quarta-feira, novembro 28, 2007

O GOBERNO DO ESTADO HESPAÑOL DI "SI" A VIOLENCIA POLICIAL

O Goberno respalda a política baseada no uso da violencia policial practicada por Manuel Ameijeiras

O Ministerio de Presidencia rexeitou a petición de demisión do Delegado de Goberno en Galiza realizada por varios cidadáns galegos á inicativa do MpDC

O Ministerio da Presidencia vén de amosar o seu respaldo ás accións levadas a cabo polo delegado do Goberno, Manuel Ameijeiras, en contra dos movementos sociais máis significativos dos últimos tempos na sociedade galega. O Movemento polos Dereitos Civís esixiu reiteradamente a demisión de Ameijeiras do seu cargo por ser o responsábel directo do uso da violencia policial contra todo tipo de manifestacións e movementos sociais, especialmente cruentos no que se refire ás actuacións na folga do metal de Vigo no 2006 e nas protestas de Ferrol contra a actividade de Reganosa.

Segundo a resposta emitida dende o Goberno á solicitude do MpDC do cese do Delegado, a Ministra de Presidencia, María Teresa Fernández de la VEga, afirmou que a decisión do uso “da coerción física por parte das forzas policiais” durante as protestas dos afectados pola posta en marcha da planta de regasificación “foi adoptada tras terse esgotado toda posibilidade menos lesiva, sendo en todo momento necesaria, progresiva en canto último recurso” e, engade, “proporcionada”. Con estas palabras a Ministra vén avalar unha política de criminalización dos cidadáns e do uso da coerción como primeira medida, mesmo antes de iniciar o diálogo social, asegurando incluso que a acción violenta tomouse coa “finalidade de evitar un mal maior do que causa”.Dende Presidencia xustifican tamén sen rubor as medidas tomadas tras a detención do Patrón Maior da Confraría de Pescadores, argumentando que a actitude dos compañeiros que saíron na súa defensa . Deste modo, respalda a tese de Ameijeiras para xustificar por que se fai “necesario o recurso ao uso da forza”, acusando aos cidadáns de “atacar” aos efectivos das forzas armadas e culpabilizando aos galegos por tentar defender os seus dereitos.

Dende o MpDC entendemos que o uso da violencia policial para “evitar” as mobilizacións nos conflitos sociais existentes non se pode resolver por medio da policialización e a coerción da sociedade galega. Máis aínda cando se xustifican como unha medida para “evitar un mal maior do que causa”, desprezando de xeito claro os dereitos dos cidadáns a mobilizárense pola defensa dos seus dereitos. Flagrantes resultan as afirmacións do Ministerio en defensa dun responsábel político que amosa a cotío a súa preferencia polo uso da forza policial antes que acudir a vía do diálogo e a mediación, premisas estas que debería antepór a calquera outra decisión, pero que ata o momento non está a praticar. Situación que contradí as promesas dun “Goberno de progreso” que asegura ter as portas abertas ao diálogo con todos os sectores da sociedade.

Coa súa declaración, o Ministerio de Presidencia avala a xestión do Delegado de Goberno, quen, como é ben sabido, é o responsable do uso da forza policial en praticamente todos os conflitos sociais rexistrados en Galiza nos últimos tempos, polo que o MpDC reitera a súa petición de cese inmediato de Manuel Ameijeiras.

DEBATE SOBRE O ABORTO NO PARLAMENTO DA C.A.G.

O PARLAMENTO APROBA UNHA INICIATIVA DO BNG PARA QUE SE INICIE A REFORMA DA LEI ORGÁNICA QUE PENALIZA O ABORTO


A deputada Ana Pontón pede que a interrupcion voluntaria do embarazo se poida realizar en todos os casos en calquera centro da rede pública

A portavoz de Igualdade do grupo parlamentar do BNG, Ana Pontón, vén de defender no pleno do Parlamento unha proposición non de lei, aprobada cos votos dos grupos que sustentan o goberno, na que se insta á Xunta a se dirixir ao Estado para que inicie a reforma da Lei orgánica que penaliza o aborto para establecer unha lei de prazo que garanta o dereito das mulleres a decidir nas 16 primeiras semanas de embarazo.

Tal e como explicou a deputada, esta reivindicación forma parte desde hai anos da “loita a prol da transformación social e dos dereitos sexuais e reprodutivos das mulleres” e lembrou tamén que “para poder decidir libremente ten que haber alternativas”.
De feito, Pontón resaltou que a actual lexislación sobre a interrupción voluntaria do embarazo é “insuficiente e ten efeitos perversos”, xa que forma parte das materias reguladas no Código Penal, de tal xeito que a lexislación ten efeitos discriminatorios, porque, de facto, o acceso a esta intervención vése limitada ás mulleres con recursos económicos.

Ana Pontón quixo deixar claro que a decisión de interrupir o embarazo “non é desexábel e cómpre evitala por todos os medios, mais ás veces é a única decisión posíbel”.

A portavoz en materia de igualdade valorou algunhas decisións neste eido como a da dispensación gratuíta da pílula do día despois, mais lembrou que aínda existe un marco legal que xenera “inxustiza e desigualdade” e lembrou que se trata de unha decisión “íntima e persoal e o papel das Administracións non é xulgar esta decisión”.

Lei de prazo

Pontón lembra que “a despenalización do aborto confire un dereito e dá unha responsabilidade” e aclara que en aqueles países en que se ten prohibido “non desaparece, senón que hai maiores riscos para as mulleres”.

En definitiva, a proposta nacionalista, que foi transacionada con unha emenda do grupo socialista, pasaría por reformar a lei orgánica actual, de tal xeito que se estabeleza unha lei de prazo que garanta o dereito das mulleres a decidiren libre e voluntariamente a respeito da interrupción do embarazo até as 16 primeiras semanas de xestación, en todos os centros da rede sanitaria pública e efectuado con todas garantías, de xeito que se preserve a saúde das mulleres.

terça-feira, novembro 27, 2007

O BNG E A ALTERNATIVA

Fai case que un ano (o 30 deste mes, para ser exactos), o daquela Responsable Comarcal do BNG, seguro que seguindo ordes expresas dende Compostela, prohibía a utilización do local da Fronte en Vigo, para actos relacionados con A Alternativa. Hoxe, xa é normal, que A Alternativa, utilice o local do BNG en Vigo, de feito, maña mesmo ten unha xuntaza da Coordinadora Comarcal da A Alternativa en relación ao Parque Eólico da Serra da Groba.

Mudaron cousas no BNG, é evidente. A primeira a Responsable Comarcal encabezada polo bo labor de xestión que esta desenrolando Manuela Rodríguez Pumar e a clara labor de conciliación que demostra. Pero, o que fai seguramente que este tipo de reunións sexan unha normalidade é o excepcional traballo que os dous representantes da A Alternativa encabezada por Rosario Fernández Velho están a desenvolver no Consello Nacional do B.N.G.

Fai un ano, Rosario Fernández Velho dicía: “Coa nosa candidatura queremos reorientar o BNG, e somos conscientes de que para esta reorientación tamén é necesário mudar as persoas co fin de abrir as portas ás novas maneiras de entender a acción política. Con esta Alternativa imos sentar as bases para superar responsavelmente a situación de estancamento pola que pasa o BNG. Imos sentar os alicerces para mellorar a organización, porque queremos un BNG participativo e plural, e que se recoñeza nos principais sinais de identidade do nacionalismo.”

Hoxe nós temos que dicir, “Obxectivo cumprido Charo”. Cando menos en parte. Non podemos esquecer tamén a boa labor que neste eido está a ter o número tres da candidatura da A Alternativa Alberte X. Rodríguez Feixoo.

Seguide así, ese é o camiño. Con representantes coma vos que ostentades o mandato que A Alternativa entregouvos, a vida desta, será longa e prometedora.

(Remitido por correo electrónico por anxo1980)

segunda-feira, novembro 26, 2007

65 ANOS DE "CASABLANCA"

http://www.youtube.com/watch?v=F_bMFVDu9yo

domingo, novembro 25, 2007

BOLBORETAS MIRABAL

EN RECORDO DAS BOLBORETAS MIRABAL,
EXEMPLO DE MULLERES REVOLUCIONARIAS,
AOS 47 ANOS DO SEU BRUTAL ASASINATO

Os nomes destas tres mulleres dominicanas, coñecidas como as irmás Mirabal, simbolizan o Día Internacional da “Non Máis Violencia Contra as Mulleres” desde 1981. María Teresa, Minerva e Patria foron asasinadas o 25 de novembro de 1960 por orde da ditadura do ditador Trujillo. A súa longa loita contra un dos poderíos máis sanguinarias do continente recórdase hoxe en homenaxe á loita comprometida de todas as mulleres da nosa AMÉRICA.

A presenza destas valentes COMPAÑEIRAS que desafiaron a unha das máis sanguinarias ditaduras do noso continente, renóvase na obstinada memoria colectiva máis aló das fronteiras dominicanas pola súa heroica traxectoria revolucionaria desembocada nunha das traxedias máis tenebrosas que recorda a historia Latinoamericana.

Patria Mercedes, María Argentina Minerva e Antonia María Teresa Mirabal, naceron nunha paraxe denominada Ojo de Agua, pequena localidade de Salcedo. O seu pai Enrique Mirabal e a súa nai, Mercés Reyes Camilo deron vida a catro xovenciñas educadas con esmero, honestidade, ideas de liberdade e independencia.

Das catro, Minerva destacouse pola súa intelixencia esperta e forte personalidade. Todo o que a recorda, asegura que era dunha beleza lendaria.

O ditador Rafael Leonidas Trujillo coñeceuna nunha festa, quedou impresionado e resolveu conquistala. Asediada con faltas de respecto, Minerva losqueou a Trujillo. “oímos historias de mozas drogadas, logo violadas polo Xefe” - dixo retirándose indignada con toda a súa familia do palacio de goberno.

A Rafael Leonidas Trujillo non lle bastaron as desculpas do pai, obrigado a enviar un telegrama con escusas e poucos días despois foi encarcerado seguido por Minerva, ela acusada de conspirar contra o réxime. A rigorosa espionaxe concluíu sinalando que a moza relacionábase con membros do Partido Socialista Popular.

A prisión de ambos durou varias semanas e Don Enrique morreu debido ás torturas e humillacións sufridas durante o cativerio.

Devanditos acontecementos e a sua constancia de loitar para depor a Trujillo, transformaron a vida das irmás Mirabal, levando a dianteira Minerva, quen co nome de “Bolboreta”, incorporouse ao traballo clandestino do Movemento de Resistencia Interna, establecido a poucos días do triunfo revolucionario de Fidel Castro en Cuba.

Devandito grupo conformouse en honra da expedición rebelde armada procedente de Cuba, que resultou esmagada pola ditadura. Denominaron ao conxunto Movemento Clandestino 14 de Xuño. Cousa curiosa, o mesmo día do aniversario do CHE.

Minerva foi sinalada como a iniciadora do movemento e o seu marido, Manolo Tavares e o cuñado Leandro Guzmán formaron parte da directiva. Unha delación levou aos servizos secretos informes sobre o conxunto e os seus integrantes. Foron inmediatamente encarcerados.

O réxime entrou na etapa máis represiva e chegou ao extremo de intentar o asasinato de Rómulo Betancourt, presidente de Venezuela.

O destino das irmás Mirabal estaba sinalado. Cando Patria, Minerva e María Teresa regresaban de visitar aos seus maridos presos as emboscaron. O crime presentouse como “accidente”, e máis tarde sóubose que as asasinaron a paus e os seus corpos, situados no propio vehículo foron precipitados ao abismo.

Sinala Ciriaco de la Rosa, un dos seus asasinos:

“Logo de apresalos conducímolos ao sitio cerca do abismo onde ordenei a Rojas Lora que collese paus e levase a unha das raparigas, cumpriu a orde no acto e levou á das trenzas longas [Maria Teresa]. Afonso Cruz elixiu a máis alta [Minerva], eu a máis baixiña e gordiña [Patria] e Malleta ao chofer, Rufino de la Cruz. Ordenei a Pérez Terrero que permanecese na estrada para ver se achegábase alguén. Esa é a verdade, non quero enganar á xustiza nin ao pobo. Tratei de evitalo pero non puiden, pola contra Trujillo liquidábanos a todos.”

As irmás Mirabal e Rufino de la Cruz foron golpeados ata a morte. O horrible crime tivo consecuencias para Trujillo porque o homicidio de tres mulleres indefensas produciu na poboación dominicana gran conmoción e deu comezo ao fin do seu réxime.

O Obelisco da Avenida George Wáshington fora mandado a construír por Rafael Leónidas Trujillo para exaltar o seu psicópata delirio e o pobo dominicano decidiu que as imaxes das BOLBORETAS formasen unha pantalla evocativa sobre el. A obra de Jorge Severino representa a Patria, Minerva e María Teresa coa bandeira dominicana nas súas mans, rodeadas do precioso ceo azul da illa. As tres figuras recordan a paz, envolvidas na súa vestimenta branca e con decenas de pombas ao redor representando a liberdade.

Sobrevoan para sempre desde o vello obelisco, iluminando desde as súas alturas a face da centenaria cidade de Santo Domingo e todo o continente desde Río Bravo a Tierra de Fuego, como símbolo non só da muller golpeada senón como REVOLUCIONARIAS COMPROMETIDAS COAS LIBERDADES E SOBERANIAS DE TÓDOLOS POBOS DA NOSA AMÉRICA.

IRMÁS BOLBORETAS MIRABAL,

CON BRISAS NOVAS NOS NOSOS PAISES CASTIGADOS POLOS ARBITROS COLONIAIS E OS SEUS CIPAYOS DE QUENDA,

OS COMPAÑEIROS DE TODA LATINOAMERICA DICÍMOSLLES EN UNIDADE

IRMÁS: ATA A VICTORIA SEMPRE, VENCEREMOS!


ASOC. CULTURAL JOSE MARTÍ DA REP. ARXENTINA
ADRIANA VEIGA

Bs. As. 25/11/2007

GADIS

CiberIrmandade da Fala. Obxectivo: Gadisline
O grupo Gadis sorprendeunos recentemente cunha campanha publicitaria onde, a través das impresións dun emigrante retornado, izaba a bandeira amor propio animándonos a "vivir como galegos", resaltando as virtudes das costumes do noso pobo e a beleza do pais.

Desde a Ciberirmandade entendemos que a "vivir como galeg@s" elle inherente o uso do idioma galego, en calquera eido, na TV, na cadea de establecementos Gadis e, por suposto, no ciberespacio.
Valoramos moi positivamente o proceso de galeguización de Gadis no último ano, e queremos animar a empresa a que siga con el até abranguer todos os eidos da empresa, desde o etiquetado e sinalización das distintas seccións dos seus establecementos, a atención ao cliente do persoal da empresa até a web do supermercado virtual, www.gadisline.com, que continua integramente en castelán. Por elo convidámoste a enviarlles un correo no que os parabenices e animes pola liña que están a seguir na defensa da nosa Cultura e do noso idioma.

MALTRATO INFANTIL

http://www.youtube.com/watch?v=CpRYZCPvUHs

ESQUERDA NACIONALISTA - MOCIDADE

video

sábado, novembro 24, 2007

PESCANOVA IGNORA ORDEM JUDICIAL

Quercus acusa Pescanova de ignorar ordem judicial

Nelson Morais / Jornal de Notícias.

As obras do projecto de aquicultura em curso na Praia de Mira levaram ontem o presidente da Quercus, Hélder Spínola, a acusar a Pescanova e a Câmara de Mira de "desrespeito" pelo Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra.


A associação ambientalista requereu uma providência cautelar, "para evitar que a obra continue a degradar os habitats naturais", e o tribunal notificou as partes envolvidas, a semana passada, para que os trabalhos fossem suspensos. "Mas, entretanto, as obras não pararam", declarou ao JN o presidente da Quercus, que promove, esta manhã, uma "acção de alerta para os pecados ambientais do projecto".


Contactados pelo JN, o vereador Miguel Grego e o director de projecto da Pescanova, Paulo Pires, não quiseram pronunciar-se sobre a acusação.


Ambos os responsáveis declinaram, igualmente, comentários sobre a acção de protesto de hoje, cuja realização não foi comunicada ao Governo Civil de Coimbra. "Não é uma manifestação, é uma acção de alerta e não vamos ter ali centenas de pessoas", justificou o presidente da Quercus. A iniciativa é apoiada pelas associações da Galiza - para onde esteve previsto o projecto da Pescanova - ADEGA e Plataforma Vizinhal de Corrubedo. Os activistas espanhóis vão "testemunhar as consequências ambientais negativas dos projectos aquícolas que a Pescanova tem desenvolvido na Galiza", adiantou a Quercus, prometendo "colocar cinco bidões de cores diferentes, em alusão aos tanques de engorda que serão instalados e representando os cinco pecados ambientais deste projecto PIN [Potencial Interesse Nacional] em Rede Natura 2000". Estão em causa, segundo a associação, 100 hectares com "três habitats prioritários em termos de conservação".


http://jn.sapo.pt/2007/11/24/pais/quercus_acusa_pescanova_ignorar_orde.html

25 N

O BNG anuncia a creación de fondos de emerxencia nos concellos para atender as vítimas da violencia de xénero

Rosario Fernández Velho destaca o compromiso do BNG para a construción dunha sociedade igualitaria


http://es.youtube.com/watch?v=HIdNoVPH-CA

A sede nacional do BNG acolleu a lectura da declaración institucional con motivo da celebración do día internacional contra a violencia de xénero -este domingo, 25 de Novembro-. Clara Millán, alcaldesa de Cangas e membro da Executiva Nacional, deu lectura ao texto, no que destacou “o papel que teñen os concellos nesta loita común é fundamental, xa que poden actuar como ponte de conexión entre as políticas deseñadas a nivel nacional polo goberno galego e a cidadanía”.

Nesta liña, as corporacións municipais nas que os nacionalistas teñen a alcaldía ou ben responsabilidades de goberno, comprométense a poñer en marcha, un fondo de emerxencia, contemplando no orzamento unha partida específica para tal fin, que sirva para atender os casos de mulleres en situación de violencia de xénero do concello que de maneira urxente necesiten recursos.

Apelación á responsabilidade persoal

Ademais da importancia das actuacións institucionais e sociais contra a violencia machista, a campaña do BNG, baixo o lema “Dá a cara, non vires as costas. Contra a violencia de xénero”, apela este ano á responsabilidade persoal dos galegos e galegas para apoiar ás persoas que padecen violencia e reprobar socialmente aos agresores. “Todas e todos somos testemuñas, e podemos escoller entre ser cómplices ouser persoas solidarias que non imos consentir co noso silencio que se lexitimen condutas violentas contra as mulleres que perpetúan concepcións machistas asentadas en valores patriarcais”, segundo recolle o texto.

Pola súa parte, Rosario Fernández Velho, secretaria de Acción Feminista da executiva, dirixiuse aos medios de comunicación presentes, asegurando que “a conmemoración desta data segue a ser fundamental mentres Galiza non se vexa libre deste problema”. Así mesmo, destacou “o compromiso do BNG como forza social para continuar implicándose neste traballo de concienciación contra a violencia machista, a carón doutras organizacións, tanto galegas como internacionais que se teñen volcado nesta tarefa da construción dunha sociedade igualtaria”.

As accións do goberno galego

Fernández Velho destacou as medidas tomadas polo goberno galego: accións orientadas á atención das mulleres vítimas da violencia, á concienciación social e tamén programas de formación dos profesionais do traballo social ou das forzas de seguridade. Pero destacou especialmente a Lei Galega para a Prevención e Tratamento Integral da Violencia de Xénero, impulsada polo BNG: “unha ferramenta da que se dota a sociedade galega para abordar dun xeito transformador a violencia de xénero, entendida como un problema estrutural que afecta a toda a sociedade e debe ser abordado transversalmente”.

No acto, ademais de Clara Millán e Rosário Fernández Velho estiveron Manuela García Freire, alcaldesa de Vilasantar, Teresa Barge, alcaldesa da Bola, Martiño Noriega, alcalde de Teo, Raquel López Doce, tenente alcaldesa da Estrada e Socorro García, portavoz do BNG en Santiago.


A secretaria de Acción Feminista rematou a súa intervención animando ás galegas e galegos a asistir aos actos convocados pola Marcha Mundial das Mulleres nas principais cidades e vilas do país para este domingo 25 de Novembro.

CABO VERDE: MULHERES EN AUTARQUIAS

Cabo Verde quer aumentar participação de mulheres em autarquias

Praia, Cabo Verde (PANA) - O Instituto Cabo-verdiano para Igualdade e Equidade do Género (ICIEG) quer aumentar para 30 por cento a participação das mulheres nas listas para as eleições autárquicas de 2008, soube a PANA sexta-feira na Praia de fonte da instituição.

Neste sentido, o ICEG está a levar a cabo uma jornada de intercâmbio durante a qual um grupo de mulheres autarcas da Galiza vai falar da experiência em matéria da participação feminina na vida política espanhola.

A presidente do ICIEG, Cláudia Rodrigues, disse que a escolha da Galiza para essa jornada internacional foi ditada pelo facto de essa região espanhola ter uma lei de igualdade de géneros na participação na vida política.

Segundo a presidente da instituição que se ocupa da problemática do género em Cabo Verde, ao contrário do que muitos dizem, a quota é apenas uma medida correctiva e “não impositora ou discriminatória dos homens”, mas sim para corrigir as desigualdades existentes no arquipélago.

“Se tivermos em conta que 52 por cento da população são mulheres e, no entanto, no Parlamento, temos 15 por cento da representação, aí vemos claramente a desigualdade", sublinhou Cláudia Rodrigues.

Dos 15 membros do Governo de Cabo Verde há cinco ministras, mas a nível autárquico a representação feminina ainda é mais reduzida, havendo apenas uma mulher presidente de Câmara Municipal, num total de 22 municípios.

O ICIEG pretende sensibilizar os partidos políticos, bem como as candidaturas independente para aumentar o número de mulheres nas listas concorrentes às eleições autárquicas que vão ter lugar no primeiro trimestre do próximo ano em Cabo Verde.

Cláudia Rodrigues considera ser necessária a fixação de uma quota mínima de 30 por cento de participação feminina, afirmando que se está perante uma sociedade onde o "machismo impera" e existem estruturas sociais que impedem a participação das mulheres na vida política.

“Muitas delas estão prontas para assumir esse papel e não são convidadas”, precisa a presidente do ICIEG, sublinhando que quando acontece o contrário elas “sentem a pressão social e da própria família”.

Para contornar estas situações, Cláudia Rodrigues, entende que o caminho será "introduzir a quota no nosso Código Eleitoral, o que está a ser trabalhado”.

Por seu lado, a secretária técnica do Fundo Galego, Já Maria Del Gomez, promete dar o seu contributo no intercâmbio com mulheres cabo- verdianas, baseando-se na experiência da sua região, onde houve recentemente eleições locais e a participação das mulheres na vida política aumentou 39 por cento.


http://www.panapress.com/freenewspor.asp?code=por010441&dte=23/11/2007

sexta-feira, novembro 23, 2007

ENTREVISTA: CAMILO NOGUEIRA

"A UE significou a derrota do Estado xacobino"

DANIEL SALGADO / EL PAIS

"Madrid e o Goberno galego ignoraron os nosos problemas na produción agraria ou naval ao entrar en Europa", di Nogueira. Mais o histórico nacionalista afirma que "a sociedade rematou por exceder aquelas condicións negativas"

Hai tres anos que Camilo Nogueira (Vigo, 1936) deixou a primeira liña da política convencional. Pasaran 40 tempadas do seu bautismo militante, nas fileiras da organización Galicia Socialista: "Soubemos ver que o proxecto da Unión Europea ía alén dun sistema económico determinado e se situaba a prol da paz e de recoñecer a diversidade cultural do continente, contra o que pensaba a outra póla do nacionalismo [a UPG]". Europeísta de vocación e lusista de convición, Camilo Nogueira reivindica a xínea pro UE do galeguismo histórico, "Castelao apoiou os movementos federalistas europeos após a II Guerra Mundial", e fala do libro Unha certa idea de Europa, de George Steiner, como central no seu pensamento último. A comezos de 2008 publicará en Galaxia os volumes Europa, o continente pensado e Galiza na Unión Europea. Erguida vontade.

Pregunta. Pódese ofrecer un balance da entrada de Galiza na Unión Europea?

Resposta. Dende 1986 en Galiza produciuse unha transformación económica extraordinaria. Houbo unha brutal conversión dos sectores económicos que levou canda si un gran sufrimento demográfico. En 1986, o 40% da poboación activa era agraria e hoxe en día non excede o 7%. Esa brutalidade da transformación foi responsabilidade, fundamentalmente, do Goberno do Estado español e do propio Goberno galego. Mais a sociedade galega tivo unha resposta magnífica a esas circunstancias negativas e, logo dun acelerado proceso de urbanizacíón, a industria galega é líder no automóbil, na confección, no granito, no leite ou na pesca. Todo o que Galiza tiña que sufrir xa o sufriu e arestora, se houbese un bo Goberno, que aínda non o hai, a pespectiva de crecemento é enorme.

P. As relacións con Portugal estreitáronse...

R. Estase a producir unha ósmose histórica entre as economías galega e portuguesa, que medrará no futuro. Galiza é o primeiro importador de produtos portugueses e o terceiro exportador a Portugal. E isto realizouse malia á ideoloxía do Estado español, á súa autoconciencia, que é de Estado mediterráneo. España negociou a entrada na UE como Estado mediterráneo e desprezou a faixa atlántica da Península, que suma 14 millóns de habitantes. Mais a entrada na UE eliminou as fronteiras e a realidade emerxeu dende a economía e eu agardo que cada vez máis tamén o faga dende o punto de vista cultural e lingüístico.

P. Pero como reciben Madrid esta realidade?

R. O normal sería que o Estado español considerase que no seu territorio se falan catro linguas e que dúas son universais. Pero estamos lonxe desa realidade. Amais, niso os galegos somos independentes. Se admitimos que falamos a mesma lingua que en Brasil, cousa evidente, iso é un factor de independencia política e cultural extraordinaria e sería un enriquecemento do propio Estado español.

P. A UE está a construír realmente unha alternativa a Estados Unidos?

R. Que países que saían dunha guerra mundial se puxesen de acordo e eliminanse barreiras políticas é unha revolución histórica, a derrota do Estado xacobino e un modelo de funcionamento interno. E a UE debe constituírse en factor de equilibrio e de paz, non en potencia hexemónica militar e ultraliberal e, nun mundo multipolar, ten que se apoiar na ONU. O que pasa é que dentro de Europa hai estados que privilexian a relación cos Estados Unidos e mudan en protagonistas e en antagonistas do proceso europeo ao mesmo tempo. E falta recoñcer as nacións sen Estado, claro.

P. Existen posibilidades de novos estados independentes na UE?

R. Dende o punto de vista da legalidade europea, totalmente. O problema é político, porque no Tratado Reformador de Lisboa asegúrase que a integridade territorial dos estados é responsabilidade dos estados. O mesmo acontece coas linguas: se o galego, o catalán e o vasco non son hoxe linguas oficiais na UE non é porque a UE o impida, senón porque o Estado español non as presenta como tal. No caso do galego, amais, se queremos xa somos oficiais, polo portugués.

P. Vostede sempre se adiantou a posicións que o nacionalismo tardou en aceptar...

R. No Partido Obreiro Galego aceptamos a autonomía non porque fósemos autonomistas, senón porque ese era o lugar onde crear un marco nacional galego naquela circunstancia histórica. Mesmo eramos máis avanzados nas solucións finais para a soberanía galega que outros que rexeitaban este marco democrático. O curioso é que a xente que se situaba contra a UE ou contra as institucións autonómicas, posibelmente carentes de ideoloxía coherente, deron en se acomodar máis a este sistema que outros que o asumimos pero queriamos mudalo. Aínda hoxe hai persoas que se integran totalmente no sistema político sen prescindir de posicións contraditorias con esa acomodación.

P. Existe espazo político na Galiza para un nacionalismo de dereitas?

R. O día que este sexa un país soberano poderá haber a variedade de partidos que hai noutra nación calquera. Outra cousa é que hoxe se dean as condicións para que iso ocorra. En todo caso, penso que o BNG debe desenvolver a súa acción e procurar a súa hexemonía dende posturas de esquerda democrática e que a esquerda, como a dereita, debe presentar un proxecto para toda a sociedade. Para ampliar o espazo político propio, o BNG non ten que se facer de centro, unha postura meliflua que non se sabe qué quere dicir. Dicir que o BNG debe facerse de centro é unha mostra da incultura política dominante e quen o fai non coñece como discorre o mundo.

P. Mais a relación co PSdeG resulta complexa de xestionar...

R. O BNG debe loitar por ser hexemónico na esquerda, como xa foi entre 1997 e 2005, durante oito anos. Pero se os resultados electorais obrigan a unha alianza, hai que facela, e o que non pode ser é que o BNG se desentenda do que se fai na educación, na sanidade, nas obras públicas, na lingua ou no medio ambiente. Se se goberna co PSOE hai que ter en conta que as consellerías socialistas resultan tan importantes para o proxecto nacional galego como as propias. Crer que o proxecto nacional galego son os departamentos do BNG non ten ningún sentido.

P. Cales son os obxectivos irrenunciábeis do nacionalismo galego?

R. Galiza é unha nación. É unha nación en si mesma, non unha nación no Estado español, que se desenvolve nun mundo globalizado e que está na UE como proxecto. E ten que deixar de ser, na ideoloxía, unha provincia do Estado español, como aínda a ven mesmo algúns nacionalistas. Neste intre o nacionalismo galego cre plenamente nun Estado plurinacional, pero non debe nin ten que prescindir, e moito menos ideoloxicamente, doutras maneiras de soberanía máis avanzada.

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/UE/significou/derrota/do/Estado/xacobino/elpepiautgal/20071123elpgal_20/Tes/

quinta-feira, novembro 22, 2007

25 DE NOVEMBRO, DÍA CONTRA A VIOLÉNCIA DE XÉNERO

C E N I

Comisión de E.N. para a Igualdade

5 mulleres mortas na Galiza, por violencia de xénero no que vai de ano, 67 no Estado Español. Cada 18 segundos unha muller é maltratada no mundo.


Ti suma e segue coa tua vida: só estamos a falar de cifras. É incrível pero, ultimamente parece que detrás de cada un destes números non hai unha persoa, non hai unha bágoa, non hai un aloumiño, non hai unha dor, non hai nada. Contan-nos o capítulo final dunha historia tráxica chea de golpes e vexacións e nós respostamos co siléncio.


Cando foi que nos convertimos en espectadores e espectadoras pasivas do sufrimento alleo? Cando perdimos a nosa dignidade? Miramos e non queremos ver, ouvimos e non queremos escoitar.


Vivimos nun mundo frívolo e insensível onde só nos preocupamos por facer manifestacións axustadas ao que chamamos o “politicamente correcto”. Deixamos para outras persoas o compromiso, o traballo transformador, o dar a cara e asumir riscos; xa nen as palabras, nen as imaxes espertan en nós un ápice de solidariedade.


Somos covardes e egoístas, lamentamos a violencia que padecen persoas alleas a nós, mas non facemos nada por acabar con ela. Hai moitos anos alguén dixo: “Deixa que te cambie o mundo, e poderás cambia-lo ti a el” Detente, fecha os ollos, respira e agora pensa. Non es ti quen recibe os golpes, non es ti quen pega, mas es ti quen consinte día tras día que alguén maltrate e desprece outra persoa.


Se permitirmos calquer tipo de violencia sexista, debemos cargar na nosa conciencia coa responsabilidade das mortes por violencia de xénero. Respectar unha persoa maltratadora significa aceptar e lexitimar o que fai. Un xesto tan simple como o de non consentir atitudes machistas, e manifestar abertamente a nosa repulsa ante comentarios sexistas e condutas agresivas pode servir para quebrar e desfacer a filosofía de vida dos potenciais maltratadores que existan.


As mulleres que padecen violencia de xénero son nais, fillas, amigas, amantes, namoradas. Elas viviron, pensaron e sentiron igual que ti.


É normal que teñamos medo, e que en moitas ocasións precisemos agochar a cabeza ante a crueldade humana, mas de que vale? Se hoxe ti non te enfrontas, se hoxe ti non dis basta terá que ser a túa filla, o teu amigo ou a túa irmá a que teña que dar a cara.



Din que me queres


Querer tería que significar non sufrir, non depender, non atar. Pero, a comezos do século XXI, tras décadas de loita, homes e mulleres sentimo-nos “esposados” e “esposadas” cunhas alxemas que nos dirixen a unha forma de amar cruel e anti-natural. Por culpa de axentes socializadores como o cine ou a literatura, o concepto de romanticismo deformou-se, xurdindo un novo estereótipo vertebrador das nosas relacións amorosas. Actualmente, todo o mundo aspira a poder disfrutar dunha relación apaixonada e romántica, que subtilmente acaba escravizando a nosa identidade e liberdade.


En máis dunha ocasión, dixemos sentir unha paixón irrefreável que nos queimaba o peito, nalgún momento da nosa vida padecimos por unha persoa e non é a primeira vez que dramatizamos as nosas historias de amor para que sexan dignas de ser contadas.


Non debemos subestimar este padrón de conduta amorosa, xa que determina en moitas ocasións as nosas relacións de parella e, polo tanto, a nosa vida. Esta forma de concebir o amor, tan interiorizada por todas e todos nós, creouna o sistema patriarcal que domina a nosa sociedade, cando viu que a muller comezaba a liberarse do seu xugo. Antes era o matrimonio por conveniencia o que nos sometía, agora é o matrimonio por amor. Pero non calquer amor, é un amor que nos anula e domina, é un amor que nos impide ser nós.


Unha das graves consecuencias desta concepción machista do amor é a violéncia de xénero. Mentres non sexamos quen de mudar este estereótipo cultural que actualmente marca a moita xente nova, non seremos quen de acabar coas agresións sexistas. Para ser felices non temos que sufrir. É máis, para ser felices non precisamos amar eternamente, nin comprometernos para sempre. Aínda que intenten facer-nos pensar diferente, non é indispensável ter parella para ser unha persoa plena, e moito menos cando es maltratada.


Aprendamos a amar sen dramas e polo tanto, sen sexismo. Concibamos un novo romanticismo onde non sexa necesario sentir ciumes, nin tormentos, nin dependencia. As fantasías impostas son mitos inalcanzáveis que se nos dominan e poden arrastar-nos a un cárcere de barrotes invisíveis, onde hai unha persoa carcereira: ti mesma.


CENI, Comisión de Esquerda Nacionalista pola Igualdade.

ENCLAVE


CHARLA-COLOQUIO
O vindeiro martes 27, ás 20:00 horas e na GALERÍA SARGADELOS en Vigo, sita na rúa Urzaiz 17,
ENERXIA Vs MEDIO AMBIENTE + PATRIMONIO
O Parque Eólico da Serra da Groba
Presenta: Pedro Gómez-Valadés, director da revista ENCLAVE
Interveñen:
Carlos Cotobade, avogado e membro da Executiva Comarcal do BNG-Vigo
Xosé Lois Vilar, empresario, arqueólogo e historiador.
ENTRADA LIBRE

quarta-feira, novembro 21, 2007

MARCHA MUNDIAL DAS MULHERES

25 de Novembro do 2007: Podemos acabar coa violencia machista - Cada que desde a súa responsabilidade.


PODEMOS ACABAR COA VIOLENCIA MACHISTA CADA QUEN DESDE A SÚA RESPONSABILIDADE


25 de novembro, Día Internacionalcontra a Violencia de Xénero


Son moitos os cambios nos últimos anos: novas leis, programas específicos nas administracións, visibilización nos meios de comunicación, distinta valoración na opinión pública, novos valores nas relacións persoais... aínda así, o número de mulleres asasinadas, as denuncias de mulleres agredidas e as condenas por agresións, seguen aumentando. E o que é aínda máis preocupante, a violencia machista perpetúase na xente máis nova.


Somos conscientes de que muitas estruturas económicas (Banco Mundial, Fondo Monetario Internacional, multinacionais...) , estruturas políticas (G-8, gobernos, exércitos...), e estruturas relixiosas (Vaticano, conferencia episcopal española, aiatolas, imáns, consellos relixiosos...) están mantendo e perpetuando unha organización patriarcal da sociedade onde se encontra enraizada a violencia machista. Unha realidade implantada en todo o planeta, e que mostra a súa face máis descarnada en situacións de guerra, tráfico de persoas e explotación sexual.


Aínda así, desde a Marcha Mundial das Mulleres temos o convencemento de que para rematar coa violencia, non chega coa denuncia e loita contra todas estas institucións e estruturas. Partindo da nosa realidade máis inmediata, fai falta que confluamos nunha mesma dirección todos os sectores sociais que aspiramos a transformala,
porque cada quen debe analisar e asumir a responsabilidade que lle corresponde para rematar con esta lacra social:
*As organizacións políticas e as persoas que teñen responsabilidades e presenza nas administracións e nos poderes públicos, que deben tomar consciencia de que este non é un problema só daqueles departamentos, secretarías, concellalias... específicas, senón que é algo que atinxe de xeito global a todos os estamentos e implica reformulacións organizativas e de "boas práticas", destinando máis recursos para a aplicación das leis, creación e mantemento de servizos de atención e recuperación das vítimas, aplicando consecuentemente políticas de prevención e compromenténdose, máis aló do papel, nas políticas de igualdade. Enfrontándose aos grupos políticos que dean o seu apoio a alternativas ou práticas sociais, económicas, relixiosas e culturais que niguén a igualdade de dereitos para todas as persoas e favorezan relacións de marxinación e opresión.
*As persoas que traballan nos medios de comunicación, tanto públicos como privados, que teñen a responsabilidade de elaborar e divulgar unha información obxectiva e libre de estereotipos sexistas, tanto en relación coas vítimas de violencia como a visibilización das mulleres en todos os ámbitos sociais. Asumindo a responsabilidade que lles corresponde na creación dunha opinión pública inspirada nos valores da igualdade.
*Os sindicatos, que teñen a responsabilidade de loitar contra a segregación e a discriminación no mundo laboral e de asumir a defensa da seguridade e a saúde de todas as traballadoras e traballadores. Deben aplicar unha perspectiva de xénero na sua acción sindical, utilizando todas as ferramentas na loita contra a discriminación, e o acoso, e na mellora das condicións laborais, especialmente dos sectores máis precarizados e vulnerábeis, tanto no ámbito rural como no urbano. Correspóndelles, como un dos máis importantes axentes sociais, un papel fundamental na sensibilización social a prol da igualdade, a corresponsabilidade e de rexeitamento do machismo e a misoxinia.
*A comunidade educativa, que ten a responsabilidade de detectar e atallar, no seu ámbito, actitudes machistas e situacións de violencia, formando en valores de igualdade, solidariedade, xustiza, liberdade e paz. Xerando dinámicas própias de renovación pedagóxica que garanticen unha educación en igualdade.
*O movimento veciñal, cultural, ecoloxista... que conforman un tecido social moi activo no noso país e de compromiso transformador, que teñen a responsabilidade de transmitir e aplicar os modelos de igualdade na hora de elaborar as súas alternativas, a súa práctica e o seu modelo organizativo, monstrando a súa solidariedade e irmandade co feminismo.
* As persoas crentes, que tenhem a responsabilidade de rexeitar o machismo e a misoxinia que emana, tanto das estruturas relixiosas, da doutrina, ou dos textos sagrados, buscando un novo modelo de espiritualidade que non perpetue a exclusión e opresión das mulleres.
* Os homens, que teñen a responsabilidade de amosar o seu rexeitamento, no día a día, ás actitudes machistas, desenvolvendo novos modelos de masculinidade, implicándose na sensibilización e concienciación social pola necesidade dun novo modelo de relacións afectivas e sexuais baseadas no respecto, a igualdade e a liberdade. Asumindo a corresponsabilidade no coidado (crianzas, persoas enfermas e de idade, traballo doméstico...), tan imprescindíbel para as persoas.As mulleres, que temos a responsabilidade de non perpetuar un sistema que nos marxina, de rexeitar unhas relacións baseadas na sumisión e na desigualdade, que debemos implicarnos no proceso de empoderamento individual e colectivo, criando alianzas e cumplicidades que nos axuden a avanzar.
DOMINGO, 25 DE NOVEMBRO ACUDE ÁS MOBILIZACIÓNS CONVOCADAS
Vigo, ás 12hs saída de Urzaiz (entrada a Príncipe).
A Coruña, ás 12hs no Obelisco.
Ferrol Terra, ás 12hs, Praza de Galiza, en Narón.
Pontevedra, ás 12hs Praza “8 de marzo”.
Costa da Morte, ás 12hs na Praza “8 de marzo” en Cee.
Compostela ás 12:30 na Praza “8 de marzo”.
O Porriño, dia 23 ás 20hs diante da Casa do Concello.

domingo, novembro 18, 2007

CARTA DE DESPEDIDA DE ALEXANDRE BÓVEDA

Irimia.

Nestes tempos de beatificacións traemos aquí a carta de despedida de Alexandre Bóveda, momentos antes do seu fusilamento, ao seu irmán Vitín. Figuras como Bóveda son mostra de que as recentes beatificacións teñen pouco de inocentes e neutrais. Persoa entrañable, de recoñecida bondade e profundamente católico. O texto é boa mostra. Pero tamén era republicano, nacionalista e impulsor do Estatuto. Velaí a cuestión.

Eu morro tranquilo; confio en que serei recibidio onde todos queremos xuntarnos e fagoo con ledicia e confiando en Deus iste sacrificio. Quixen facer ben, traballei por Pontevedra, por Galicia e pola República, e o trabucado xuízo dos homes (que eu perdoo) e todos debemos perdoar) condéname, Sé, agora, máis home que endexamais por que é cando máis o precisas; polos nosos vellos e polos nenos, de quen, sen que puideramos esperalo, vas ser un pouco pai. Confórtaos a todos e procura ser sempre bon. Non te arrepintas de canto ben teñas feito e poidas aínda facer. Vitinciño: aos papás, a Vera, a Carlos, a César, a todos, as miñas apertas. Pra ti, irmanciño bon, a máis grande que podas recibir de Alexandre PS. Reza por min, que eu lembrareivos sempre e (se podo como espero) intercederei por vós. Ás 5 e ¼.

http://www.vieiros.com/nova/62047/carta-de-despedida-de-alexandre-boveda

sexta-feira, novembro 16, 2007

ROSARIO FERNÁNDEZ VELHO, ANTE O 25-N :

"A loita contra a violencia de xénero non pode descansar só nas institucións"

Rosário Fernández Velho, profesora de Lingua Galega e veciña de Ordes, é a Secretaria de Acción Feminista da Executiva Nacional do BNG. Desde a web nacional do BNG, mantiverón esta conversa con ela sobre as actividades previstas para o día 25 de novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero.

Que actividades prepara o BNG para o 25 de novembro?

Estamos preparando unha campaña que ten como lema: “Contra a violencia de xénero. Dá a cara. Non vires as costas.”. Está dirixida a toda a cidadanía, buscando a súa complicidade para implicarse na solución deste problema. Así mesmo, apoiaremos as concentracións que ten convocada a Marcha Mundial das Mulleres en todo o país, e leremos unha declaración institucional, como vén sendo costume nestes últimos anos. É unha data para concienciar a sociedade, para avaliar o que se avanzou e tamén para ver por onde temos que continuar o noso traballo e a nosa loita para construír unha Galiza sen violencia de xénero. O 25 de novembro é un día fundamental para o movemento feminista e tamén para o Bloque Nacionalista Galego, que asume o compromiso feminista no seu ideario. O cartaz que apresenta a campaña deste ano conta con imaxes da fotógrafa galega Mari Vega.

A idea central da campaña é que, ainda que teñamos unhas institucións comprometidas contra a violencia de xénero, as mulleres e homes deste país non podemos deixar toda a responsabilidade nelas. Temos que comprometernos no día a día contra algo que se dá no ámbito privado pero que é un problema social. Os agresores teñen que sentir que a sociedade é capaz de denunciar a violencia contra as mulleres; unha sociedade que debe solidarizarse coas mulleres que sofren esta violencia. Nesta liña é moi importante o programa Rodela, deseñado desde a área de Igualdade da Vicepresidencia, mediante o cal desde o movemento asociativo -asociacións de mulleres, pero tamén de veciños- se comprometen no apoio das mulleres en situación de violencia de xénero.

E a nivel institucional?

Si, o BNG pretende que os concellos galegos se impliquen nesta loita, polo que proporemos a creación dun fondo de emerxencia cunha partida orzamentaria específica para as mulleres que sofran violencia de xénero e por circunstancias concretas non dispoñan de recursos. Esta iniciativa levarémona adiante alí onde somos goberno e proporémola en pleno onde somos oposición.

Non se pode negar que a violencia de xénero é hoxe en día parte do debate público...

Si, é unha das preocupacións que ten a sociedade, así se ten demostrado. Desde o BNG consideramos que este é un problema de carácter estrutural, porque afecta aos valores que están instalados na nosa sociedade. É dicir, non se trata dunha cuestión que se manifeste unicamente na agresión física, como recoñece a propia lexislación ao respecto, que alén da violencia física, fala tamén da violencia psicolóxica, económica e estrutural. Pensamos que a perspectiva desde a que se aborda este problema ten que ser sempre transversal, porque a erradicación da violencia pasa por construír unha sociedade igualitaria.

Como valoras a Lei Galega para a Prevención e Tratamento Integral da Violencia de Xénero, impulsada desde o nacionalismo no goberno galego?

Vai ser un instrumento importantísimo para conseguir que se implante realmente na sociedade galega o principio de igualdade entre mulleres e homes. De feito era unha demanda que xa aparecía nunha das campañas anteriores do BNG: “Vivir sen violencia é de Lei”. Esta Lei significa o compromiso dos poderes públicos na atención e asistencia integral ás mulleres; isto quere dicer que se van atender os ámbitos sanitario e social, mais tamén o económico e laboral. Deste modo as mulleres en situación de violencia de xénero van ser informadas e atendidas, e ademais van ter dereitos, e isto é fundamental, falamos da vivenda, de un salario...

Que balance fas da túa responsabilidade á fronte da Secretaría de Acción Feminista?

O traballo que vimos realizando é continuación do que fixeron as responsábeis anteriores e a recollida das propostas que realiza a Comisión Nacional de Mulleres. Así mesmo queremos asumir tamén unha tarefa de formación, que era algo moi reclamado por parte dos nosos cargos institucionais e da nosa militancia. Nesta liña quixera destacar as xornadas sobre “Políticas de igualdade e participación das mulleres no ámbito local” que organizou a Fundación Galiza Sempre e coas que nós colaboramos. Por outro lado quería prestar especial atención á rede que forman as comisións e áreas comarcais da muller. A nivel persoal paréceme unha dinámica apaixonante, porque se trata dunha das áreas máis transformadoras da sociedade.

Manifestacións e concentracións contra a violencia de xénero:

Santiago: 25 de novembro, ás 12,30 horas, na Praza 8 de Marzo (Concentración).
Vigo: 25 de novembro, ás 12 horas, saída Rúa Urzaiz (manifestación).
A Coruña: 25 de novembro, ás 12 horas, no Obelisco (concentración).
Narón: 25 de novembro, ás 12 horas, na Praza de Galiza.
Pontevedra: 25 de novembro, ás 12 horas, na Praza 8 de Marzo.
Cee: 25 de novembro, ás 12 horas, na Alameda.

O CEGO


Como adoita suceder
o cego é o que mais ve.
A el non lle distrae
o cegador vestido
nin as rutilantes xoias
nin as apolíneas formas
da atractiva e nova figura.
O cego no ton da voz
ve a prepotencia do poderoso
e a insignificancia do pusilánime
a soberbia do soberbio
e a vaidade do vaidoso.
O cego pola rúa avanza
con coidado tentea o bastón.
É certo que non sabe que hai mais alá
pero sabe moi ben que é o que hai
no fondo da alma humana.

OSALDO ULLOA SÁNCHEZ

CONTRA OS ABUSOS POLICIAIS

O MpDC apoia a solicitude de que todas as comisarías de policía conten con cámaras de videovixilancia para controlar os abusos policiais

Non entende que as Forzas e Corpos de Seguridade reclamen a súa colocación nas rúas das cidades, onde non están dando resultados positivos, pero non na admitan nas comisarías onde xa deron resultados positivos como en Barcelona.

Cada día son máis os casos nos que os detidos son tratados de forma neglixente por parte dos axentes de Forzas e Corpos de Seguridade do Estado. Estas actuacións abusivas multiplícanse aínda máis no caso de que se produzan nas comisarías onde os policías séntense respaldados ante a impunidade coa que sempre terminan os seus abusos. Estes motivos son os que levan ao MpDC a apoiar a petición de Amnistía Internacional de que todas as comisarías conten con cámaras de videovixilancia para controlar as actuacións dos policías.

O dereito internacional recolle o dereito de todo cidadán a non ser sometido a tortura ou trato ou pena cruel, inhumana ou degradante. E ademais, tamén recolle que os Estados deberán vixiar, controlar e castigar estas actuacións por parte dos Policías. En Galiza poidemos observar como no caso de Mamadou Keane en Vigo non ocorreu isto e os policías recibiron o indulto por parte do Ministerio de Xustiza, a pesar de quedar demostrado que someteron a un abuso desmesurado a esta persoa inmigrante. Non ocorreu o mesmo cos tres veciños do Eixo aos que, por un delito moito menor e aínda sen demostrar, están a cumprir condena dende o pasado 31 de outubro.

Segundo un informe de Amnistía Internacional a este respecto, é preocupante sobre todo a detención de persoas en réxime de incomunicación, os casos de tortura e malos tratos de persoas estranxeiras por parte das forzas de seguridade e a falla de investigacións parciais e mecanismos efectivos de rendición de contas e reparación ás vítimas cando se producen estes feitos.

Para esta asociación internacional sería preciso a creación dun instituto independente que investigara estas neglixencias policiais e sancionara no caso de que se detectara algunha vulneración dos dereitos cidadáns ou algunha neglixencia por parte dos axentes. Este órgano sería similar ao que o MpDC leva dous anos traballando, a Axencia Galega de Boas Prácticas Policiais e que foi presentada no Parlamento de Galiza.

Que cada comisaría contara con cámaras de videovixilancia que controlasen os interrogatorios e outras actuacións policiais sería unha fórmula para evitar que os axentes se extralimitasen das súas función e, no caso de que así acontecera, unha proba para incriminar aos policías vulneradores dos dereitos e de defensa para os agredidos.

Seguramente opte aquí o Estado español pola non instalación de cámaras por non consideralas necesarias, en contraposición das miles que hai colocadas por toda Galiza e o resto do Estado, en parques, prazas públicas, rúas,... Lugares onde non están a realizar ningunha función pero onde non se meten na intimidade laboral dos axentes e permiten que se sigan a dar centos de agresións policiais ao ano, a inmensa maioría sen sancionar por falla de probas e pola impunidade da que gozan as forzas de seguridade.

RELIXIÓN, FÓRA DAS AULAS!

CAE

Estudar é un dereito que se nos recoñece a todas e todos os estudantes,nun ensino que se di democrático e afastado de doutrinas impositivas. Mais, pola outra banda séguese a manter no ensino e mesmo a reforzar, unha materia sectaria e ideoloxista que non busca outro fin que alienación das e dos estudantes nuns preceptos falsos e retrógrados, non estamos a falar doutra cousa que da relixión.

Os Comités Abertos de Estudantes avogamos por un ensino laico. Queremos que a relixión saia da escola pública pois as crenzas relixiosas forman parte do ámbito privado e, polo tanto, o ensino relixioso debe quedar ao marxe da ensinanza obrigatoria e fóra do currículo escolar. A escola hoxe, máis que nunca, debe ser un espazo público, onde o adoutrinamento relixioso ou ideolóxico quede fóra das súas portas.

O actual goberno do PsoE non só non cumpriu as propostas sobre este tema que lanzaba cando estaba na oposición, se non que impulsou unha reforma, a LOE, que segue a lexitimar o ensino relixioso católico e reforza o papel dos catequistas.

Os Comités Abertos de Estudantes exiximos que a relixión quede fóra do currículo escolar, que non se permita ningún tipo de símbolo relixioso nos centros escolares e que, con diñeiro público, con diñeiro de todas e de todos, non se pague o adoutrinamento relixioso.

Mais información en :
http://www.comitesabertos.org/cae

quinta-feira, novembro 15, 2007

POR QUE NON CALADES?

Fernando R. Dacosta

Non serei eu quen defenda ao Rei D. Juan Carlos de Borbón y Borbón; Xefe do Estado de Monarquía Parlamentaria do Reino de Hespaña. Non serei eu, non, no seu desatinado, inoportuno, desafortunado, despectivo e desprezable xesto que durante o 17 Cumio Iberoamericano tivo con Xefe do Estado da República Bolivariana de Venezuela, o Sr. Presidente D. Hugo Rafael Chavez Frías.

Mentres interviña un representante da delegación hespañola, o Sr. Presidente do Goberno do Reino de Hespaña, D. Jose Luís Rodríguez Zapatero, e sen que teñamos polo de agora en conta os argumentos nin as declaracións que estivera facendo; o Sr. Chavez Frías, interrompía unha e outra vez, con observación, declaracións, e comentarios, que nun debate entre persoas adultas, debese evitar. A quenda de palabra correspondía ao Sr. Rodríguez Zapatero e é de mala educación interromper cando outro esta no uso da palabra. Tendo en conta ademais que o Sr. Chavez Frías tería mais adiante ocasión na súa quenda de palabra de refutar todo o que o Sr. Zapatero tiña a ben expoñer.

Mais con todo, a interrupción nun debate e algo absolutamente frecuente en tódolos lugares do mundo e a tódolos niveis, mais o traballo de poñer orden no debate, e pedirlle ao Sr. Chavez Frías que deixara rematar ao represéntate do Reino de Hespaña correspondía a anfitriona e Presidenta do Cumio, a Xefa do Estado da República de Chile, a Señora Persidenta Doña Verónica Michelle Bachelet Jeria. Traballo que fixo mal e tarde. Poren o que non é admisible, e a saída de ton do Xefe do Estado Hespañol. Esas non son formas. Mal, moi mal, repudiable e cun cheiriño a franquismo moi, pero que moi desagradable e de malas lembranzas.

Vistas as formas (ou as malas formas) totalmente desafortunadas, tanto do Sr, Chavez Frías coma do Sr. Borbón y Borbón. Éntrenos no fondo da cuestión.

O representante do Reino de Hespaña Sr. Zapatero, interviña na defensa do seu antecesor no cargo de Primeiro Ministro o Sr. D. Jose María Alfredo Aznar López ante as descualificacións que con anterioridade e durante mesmo a intervención en si, profería o Sr. Chavez Frías. Estou certo de que ese era o desagradable papel que lle correspondía desempeñar ao Sr. Zapatero. Aínda así, non lle quitaba razóns ao Sr. Chavez.

O papel desempeñado polo Sr. Aznar López durante o intento de golpe de estado de Venezuela no mes de abril do 2002 está absolutamente demostrado. Os cualificativos do Sr. Chavez chamándoo “fascista” son compartidos por unha inmensa cantidade de persoas tanto no Estado Hespañol coma fora del. Pero xa non só polo papel que puido desempeñar ese día en concreto, senón por toda a súa política en xeral e moi especialmente na “ilegal” II Guerra do Golfo.

A pesar de ter razón o Sr. Chavez, sorprende a dobre moralidade que desprenden esas descualificacións cara o Sr. Aznar, coas boas relacións e boas palabras que sempre ten co Presidente do Goberno da República Islámica de Iran o Sr. Presidente D. Mahmud Ahmadineyad.

Se analizamos moi polo miúdo as dúas figuras; a figura do Sr. Aznar e a figura do Sr. Ahmadinyad; cal dos dous e mais digno do “titulo” de “fascista”?.

Os dous foron designados para o cargo tras unhas eleccións. No Reino de Hespaña, eleccións típicas da tradicional Democracia Burguesa europea. E na República Islámica de Iran tras unhas psudoelccións que poderán ter moitos cualificativos, mais non o de democráticas, precisamente. A lexislación de Iran non chega aos mínimos admisibles para podela cualificar de predemocrática sequera. A lexislación de Hespaña, esta chea de déficits democráticos, mais polo menos pódese dicir que coma mínimo achegase a declaración de dereitos humanos da ONU.

Sen estar en modo algún, nin de ningunha maneira en liña (nin de cerca) coa política ou a persoa do Sr. Arznar e na certeza de que o cualificativo do Sr. Chavez non é del todo desacertado, penso que tal cualificativo é inclusive suave a hora de cualificar ao Sr. Ahmadinyad.

Entón, porque esa bravura do Sr. Chavez contra o Sr. Aznar e esas lindezas co Sr. Ahmadinyad? Si alguén esta mais lonxe do Socialismo do que ao Sr. Chavez se lle enche a boca é o Sr. Ahmadinyad que o Sr. Aznar. Se alguén é mais fascista é o Sr. Ahmadinyad que o Sr. Aznar. Se alguén ten mais desprezo pola vida humana e en concreto pola vida das mulleres é o Sr. Ahmadinyad que o Sr. Aznar.

Porque entón esa dobre moral do Sr. Chavez? Atacara na próxima reunión da OPEP ao Sr. Ahmadinyad coa mesma forza que o fai con Aznar? Estou certo que non. (The businesses are the businesses?).

Unha cousa eu si teño claro. No Socialismo, o fin NUNCA xustifica os medios; e o inimigos dos meus inimigos NON teñen por que ser os meus amigos.

So réstame desexarlle un bo traballo ao Presidente Sr. Chavez Frías, sorte, sentido común, coherencia, e Socialismo.