as lesións aos policías”.

“Os forenses tampouco descartaron que unha causa distinta dunha agresión física (un tumulto, por exemplo) puidera causar semellante incidencia no psiquismo do (policía) afectado” e que “os traumatismos sufridos polos policías poida ter como orixe unha caída accidental colectiva”

Desde o MpDC pensamos que quen debería responder polos feitos acontecidos foi quen tratou aos veciños e veciñas de O Eixo como delincuentes e perigosos por reclamaren algo tan lexítimo como a seguridade viaria no seu vecindario. Quen forzou unha situación na que estes veciños e veciñas se viron acurralados e privados dos seus dereitos fundamentais e que ordenou cargar contra veciños e veciñas que non buscaban danar a ninguén e so velar pola seguridade dos seus fillos e fillas.

Non se pode pedir á cidadanía respecto a uns sistema que cirminaliza e envía a veciños e veciñas responsables e preocupados polo seu entorno á cárcere, e indulta a policías que torturan a cidadáns (como os policías municipais de Vigo indultados no 2006).

Por todo isto o MpDC anima a cidadanía a participar na manifestación do próximo día 21. POR XUSTIZA.

quinta-feira, outubro 11, 2007

NON SOMOS HESPAÑA

ASINA O MANIFESO


MANIFESTO POLA NORMALIDADE EN GALIZA O 12 DE OUTUBRO

Polo recoñecemento da nosa Nación, Galiza, e observando a enorme involución na que a clase política do estado hespañol está someténdonos; os asinantes deste manifesto convocamos:

Á clase traballadora, o sector empresarial, o persoal docente e académico, as/os estudiantes, a tódalas nais e pais de alumnos, as funcionarias e funcionarios, as/os dirixentes políticos, aos cadros internos de tódolos partidos políticos, sindicatos, organizacións empresariais, e todo tipo de asociacións; A TODA A SOCIEDADE GALEGA EN XERAL:

A participar o próximo día 12 de Outubro nunha xornada laboral e docente de normalidade.


Galiza non pode parar un día por que dende o estado hespañol decidan celebrar unha festa allea a nós. Os galegos e galegas xa celebramos o día nacional de Galiza ou día da Patria o pasado 25 de Xullo. Nós non esiximos a ningunha outra nación ou estado do planeta a que obrigatoriamente celebren esa festa que é nosa, e so nosa. Coma mesma esiximos ao estado hespañol a nosa liberdade de non celebrar unha festa allea a Galiza como é o legalmente denominado “Día da Festa Nacional de Hespaña”.

A sociedade galega non deixa de traballar o 11 de setembro, día nacional de Catalunya, nin o 14 de xullo día nacional de Francia, nin tan sequera o 10 de xuño día nacional de Portugal. Nin nós deixamos de traballar na nosa nación eses días, nin eles esíxenos tal.

O día 12 de outubro, os que teñan algunha enfermidade que esixan a vez para o seu medico, as nais e pais que esixan as aulas abertas para as súas fillas e fillos, as/os estudiantes que esixan ao profesorado que imparta clase, os/as traballadores/as e empresarios/as que acudan con normalidade ao seu posto de traballo, as funcionarias e funcionarios que se dirixan como cada día ao seu posto na administración. As/os dirixentes políticos que acudan aos seu despachos.

Galiza faise traballando, e demostrando publicamente que queremos traballar. Que o estado hespañol non nos impida exercer a nosa liberdade de traballar, de estudiar, de aprender ou de obter os servicios básicos de calquera día.

POLA NORMALIDADE EN GALIZA O DÍA 12 DE OUTUBRO ASINA ESTE MANIFESTO.

POLA NORMALIDADE EN GALIZA O DÍA 12 DE OUTUBRO, NON PARES GALIZA.

POLA NORMALIDADE EN GALIZA O DÍA 12 DE OUTUBRO, QUE NON PAREN GALIZA.

COMO ASINAR?

Para asinar o manifesto, envia un correo a
indicando o teu
Nome
Profesión
Localidade ou Nación

terça-feira, outubro 09, 2007

A RÍA NON SE VENDE

Unha marcha a pé en catro etapas que percorrerá a nosa ría desde Cangas a Monteferro, organizada polos colectivos integrados na Plataforma A RÍA NON SE VENDE (*),do 11 ó 14 de outubro de 2007, como chamada de atención ante os graves problemas medioambientais que este espazo ten prantexados.

A constante construción de recheos, portos deportivos, peiraos e outras modificacións artificiais da costa, están producindo un grave dano ó delicado equilibrio ecolóxico da Ría, que significan a destrución do noso principal recurso natural, a riqueza marisqueira e pesqueira do Mar de Vigo, un patrimonio común que estamos poñendo en grave perigo. Isto supón, na práctica, a privatización da nosa costa ó arrebatar á cidadanía espazos de lecer e natureza que por lei lle pertencen.

As rías galegas, pese á súa pequena extensión,contan entre as zonas de máis alta produtividade primaria oceánica do mundo. A explotación desta característica por parte da flota de baixura, marisqueo artesanal e cultivos mariños (mexillón en bateas, granxas mariñas, etc.) xeran na ría de Vigo entre 7.000 e 10.000 empregos directos.

Día11 MOAÑA – CANGAS: Saída da Estación Marítima de Moaña ás 17:00 horas. Percorreremos a costa ata chegar a Cangas e rematará no Salgueirón (Massó) arredor das 20:00. Será guiado e comentado por Cándido Martínez do colectivo Luita Verde. Como fin de etapa celebraremos, cunha pequena gran festa, os dous anos (recentemente compridos) da resistencia contra a urbanización e o porto deportivo de Massó.

Día12 VILABOA – REDONDELA: Saída de Vilaboa (marquesina Mercamueble) ás 12:00 horas, visitando as antigas salinas e a marisma, para chegar a Arcade sobre as 14:00. Alí farase unha parada para xantar, partindo de novo ás 16:30 desde o porto de Arcade para chegar a Redondela a tardiña.

Día13 REDONDELA – A GUÍA: Saída ás 11:00 horas desde debaixo da ponte de Rande. Tras pasar por Aucosa, Frioya e Pescanova chegaremos á ETEA, para seguir polo cortalumes usurpado polo porto deportivo ata chegar a Punta Lagoa sobre as 14:30. Comida festiva e de confraternidade organizada pol@s compañeir@s do Centro Social Caleidoskopio.

Día14 BOUZAS – MONTEFERRO: Saída ás 10:00 horas desde a Praia do Adro, Bouzas, para chegar sobre as 13:45 á Praia das Canas en Nigrán. Alí seremos recibidos porgrupos de gaiteiros, percusionistas, malabares e outras xentes de malvivir para subir tod@s xuntos, en gran rebumbio, ata Monteferro onde celebraremos o xantar anual de Salvemos Monteferro compartindo o que leve cada quen . Se o tempo é malo temos reservado o Pavillón de Deportes de Panxón para seguir a festa ata a tardiña.

(*)A RIA NON SE VENDE somos:
ForoSocial de Cangas, Luita verde, Plataforma defensa Enseada San Simón, OARedondela, Voces Litoral Teis, Verdegaia, CS A Revolta, CSFaísca, Salvemos Monteferro, Bouzas Móvete, GAS Vigo, Caleidoskopio.

DEREITOS HUMANOS DAS MULLERES, RECONTO.

O respecto aos dereitos humanos non terá universalidade mentres non se respecten os dereitos das mulleres.


Guadalupe Cruz Jaimes
Cimac

Os dereitos humanos das mulleres son os que contemplan as necesidades específicas do seu xénero, desde os factores biolóxicos ata os sociais, e son tamén a plataforma básica que regula as nosas vidas. As garantías individuais adoitan definirse como os dereitos que todos os seres humanos temos por igual en virtude da súa humanidade, con base no principio de non discriminación e afirmación da dignidade e valor correspondentes a cada persoa. As mulleres foron excluídas, desde os primeiros acordos que garantían os dereitos humanos. Na historia universal atopamos varios exemplos.
En Estados Unidos a Declaración dos Dereitos de Virginia asinouse en 1776 e en Francia a Declaración dos Dereitos do Home e do Cidadán recolleuse en 1789, a redacción de ambos os documentos deixa claro que as mulleres estaban fóra deses dereitos fundamentais.
Houbo que esperar ata 1791 para que chegase a Declaración dos Dereitos da Muller e da Cidadanía, exposta pola dramaturga, Olympe de Gouges, integrante do grupo feminista francés.
O camiño percorrido das mulleres na procura do respecto dos seus dereitos foi longo, tupido de obstáculos que finalmente transformáronse en victorias.
A revolución das mulleres levounas ás portas do poder no goberno e en organismo internacionais como a Organización das Nacións Unidas (ONU), onde as ideas tradicionais sobre a condición da muller e os dereitos humanos foron desafiadas constantemente por iniciativas encabezadas por mulleres.
A comunidade internacional viuse obrigada a responder, e os gobernos prometeron mellorar a protección dos dereitos da muller. Con todo, mulleres de todo o mundo esperan aínda que as promesas fáganse realidade. A loita das mulleres polo respecto aos seus dereitos humanos vai acompañada pola esperanza que xorde dos seus triunfos alcanzados e da ira que provoca a lentitude con que se avanza, en comparación coa intensidade das necesidades e expectativas das propias mulleres.
Entre os logros desta imparable loita feminina por unha vida digna atópase un dos primeiros avances en materia lexislativa a favor das mulleres: a Convención da Haya, asinada en 1902, que adoptou medidas internacionais achega do matrimonio, o divorcio e a tutela de menores de idade. Así mesmo, as mulleres crearon a Comisión Interamericana de Mulleres (CIM) dentro da Organización de Estados Americanos (OEA), en 1928, co fin de loitar contra a discriminación de xénero.
O primeiro texto xurídico que facía referencia exclusiva aos dereitos da muller chegou en 1952, coa Convención sobre os Dereitos Políticos da Muller, aprobada por Nacións Unidas. Nela afirmábase que as mulleres tiñan dereito ao voto nas mesmas condiciones que os homes, que podían ocupar cargos públicos e exercer funcións públicas segundo a lei nacional.
Por fin, en 1967 nacía a Declaración sobre a eliminación da discriminación contra a muller, que foi recollida e ampliada na Convención sobre a eliminación de todas as formas de discriminación contra a muller en 1979, asinada por México un ano despois e ratificada polo Senado en 1981.
O Ano Internacional da Muller, 1975, significou para todas as mulleres un recoñecemento da Organización das Nacións Unidas (ONU) ao declarar o 8 de marzo como Día Internacional da Muller.
En 1993, case dez anos despois, a Segunda Conferencia Mundial de Dereitos Humanos recoñeceu explicitamente os dereitos das mulleres como dereitos humanos. Durante a Cuarta Conferencia Mundial sobre a Muller, en 1995, a Plataforma de Acción de Beijing deixou asentado que os dereitos humanos de todas as mulleres e nenas deben formar parte esencial das actividades de dereitos humanos da ONU.
Aínda queda moito por facer para garantir o recoñecemento, a promoción e a protección dos dereitos humanos das mulleres, en tanto vale recordar que o respecto aos dereitos humanos non terá universalidade mentres non se respecten os dereitos das mulleres.

segunda-feira, outubro 08, 2007

NOVO INTENTO GOLPISTA EN VENEZUELA?

O dia 2 de Outubro do 2007 pola noite, 12:30 AM estaba na rede, entrei nun portal chamado Paltalk para facer chat en vídeo texto e audio, e como é usual púxenme a ver as diferentes salas, a escoitar as salas de diferentes países e entrei nunha sala Venezolana. Tiña ganas nese momento de escoitar cousas tradicionais, ata tiña ganas para comer “arepas”. Bo,... tiña ganas de venezolanear jejejejej e escoitar musica criolla, contos e esas cousas; entón entrei nunha sala de Venezuela neste portal que comento e aos minutos de estar alí (nesa sala) deime conta que estaba, por accidente, nunha reunión de 15 persoas as cales estaban reunidas cun golpista coñecido. Na conversa estase organizando e expoñendo un movemento golpista con todas as da lei, desde nomes apelidos, golpe militar, diferentes formar de organizarse para sacar a Hugo Chavez presidente de Venezuela pola violencia. Chama a atención que non é a típica reunión de chat especialmente pola locuacidade de quen vai dirixindo a conversa que é como unha especie de charla institucional. Nese momento tiven a ocorrencia de facer uso dun programa que teño recentemente para explicar os meus debuxos en vídeo, total, decidín gravar o que estaba vendo e escoitando na pantalla da miña computadora.

A conversa fai mais de 24 horas deina a coñecer e a causado certa treboada).

Nun momento do vídeo pregúntaseme quen era eu e efectivamente saúdo a todos sen mais detalles (minuto 3).

Este vídeo decidín facelo ao momento para colocalo nos foros como parte dun documento golpista de interese.

Dura 15 minutos.

Senten libres e autorizados de enviar esta información a quen queiran.

Ernesto León


ANA MIRANDA NA ONU

ANA MIRANDA FALARÁ O MARTES 9 NO COMITÉ DE DESCOLONIZACIÓN DA ONU EN FAVOR DO POBO SAHARIANO

Ana Miranda, membro do Consello Nacional do BNG e vicepresidenta da Alianza Libre Europea, intervirá o martes 9 no Comité de Descolonización da Organización das Nacións Unidas.

Miranda foi convidada, xunto con outros seis representantes de distintas organizacións estatais, entre elas PNV, Eusko Alkartasuna e Izquierda Unida, pola Federación Estatal de Institucións Solidarias co Pobo Sahariano, para intervir na comisión referente a esta nación africana.

domingo, outubro 07, 2007

016

O Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais pon en funcionamento do 016, un teléfono de información sobre malos tratos a mulleres que presenta as seguintes características:

-Atención de consultas procedentes de todo o territorio

-Derivación de chamadas de urxencia ao 112

-Coordinación con servizos similares das comunidades autónomas

-Información ás mulleres vítimas de violencia de xénero e á súa contorna sobre que facer en caso de sufrir malos tratos, recursos, dereitos das vítimas e asesoramento xurídico

-15 postos de atención: 10 ofrecen información xeral sobre recursos e dereitos e 5 evacuan as consultas xurídicas

-Atención as 24 horas do día, gratuíto e confidencial

-Seis idiomas: hespañol, catalán, galego, vasco, inglés e francés

-900 116 016 para persoas con discapacidade auditiva


A través deste número, confidencial e gratuíto, ofrécese información sobre recursos sociais e asesoramento xurídico, os 365 días do ano. As mulleres reciben información acerca dos dereitos en materia de emprego, servizos sociais, axudas económicas, recursos de información, de asistencia e de acollida dispoñibles para vítimas deste tipo de violencia. A información completa e accesible axuda á protección das mulleres vítimas desta secuela social e contribúe á súa prevención.

ESTÉNDENSE AS MANIFESTACIÓNS CONTRARIAS O REI

O normal é que as manifestacións contrarias á monarquía se estendan por todo o Estado.

MpDC

O Movemento polos Dereitos Civís considera que é a reacción lóxica a unhas normas que xa non se axustan a un Estado de Dereito moderno e coartan dereitos fundamentais.

Para o MpDC o normal sería que víramos en breves días, tamén en Galiza, máis actos de repulsa á Monarquía como os que se veñen celebrando en Catalunya ou, máis simbólico, como os celebrados en Madrid. Dereitos Civís considera que esa é a resposta lóxica dunha sociedade que xa non acepta imposicións de normas caducas, propias doutras épocas e non dun Estado de Dereito Moderno no que se afirma que vivimos.

Esa extensión das protestas virían aumentadas e dadas, principalmente, como reacción aos intentos da Administración de Xustiza de limitar o exercicio do dereito á Liberdade de Expresión. A sociedade actual non concibe e repudia a unha Administración de Xustiza que coarta liberdades fundamentais, secuestra revistas e busca levar a prisión a quen non está de acordo coas institucións do estado e, o mais dramático,
maniféstao de forma pacífica.

Como é posible que nun Estado que se denomina democrático é posible condenar a prisión a quen amosa a súa desconformidade coas Institucións dese Estado sen recorrer á violencia? Que marco de debate ofrece?

O Movemento polos Dereitos Civís considera lexítimo que a cidadanía amose o seu malestar por esas formas e retrocesos nas nosas liberdades. Ninguén debe estar por encima do ben e do mal nunha democracia. O Rei non pode ser irresponsable e a monarquía non pode estar libre das manifestacións públicas de repulsa.

Non podemos permitir que este sexa un Estado que leve a estudiantes a cárcere por criticar ao seu xefe de Estado como en EEUU. Esa é a democracia pola que se loitou durante tantos anos de ditadura? Pois é unha democracia pobre e falta de carácter, con medo a enfrontarse a retos e adaptarse a sociedade.

Por todo iso o MpDC considera que o lóxico e saudable nunha sociedade democrática, e que valora o exercicio dos seus dereitos, é que se estenda as reaccións de repulsa as limitacións á liberdade de expresión en defensa de privilexios mais propios de tempos pasados; privilexios que xa non se xustifican por mandato divino e non son do agrado do pobo.

http://mpdc.blogspot.com/2007/10/o-normal-que-as-manifestacins.html

UN ANO D'ALTERNATIVA

Hoxe Domingo día 7 de Outubro, cúmprese un ano da celebración no Hotel Porta do Camiño da capital Compostelá da asemblea constituínte d'Alternativa.

Pasado xa un ano os 10 Puntos seguen a ser o nexo de confluencia dun sector importante do nacionalismo galego.

DEZ RAZÓNS PARA VOTAR A ALTERNATIVA

1. “Unha persoa militante, un voto”.

As Asembleas Nacionais do BNG deben manter o seu formato característico no que absolutamente todos e cada un dos militantes teñan voz e voto se deciden facer uso da súa voz e do voto e non un Congreso de compromisarios.

2. A candidatura das Mulleres.

A loita contra todas as formas de discriminación e preconceito aínda existentes non pode parar. A promoción da equidade de xénero debe ser perseguida de forma constante. É necesario fomentar unha nova cultura de valorización da organización e das loitas feministas como parte da causa emancipatoria que un BNG máis feminino propón para a sociedade galega.

3. A autonomia necesaria

O BNG non debe funcionar coma unha correa de transmisión do goberno, perdendo a súa autonomia e capacidade crítica como un organismo vivo. Ter autonomía e independencia en relación ao Goberno é sinal de maturidade política e organizativa e garantia de futuro do proxecto político.

4. Sen medo de ser Nacionalista

O nacionalismo galego debe plasmarse nunha práctica reivindicativa claramente soberanista vinculada a unha actitude pedagóxica e formativa na defensa do uso do idioma galego ou a reivindicación do dereito de autodeterminación. O discurso nacionalista do BNG, lonxe de dogmatismo ideolóxicos ou de ocultarse nos apelos aos que “pensan en clave de país”, debe identificarse coa sociedade máis comprometida, dinámica, activa e partícipe socialmente que deberian ser o suporte colectivo da acción política do BNG.

5. Ser da esquerda para todos e todas

O BNG, como representante do movemento nacional galego que visa a liberación social, fai parte dunha corrente global de acción e pensamento que se identifica co internacionalismo, o pacifismo, os dereitos humanos, a loita pola xustiza social e contra todo tipo de exclusión, a igualdade da muller, o medio ambiente e sobretodo coa loita pola defensa da pluralidade e da diversidade. O BNG debe continuar a facer parte de instancias como o Foro Social Mundial como parte do movimento altermundista.

6. Democracia participativa

Participación aberta e horizontal para recuperar a ilusión e entrega que sempre caracterizou á militancia do BNG. Superar a apatía e desleixo que está a facer que as mulleres e homes do BNG sexamos a cada vez máis afiliados e menos militantes. Creación de antídotos aos poderes burocráticos que se están a estabelecer atrancando a participación.

7. Información e discusión previa á toma de decisións.

A información non pode estar restrinxida a grupos de poder ou á militancia "máis voluntariosa" e entregada. É preciso recuperar o protagonismo do papel do militante e das instancias comarcais e locais na toma de decisións na organización e no goberno.

8. Renovación de métodos e persoas

Afastar da praxe política as exclusións de persoas ou sectores como se o exercício político correspondese a unha vanguarda exclusiva, o ideoloxismo estéril ou as políticas populistas de romaria do pasado.

9. Afortalar o BNG

É necesario que o BNG se fortaleza como organización, que aumente a súa base social e militante. A dirección debe criar mecanismos permanentes de consultas ás Asembleas Comarcais. É preciso investir na formación de militantes e dirixentes, na preparación política dos nosos representantes nos Concellos e criar as condicións para encarar en mellores condicións as municipais de 2007. Fortalecer o Consello Nacional como principal instancia de deliberación da Fronte. O calendairo de reunións do CN debe ser axustado con pauta política e con tempo para se facer o debate. O CN non pode ficar máis de dous meses sen se reunir, pois a Executiva Nacional acaba por asumir de facto o papel de dirección efectiva, ficando o CN relegado a un segundo plano. As Comisións Sectoriais deben ser valorizadas para que poidan funcionar como istrumento da política do BNG nas varias frontes de actuación sectorial.

10. Por unha Fronte Ampla de unidade nacionalista

O que impediu a transformación do BNG nun partido tradicional e chave que permitiu converter ao Bloque na segunda forza do país foi a súa formulación como Fronte Patriótica. Por isto o poder real da organización -tal como se pretende coa supresión da Presidencia do Consello Nacional -non se pode concentrar na Portavocía Nacional como se dun Secretario Xeral se tratase.

A SOCIEDADE GALEGA E O MUNDO.

O afortalamento do BNG necesita dun novo impulso e dunha lectura renovada do carácter da sociedade galega e do entorno peninsular, europeo e mundial que a condiciona. Apesar de sofrer un estancamento demográfico por causa da dependencia e da marxinación, e constituindo o mundo rural un fundamento precioso da nosa economía e da nosa cultura, á sociedade galega e hoxe maioritariamente urbana e industrial. Está máis preparada para un proxecto de construción nacional que a existente nos anos sesenta do século XX e mesmo que a da transición desde a Ditadura ao sistema democrático. Por outra banda, a terra sofreu mudanzas determinantes, enfrentándose coa dominación ultraliberal e militarista un movemento democrático, ao que pertece tamén o BNG, que procura outro mundo solidario e en paz. O BNG ten que repensar a súa estratexia política en función destas realidades, facendo propostas nacionais e democráticas avanzadas e para toda a sociedade, fuxindo de tentacións acomodaticias ou escapistas desvirtuadoras do proxecto histórico do movemento nacionalista.

sábado, outubro 06, 2007

TRABALLO ESCRAVO: A MODA QUE MATA

Basilia e o seu esposo, Pedro, tiñan un pequeno comercio en Bolivia, preto de Tarija, que ía mal. Por iso, cando lles chegou un ofrecemento para trasladarse a Bos Aires e traballar nun taller téxtil, aceptaron e preparáronse para viaxar coa súa filla de 18 meses. Pagaríanlles por peza e brindaríanlles casa e comida. O señor que os contrataba adiantoulles diñeiro para contactarse cun taxista que os levou ata un monte onde os estaba esperando un guía que os conduciu ata un pobo cuxo nomee non recordan pero que lles dixeron que xa era a Arxentina. Ao día seguinte, o guía trasladounos ata Salta e sacoulles as pasaxes ata Bos Aires. Cando chegaron á Cidade esperábaos a irmá de quen os contratou quen os levou directamente ao taller onde traballarían. Déronlles a cea e dixéronlles que debían comezar a traballar ata a unha da madrugada”.

No taller había 18 traballadores adultos e 13 nenos. Nunha das esquinas e, apenas protexido por un biombo, colocáronlles un catre para eles e a súa filla. A xornada laboral comezaba ás 8 da mañá e estendíase ata a 1 da madrugada seguinte. (...) conviñeran que lles pagarían 1,50 $ por peza. O primeiro mes Basilia e Pedro cobraron 250 $ cada un. O segundo mes, o patrón non lles pagou: deulles só 25 $ a cada un por semana, a conta, e dicíndolles que retiña o diñeiro polo prezo da pasaxe e do aloxamento. Ademais do traballo de costura, debían realizar a limpeza de todo o local os fins de semana cos elementos de limpeza que adquirían co diñeiro a conta. Cando Pedro reclamou o diñeiro que se lles debía, o patrón e a esposa deste, golpeárono. Entón, decidiron fuxirse e buscar axuda na asemblea barrial para contactarse co programa de asistencia á vítima da Organización Internacional para as Migracións.

Basilia e Pedro son 2 dos 130 mil inmigrantes bolivianos que, estímase, entraron ao país vítimas de trata con fins de explotación sexual e laboral.

Pero Basilia e Pedro puideron ter un mellor destino que os 2 costureiros e 4 nenos que faleceron o 30 de marzo de 2006 cando se incendiou o taller ilegal de Luís Viale Flores, onde os tiñan escravizados.

Os números da escravitude.

Estímase que o 80% da confección de pezas elaboradas en talleres realízase baixo condicións informais ou violando os dereitos humanos básicos. “Talleres como o de Flores - onde os traballadores corren perigo de morte polas malas condicións de seguridade e hixiene- non son feitos illados: son o reflexo dun sistema de produción, que subministra a empresas importantes, baseado principalmente na explotación de inmigrantes relacionados coa trata de persoas con fins de explotación laboral, así como de arxentinos desempregados sometidos ao mesmo trato”.

As condicións de traballo ás que están sometidos os inmigrantes afecta directamente a saúde e, moitas veces, a vida destes traballadores: “o 60% dos casos de tuberculoses corresponde a costureiros bolivianos que presentan casos moi avanzados da enfermidade”, denuncia o informe. A ameaza de despedimento ou denuncia ás autoridades pola súa situación de inmigrantes fai que os enfermos non se atendan por medo a clausúraa do taller onde traballan.

O 20% do PBI boliviano é explicado polas remesas declaradas dos talleres de confección radicados na Arxentina, “continua a investigación,” é por iso que a recente destitución do embaixador e o cónsul bolivianos por “neglixencias profesionais” relacionados coa trata de persoas con fins de explotación no noso país, podería chegar a xerar un novo impulso para que os gobernos boliviano e arxentino empecen a cooperar en función de resolver esta problemática.

No mundo, máis de 12 millóns de persoas son vítimas do traballo forzoso, segundo un informe da Organización Internacional do Traballo (OIT).

Os cidadáns podemos intervir para que as empresas que utilicen traballo escravo non teñan a quen venderlle os seus produtos. “Co seu poder de presión a través do consumo daqueles produtos que proveñan de cadeas de valor responsables, onde estea garantida a calidade non só da peza senón tamén do tipo de traballo que esta leva, os consumidores poden contribuír para que traballar cunha cadea de valor baixo condicións de escravitude xa non sexa rendible para ninguén”.

http://weblogs.clarin.com/plaza-publica/archives/2007/05/trabajo_esclavo_la_moda_que_mata_1.html

SEPERHEROES GALEGOS

http://br.youtube.com/watch?v=ZVvIGNRI7Mg

sexta-feira, outubro 05, 2007

INFANCIA, UN TERRITORIO PEDREGOSO (VI)

MALOS TRATOS INFANTÍS CONSTANTES MÁIS ALÓ DA INFANCIA

Pasan os anos e as feridas seguen alí

son as pegadas do inferno que foi a súa infancia

o tempo en que o lume cabalgaba no vento

e a desesperación na súa alma.

Aquí están as feridas como unha porta

que se abre sempre cara á planicie

pola que el corre afastándose de si mesmo.

Estea onde estea e faga o que faga

de súpeto chámano as feridas

ven imos es neno

estanche golpeando ata facerche sangrar

e el non pode seguir facendo o amor

porque o golpe e a caricia pertencen á mesma familia

e desinteresase do partido de fútbol

e non se alegra co novo éxito económico

e non escoita aos seus fillos que lle falan

porque na súa mente interpóñense os seus propios berros.

As feridas están abertas xamais pecharán

dillo a dor e a humillación.

quinta-feira, outubro 04, 2007

A ARTILLERÍA NAS RÚAS DE PONTEVEDRA

En Galiza non comprendíase a situación. Os militares subleváranse en África. A rebeldía comezaba a prender nalgunhas cidades españolas. Era ese un motivo para armar á xente?

Gonzalo Acosta estaba desmoralizado. Colleu ánimos un momento e chamou a Ponteareas, unha das vilas galegas de maior raizame socialista.

—Teñen vostedes xente?

—A que vostede necesite.

Polo pronto, os campesiños de vinte aldeas coas súas escopetas de matar coellos. Que había que facer? Onde ocultábase o inimigo? A Garda civil mantíñase neutral. Tampouco faría dano despois, como non fixérono os curas de Guillade, Gulanes e Angoares, sotanas limpas, que defenderon aos fregueses. En Ponteareas, houbo moitas víctimas, non houbo asasinos; os asasinos trouxéronos de fóra.

O alcalde de Ponteareas, Casasnovas, era un socialista cun inefable ensanchamento da conciencia para distinguir o ben do mal. Dous deputados provinciais, Pastor Candeira, de Esquerda republicana, e Ramón Troncoso, socialista, compartían con Casasnovas as adhesións campesiñas. Había tamén un gran loitador, Herminio, e un tirador formidable, Manolo Fresco. De todos eles, Troncoso era o pararraios das iras de curas, prestamistas e curiais.

O Gobernador pediu a Casasnovas que declarase a folga xeral e enviase emisarios a Pontevedra para recoller armamento. Con esa petición esgotáronse as capacidades do Gobernador. Bóveda convidouno a declinar o mando, do que se fixo cargo, e naquela hora baleira se uniu ao seu pobo que, baixo os balcóns do Goberno civil, aínda pedía que o armasen. Axudaron a Bóveda, o alcalde de Pontevedra, Filgueira, o único alcalde comunista de España, e o valente e xeneroso Capitán Rico. O comandante dos civilónes, indeciso nos primeiros instantes, declarouse defensor da República. Un sarxento matouno e as gardas subleváronse.

De que forzas dispoñía o Capitán de Asalto? Moitos dos seus gardas desertaran. Cos que quedáronlle, Rico fíxose forte co Goberno civil.

Pero xa estaba a artillería na rúa.

Aínda chamou Bóveda a Mondariz:

—Oe, Souto, manda campesiños armados e sen armar. A situación é angustiosa.

Foi a última comunicación dos pobos da provincia coas autoridades. Cando o alcalde de Ponteareas chamou de novo a Pontevedra, contestoulle un militar: "Non veñan vostedes; todo está tranquilo".

O Goberno civil contra o que se situou a artillería, tivo que renderse. Bóveda pretendeu salvar aos leais:

—Eu son o único responsable -dixo ao ser detido.

Catón fora pisoteado pola piara militar e falanxista. A Bóveda e ao Capitán Rico os escarneceron e déronlles morte.

La escuadra la mandan los cabos. Manuel D. Benavides. Ediciones Roca. México 1976. (reimpresión do orixinal de 1944).

COSTA RICA: CENTOS DE MILES DE COSTARRIQUEÑOS DIXERON “NON” AO T.L.C. CON EE.UU.

Centos de miles mobilizáronse contra o TLC en Costa Rica.

A mobilización foi cualificada polos seus organizadores como unha das concentracións máis grandes que recordase na historia recente do país centroamericano. Deste xeito, opositores ao Tratado de Libre Comercio (TLC) entre Costa Rica e Estados Unidos, pecharon a campaña en contra do controvertido tratado comercial.
Miles de costarriqueños que opóñense ao Tratado de Libre Comercio (TLC) con Estados Unidos ateigaron o domingo as rúas de San José, para manifestar o seu rexeitamento ao polémico tratado comercial que dividiu nos últimos meses aos poboadores do país centroamericano.
O Movemento Patriótico contra o TLC, que lidera o rector do Instituto Tecnolóxico Costarriqueño (ITEC) Eugenio Trejos, pechou con esta masiva mobilización que ateigou de punta a punta o Paseo Colón, a máis longa e ancha avenida da capital, a campaña en contra do TLC con EE.UU., en vésperas do referendo do próximo 7 de outubro.
A sete días para o referendo, os costarriqueños dixeron a EE.UU. e ao TLC “NON”.Segundo os organizadores do evento, cualificado como unha das concentracións máis grandes que recorde a historia recente de Costa Rica, unhas 200 mil persoas dixeron este domingo “NON” ao tratado comercial que foi asinado en 2004, pero que non foi ratificado por este país centroamericano.
Os manifestantes despregaron grandes pancartas con consignas contrarias ao tratado e ao presidente Oscar Arias, quen intentou persuadir á poboación sobre as bondades que considera ten o acordo. Con bandeiras azul, branco e vermello de Costa Rica, gorras ou camisetas con lemas centrados no “NON”, os costarriqueños repudiaron o pacto comercial.
”É un acto patriótico, é unha demostración de que o pobo de Costa Rica ao fin vaille a dicir ao poder, á prepotencia, ao capital de Oscar Arias e os seus representantes que imos abrir unha nova porta na historia do noso país”, expresou Manuel Arroio, quen participaba da manifestación.
Mozos e adultos, nenos e anciáns, podíanse ver por todos os puntos do Paseo Colón, un arteria que ningún partido político, nas campañas electorais, puidera abarrotar en toda a súa extensión.
”Estou segura que o TLC non lle convén a Costa Rica (....) Costa Rica o que necesita é unha boa administración dos recursos, do traballo, dos diñeiros públicos, iso é o que necesita”, manifestou pola súa banda Catalina Abrahams.
A manifestación realizouse no 147 aniversario do fusilamento do ex presidente Juanito Mora, quen liderou en 1856 e 1857 a Guerra nacional contra o invasor e escravista estadounidense William Walker.
”Moitos din que un médico francés sacoulle o corazón ao cadáver de Mora para conservalo. Durante todo este tempo todos preguntáronse onde está ese corazón, en que museo, pero eu dígolles que ese corazón está hoxe aquí”, dixo Eugenio Trejos, líder do movemento contra o TLC.
Costa Rica é a única nación centroamericana que non ratificou o TLC con Washington. O movemento contra o TLC en Costa Rica é un dos máis fortes rexistrados no hemisferio, a tal punto que obrigou ao goberno a convocar un referendo nacional para decidir o seu futuro nas urnas.
Tal como esta previsto, se o “NON” chegase a gañar o domingo, Costa Rica converteríase na primeira nación do planeta en rexeitar nas urnas un tratado con Estados Unidos.
A maioría das enquisas, así como unha sondaxe realizada pola universidade de Costa Rica sinala unha tendencia cara ao incremento do NON.
http://www.telesurtv.net/secciones/noticias/nota/18335/cientos-de-miles-de-costarricenses-dijeron-no-al-tlc-con-eeuu/

quarta-feira, outubro 03, 2007

TEMPOS MODERNOS ( I )

Osvaldo Ulloa

O único comunista bo é o comunista morto

O único xudeu bo é o xudeu morto

O único fascista bo é o fascista morto

O único maricón bo é o maricón morto

O único sudaca bo é o sudaca morto

O único delincuente bo é o delincuente morto

A única lesbiana boa é a lesbiana morta

O único ecoloxista bo é o ecoloxista morto

O único milico bo é o milico morto

O único negro bo é o negro morto

O único sidoso bo é o sidoso morto

O único indio bo é o indio morto.

A Morte.

terça-feira, outubro 02, 2007

AS “FARC” PROPOÑEN UNHA ASEMBLEA CONSTITUÍNTE.

O grupo guerrilleiro publicou un documento no cal exhorta "a todos os liderados populares para xuntar anhelos e emprender xuntos o camiño cara á Nova Colombia".

APM.

Na xornada de onte, nun documento titulado "Manifesto das FARC" que foi publicado no seu portal de Internet, o secretariado do estado maior - máxima instancia das Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia (FARC)- propuxo un acordo nacional de paz e unha Asemblea Constituínte.

O comunicado das FARC esboza unha panorámica da actual situación colombiana, desde o seu punto de vista.

Acusa severamente ao goberno de Álvaro Uribe de marchar ao compás "das directrices de Washington e das esixencias de poderosos capos narco-paramilitares como Salvatore Mancuso, Jorge 40, Castaño, Cuco Vanoy, Isaza, Báez, Macaco, Don Berna, El Alemán, Giraldo, El Tuso, Gordo Lindo".

Ademais, consideran que "Colombia está sendo violentada (...) pola política de Seguridade Democrática deseñada por Washington como desenvolvemento da vella Doutrina de Seguridade Nacional e como estratexia de predominio do imperio sobre os pobos da nosa América".

Nese sentido, o documento destaca que "o obxectivo é a creación dunha alternativa para o cambio, xurdida dun Gran Acordo Nacional pola paz, a xustiza, a soberanía e o decoro da nación, que se propoña un novo goberno para salvar a Colombia do abismo".

Para isto as FARC propoñen unha "Plataforma Bolivariana pola Nova Colombia", baseada en ideas como agregar "os poderes moral e electoral" ás tres tradicionais ramas do poder público, "un congreso unicameral" e "revogatoria do mandato".

Seguidamente avalan a creación de "un goberno cuxa divisa en política internacional sexa a patria Grande e o Socialismo e que priorice a integración dos pobos da nosa América. Por iso a política de fronteiras de FARC opta pola irmandade e non pola confrontación cos exércitos dos países veciños. A nosa loita é de resistencia e liberación fronte ao réxime opresor colombiano", destaca o documento.

A todo isto, as FARC lanzaron unha invitación a varios sectores da sociedade colombiana para establecer "os primeiros contactos clandestinos" para a creación dun eventual goberno que estaría encargado de salvar ao país "do abismo".

Ademais do comunicado difundido na súa páxina web, enviaron correos electrónicos aos medios de prensa nos que cualificaron como "*chifladura ou demagoxia electorera" a proposta do presidente Alvaro Uribe de desmilitarizar unha zona do país para pactar a paz con ese grupo insurxente en menos de tres meses.

"Un tipo que nin sequera recoñece a existencia do conflito armado non logrará a paz por ningunha vía", advertiu o grupo guerrilleiro.

Finalmente o documento a guerrilla colombiana invitou "a todos os liderados populares para xuntar anhelos e emprender xuntos o camiño cara á Nova Colombia".

"Un goberno que convoque unha Asemblea Nacional Constituínte para darnos unha nova Constitución que referende os cambios a favor do pobo, cara á paz e a convivencia, a verdadeira democracia, a soberanía e a integración solidaria dos pobos, como mandatos emanados dese gran Pacto Social", finaliza o comunicado.

http://www.prensamercosur.com.ar/apm/nota_completa.php?idnota=3682

O TRASNO

Daniel López / Revista IRIMIA Nº 750.

A outra educación para a cidadanía: clases prácticas e currículo oculto.

Se cadra no instituto no que a conselleira oficiou o empezo da secundaria, as cousa foron distintas. Eu sei o que pasou no instituto ao que vai o meu fillo, que, con certo temor de pernas e notorio desacougo intestinal, comezaba a ESO, adentrándose nesa ameazante selva con míticos rapazotes malos chamada IES.

Telegraficamente: o curso oficial comezaba o día dezanove, mércores, metade da semana, pero eles, cousas da vida, foron convocados para a presentación na media mañá do día seguinte, xoves, sospeitosamente escorado cara á fin de semana.

Xuntáronse no patio, buscando o acubillo dalgún coñecido, alianzas estratéxicas fronte a un contorno algo arrepiante. Foron listados e agrupados e pasaron a un espazo grande e máis ben frío. Un cargo directivo non moi ben identificado dixo algo como bos días, que aquelo era o IES tal e cal e que a seguir ían repartirse polas clases.

Xa na aula dirixiulles a palabra unha señora que, en castelán, dixo que era a súa titora, e que lles mandou copiar un horario que ela ía escribindo no encerado. A seguir leu unhas normas disciplinarias, escritas en galego, que ela xentilmente foi traducindo, pero sen ir alén do capítulo de sancións impostas por faltar a clase, que seica era o importante, xa que “lo demás es un rollo”. Como colofón deste cálido acto de benvida e presentación, explicou que ela era unha persoa seria, e que (en consecuencia, quizais?) as clases comezarían o martes (!!!! ) da semana seguinte. Media hora e a correr.

Nesta outra educación para a cidadanía, a do día a día, hai todo un currículo oculto que os nenos captan moito mellor que as teorías polas que se pegan bispos e laicistas. Velaí algunhas mensaxes:

a) Importádesme medio nabo, nin o voso nome, nin os vosos sentimentos, nin as vosas expectativas. Corolario: na vida hai que pasar da xente frouxa.

b) O meu traballo no ensino público aínda me importa menos cá vosa vida. Corolario: é lexitimo cobrar do sector público e ouriñar por el ao mesmo tempo.

c) Ser serios consiste en non preparar con xeito un acto docente, en concibir a relación educativa como intimidación e en pasarse a normalización lingüística polo arco do triunfo. Corolario: Ser responsable, amable, sensible, acolledora non é serio, e a seriedade e o castelán son intrinsecamente inseparables.

FLATULENCIAS REAIS

Iñaki Lekuona, Xornalista / GARA.

Neste lado dos Pirineos non temos rei, aínda que dándolle un pouco de tempo a Nicolas Sarkozy quizá o vexamos coroarse en Versalles ata de emperador, que arrestos non lle faltan, nin encadeacións, nin expulsións, que máis da metade da súa imaxe baséaa na represión policial. Pero se é posible imaxinar ao presidente da República emular a Napoleón, o que é difícil de pensar é que a súa policía persiga a un tipo por queimar a foto do xefe de Estado. Iso só pode pasar en lugares de democracia moi avanzada, como é o caso do Reino de Hespaña.
Non sei de que se queixan os independentistas cataláns, separatistas todos, se a realidade real é que viven nun país cuxas excelencias envexan, que sei eu, en Alemaña, na Gran Bretaña ou na mesmísima Francia. Se non, por que invaden as costas mediterráneas cada verán? Como será Hespaña, que recoñecidos progresistas como Mario Vargas Llosa non só decidiron asentar as súas pousadeiras nela, senón que se atreveron a pontificar sobre ela, sinalando co seu dedo acusador aos nacionalismos, «unha ideoloxía que nunca pode ser progresista e sempre é reaccionaria», pero claro, enténdaselle, el fala dos «nacionalismos periféricos» e non do san nacionalismo hespañol, abandeirado mundial do progreso, da progresía e do progresismo, que tanto ben fixo dentro e fóra das súas fronteiras como por todos é sabido.

Que gran país Hespaña. Como poden atreverse uns desalmados antimonárquicos a queimar as fotos da súa Maxestade, esa figura emblemática tan respectada e respectable ao longo e ancho do mapamundi, tan comprometida coa democracia ata moito antes de que xurase lealdade a ese outro paladín do progreso como foi Francisco Franco? Meterse co rei de todos os hespañois dese xeito tan vil é case peor que debuxar unha caricatura de Mahoma.

Que gran país Hespaña, onde cando a algún súbdito escápaselle unha sonora flatulencia, rapidamente pensa na súa Maxestade para dedicar un sentido «p’o rei». Que envexa, señoras e señores, que envexa. Vou montar sen máis dilacións unha plataforma para coroar a Sarkorzy. Porque non ten moito gancho iso de dedicar un pedo ao président da République française. Co elegante que quedaría un «Au Roi!».

segunda-feira, outubro 01, 2007

UN MILLÓN DE AFRICANAS SON VÍCTIMAS DE TRATA DE PERSOAS.

Leticia Puente Beresford / Cimac

”Ela foi traficada a outro país e vendida á prostitución. Ela, non pode pedir axuda, pero ti si podes. Reporta o tráfico humano: 800555-999”, lese e acompaña o texto o rostro dunha muller nova de raza negra, cuxa boca está cruzada por dúas raias de cor vermella en sinal de que non pode falar. O anuncio é parte da campaña da Organización Internacional para as Migracións (OIM) e do Programa Sudafricano de Loita contra a Trata (SACTAP polas súas siglas en inglés), porque en África presúmese que un millón de mulleres ao ano son enviadas ao estranxeiro para ser víctimas de trata.
A OIM, na súa publicación de xullo do presente ano, Cultivando os froitos da Migración e Desenvolvemento, precisa que as mulleres son atraídas con falsas promesas de traballos ben remunerados e outras oportunidades.
”Moitas víctimas ansiosas aceptan os servizos ofrecidos polos tratantes de persoas sen darse conta do verdadeiro tipo de emprego que terán ou das condicións en que traballarán”.
Así sucedeu con Lety, indica o reporte titulado Chegou a hora de actuar para frear a escravitude da nosa época.
Para Lety, unha moza de máis de vinte anos de idade oriúnda de Gauteng, a oferta foi irresistible. Obrigada a abandonar os seus estudios debido ás limitacións financeiras do seu fogar e loitando por atopar un traballo remunerado en Sudáfrica, a chamada da súa amiga Ángela parecía unha vía de escape.
Efusiva e convincente, Ángela díxolle a Lety que en Irlanda podería terminar os seus estudios en menos dun ano e o mellor de todo era que quizais non ía ter que pagar. A súa amiga aseverou que era unha tradición en Irlanda que as familias adiñeiradas ofrecésense a pagar a educación das persoas procedentes de contornas desfavorecidas e que había moitas oportunidades para traballar a tempo parcial a fin de gañar diñeiro extra.
Ángela encargaríase de atopar unha desas familias para Lety, indica o reporte da OIM. E unhas semanas máis tarde púxose en contacto con Lety. Díxolle que se atoparía con Danny, un nixeriano que vivía en Pretoria, e do cal Ángela afirmou ser a súa noiva. El ocuparíase de todos os preparativos da viaxe.
Pero o que lle esperaba a Lety en Dublín non era educación nin emprego, senón algo “sinistro”. A OIM, conxuntamente co SACTAP, rescatárona xunto con outras dúas mozas que retornaron ao seu natal Sudáfrica.
O tráfico humano é a terceira fonte de utilidades máis grande das organizacións criminais transnacionais, só o trafico de drogas e de armas son máis lucrativos.
Non só sucede en África senón en todo o mundo: as mulleres son atraídas con falsas promesas de traballos remunerados e xa niso, acurraladas, ven obrigadas a exercer a prostitución. A OIT indica que as ameazan con matalas ou as agreden.
Investigacións que realiza a OIM desde o 2002 reportan que en África Meridional e Sudáfrica existe a industria do sexo. Calcula que mil mulleres son enviadas anualmente de Mozambique a Sudáfrica. Contratadas como supostas camareiras, terminan en Johannesburgo ou son vendidas en zonas mineiras como “esposas” obrigadas a servir como empregadas domésticas ou escravas sexuais. Outras mulleres de Asia sudoriental e Europa Oriental son tamén enviadas a outros países africanos.
Por outra banda, o reporte di que só o 31 por cento dos sudafricanos considera que a trata de persoas é un problema. E o nove por cento cre que o problema existe nos seus barrios e comunidades.
Ante a gravidade deste problema, a OIM emprendeu esta campaña de concienciación e activismo, colocando grandes anuncios para que se denuncie.