quarta-feira, dezembro 17, 2008

A superioridade do capitalismo

Que é unha crise capitalista?

Vexamos en primeiro lugar o que non é unha crise capitalista.

Que haxa 950 millóns de famentos en todo o mundo, iso non é unha crise capitalista.

Que haxa 4.750 millóns de pobres en todo o mundo, iso non é unha crise capitalista.

Que haxa 1.000 millóns de desempregados en todo o mundo, iso non é unha crise capitalista.

Que máis do 50% da poboación mundial activa estea subempregada ou traballe en precario, iso non é unha crise capitalista.

Que o 45% da poboación mundial non teña acceso directo a auga potable, iso non é unha crise capitalista.

Que 3.000 millóns de persoas carezan de acceso a servizos sanitarios mínimos, iso non é unha crise capitalista.

Que 113 millóns de nenos non teñan acceso a educación e 875 millóns de adultos sigan sendo analfabetos, iso non é unha crise capitalista.

Que 12 millóns de nenos morran todos os anos por mor de enfermidades curables, iso non é unha crise capitalista.

Que 13 millóns de persoas morran cada ano no mundo debido á deterioración do medio ambiente e ao cambio climático, iso non é unha crise capitalista.

Que 16.306 especies estean en perigo de extinción, entre elas a cuarta parte dos mamíferos, non é unha crise capitalista.

Todo isto ocorría antes da crise. Que é, pois, unha crise capitalista? Cando empeza unha crise capitalista?

Falamos de crise capitalista cando matar de fame a 950 millóns de persoas, manter na pobreza a 4.700 millóns, condenar ao desemprego ou a precariedade ao 80% do planeta, deixar sen auga 
ao 45% da poboación mundial e ao 50% sen servizos sanitarios, derreter os polos, denegar auxilio aos nenos e acabar coas árbores e os osos, xa non é suficientemente rendible para 1.000 empresas multinacionais e 2.500.000 de millonarios.


Por que o capitalismo é “superior”?

O que demostra a superior eficacia e resistencia do capitalismo é que todas estas calamidades humanas -que invalidarían calquera outro sistema económico- non afectan á súa credibilidade nin lle impiden seguir funcionando a pleno rendemento. É precisamente a súa indiferenza mecánica a que o volve natural, invulnerable, imprescindible. O socialismo non sobreviviría a este desprezo 
polo ser humano, como non sobreviviu na Unión Soviética, porque está pensado precisamente para satisfacer as súas necesidades; o capitalismo sobrevive e ata se robustece coas desgrazas humanas porque non está pensado para alivialas. Ningún outro sistema histórico produciu máis riqueza, ningún outro sistema histórico produciu máis destrución. Basta considerar en paralelo estas dúas liñas -a da riqueza e a da destrución- para ponderar todo o seu valor e toda a súa magnificencia. Esta dobre tarefa, que é a súa, faia mellor ca ninguén e nese sentido o seu triunfo é inapelable: que haxa cada vez máis alimentos e cada vez máis fame, máis medicamentos e máis enfermos, máis casas baleiras e máis familias sen teito, máis traballo e máis parados, máis libros e máis analfabetos, máis dereitos humanos e máis crimes contra a humanidade.

Por que temos que salvar iso? Por que ten que preocuparnos a crise? Por que nos convén atoparlle unha solución? As vellas metáforas do liberalismo reveláronse todas mentiras: a “man invisible” que harmonizaría os intereses privados e os colectivos conta moedas nunha cámara blindada, o “goteo” que irrigaría as capas máis baixas do subsolo apenas se é capaz de encher a cunca dunha man, o “ascensor” que baixaría cada vez máis de présa a rescatar xente da planta baixa quedouse coas portas abertas no piso máis alto. As solucións que propón, e aplicarán, os gobernantes do planeta aceptan, en calquera caso, a lóxica inmanente do beneficio ampliado como condición de supervivencia estrutural: privatización de fondos públicos, prolongación da xornada laboral, despedimento libre, diminución do gasto social, desgravación fiscal aos empresarios. É dicir, se as cousas non van ben é porque non van peor. É dicir, se non son rendibles 950 millóns de famentos, haberá que dobrar a cifra. O capitalismo consiste niso: antes da crise condena á pobreza a 4,700 millóns de seres humanos; en tempos de crises, para saír dela, só pode aumentar as taxas de ganancia aumentando o número das súas vítimas. Se se trata de salvar o capitalismo -coa súa enorme capacidade para producir riqueza privada con recursos públicos- debemos aceptar os sacrificios humanos, primeiro noutros países lonxe de nós, despois quizá tamén nos barrios veciños, despois ata na casa de en fronte, confiando en que a nosa conta bancaria, o noso posto de traballo, a nosa televisión e o noso ipod non entren no sorteo da superior eficacia capitalista. Os que temos algo podemos perdelo todo; convénnos, xa que logo, volver canto antes á normalidade anterior á crise, aos seus mortos en-outra-parte e aos seus desgraciados sen-ningunha-esperanza.


Un sistema ou un virus?

Un sistema que, cando non ten problemas, exclúe dunha vida digna á metade do planeta e que soluciona os que ten ameazando á outra metade, funciona, sen dúbida, perfectamente, grandiosamente, con recursos e forzas sen precedentes, pero se parece máis a un virus que a unha sociedade. Pode preocuparnos que o virus teña problemas para reproducirse ou podemos pensar, máis ben, que o virus é precisamente o noso problema. O problema non é a crise do capitalismo, non, senón o capitalismo mesmo. E o problema é que esta crise reveladora, potencialmente aproveitable para a emancipación, alcanza a unha poboación sen conciencia e a unha esquerda sen unha alternativa elaborada. Equivóquese ou non Wallerstein no seu prognóstico sobre o fin do capitalismo, ten razón, sen dúbida, no diagnóstico antropolóxico. Nun mundo con moitas armas e poucas ideas, con moito dor e pouca organización, con moito medo e pouco compromiso -o mundo que produciu o capitalismo- a barbarie ofrécese moito máis verosímil ca o socialismo.

Extracto do artigo publicado na revista cultural cubana “La Jiribilla” Nº 391.
Pódese atopar o artigo completo en: http://www.lajiribilla.cu/2008/n391_11/391_14.html 

domingo, dezembro 14, 2008

Buscando un home ou unha muller.

Lia hoxe nun xornal español unha entrevista ao histórico fundador de CC.OO. Marcelino Camacho.

Aos seus 91 anos de idade, vive nun piso de 60 m2 no barrio de Carabanchel en Madrid, o mesmo piso que mercara no ano 1960. Conviven el e a súa compañeira dos últimos 60 anos, Josefina, con unha pensión que entre os dous suman 1500 €.

Toda unha vida adicada a loita sindical e non sacou proveito ningún...

Ningún? Non é certo, a verdade e que sacou moito proveito. Finara coa conciencia limpa, moi limpa. Loitou polos seus ideais e traballou para os demais e nunca parou nin un momento para pensar en sacar proveito propio e persoal ao seu “status”.

Hoxe en día isto que refiro é o extraordinario, pois estamos xa afeitos a que os cargos públicos, políticos e sindicais, lúcrense persoalmente dándolle prioridade aos seus propios intereses que aos intereses dos demais ou incluso mais grave aínda antepoñéndoo incluso a súa propia convicción persoal.

Moitos poderían afirmar que unha cousa e falar e criticar dende fora e outra ben distinta é cando estas no “cargo”, pois a realidade e ben distinta e “teste que acomodar a situación”. Parvadas. Isto mesmo dáse en políticos, sindicalista e cargos públicos de perfil baixo ou moi baixo.

“Loitarei politicamente e -amagarei- ata conseguir un carguiño, pois teño unha hipoteca que pagar...” Este país esta cheo de xente que así pensa e con esa canteira pouco imos progresar. Podería dar nomes propios a fartar e lembrar exemplos de persoas que enfrontáronse ao sistema establecido e ao “oficialismo” con gran ardor e levando tras de si moita xente que confiaron nelas, pero que as primeiras de cambio e por moito menos que trinta moedas deixaron a todo dios na fochanca. E agora sonche xente “ilustre” e están rodeados dunha pequena camarilla de perfil moito mais baixo aínda que os gaba constantemente. No seu foro interno pensan: “Que se jodan, eu teño que buscarme a vida”, “calquera na miña situación faría o mesmo”.

E así queremos facer un país... Eu, coma Dióxenes, busco a plena luz do día cun farol na man, por todo o país un home ou unha muller.

Fernando R. Dacosta.

segunda-feira, dezembro 08, 2008

POBRE SISTEMA FINANCEIRO


Pedro Pedrouzo agasállanos con este interesante artigo, por claro e para todos os públicos, sobre a tan traída e lavada crise. Cómpre lelo para comprender.

Os antisistema pasean polas rúas cun sorriso dificilmente disimulado: o sistema fixo auga. Os neoliberais de sempre piden a intervención do Estado. Os socialdemócratas alíanse cos financieros. E a esquerda está desaparecida. Todo o mundo coincide coa estratexia do mal menor. A xente pregúntase  por que chegamos aquí e quen pagará a crise. 

Pedro Pedrouzo Devesa / Irimia nº 777

Tonto o último   

O que máis excita á maioría da humanidade é poder gañar cartos sen facer nada. Como se consegue iso? Unha forma é nadar entre os bancos. En principio, todos acudimos cos nosos aforros a eles para que nos dean algo por eles. Un mesmo banco ofrécenos moitas formas diversas de aforrar: cunhas temos a seguridade de non perder nada, pero gañamos pouco; con outras ofrécennos moito, pero co risco de perder se as cousas van mal. A conversa vén ser algo así:
      - Que desexa, querido cliente: liquidez ou rendibilidade?
      - Todo
      - Pois está no banco acaído, aquí garantímoslle os seus depósitos e dámoslle uns xuros de cento %
      - Pero na competencia dannos cento un %
      - Nós podemos ofrecerlle cento dous %, pero pode haber problemas se baixa a bolsa, cousa improbable, por non dicir imposible. Mire a súa evolución nos últimos anos (móstrannos unha gráfica ascendente que parece unha etapa pirenaica do Tour de Francia)
      -  De acordo –dicimos encantados.
      - Outra posibilidade é comprar accións de “Especuladora asociados” que agora están moi baixas, pero seguro que soben e logo, cando vendan con zumentas plusvalías, negocio redondo.
      -Esa, esa esa é a que nos gusta. Gañar sen facer nada. Trato feito.  

Todos queremos máis
  
Cando imos a un banco buscando exclusivamente xuros altos, entre todos imos creando unha bóla de neve. É dicir, encargamos ás entidades que fagan operacións arriscadas que, se saen ben poden ser marabillosas, pero nas que se corren riscos. Por que se corren riscos? Porque a forma que teñen os bancos de pagarnos xuros polos nosos aforros é prestar a súa vez eses cartos a outras entidades ou a empresas que os van investir en diferentes proxectos: desde construír un edificio, ata comprar hoxe o trigo que produza Ucrania en 2012. Os bancos son os intermediarios que canalizan os cartos dos aforradores aos investidores (construtores neste caso) que os fan traballar para pagarnos os xuros. Con que nos pagan? Ao construtor págaselle coa hipoteca que o comprador do piso subscribiu, e ao banco propietario da hipoteca págalle cada mes o comprador do piso.
 
Pero, que pasa se o banco que lle fixo a hipoteca ao comprador necesita diñeiro e non pode esperar ao pagamento mensual de Facundo, o comprador? Que fai? Pois vendela por algo menos do que ía cobrar, a outro banco con menos problemas de liquidez, que a súa vez pode volver vendela no futuro. Todo funciona ben se o banco que concedeu a hipoteca fixo ben o seu traballo e non lla concedeu a un inconsciente que non distingue un traballo fixo dun temporal e pensa que os salarios son eternos e nunca baixan. Se se xunta un destes cun banqueiro sen escrúpulos que vende rapidamente a hipoteca a outro banco, o problema xa está montado. Xa anda por aí un activo (unha hipoteca) que non vale un real e que irá de man en man ata que o inconsciente quede sen traballo, non poida pagar a hipoteca, e haxa que embargarlle o piso para pagar a débeda (cousa que pode non ser doado), de tal forma que lle estoupe na cara ao banco incauto que non tivo tempo de desfacerse dela, a hipoteca.
  
Todo ten un límite   

Un sistema financeiro (aforradores + bancos + investidores) pode funcionar ben, sempre que o número de desvergoñados e inconscientes non exceda da chamada soleira ecolóxica. A partir desa cantidade os danos son irreparables: o sistema non é que non funcione, é que non dá absorbido máis lixo: exactamente igual acontece coa contaminación dunha ría, chea da merda que botamos directamente sen ser tratada polas redes de saneamento: metade de Galicia está sen elas, pero impórtanos un nabo. Xa o tragará a terra. O ecosistema de Galicia é coma o sistema financeiro, chegado un momento fará pum!

Pois iso foi o que pasou. O sistema fixo pum. E agora toca limpar toda a merda que anda espallada oculta en miles de activos que supostamente valían algo, pero que non é así. É como se parte do patrimonio dos bancos foran caixas que compraron por 100 euros e ao abrila resulta que só teñen 5. Isto supón serios problemas para calquera banco, é evidente. Pero todos  podemos preguntar:
  
Onde foron parar todos eses cartos?  
 
A resposta é: a ningún sitio, porque en ningún sitio estaban. Eran algo parecido a unha ilusión coa que vivimos moitos anos. Os cartos que hai agora son os mesmos que había hai ano e medio, minto, sen ningún tipo de dúbida hai máis cartos agora, pero entre todos os cidadáns temos menos cartos. Como é posible isto? A explicación está no chamado multiplicador monetario. E consiste en que para que unha sociedade gaste 100 euros, só necesita fabricar billetes por valor de 60 euros. Os outros 40 euros fabrícaos o sistema bancario mediante a concesión de préstamos, prestámonos os nosos cartos, e cos mesmos billetes facemos máis cousas. Eu deposito 20 euros no banco. 18 deles son prestados polo banco aos seus clientes. Os clientes aforran 2 e gastan 16. Os que reciben eses 16, aforran 14 e gastan 2, e así ata aburrirnos. Se sumamos todos os cartos que dicimos ter nos bancos temos 20+2+14=36 euros. De 20 euros o sistema financeiro produciu 36 euros, existen? Si, se o cremos; non, se os imos buscar de golpe. O multiplicador monetario axúdanos a entender o importante labor que ten o sistema financeiro na creación de riqueza nunha sociedade. O problema vén cando os bancos recortan os préstamos e os fan inalcanzables para os cidadáns. Non cren que llelos vaian devolver. Imaxinemos que o banco no que depositamos 20 euros non concede créditos. A sociedade en vez de ter 36 euros, agora só ten 20, nin fabricando billetes por valor de 10 euros máis (habería 30 euros), chegamos ao nivel de antes. Ese é o problema co que nos encontramos. Non é que haxa menos cartos, é que non rulan porque os bancos non poden distinguir entre os activos (por exemplo: unha hipoteca) que valen e os que non. Os bancos non se atreven a comprar caixas que poden estar baleiras: aínda hai demasiadas circulando por aí.   

Que facer?

Sen sistema financeiro non hai economía que funcione. Arranxar os enormes estragos que lle creamos durante os últimos quince anos require un conxunto de medidas diversas, unhas que arranxen o urxente (os parches) para ir tirando estes meses, e outras que arraxen o importante (o motor) para non repetir erros no futuro, polo menos nos vindeiros vinte anos. Pensaremos sobre as medidas que cómpren no seguinte número.

quarta-feira, dezembro 03, 2008

Ser parte do mundo

A semana pasada, levamos a voz de Catalunya ao embigo do mundo. Yehuda Amikhai, un dos poetas máis recoñecidos en lingua hebrea, asegura que cando un chega en Xerusalén sabe que perdeu algunha cousa e non recorda que. O que o fai especial, e conflitivo e apaixonante á vez, é que é o berce da nosa civilización. Por iso, a reunión institucional con Simón Peres, o presidente de Israel, é dunha gran transcendencia polo recoñecemento de Catalunya como actor internacional. No marco do encontro, tiven a honra de expresarlle o agradecemento polo seu soporte na elección de Barcelona como sede da Unión polo Mediterráneo e o compromiso que Catalunya é e será un marco idóneo para afrontar diálogos sobre a paz, como o que ten que trazar Israel e Palestina nunha solución negociada baseada en dous pobos, dous estados. Mostra diso, é o soporte humanitario que presta Catalunya a través da axencia de axuda aos refuxiados palestinos (UNRWA) e que nos permitiu asistir á conferencia sobre cooperación internacional en Ammán, onde mostramos a implicación na cooperación ao desenvolvemento. Catalunya ao mundo: ser e saír en chave positiva.

Josep-Lluís Carod-Rovira

(Vicepresidente do Goberno de Catalunya)

http://www.esquerra.cat/documents/en118-web.pdf

segunda-feira, outubro 06, 2008

Intervención do Secretario Nacional de Esquerda Nacionalista

Intervención do Secretario Nacional de Esquerda Nacionalista, Xosé Chorén, ante o plenario da Asemblea Xeral Extraordinaria do BNG.

Estamos ante un novo tempo, un novo modelo de participación por delegad@s ante o que nos atopamos expectantes agardando ver como evoluciona.

Participamos neste proceso, por que entendemos que aquí é onde se teñen que debatir todas as cuestións, onde se deben clarexar posicións que a posteriori nos permitan saír fora a sociedade cun discurso nidio.

Participamos, con responsabilidade, con espiritu constructivo, con vontade de consolidar o espazo político que o BNG, A XENTE DO BNG, gañou a pulso cun firme compromiso coa Nación.

Dende Esquerda Nacionalista entendemos o BNG como o ser e a esencia da Nación:

Plural, dinámico, comprometido, e imperfecto!!!

Por todo elo, dentro do compromiso militante incluímos a participación, unha participación en pé de igualdade, solidaria e xenerosa que de o necesario acubillo a toda a militancia.

Con todo, no camiño atopámonos con serias eivas que creban o espírito do proceso e tamén o noso propio sentido do consenso e do traballo en común:

  • Exclusións arbitrarias e mesmo vetos que nunca se podían ter producido, que simplemente deturpan o modelo do consenso.

    Con todo unha boa parte de nós estamos aquí coidando ese sentido da responsabilidade a que nos obliga a nosa militancia no BNG e o noso compromiso nacionalista.

Esa propia responsabilidade obriganos a tirar as tres seguintes conclusións:

  1. Manifestamos o noso rexeitamento a certas formas que vulneran os necesarios consensos e a pedir que non se repitan, inviabilizan a nosa forma de entender o diálogo e a participación.

  2. Apoiamos e asumimos o informe político como fórmula necesaria para render contas e deseñar o futuro, entendendo o tempo político no que sae a luz.

  3. Apoiamos de xeito claro ao Portavoz Nacional como candidato a Xunta de Galiza co noso voto e co noso traballo. Compañeiro Quintana serás o presidente que a Nación precisa.

Moitas grazas

Shreeya xa é deusa con seis anos

O poder maoísta nomea a unha nena como "reencarnación de Durga" e rompe toda atadura co rei destronado

Bhaktapur, unha pequena cidade de soño ao pé do Himalaya nepalí, conta cunha nova deusa vivente: unha nena de seis anos, que é a primeira "reencarnación de Durga" que non foi elixida polo sacerdote achegado á Monarquía de Nepal. Foi designada polo actual Goberno maoísta, de ideoloxía atea, dando así o último puntapié aos resquicios de poder que lle quedaban a Gyanendra, o rei destronado en maio deste ano.


Shreeya Bajracharya foi consagrada o domingo pasado, vestida de dourado e vermello, e rodeada por sacerdotes, incenso e lámpadas de aceite. Miles de devotos que profesan unha mestura de hinduísmo e budismo puideron admirar á nova divindade.


A pequena é a cuarta de cinco fillos dunha parella de campesiños. E foi separada da súa familia e a súa choza fronte ao sementado de patacas, para vivir atendida por varias serventes no templo da cidade. De aí só sairá tres ou catro veces ao ano, con ocasión de cerimonias relixiosas. Así, ata que lle chegue a menstruación e deixe de ser considerada un ser divino. Entón será elixida outra deusa vivente ou kumari.


As kumaris son o centro da vida da comunidade e supoñen unha gran atracción turística. Non hai unha explicación sobre a tradición de adorar a nenas como deusas, pero entre as lendas cóntase que a deusa Durga constantemente se reencarnaba nunha nena. Créese que xurdiu durante o reinado de Jaya Prakash, membro da dinastía Malla, que reinou entre os séculos XII e XVIII.

"Quero ser enfermeira", atinou Shreeya a dicir timidamente, pero con encanto infantil, tras seu santificación. Foi a súa resposta á pregunta de que quere ser no futuro, cando volva ás súas orixes terreais. Os encargados de coidala só din que á pequena deidade gústalle comer galletas e arroz inflado, un luxo difícil nos seus días no campo.


"Ten moitas virtudes, como os seus grandes ollos e as súas pestanas rizadas: xusto como as vacas", explica telefónicamente Keshab Shrestha, que encabeza a fundación elixida polo Goberno para designar a esta kumari. Un xornalista local, Metrika Poudel, explica que a nena non é dunha familia especial nin ten relación algunha co Goberno: "Só querían marcar unha diferenza ao elegirla".


E o curioso está xustamente aí. Que trala conversión de Nepal nun país secular -era unha monarquía hinduista-, sexan os ateos maoístas os que seguen perpetuando as tradicións relixiosas intimamente ligadas á monarquía que reinou durante 239 anos no país.


Os ex guerrilleiros maoístas e o seu Partido Comunista de Nepal, vencedores das eleccións celebradas en abril pasado, conduciran unha sanguenta guerra civil para destronar ao rei. E agora non queren -ou non lles convén- arrincar de raíz as tradicións ás que a dinastía estaba intimamente ligada: o mesmo rei veneraba ás kumaris e o sacerdote real era quen escollíaas. O xiro dos maoístas foi pequeno pero estratéxico: aceptan ás deusas viventes, pero as van elixir eles.


"Imos continuar con esta tradición por respectar os sentimentos da xente. Queremos mellorar a sociedade e que se volva moderna e científica, onde a relixión desempeñe un papel moito menos importante. Pero romper coa tradición é imposible, debe facerse gradualmente". Así explícao, con diplomacia, o ministro nepalí de Cultura, Gopal Chiranti, ao teléfono desde Katmandú. Da súa carteira depende a fundación que en adiante escollerá ás deidades viventes.


E é que os poucos meses que levan os maoístas no poder parecen haber sido suficientes para aprender que tocar a vea relixiosa pode ter graves consecuencias. Só unha semana antes da elección da nova kumari, os nepalís se amotinaron durante días contra o Goberno cando este deixou de dar diñeiro aos templos para que comprasen animais destinados ao sacrificio no Festival do Indrajatra. A policía dispersou aos manifestantes, que o queimaron todo ao seu paso.


"O Goberno sabe que agora non lle convén perder popularidade: ten a obriga de cumprir coa recuperación de Nepal e con todas as promesas que fixo tras manter unha década ao país en xaque coa guerra", comenta o analista político Yogruach Gimire.


Sen embargo, hai outro importante sector liberal da comunidade en contra do sistema das kumaris, liderado polos activistas de dereitos humanos. Incluso lograron que a Corte Suprema solicite ao Goberno que vele polo cumprimento dos dereitos das nenas. "Pero aínda se fixo pouco ao respecto", explica Subodh Pyakurel, director do Centro de Servizos dos Sectores Informais, unha das ONG para os dereitos humanos máis recoñecidas en Nepal e que pide a abolición das deusas viventes.


As kumaris non levan unha vida común: están illadas de toda relación humana normal, sen acceso á educación. Tampouco viven coa súa familia. "Xustificándoo pola veneración que se lles profesa, se prívaas dunha infancia normal. Ademais, cando termina o seu reinado, existe a crenza de que trae mala sorte casar con elas", explica Pyakurel.


En Nepal hai tres kumaris, unha por cada templo das cidades máis importantes do val de Katmandú (a do mesmo nome, Bhaktapur e Patán). Para ser deusas, as nenas teñen que ser maiores de catro anos e cumprir con 32 requirimentos físicos. "Deben ter unha boa postura, un bonito cor de ollos, unha dentadura correcta e unha voz melódica", conta Chunda Bayara, profesora da Universidade de Nepal. Ademais, o seu horóscopo debe ser considerado favorable para o benestar da comunidade.


O grupo de nenas que pasou esta selección de probas físicas é levado a unha habitación escura na que colgan cabezas de animais mortos e homes con máscaras terroríficas bailan ao seu redos facendo ruídos estremecedores. A que será deusa vivente superará esa proba sen o menor susto.


A elección da primeira deusa dos maoístas non viño, como tradicionalmente ocorría, coa menstruación e puberdade de seu antecesora. Neste caso, Sajani Shakya foi despojada da condición de deidade tras unha gran polémica. A kumari desatou a ira do sacerdote local e dos conservadores cando visitou Estados Unidos para promocionar unha película sobre o sistema das deusas viventes. O cal foi considerado un grave insulto ás tradicións... e tivo que deixar o reinado que exercera durante nove anos.


O último rei de Nepal, o destronado Gyanendra Bir Bikram Shah Dev, fixo a súa primeira aparición pública o mércores pasado, xusto nun templo de Bhaktapur. É a primeira vez que se lle ve tras exiliarse nunha casa no alto dunha montaña que lle deu o Goberno. Desexou o equivalente a "feliz Nadal" e expresou un único anhelo: "Que todos os nepalís teñan paz e prosperidade"


http://www.elpais.com

sexta-feira, outubro 03, 2008

Abel Caballero cazado a 120km/h nun tramo de 50km/h

O coche oficial do alcalde de Vigo foi 'cazado'. Un radar sorprendeu ao vehículo no que se despraza Abel Caballero circulando a 120 quilómetros por hora pola avenida do Aeroporto, unha zona onde a velocidade máxima está limitada a 50.

Esta conduta está tipificada como delito desde a recente reforma do Código Penal, polo que o xulgado que hase feito cargo das dilixencias do caso requiriu ao Concello para que proceda á identificación do conductor do turismo.

Mentres o Concello lanza campañas contra o exceso de velocidade -a última consistente nun proxecto para instalar bandas de desaceleración en quince rúas da cidade- e o propio rexedor reiterou en diversas ocasións o compromiso de perseguir todas as volante ao volante que poñan en risco a seguridade vial, o coche oficial da Alcaldía viguesa era 'retratado' por un radar.

La razón: superar en 70 quilómetros por hora o límite de velocidade establecido..

A infracción é moi grave e, de feito, ten categoría de delito xa que o potente C6 no que viaxa Cabaleiro circulaba a máis de 110 quilómetros por hora, que é a velocidade en zona urbana a partir da cal a denuncia pasa a converterse nunha causa penal castigada con pena de prisión ou multa, traballos en beneficio da comunidade e retirada do permiso de conducir.

O xulgado está agora pendente de que se proceda á identificación do conductor, que terá que se afrontar a xuízo.

Este exceso de velocidade foi detectado na avenida do Aeroporto, que é precisamente unha das zonas máis sensibles da cidade olívica no que a este tipo de condutas refírese. Así, trátase dunha das rúas de maior sinistralidade de todo o termo municipal.

Proba diso é que durante o mes pasado de agosto esta avenida ocupou o sexto lugar nun informe sobre accidentalidade elaborado pola Policía Local ao rexistrar catro colisións, dous delas con feridos.

E xa en setembro, concretamente o pasado día 12, a avenida do Aeroporto foi escenario dun tráfico sinistro de circulación no que un motorista de 28 anos de idade morreu e seu noiva de 24 resultou con feridas graves ao ser embestidos por un turismo que realizaba un adiantamento.

Diante da sucesión de accidentes de tráfico que se rexistran, os veciños da zona demandaron de forma reiterada que se apliquen medidas específicas para mellorar a seguridade vial.

http://www.reporterodigital.com/galicia/post.php/2008/10/03/cachan_al_coche_oficial_del_alcalde_de_v_50

quinta-feira, outubro 02, 2008

65 horas? ENDEXAMAIS!


A CIG convocou para o vindeiro martes sete concentracións simultaneas en todas as comarcas do país. O motivo desta convocatoria é a denuncia da ratificación polo Parlamento Europeo, das modificacións inseridaas na Directiva de Tempo de Traballo. Mediante estas modificacións xeneralizase entre outras gravísimas cuestións a posibilidade de ampliar a duración máxima da xornada laboral até 65 horas semanais. Dende a CIG denunciase que esta directiva suporá unha grave perda de dereitos para a clase traballadora.

 

CONCENTRACIÓNS

 

A Mariña: Ás 11:00 horas no concello de Cervo.

 

A Coruña: Ás 12:00 horas, diante da Subdelegación do Goberno.

 

Ferrol: Ás 12:00 horas diante edificio Xunta de Galiza (Praza de España).

 

Lugo: Ás 12:30 horas diante da Subdelegación do Goberno.

 

Ourense: Ás 11:30 diante do edificio sindical.

 

Pontevedra: Ás 12:30 horas diante da Subdelegación do Goberno.

 

Santiago: Ás 12:30 h na Praza de Galiza.

 

Vigo: Ás 12:00 horas, saída de diante do pavillón do Berbés.

8,90 millóns para a Casa Real

A Casa Real  terá 8,90 millóns no 2009, un 2,7% máis que no 2008

A Casa do Real dispondra o próximo ano de 8,90 millóns de euros, o que supón un incremento do 2,7 por cento respecto ao 2008. Nas contas públicas do 2008 a Xefatura do Estado tiña 8,66 millóns de euros, un 4,5 por cento por riba do fixado no ano 2007. Así, a partida destinada á Casa Real increméntase menos que no último ano e pasa ao 2,7 por cento.

A Constitución Hespanhola establece que o Rei recibe dos orzamentos xerais do Estado "unha cantidade global para o sostemento da súa familia e da súa casa, e distribúe libremente a mesma". Entre tanto, o salario dos parlamentarios e dos altos cargos do Goberno permanecerá conxelado o próximo ano. De feito, os Cortes Xerais contarán no 2009 con 237,06 millóns de euros, de aprobarse o proxecto presentado por Solbes, o que se traduce nunha suba global do 2 por cento en comparanza co 2008.

Un aumento que non afectará aos deputados e senadores, aínda que os funcionarios si verán incrementádevos os seus emolumentos nunha tres por cento. Dentro deste apartado inclúense os 99,28 millóns destinados ao Congreso (98,40 millóns no 2008) e os 60,95 millóns do Senado (60,5 millóns este ano), ademais dos algo máis de 599.000 euros da Xunta Electoral Central (JEC), que ve reducida lixeiramente a súa partida anterior, de 606.650 euros.Igualmente, está recollida nesa contía que o Tribunal de Contas aumentará a súa partida nun 5,2 por cento, ata os 60 millóns de euros, entrementres que o Consello de Estado se incrementa nun 3,5 por cento e acada os 12,5 millóns de euros. Tamén está en Cortes Xerais o Valedor do Pobo, dotado con 15,96 millóns de euros, fronte aos 15,3 millóns actuais.

terça-feira, setembro 30, 2008

EuroFestival de Linguas Minorizadas

"Boy Elliott & the Plastic Bags representara a Galiza no EuroFestival de Linguas Minorizadas.''

Galiza xa ten represenatción no EuroFestival de Linguas Minorizadas de Liet-Lavlut en Laponia, sera o grupo Ourensan Boy Elliott & the Plastic Bags gañadores este ano do concurso '' A polo ghit '', co seu tema ''Planeta 19''

O festival celebrarase o vindeiro 8 de outubro na cidade de Luleå (Suecia).

Web Oficial do grupo: http://www.boyelliott.com/ 
Web do Festival: http://www.liet.nl/

sábado, setembro 27, 2008

Comunicado da Mesa Nacional de Vigo de Esquerda Nacionalista.

A Mesa Comarcal de Esquerda Nacionalista de Vigo quere manifestarlle a esta Asemblea Comarcal do BNG de Vigo o seguinte:

EN foi convidada a participar nunha lista de consenso para a elección dos delegados e delegadas que participarían na vindeira Asemblea Nacional Extraordinaria, tanto a nível nacional polo Portavoz Nacional Anxo Quíntana como a nível comarcal Santiago Domínguez en representación do sector que imos denominar a partires de agora quintanista, para entendernos.

Chégase a un primeiro acordo de incluír 12 nomes da lista que propuxera EN, pero existe un problema: cuestionase a inclusión na lista do noso compañeiro Cesar Pazos.

As razóns? Que trata dunha persoa excesivamente crítica. Esta claro que entendemos se poida discutir sobre a porcentaxe de participación, mais de ningún xeito podemos tolerar que se veten persoas.

A negociación féchase en 9 persoas, toda vez que no cupo da UPG so se admiten tres nomes da nosa lista, e se retira o veto a César Pazos. O representante da UPG na mesa negociadora maniféstalle ao representante de EN na negociación que si ben César nunca iría nas súas listas, teñen acordado non vetar a ninguén da lista que presente Santiago Domínguez. Como aclaración ao dito anteriormente temos que informar que entre o quintanismo e a UPG repartíronse o 50% a totalidade da lista, deixando vacantes, cada parte, 15 postos para incluír persoas doutros partidos e colectivos, así como independentes.

Pois ben nas negociacións celebradas na última hora do día 23, entre os quintanistas e a UPG, esta, a UPG, négase a admitir a César Pazos como condición irrenunciábel para chegar a un acordo de lista única, co cal o noso compañeiro é retirado da lista.

Queremos deixar constancia de que Santiago Domínguez defendeu o acordo acadado con EN, aínda que na primeira fase das negociacións tamén manifestara as súas reticencias a incluír a Cesar nas listas, sendo, por tanto a UPG a única responsábel desta situación.

Chegados a este punto EN acorda retirarse da lista, non somentes por solidariedade co compañeiro Cesar, senon por que non pode tolerar de ningún xeito estas actitudes prepotentes e antidemocráticas. E canto ao noso compañeiro Antonio Araúxo, alcalde de Gondomar, entendemos que polo seu cargo debémolo deixar ao marxe deste conflicto, e polo tanto, non consideramos vencellado por este acordo, debendo ser él quen decida libremente a postura a tomar para o mellor desenvolvemento da súa actividade política.

Non queremos rematar esta declaración sen facer unha breve reflexión á luz de todo o sucedido, que dalgún xeito xa se puxo de manifesto na pasada Asemblea nacional no documento político da Alternativa e da cal formaba parte EN.

Cara onde vaio o BNG? Que ésta a pasar cos seus principios fundacionais? O asemblearismo vai camiño de desaparecer na práctica, e non porque as Asembleas Nacionais xa non esten abertas a participación de toda a militancia, é que o debate político de fondo non se está a promover no conxunto da organización, nas súas bases, senón todo o contrario. O principio que sustenta o dereito á discrepancia pública esá de facto desaparecido, e varios casos poderiamos enumerar sobre este tema; o veto ao noso compañeiro é un caso máis que reflexa esta situación. E que está a pasar co pluralismo político dentro do BNG? Asumir este pluralismo foi o cerne do Proxecto Común que levou ao BNG en poucos anos a marxinidade a ser a segunda forza política da nosa Nación. Pois ben, este pluralismo, na práctica, está a desaparecer e, pola contra, estase a instaurar un bipartito que está a dificultar, e moito no tempos que leva camiño de impedir, a posibilidade de actuar libremente- por suposto sempre dentro do respecto aos nosos estatutos- ás outras forzas políticas.O procedemento utilizado para a confesión desta lista única é un claro exemplo.

Constátase, xa de puxo de manifesto na anterior Asemblea nacional, que hai moita xente dentro do BNG que non está conforme coa deriva que vai tomado a nosa organización.

Os que así pensamos temos a obriga de reflexionar e buscar os pontos que nos unen para atinxir a masa crítica necesaria que nos permita rachar con esta situación.

E coidamos que temos a obriga de facelo polo ben do BNG; traballando dentro e sen estridencias, mais coa vontade de superar esta situación por riba de cal queira outro interese. De non ser así o BNG que se deseñou plural, diverso, aberto, integrador..., desaparecerá. Seguirá existindo, sen dubida, outro BNG, sustentado estructuralmente no poder, mais esta fórmula a moitos non nos gosta e parécenos arriscada.

Tense dito moitas veces que o mellor activo do BNG é a súa militancia. Pois así ten que volver a ser.

Compañeiros e compañeiras grazas por ternos escoitado. Desexámosvos a todos e todas que teñades unha boa Asemblea Nacional e que esta sirva para reforzar ao compañeiro e Portavoz Nacional Anxo Quíntana como o noso candidato á Presidencia da Xunta.

Vigo 26 de Setembro do 2008


A Mesa Comarcal de Vigo de Esquerda Nacionalsita

segunda-feira, setembro 22, 2008

Marcha Mundial das Mulleres

Vigo, 18-19 de outubro de 2008 -

Os próximos Sábado 18 e Domingo 19 de Outubro a Marcha Mundial das Mulleres, rede feminista internacional que agrupa a mulleres de mais de 150 países, dará un paso máis na súa loita contra a pobreza e a violencia. Delegadas dos cinco continentes acudirán a Vigo para celebrar o VII Encontro Internacional, nunhas xornadas cargadas de reflexión para seguir construindo un mundo onde sexan erradicadas a pobreza e a violencia.Todas as persoas, mulleres e homes, e colectivos, que comparten estes dous obxectivos, teñen un convite para acompañar ás mulleres vindas dos cinco continentes, a dar este paso na cidade de Vigo.

sábado, setembro 06, 2008

O ANTI-RATZINGER

O cardeal que atrevese a pensar

O cardeal Carlo Maria Martini é visto en amplos sectores como a última gran voz progresista da Igrexa, a contrafigura de Joseph Ratzinger, o seu rival na elección papal. Aos seus 81 anos, retirado, enfermo de párkinson, segue dando guerra. O seu último libro levantou bochas no Vaticano

Lola Galán / El País.


A un libro como o seu, Martini non lle aplicou o seu expeditivo método de lectura. Apenas unha ollada á portada, á introdución e ao índice, en busca da esencia. "O cardeal dixo sempre que cada libro ten unha soa idea. El atopábaa enseguida". Cóntao Gregorio Valerio, un home alto e macizo que foi secretario persoal de Carlo Maria Martini nos seus últimos anos como arcebispo de Milán. Valerio garda no despacho da súa casa parroquial, nunha barriada milanesa modesta, cheas de libros, recordos variados e discos de música clásica regalados pola súa eminencia.

O mellor do cardeal consérvao na memoria. Por exemplo, ese abraiante método de lectura, grazas ao cal lía en moi pouco tempo moitos dos libros que chegaban a diario ao palacio arcebispal. Indo ao gran, deixando de lado o superfluo. Un método inaplicable para o seu último libro, “Coloquios nocturnos en Xerusalén”, porque non contén unha única idea. Estamos ante o testamento espiritual e persoal do home ao que moitos consideran o máximo representante na Igrexa dunha liña liberal, dialógante, que aposta pola comprensión das sociedades laicas do século XXI e non pola contraposición.

Nos coloquios redactados por Georg Sporschill, xesuíta austríaco de 62 anos, Martini apreciaría tamén ese impulso, orgé en grego, como lle gusta dicir ao cardeal; esa calidade vital que caracteriza ás obras inspiradas. A súa publicación, en alemán, levantou xa o rebumbio que adoita acompañar ás declaracións de Carlo Maria Martini, visto en moitos sectores da Igrexa como a contrafigura de Bieito XVI. Infatigable buscador de verdades, este turinés de boa familia parece conservar intacta aos 81 anos a capacidade de escandalizar, de remover as augas estancadas. Sen apenas levantar a voz, dicindo cousas que se afastan sempre do ruxerruxe oficial, dos lugares comúns, dos raís particularmente ríxidos da institución á que pertence desde fai 56 anos, a Igrexa católica Apostólica Romana.

"O cardeal é simplemente un home que se atreve a pensar", di o cirurxián Ignacio Mariño, que mantivo con el un diálogo famoso, publicado polo semanario L'Espresso, en 2006. Nel quedou patente o estilo Martini. O dun home disposto a escoitar as razóns do outro, a buscar un punto de consenso, e sobre todo a non descualificar. Aí está a súa sufrida aceptación da investigación con ovocitos, antes de que as células que os constitúen comecen a dividirse. Ou o seu rexeitamento ao encarnizamento terapéutico. Martini esforzouse por comprender o drama dos que practican a eutanasia, para evitar o sufrimento a un ser querido, aínda considerándoo un feito terrible. Ante unha das bestas negras da Igrexa, a homosexualidade, a súa postura é cando menos humana. "Teño coñecidos que son parellas homosexuais, homes moi estimados e moi sociables. Nunca se me pediu, nin a min ocorréseme, condenarlles", declara no seu último libro.

Aí está tamén a súa crítica seria, erudita, nada reverencial ao libro Xesús de Nazaret, publicado por Bieito XVI o ano pasado. "Un libro fermoso", declara o cardeal, aínda que se ve claramente que o seu autor, "non estudou directamente os textos críticos do Novo Testamento". Ou o seu rexeitamento á misa en latín -"considero que o Vaticano II foi un paso adiante na comprensión da liturxia"- publicado nun diario económico pouco despois do “motu proprio” do Papa que autorizaba o vello rito.

Martini tivo sempre un selo especial. O último libro, o último escándalo, non fai máis que reforzar o mito deste estudoso atípico, autor de centenares de obras eruditas, moitas delas compendios de exercicios espirituais, homilías e disertacións da doutrina cristiá. O que di o cardeal interesa. Aínda que, quen é realmente Carlo Maria Martini, o gran rival de Joseph Ratzinger no último conclave? Quen é o xesuíta que renunciou ao seu status de príncipe da Igrexa ao xubilarse, para refuxiarse nunha austera residencia da Compañía, preto de Roma?

Gregorio Valerio, o seu fiel secretario, e Sandro, o chofer de toda unha vida, acompañáronlle ao seu novo domicilio un día de setembro de 2002. Valerio recorda todos os detalles. A habitación espartana, o estudo cunha neveira baleira, o saco verde para meter a roupa sucia. O secretario estremeceuse. "O cardeal súa moito, preocupábame que non tivese roupa dispoñible. Aquela austeridade era algo tremendo. Os xesuítas, xa sabe como son", di con xesto indescifrable. Felizmente soubo antes de marchar que o cardeal -"aquí é pai Martini", dixera un dos internos- tería baño propio. Cousas intranscendentes para quen cambiou fai anos unha vida de comodidades pola severidade do mundo xesuíta. E ademais, Ariccia era só un lugar de paso. O seu verdadeiro destino era Xerusalén.

"O cardeal era feliz alí", di o cirurxián Mariño, senador do esquerdista Partido Democrático italiano, que lle visitou fai un par de anos na Cidade Santa para tres relixións. "Citoume un día temperán, para ir ao Santo Sepulcro. Foi unha experiencia única". Mariño entorna un pouco os ollos, e rememora. Serían as sete da mañá. O árabe que custodia as chaves do sepulcro acababa de abrilo. A soidade, o silencio, daban ao interior un aire místico. "Martini mostrábame os restos arqueolóxicos cun dominio impresionante. 'Isto é histórico, isto outro non sabemos, aquilo forma parte da lenda'. ¡Que gran guía!". E logo, ao fío das 10:30, como todos os días, o cardeal levoulle á gasolineira, cerca do Instituto Bíblico, onde preparan o mellor “espresso” da cidade.

O soño de Xerusalén quedou roto fai uns poucos meses. O párkinson que lle atormenta fai progresos, e Martini ten que someterse a un tratamento na residencia-hospital que os xesuítas teñen en Gallarate (a uns 30 quilómetros de Milán). Unha gran casa do século pasado rodeado por un xardín, onde o paciente leva unha vida rutineira, sen renunciar ao traballo.

Corrixe, cando se atopa con forzas, as probas da versión italiana do libro de Sporschill, e avanza na análise das anotacións marxinais, ou escoura, do Códex Vaticano (o manuscrito que contén a versión en grego máis antiga que se coñece do Novo Testamento, xunto ao Códex Sinaiticus). Podería recibir á xornalista? O cardeal non se atopa con forzas. Nun xesto que confirma o seu escaso apego ao protocolario, Martini chama persoalmente para desculparse. "Estou en tratamento médico. A miña saúde falla. Sinto moito dicirlle que non, pero non estou ben". A súa voz soa infinitamente fráxil a través do teléfono. Irrecoñecible. Imposible relacionala con aquela voz imperiosa, remachando cada palabra, do arcebispo de Milán, na entrevista que concedeu a EL PAÍS nada máis recibir o Premio Príncipe de Asturias, no 2000.

"Está aprendendo a falar outra vez. Traballa cun logopeda", explica Franco Agnesi, unha das catro persoas coas que Martini compartiu vida na súa etapa de arcebispo. Agnesi, que acaba de visitarlle en Gallarate, conta que segue estrañando Xerusalén. "Dóelle non estar alí, pero mantén o sentido do humor. Eu citeille a frase do Evanxeo de San Juan, do capítulo 21: 'Cando sexas vello levaranche onde non queres".

Carlo Maria Martini foi enviado onde non quería sendo aínda un home novo. A decisión de Xoán Paulo II de nomearlle arcebispo de Milán chegou en decembro de 1979 e caeu como unha bomba nos palacios bispais de Italia. Quen era aquel xesuíta, estudoso das Sacras Escrituras, sen experiencia pastoral algunha, que escalaba ata o máis alto da xerarquía nacional? Que sabía do mundo da curia, das obrigacións profesionais dun arcebispo, o estudoso e tímido Martini? A fume de carozo, o papa consagroulle bispo despois do nomeamento co que soñaban boa parte dos bispos de Italia. El, o xesuíta alto, de porte aristocrático, tímido e reservado, non aspiraba á diocese de San Ambrosio. Estaba a gusto como reitor da Universidade Gregoriana, un posto no que levaba pouco máis dun ano, logo de case nove dirixindo o Instituto Bíblico de Roma.

O salto entre un cargo e outro fora case imperceptible. A Gregoriana e o Instituto están case porta con porta, nun recuncho relativamente tranquilo do centro histórico de Roma. Martini pasou dunha habitación austera a outra habitación austera. Dunha vida en comunidade -con baño compartido- a unha vida en comunidade, un banzo máis arriba na posición académica eclesiástica. Stephen Pirani, o xesuíta estadounidense que foi o seu alumno e é hoxe reitor do Bíblico, recorda canto lamentou a súa marcha. "Como profesor tiña unha gran claridade de ideas. Era capaz de explicar admirablemente unha cousa tan rara como é a Crítica Textual, a súa especialidade". Pirani mantivo o contacto co cardeal desde os anos setenta. Porque Martini non se apartou nunca, nin sequera angustiado polo peso da diocese máis grande de Europa, da súa paixón por manuscritos e papiros bíblicos.

Cambiou de cidade e de vida, logo de obter o permiso do superior xeral dos xesuítas, Pedro Arrupe. Instalouse no á nobre do palacio arcebispal, o que se asoma á Via do Duomo. E aprendeu rápido. Decatouse enseguida do ritmo frenético da cidade. Da peculiaridade da súa tarefa pastoral en tempos violentos. Os anos de chumbo daban as súas últimas rabexadas, con accións terribles do terrorismo negro e das Brigadas Vermellas, que disparaban ás pernas a homes de negocios e profesores universitarios. Condenou o terrorismo, pero non se negou a escoitar aos terroristas. Celebrou funerais polas vítimas e bautizou en certa ocasión a dous xemelgos concibidos durante un daqueles xuízos de alta seguridade contra os membros das brigadas vermellas. Martini visitou os cárceres, convencido de que nelas non había espazo para a "rehabilitación dos presos"; percorreu hospitais e parroquias. E desde o púlpito condenou o escándalo de Tangentópolis, o sistema de corrupción político-económica que acabaría por dinamitar a vida política italiana a comezos dos anos noventa.

Nada disto distinguiulle dos demais bispos. Foron outras iniciativas as que deron pé ao mito Martini. A primeira, ler o Evanxeo aos mozos e dar espazo ao silencio e á meditación nas súas vidas. A Escola da Palabra, como se denominou a estes encontros mensuais, revelaríase todo un éxito. O Duomo rexistra cheos espectaculares en cada cita. Miles de mozos reúnense ante o altar para escoitar os textos sacros e meditar un intre sobre a propia vida.

No medio do frenesí diario de Milán -xunto a Turín, motor económico de Italia-, Martini predica silencio e pausa. O segundo gran acerto do cardeal (Wojtyla concédelle a barreta en 1983) chega en 1987. E será bautizado como a cátedra dos non crentes. Encontros esporádicos con intelectuais laicos para debater sobre as razóns da dúbida, da fe, ou da falta de fe. Unha frase do libro de Ratzinger Introdución ao cristianismo, na que reflexiona sobre o "non crente que hai en todo crente", dálle a idea. O cardeal inspírase tamén na sentenza do filósofo Norberto Bobbio: "O importante non é crer ou non crer, senón pensar ou non pensar". A partir de aí, a cátedra despega. Martini debate co semiólogo Umberto Eco e con decenas de intelectuais en aulas universitarias e salas de conferencias. Moitos dos coloquios publicáronse. Non é casual que no 2000, tanto Eco como o cardeal reciban o Nobel español, o Premio Príncipe de Asturias.

A Martini custoulle aceptar esa honra. Normalmente rexeita os premios. Ataféganlle os eloxios, interésanlle só os comentarios críticos, dos que aprende máis. Xa o di o lema do seu escudo cardinalicio: "Amar as cousas adversas por amor á verdade", sacado das regras pastorais de san Gregorio Magno. Aínda que Martini é, por encima de todo, un xesuíta. Aprecia o silencio e as pausas no trasfego diario. Unha regra de ouro que mantivo sempre nos seus anos de arcebispo. "Obrigoume a deixar en branco a súa axenda os xoves pola mañá", conta o seu secretario, Valerio. Saían en coche cara á montaña. Unha vez no punto elixido, cada un íase polo seu lado. Iso si, co teléfono móbil no peto.

Sen ser un montañeiro, Martini conserva da súa infancia a afección polas excursións aos Alpes. As longas vacacións familiares dividíanse entre as praias de Liguria e as montañas próximas a Turín. O seu pai prefería as marchas. De arcebispo, Martini atrevíase a escalar os picos alpinos. Case sempre os da vertente da Suíza italiana, para non ser recoñecido. Logo, purificado polas alturas e a soidade, regresaba á curia e retomaba a súa axenda.

Gregorio Valerio recórdalle sempre correcto, incapaz dunha mala palabra, aínda que sempre distante. "É un home pasional, pero se domina. Conségueo a forza de vontade e adestramento". Vestía clergyman, salvo nas saídas pastorais. Moderado nas comidas, o cardeal seguía unha dieta férrea, dirixida por un especialista, polo menos un par de semanas ao ano. Motivos de saúde ou quizá un desexo de purificación física. Hai un lado curioso tamén na personalidade do intelectual, biblista de fama internacional e pensador rebelde: os seus dotes de catador de viños. "Ao arcebispado chegaban moitos agasallos, ás veces caixas de viño. Eu sempre me fiaba da opinión do cardeal. Cando dicía: 'Este é un excelente viño de mesa', eu sabía que o viño non valía nada", conta o seu secretario.

O cardeal pasaba horas no seu estudo privado, case sempre coa porta aberta. Cando a pechaba era un sinal de que non debían molestarlle. Martini compartía mesa no almorzo, comida e cea cos seus colaboradores directos. O entón número tres da curia milanesa, Franco Agnesi, defínelle como un home con gran sentido do humor, aínda que sempre contido, distante. Unha compostura que algúns fregueses interpretaban como insuperable frialdade. "Cando che saudaba, logo das misas no Duomo, era como unha esfinxe", conta un milanés devoto, que non oculta as súas preferencias polo novo arcebispo, Dionigi Tettamanzi.

Martini sempre creu na potencia da razón, en perfecta harmonía coa súa fe. Algo que lle ocasionou en Milán algúns problemas. "Comuñón e Liberación fíxolle a vida bastante difícil", di Agnesi. Era entón un movemento novo, moi ligado á dereita política, nunha fase de agresiva expansión. O cardeal encaixou a situación co seu autocontrol habitual. Sen deixar de apreciar por iso dúas calidades nestes movementos. Por unha banda, o seu redescubrimento de Cristo; por outro, a súa capacidade de establecer relacións moi intensas dentro do grupo.

Amigos e adversarios, colaboradores e meros observadores coinciden en considerar a Martini un home enormemente reservado. A súa educación, a súa historia, os golpes da vida fixeron del unha persoa case impenetrable. O segundo de tres irmáns, Carlo Maria Martini naceu o 15 de febreiro de 1927 en Turín, nunha familia da burguesía industrial. Leonardo, o seu pai, era un enxeñeiro cunha boiante empresa construtora. A súa nai, Olga, unha católica extraordinariamente devota. O neno foi enviado ao colexio dos xesuítas, un dos máis prestixiosos da cidade. E alí xurdiu a vocación. "Ao meu pai non lle gustou demasiado a idea", diría despois Martini. Quizá tiña outros proxectos para el, pero o seu destino estaba marcado. Sería xesuíta.

Os primeiros anos de formación coincidiron coa II Guerra Mundial, pero os Martini non pasaron especiais apuros. Aos 25 anos, Carlo Maria é ordenado sacerdote. Unha década despois, tras licenciarse en teoloxía e filosofía e completar a súa formación de xesuíta, ocupa a cátedra de Crítica Textual no Instituto Bíblico de Roma. En 1972 coñece a Karol Wojtyla, arcebispo de Cracovia, que lle invita a visitar aos expertos bíblicos da súa cidade. Martini fixo a viaxe en coche co seu irmán maior, Francesco. Foi o último que fixeron xuntos. En outubro de 1972, o seu irmán morre de infarto cerebral. En apenas 18 meses, Martini perde tamén aos seus pais. A familia do cardeal redúcese agora á súa irmá menor, Maria Stefania, e os seus sobriños, Giulia e Giovanni.

Son golpes da vida que lle marcaron, como a enfermidade. O párkinson axéxalle desde comezos do novo milenio. A pesar dos iniciais desmentidos oficiais, a noticia é do dominio público antes do conclave de 2005. A morte de Xoán Paulo II ese ano brinda unha ocasión á Igrexa para afrontar quizá a reforma que moitos desexan. Os seguidores de Martini confían nas súas posibilidades de ser elixido. "sería peor", di o vaticanista do diario conservador Il Giornale Andrea Tornielli. "Martini dividiría á Igrexa moito máis que Ratzinger". O cardeal preséntase en Roma apoiado nun bastón. Os expertos saben que o bastón significa "non me elixades, estou enfermo", no metalinguaxe vaticano.

Martini sofre o mesmo mal que converteu nun inferno os últimos anos de Xoán Paulo II, aínda que nun grao moito menos agudo. Por iso, o cardeal segue activo. Divide os seus días entre Xerusalén e Ariccia. Acode ás reunións das congregacións vaticanas das que forma parte. E segue dirixindo exercicios espirituais. Os últimos, este mesmo ano, volven ser motivo de polémica. O cardeal fala ante un grupo de sacerdotes, e denuncia a envexa "como vicio clerical por excelencia". Fala tamén da calumnia. Recorda que nos seus anos de arcebispo en Milán chegaban decenas de cartas anónimas repletas de calumnias contra sacerdotes e prelados que el mandaba queimar. "A maioría procedentes de Roma".

Ao día seguinte, a homilía de Martini está no diario A Repubblica, e é o dixomedíxome nos círculos vaticanos. "Creo que o cardeal é un pouco inxenuo. Ás veces di cousas sen comprender que poden ser utilizadas erroneamente", opina o bispo Vincenzo Paglia, amigo persoal de Martini. "Non é un home de esquerdas, aínda que se empeñan en convertelo no anti-Papa. Non ten unha visión política, senón unha visión evanxélica da Igrexa. É certo que fala con liberdade, pero moitas veces se lle mal interpreta".

Non só os seus amigos e antigos colaboradores coinciden en lamentar a "distorsión" mediática que converteu ao cardeal nun personaxe de esquerdas dentro da xerarquía católica. Tamén quen lle contemplan con máis distancia, como o vaticanista Tornielli, cren que o personaxe Martini é unha invención dalgúns xornalistas. "Empéñanse niso, como se empeñaron en afirmar que Ratzinger foi elixido no último conclave grazas ao seu apoio. O cal é absolutamente falso". Martini non é un liberal, cre Tornielli, que se molestou en recompilar moitas das intervencións do purpurado, ao seu xuízo contrarias a esa aureola, nun libro titulado A scelta de Martini (A elección de Martini). "Como bo xesuíta, di e non di", apunta o vaticanista.

Tornielli non atopa, con todo, motivo de escándalo nas últimas intervencións de Martini. Nin sequera no libro do xesuíta Sporschill. "Non se publicou aínda en italiano. O cardeal está xubilado. As súas palabras xa non escandalizan. O que di dio porque está obrigado a manter o seu personaxe", insiste.

Moitos seguidores do cardeal liberal esperan este texto con expectación. Saben, polos resumos publicados, que recolle unha conversación sen reservas con Georg Sporschill. Os dous coñecéronse fai un par de décadas, en Viena. "O cardeal daba un curso para sacerdotes e traballadores sociais de cárceres", recorda o autor. A partir de aí xurdiu a amizade. Sporschill admiraba ao cardeal, e Martini sempre se interesou polo traballo do austríaco, que se ocupa dos nenos da rúa de Bucarest. Así, entre os dous, foi tomando corpo a idea dun encontro con valor sobre as grandes cuestións da Igrexa, e as opinións máis persoais do cardeal. "Visiteille en Xerusalén tres semanas, ao longo de varios meses. Cando estaba alí, viámonos diariamente, conversabamos horas e horas, sempre que a súa saúde permitíao", precisa Sporschill a través do correo electrónico.

O resultado é un libro delgado, pero de contido denso, e polémico. Martini confesa nel as dúbidas que lle atormentaron durante anos. A súa dificultade de comprender as razóns de Deus para facer sufrir ao seu Fillo na cruz. Sendo xa bispo, Martini considera insoportable, ás veces, a contemplación dun crucifixo. Tampouco era capaz de aceptar a morte, ata que un día comprendeu. "Sen a morte non nos entregariamos totalmente a Deus. Quedaríannos saídas de urxencia abertas". O cardeal emérito confesa que soñou durante anos na posibilidade "dunha Igrexa na pobreza e a humildade, independente das potencias do mundo". Hoxe deixou de soñar. Aínda así, pide valor á Igrexa para transformarse. Para aceptar que o mundo cambia. Aínda que só fose por puro pragmatismo, tería que abrir os brazos aos sacerdotes casados, valorar a hipótese da ordenación de mulleres.

Martini recoñece tamén que a encíclica de Paulo VI, Humanae Vitae, na que o maxisterio da Igrexa condena o uso de anticonceptivos, está superada. A Ignacio Mariño, cirurxián e senador, que considera a Martini "unha das grandes personalidades do noso tempo", non lle sorprendeu a sinceridade do cardeal, aínda que lamenta que as súas palabras sexan case sempre pedra de escándalo. "Sempre falou con liberdade, pero ama á Igrexa e é enormemente fiel ao Papa". É un cardeal de esquerdas? "Dicir iso sería unha simplificación".

O reitor Pirani teme que a imaxe de Martini sexa distorsionada polos xornalistas. "Moitas veces comentoume que lle molesta que intenten enfrontalo ao Papa ou a outros cardeais". Para este xesuíta non hai enigma algún nin contradición na personalidade do cardeal. A cousa é simple. "Nel conxúgase unha gran fidelidade á Igrexa co valor de facer preguntas". É o mesmo que opina o bispo Vincenzo Paglia, que lle coñeceu nos anos setenta, cando era reitor do Instituto Bíblico, e vivía angustiado pola súa falta de contacto cos pobres. A Comunidade de San Egidio era entón unha experiencia nova, e a Martini interesoulle. Primeiro acudiu a axudar a un ancián enfermo que vivía na miseria, logo ampliou o alcance da súa actividade pastoral. "Ía celebrar misa a unha barriada pobre, no Alessandrino. Recordo que oficiaba nunha antiga pizzería, e preparaba o sermón, os sábados, con dous dos raparigos da comunidade", conta Paglia.

Biblia e fe relixiosa son un todo en Carlo Maria Martini. El mesmo relatou a súa infatigable peregrinación polas librerías de Turín, a súa cidade natal, sendo un adolescente, en busca dun exemplar en italiano do Antigo e o Novo Testamento, traducidos do grego. A Biblia, que coñece de cabo a cabo, tan pouco presente na formación dos católicos, é a verdadeira base da espiritualidade de Martini. Para responder a calquera pregunta, para resolver calquera problema, o cardeal bota man das Escrituras. Sen medo a quedar só.

"Segue a máxima de San Ignacio: 'Só e a pé", engade Franco Agnesi, o seu antigo colaborador, que estraña os anos pasados xunto ao cardeal, ao que aínda pide consello. Ese foi o motivo da súa última visita: preguntarlle que facer agora, que lle trasladan de parroquia. O cardeal escoitoulle e aconselloulle. E foi capaz de dominar a nostalxia cando se falou, de pasada, de Xerusalén. A cidade onde quería morrer. Na que tiña reservada unha sepultura. Agora esa posibilidade é remota. O propio Martini díxollo: "Xerusalén é un bo sitio para morrer, pero un mal sitio para un moribundo".

http://www.elpais.com/articulo/reportajes/cardenal/atreve/pensar/elpepusocdmg/20080713elpdmgrep_1/Tes