sexta-feira, fevereiro 29, 2008

Xerais 08: Rosa Díez.

O ollo de Belém.

Levo uns días sen aparecer. O debate do luns deixoume abraiada e falta de palabras, e ademais... Ben, o certo é que haber si estes de Galiza Sosego pensaban que pola cara ía eu a mandarlles catro liñas tódolos días... Eu mando cando podo ou cando me peta.

Pero hoxe non vou falar nin do PP, nin do PSOE, nin do BNG. Hoxe vou falar do partido de Rosa Díez, Democracia Unida ou Unidad de Democatas para Todos ou algo así... Ben o tema é que o nome do partido é o de menos, pois ao fin e o cabo é o partido de Rosa Díez. Que muller!!! É admirable.

Eu cando por calquera motivo teño que sacar o Documento de Identidade, procuro que non se fixen moito na foto. E é que é certo, cando vas sacar a foto para o Documento de Identidade, ou esta arrefriada, e tes o nariz de pataca, ou non pegastes ollo en toda a noite e tes ollos de croque. En calquera caso pásalle a todo o mundo. Cando te cae o Documento de Identidade de calquera na man, o normal é escachar coa risa. E logo ti antes tiñas pelo? Aprovéitaste a foto da primeira comuñón? E ese pelo filla? Que dano te fixeron os anos 80., etc...

Pero Rosa Díez, non, ela non. Ela non so non sinte ningunha vergoña pola foto do Documento de Identidade, que ademais non debeu ter tempo para pasar polo fotografo a sacarse unha foto para a campaña que deulles aos publicistas unha fotocopia do seu Documento de Identidade para que aproveitaran a foto.

Iso denota algo de “cutrerio”, pero por outra parte que ben feitiña sae na foto. E iso que xa ten os seus anos, mais aparenta moito mais noviña; como a Ana Rosa, que non sei eu si se presentará tamén polo seu partido.

Por: Belém Gonçalves Álvarez
oollodebelem@yahoo.com.br

Espanha de Zapatero: perto ou longe se ser uma Suécia do Mediterrâneo?


Com o casamento entre homossexuais, a aceleração dos trâmites do divórcio, as leis de paridade sexual e contra a violência de gênero, o governo socialista espanhol transformou o modelo da sociedade em um ritmo vertiginoso nos últimos quatro anos.

Tantas reformas liberais, inimagináveis durante a ditadura de Francisco Franco (1939-75) levaram alguns a descrever o país como "a Suécia do Mediterrâneo".

Assim como o país escandinavo sempre se viu como exemplo do liberalismo social, a maioria dos espanhóis parece apreciar estas reformas apesar da feroz oposição dos bispos católicos.

Diante das eleições legislativas de 9 de março, em que a força do presidente do governo José Luis Rodríguez Zapatero será medida, as pesquisas mostram que os eleitores estão menos preocupados com estas políticas e mais com economia, terrorismo e imigração.

"A maior parte da sociedade é profundamente liberal (...) não em um sentido econômico, em um sentido mais moral. É certo que tem setores não gostam delas", mas até muitos católicos praticantes "podem entender que tenha gente com formas de vida distinta a da sua", considera a professora de ciência política Ester García Sánchez, da Universidade Carlos III de Madri.

Uma pesquisa realizada quando se adotou a lei de casamentos homossexuais, em 2005 - a exemplo de Holanda e Bélgica -, mostrava que a maioria dos espanhóis a apoiava diante mesmo com as críticas da igreja Católica a este respeito.

"Eu não acredito que leve a uma comoção social, um grande conflito social entre duas formas de família ou duas formas de Espanha", já que "a sociedade espanhola é muito tolerante em geral", avalia García Sánchez.

Por sua vez, o conservador Partido Popular (PP), forte opositor desta lei, a deixou de lado para se centrar na economia e proclamar a defesa da família.

Seu líder, Mariano Rajoy, prometeu que não abolirá a lei, mas vai mudá-la de nome, já que defende que o "matrimônio" só pode ser feito entre duas pessoas de sexos diferentes, e anulará a parte que autoriza os casais homossexuais a adoptar crianças.

Um estudo recente na Espanha dizia que Barcelona é atualmente o segundo destino mais visitado pelos gays depois de Amsterdã.

Junto com os casamentos, o governo flexibilizou os processos de divórcio. Com a lei, as separações aumentaram em 74% em 2006.

Outra lei estipula que pelo menos 40% das candidaturas de partidos políticos devem ser de mulheres.

Zapatero disse que transformará "a sociedade espanhola para melhor, radicalmente e para sempre" para "fazer justiça às mulheres".

Outro exemplo de que a Espanha está decidida a romper com o passado é a lei de Memória Histórica, que o governo promoveu para indenizar as vítimas da Guerra Civil (1936-1939) e do Franquismo.

Engrossam a lista de medidas sociais a lei contra a violência de gênero, a assinatura da Educação para a Cidadania nas escolas e outras medidas socioeconômicas como o "cheque bebê" de 2.500 euros para estimular os nascimentos.

Se for reeleito, Zapatero prometeu continuar sua missão de "erradicar o machismo, o assédio e a intolerância" com uma lei contra a discriminação.

"Estamos assentando as bases para nos aproximar do modelo sueco, mas estamos muito longe", segundo García Sánchez.

"Agora mesmo, depois dos estatutos aprovados nesta legislatura, esta é uma Espanha que se parece com a Espanha real", define Livia Castillo Pascual, deputada socialista e membro da associação dos direitos dos homossexuais FELGTB.

terça-feira, fevereiro 26, 2008

Os empresarios non queren Á Igrexa

Osvaldo Ulloa Sánchez
Profesor Universitario e Poeta
www.elpoetaulloa.blogspot.com

Como di o poeta Mario Benedetti "o esquecemento está cheo de memoria" e parece que moitos non entenden a relación entre A Igrexa e os poderosos na sociedade chilena. Un dato que traemos á memoria, o Cardeal Raúl Silva H. durante a dictadura recibiu o alcume de "cura vermello" por parte do pinochetismo, dos empresarios e políticos cos que adoitaba reunirse o dictador en grandes ceas onde lles recordaba "Señores, estamos en guerra". Son eses mesmos que despois que perdeu o poder afastáronse de Pinochet e nin sequera foron ao seu funeral. Son os mesmos que dixeron que "os empresarios aman ao ex Presidente Ricardo Lagos". Cando por idade o Arcebispo retirouse da súa responsabilidade e doeunos que aquel que fora voz dos sen voz xa non fose a cabeza da Igrexa Chilena, o Papa designou a Juan Francisco Fresno, de pensamento moito máis conservador. Entón a esposa de Pinochet expresou aos medios de comunicación "Deus escoitounos". Porque pensaron que o novo Arcebispo Francisco Fresno ía facer a vista gorda fronte aos crimes de Lesa Humanidade e fronte ao modelo político definido como capitalismo salvaxe. E equivocáronse rotundamente porque seguiu a liña de defensa da vida, denunciando as torturas, pedindo resposta polos desaparecidos e mortos en falsos enfrontamentos.

E algo fundamental: mantivo activa coa súa lexión de avogados, médicos e asistentes sociais á Vigairía da Solidariedade.

Iso xa é historia, pero que en parte ten algo parecido ao que sucede hoxe. A Igrexa tivo un serio retroceso en relación ao que foi o Vaticano II e os nomeamentos de Bispos foron feitos cun criterio da Igrexa da Cristiandade que pon en primeiro plano a moral tradicional, o catecismo e deixa de lado a doutrina social da Igrexa. Isto notouse en Chile no abandono da Igrexa de moitos sectores populares que xa non a senten nai e mestra. Ademais a prédica céntrase en aspectos case exclusivos de índole sexual onde coincide cos sectores máis retrógrados da sociedade: nos temas como a pílula do día despois, as relacións prematrimoniais, o uso do condón e a non aceptación das parellas homosexuais sexan de mulleres ou homes.

Pero recentemente ocorreu un feito que parecía insólito no Chile neoliberal de hoxe, Monseñor Goic foi chamado por sectores do pobo mapuche para que mediase entre as autoridades gobernamentais no caso de Patricia Troncoso, a folguista cuxo xaxún durou máis de cen días. Pero antes o Bispo Goic escandalizou aos sectores empresariais e de dereita falando que era necesario que se impuxese un soldo ético que definiu próximo aos douscentos cincuenta mil pesos. A Senadora de ultradereita Evelyn Mattei chamou ao bispo de ignorante porque non era un economista e algo parecido ocorreu en todo o empresariado. Despois desculpáronse pero xa lanzaran a pedra. Goic replicou que aínda que era certo que non era economista, tamén era certo o que si estaba en contacto cos pobres e sabía que o soldo mínimo non alcanzaba para unha vida digna. No caso do pobo Mapuche foi máis aló criticando á sociedade chilena como racista, excluínte e arribista. Aduciu á súa experiencia de traballo directo co pobo mapuche e que había que respectar a súa diferenza cultural e facer valer os seus dereitos. Consecuente coas súas palabras apoiou en todo momento á folguista que outros chamaron terrorista, e escribiu unhas fermosas palabras a Patricia cando puxo fin á súa folga de fame. Patricia Troncoso no que eu creo que é un optimismo non moi fundamentado aínda, dixo á prensa "recuperamos á Igrexa para o pobo". Unha afirmación que creo reflexa máis un anhelo que unha realidade hoxe día. Goic pola súa banda insistiu en que a Igrexa ten que estar cos necesitados, cos pobres, cos excluídos do modelo económico e pon énfase en que hai unha brecha que se abre cada día máis entre os que son moi ricos e os que son moi pobres.

A semana pasada os traballadores das piscifactorías do salmón no sur de Chile pedíronlle expresamente a Monseñor Cristián Caro que mediase no conflicto que mantiñan cos patróns. Estes últimos negáronse rotundamente e dixeron do mesmo xeito que onte, que ese non era o rol da Igrexa. Isto leva a recordar cando o pinochetismo dicía que a Igrexa metíase en política por defender os Dereitos Humanos. Hoxe a monstruosidade do modelo que xera tanto dor e sufrimento nos traballadores, poboadores e pobres do país parece que está facendo desempoar a máis dun sacerdote ou bispo as Encíclicas Sociais da Igrexa. Se isto ocorre os traballadores volverán sentir a forza de Cristo expresada a través do apoio dos pastores. Se non ocorre os pobres terán que loitar sos polos seus lexítimos dereitos sabendo que a oligarquía conta con sectores que si están comprometidos co sistema capitalista como Os Lexionarios de Cristo ou o Opus Dei. Esperamos esperanzados que xurdan outras voces como a de Goic e Monseñor Baeza que estivo a cargo da Vigairía da Pastoral Obreira. Os que desde a Igrexa traballamos polos dereitos humanos e sufrimos relegación, tortura e morte de amigos rogamos porque Deus ilumine aos nosos Pastores e que causen escándalo entre os fariseos e poderosos de hoxe como o fixo onte o crucificado.

http://www.mapuexpress.net/?act=publications&id=1255

segunda-feira, fevereiro 25, 2008

A carreira cara á Casa Branca

Chisholm, a primeira candidata

A aspirante á Casa Branca en 1972 dixo que o sexo (non a raza) foi o seu lastre.

Silvia Blanco / El PAÍS.

O 25 de xaneiro de 1972, unha multitude aplaude a unha muller que dá un discurso con voz firme e apaixonada tras unhas enormes lentes. Anuncia que se presenta para ser candidata do Partido Demócrata ás eleccións presidenciais. A Cámara percorre as caras entusiasmadas dos que acudiron á igrexa baptista Concord, no barrio de Brooklyn en Nova York. Están alí para escoitar que ese día "simboliza unha nova era da historia da política americana".

Shirley Chisholm (1924- 2005) foi a primeira congresista negra, e tamén a primeira que participou no intento de chegar á Casa Branca. Nin a raza nin o sexo parecíanlle razóns para elixir a un político: "Soa estúpido como motivo para ser famosa. Nunha sociedade xusta e libre sería estúpido. (...) Pero creo que a nosa sociedade non é nin xusta nin libre". Fai 36 anos daquela campaña e aínda o feito de que un afroamericano e unha muller dispútense a candidatura demócrata é un poderoso imán de votos e de interese mediático cara a Clinton ou Obama.

Cando boa parte do electorado demócrata lamenta ter que decidirse por un dos dous, a candidata Chisholm hoxe teríao todo: pragmática, feminista, pacifista, excelente oradora... e negra. Unha alquimia demasiado transgresora. O era entón, e tal vez agora. E polo mesmo motivo: "Das miñas dúas desvantaxes, a de ser muller é a que máis obstáculos supuxo no meu camiño", dixo a axencia AP en 1981.

A primeira vez que pisou o Congreso os seus compañeiros preguntáronlle: "E que pensa o teu marido de todo isto?". Contouno no seu libro Unbossed and Unbought (1970), algo así como Nin dominados nin comprados, un dos seus lemas de campaña. Tampouco o tivo fácil cos líderes negros, que observaban con receo o fomento da participación das mulleres negras en política. A maioría deles non apoiou a súa campaña.

Unha irresistible idea de transformación inspiraba aquelas primarias de 1972. Once millóns de mozos incorporáronse ás urnas, ao rebaixarse de 21 a 18 a idade para votar. "A próxima vez unha muller, un negro, un xudeu ou calquera que pertenza a un grupo que o país non está preparado para elixir, creo que lles tomarán en serio desde o principio, porque alguén tiña que facelo primeiro", dixo en 1973, no seu libro The Good Fight. Chisholm só logrou 151 delegados naquelas primarias. Non era o seu momento. O outro lema da súa campaña fora "Preparados ou non". Poida que esta vez si.

http://www.elpais.com/articulo/internacional/Chisholm/primera/candidata/elpepuint/20080223elpepiint_8/Tes

"O Islam dá moitos dereitos ás mulleres"

Laura Díaz e Mari Bores son o exemplo de dúas mulleres catalás que se converteron á relixión predicada polo profeta Mahoma.

Jesús Sancho /
La Vanguardia.

Laura Díaz ten 32 anos. É catalá. Está bautizada, fixo a comuñón e foi confirmada católicamente. Está casada cun musulmán e converteuse ao Islam fai un ano. Mari Bores ten 27 anos e tamén é catalá. Estivo durante cinco anos viaxando por Exipto e casou cun exipcio. Ao pouco de divorciarse converteuse ao islam. Antes era atea.

Ambas levan o veo voluntariamente e están orgullosas de profesar a relixión predicada polo profeta Mahoma. Unha decisión tomada pola súa propia convicción que lles afectou tanto ás súas vidas persoais como profesionais. "Logo de pórme o veo teño que explicar a miña vida e as miñas accións... persoas coñecidas páranme e pregúntanche por que poño o veo ou se me obrigaron facelo", relata Mari. "Sigo sentíndome catalá e hespañola e o único é que adoptei a relixión musulmá", explica Laura, que se atopou con algunhas dificultades para atopar traballo por levar o veo. "Cando alguén ten unha reacción negativa en contra de nós ten o prexuízo de que somos mulleres bobas, submisas e entón cando respondo en castelán e catalán moi educadamente quedan parados e danse conta que non están falando con ningunha persoa boba nin submisa", afirma Laura.

Tópicos relixiosos.

Para elas o islam non é un retroceso senón "unha continuidade que nos abriron as portas" e aseguran que a muller nesta relixión non está sometida. "Profúndase moi pouco no islam. Hai sociedades cristiás e xudías no mundo que son moi machistas. Hai unha venda tremenda co Islam", asegura Laura, quen engade: "O Islam prohibe a coacción na relixión e teño a miña propia independencia". Unha tese que tamén defende Mari: "O Islam dá moitísimos dereitos á muller e diferenza entre homes e mulleres porque somos diferentes pero non as priva de dereitos. É unha visión bastante equivocada por tópicos e o que pasa é que se mesturan a cultura árabe que é machista do mesmo xeito que a cristiá, a xudía ou a atea".

Camiños distintos.

Son amigas pero atoparon o camiño do Islam por camiños distintos. Laura chegou a esta relixión ao mesmo tempo que lía a Biblia e "profundando na fe e nas dúbidas". "Por suposto non creo que Xesús crese na fe cega e a fe foise deformado. Non é certo que teñas que crer indiscutiblemente sen dubidar. O Islam diche que tes que razoar a fe e sentir algo no teu corazón e pasalo á túa mente", indica Laura. Para Mari as novas tecnoloxías tiveron a súa importancia para converterse ao islam: "Baixeime o Corán en MP3 e cando o escoitei foi marabilloso e sentíame en paz. Logo indaguei no tema e foi por convicción".

O xeito de relacionarse coa súa contorna familiar e o dos amigos tamén cambiou. "A familia o que ao principio pensa é que se coñeciches un home musulmán falo por el e isto é algo que custa entender hoxe en día. Fíxeno por min porque estou convencida", asegura Laura. Para Mari á súa familia tamén lle custa máis aceptalo e non o entenden ben" pero matiza que "é porque non se coñece moito esta relixión".

Mari e Laura aseguran que actualmente hai moitas mulleres catalás que se converteron ao Islam e ante esta realidade xa planean crear unha asociación de mulleres catalás que adopten esta relixión. "É cuestión de tempo e teño moita esperanza que a situación normalícese e aprendamos a convivir xuntos", conclúe Mari.

http://www.lavanguardia.es/lv24h2007/20080219/53437357359.html

Na dereita non hai abrecus

El Gran Wyoming / Público.

As declaracións de Carlos Dávila nas que afirma que Boris Izaguirre é un “abrecus, un personaxe abxecto que en calquera outro país do mundo estaría na clandestinidade”, son toda unha declaración de principios do centro político do noso país. Este señor non é un xornalista marxinal. Ten todo tipo de premios polo seu labor profesional, colabora no prestixioso diario ABC, na Cope, en Radio Intereconomía, no programa de María Teresa Campos de Antena 3, dirixe un programa en Canal 9, durante seis anos estivo á fronte do “tercer grado” en TVE, é asiduo interlocutor do programa de Sáenz de Buruaga en Telemadrid... e afirma que a súa ideoloxía política é o “liberalismo”. Ou sexa, un prohome do centro. Do de “abrecus”, nada teño que dicir. É comprensible que Boris lle irrite porque, como é sabido, na dereita española non hai homosexuais, ou como eles din, maricóns, e claro, o home reacciona como se facía naquela Hespaña de machos, onde aos maricóns corríaselles polas rúas e mallábaselles. E aí é onde quero ir. Non é certo que en calquera outro país de mundo Boris estivese na clandestinidade. É no seu mundo, señor Dávila, onde Boris tería que esconderse. A día de hoxe, pode viaxar tranquilamente porque nese espazo que vostede chama “calquera outro país do mundo” non gobernan “os seus”, e espero polo ben dos seres humanos que tarden moito en chegar ao poder, porque lle creo cando expresa o seu desexo de que regresen tempos de clandestinidade, de persecución e crueldade. Triste Imperio Hespañol onde antes non se puña o sol e agora, simplemente, non se pon o cu. Iso consólalles. Mentres, seguiremos defendendo a liberdade, como podamos.

Xerais 08: A fin de semana.

O ollo de Belém.

Esta fin de semana, como non podería ser doutra forma, entreguei todo o meu tempo e tódolos meus sentidos a enfrascarme na inxente información que sobre a campaña electoral, os medios de información, sobre todo, a prensa escrita e internet, verten sobre todos nós.

Ao quiosco fun cunha carretilla, porque a prensa do domingo é algo xa fora do normal, entre suplementos, mais follas que pola semana e publicidade...

O ordenador o tiña xa botando fume, consultando todo e canto portal de internet teña a mais mínima información da campaña. As pestanas queimáronseme coa pantalla. As webs dos partidos en contenda foron consultadas unha e outra vez.

O meu único interese era que o luns puidera informar, mais que opinar. Poren, so podo opinar, e o mellor de todo, o que mais que gustou e emocionou foi o merecido Oscar© que lle deron a Javier Barden. Encantador discurso.
Por: Belém Gonçalves Álvarez

domingo, fevereiro 24, 2008

MOXENAS, Musical Galego (EN CONCERTO)

Día: 2 de MARZO (Domingo)
Hora: 19:00 H.
Lugar: Auditorio S. C. D. ATLÁNTIDA MATAMÁ



Moxenas Musical Galego é unha agrupación artístico - musical popular e tradicional que reúne os mellores valores do Movemento Veciñal de Vigo nas distintas modalidades artísticas: interpretación de música, canto e danza.

A agrupación ten as súas raíces no Movemento Veciñal de Vigo onde existe unha longa tradición de escolas de música tradicional; auténticos foros de formación para a xuventude nas distintas disciplinas musicais da nosa cultura popular. Conscientes de que chegado o momento estes valores formados durante anos precisarían dunha promoción a outro nivel superior, dende a Federación Veciñal de Vigo creouse Moxenas Musical Galego.

A dirección corre a cargo de don Xosé Oliveira, gaiteiro de “Noitarega” e conta coa colaboración de autores contemporáneos de prestixio como Ernesto Campos para algúns dos seus arranxos.

Tras varios anos de preparación interna para acoplar as diferentes disciplinas artísticas, Moxenas Musical Galego realizou a súa estrea o 30 de abril de 2005 no Teatro – Sala de Concertos do Centro Cultural Caixanova de Vigo. Esta presentación estivo amadriñada por Susana Seivane, en concerto co grupo, e contou cos apoios de recoñecidos artistas como Xosé Ferreirós de Milladoiro, a Asociación de Gaiteiros Galegos e de Antón Corral, director da banda de Gaitas Xarabal.

Ata 40 compoñentes participan da espectacular posta en escena de Moxenas Musical Galego.

Gaitas, pandeiretas, piñas, culleres, tamborís, bombos, trompetas, saxos, teclado, frautas traveseiras, clarinetes e zanfona son os instrumentos que combinan coas voces e os bailes tradicionais.

A posta en escena resulta nunha novidosa sorte de montaxes nas que se ven manifestadas a un tempo as distintas modalidades artísticas (música, canto e baile) expresadas na súa mellor riqueza plástica con espectáculos sobre o escenario nos que o apartado musical combina todo tipo de instrumentos, tanto en conxunto como individualmente; a eles engádeselles o aliciente das voces cantando á par dos sons instrumentais. Súmase a esta posta en escena o vistoso do baile con montaxes de danza nas súas distintas variedades e estilos.

As composicións de Moxenas Musical Galego baséanse na música tradicional galega para transcendela con novos e revolucionarios arranxos a partir das grandes posibilidades que ofrece a utilización de instrumentos universais inseridos nas bandas de música e murgas modernas tales como os de vento metal e vento madeira.

A experiencia resultante é un espectáculo de grande riqueza e atractivo visual con ata 40 participantes en escena, con entradas e saídas de músicos, vocalistas e bailaríns de acordo a unha nova concepción artística que arriquece a concepción do panorama tradicional galego.




http://www.favec.es/index.php?option=com_content&task=view&id=69&Itemid=87

sábado, fevereiro 23, 2008

Campaña internacional para a liberación de Brahim Sabbar e todos os presos políticos saharauís.

O Activista e defensor de Dereitos Humanos BRAHIM JALIL HAMUDI TAYEB (Sabbar), coñecido por BRAHIM SABBAR, Secretario Xeral da Asociación Saharauí de Víctimas de Violacións Graves de Dereitos Humanos Cometidas polo Estado Marroquí (ASVDH), naceu o 6 de agosto de 1959 en Lagsabi, está casado e é pai de tres fillos.

Brahim Sabbar, foi secuestrado polas forzas de ocupación marroquí, o 14 de agosto de 1981, na cidade de Dajla (antiga Villa Cisneros), xunto a outros saharauís entre os que se atopan Bulahi Sadiq, Hayi Embarec e Mohamed Salem Mojtar.

Este defensor dos Dereitos Humanos permaneceu uns 10 anos encarcerado, sen cargos na súa contra, nin xuízo algún, en diferentes centros secretos marroquís de detención, entre os que se atopa a tristemente soado cárcere de Kalaat Maguna. Quedou en liberdade o 22 de xuño de 1991, xunto a outros 321 saharauís máis, todos desaparecidos ata a data. As autoridades marroquís non deron nunca unha explicación oficial dos motivos da súa detención e desaparición forzosa.

Logo da súa liberación, Brahim Sabbar adheriuse ao movemento reivindicativo denominado a partir de 1994, co nome de "Comité de Coordinación de Víctimas de Desaparicións Forzadas", considerado como o embrión do movemento prol-dereitos humanos nos Territorios Ocupados do Sahara Occidental.

Desde entón, xogou un papel destacado na denuncia e a investigación das graves violacións dos dereitos humanos, perpetradas desde 1975 contra a poboación civil saharauí por parte das forzas de ocupación marroquís nos Territorios Ocupados do Sahara Occidental.

Contribuíu na divulgación da Intifada de 1999 e na denuncia da represión sanguenta levada a cabo polas forzas ocupantes, participando en diversas manifestacións e 'sentadas' xunto aos estudiantes saharauís en Rabat, para a liberación de todas as persoas arbitraria e inxustamente detidas.

Participou en diversos encontros internacionais de Dereitos Humanos organizados pola Organización Mundial Contra a Tortura (OMCT) e a Federación Internacional de Dereitos Humanos (FIDH), así como en diferentes xornadas de formación, como a sesión de formación en Dereito Penal Internacional, organizado pola FIDH, en Casablanca en 2001, en representación do Comité de Coordinación de Víctimas de Desaparicións Forzadas e Detencións Arbitrarias.

Celebrou encontros con diversas personalidades no ámbito de Dereitos Humanos, entre eles o Señor Eric Sottas, Director de OMCT e o Sr. Pierre Sané, cando ocupaba o posto de Secretario Xeral de Amnistía Internacional.

Brahim Sabbar participou xunto a militantes saharauís e marroquís na creación do "Forum para a Verdade e a Xustiza", sendo elixido membro do seu Consello Nacional. De igual modo, foi un dos fundadores da Asociación Saharauí de Víctimas das Graves Violacións de Dereitos Humanos Cometidas polo Estado Marroquí (ASVDH), elixido o seu Secretario Xeral.

En 2001, Brahim Sabbar formou parte dos 36 defensores dos Dereitos Humanos marroquís e saharauís, condenados a tres meses de cárcere por participar na organización dunha manifestación pacífica en Rabat, capital de Marrocos, o 9 de decembro de 2000, na que se reclamaba o fin da impunidade para os autores dos abusos contra os dereitos humanos en Marrocos e no Sahara Occidental.

No ano 2005, Brahim Sabbar foi detido polas forzas de ocupación marroquís en varias ocasións e posto baixo custodia para ser interrogado e posteriormente liberado, polo seu labor de defensa dos dereitos humanos e pola súa participación en manifestacións pacíficas contra a administración marroquí no Sahara Occidental. Desde o ano 2000 non se lle concede o pasaporte.

Sabbar, foi, e é obxecto destas accións represivas debido ao seu labor de investigación e divulgación informativa, relativa ás violacións de dereitos humanos no Sahara Occidental, e tamén por defender publicamente o dereito á libre determinación do Pobo Saharauí.

Xunto a AHMED SBAI e a KAINNAN, foi detido o 17 de xuño de 2006 nun posto de control da policía marroquí situado á entrada da cidade do El Aaiún, no Sahara Occidental, cando regresaban en automóbil desde a próxima localidade de Bojador, onde estivera supervisando a creación dunha oficina da súa Asociación. Pouco antes, en maio de 2006, a súa Asociación publicara un informe de 121 páxinas no que se detallaban decenas de denuncias por detencións arbitrarias, torturas e malos tratos, a mans das forzas de seguridade marroquís nos últimos meses cara á poboación civil saharauí.

Brahim Sabbar, participou recentemente xunto a outros presos saharauís defensores de dereitos humanos nos cárceres marroquís, en varias folgas de fame para protestar polos abusos que reiteradamente se cometen contra eles en devanditos cárceres.

En xuño de 2006, os tribunais de ocupación marroquís condenáronlle a dous anos de prisión, acusándolle de agresión e desobediencia a un axente da policía marroquí durante a súa detención, acusacións que foron negadas por Sabbar, quen xunto con outras testemuñas, alegou que fora víctima de torturas e malos tratos. Posteriormente, Sabbar foi sometido a un segundo xuízo no que se lle condenou a un ano e seis meses, sumando en total ambas as condenas tres anos e seis meses de prisión. Ambos os xuízos celebráronse sen garantías procesuais, sen permitir un libre exercicio do dereito de defensa, sen proba incrimenatoria algunha, e sen ter potestade algunha sobre el os tribunais de ocupación que lle axuizaron.

Actualmente Brahim Sabbar está privado de liberdade e cumprindo as condenas impostas polos tribunais de ocupación marroquís no denominado "Cárcere Negro" do El Aaiún, padecendo graves enfermidades sen recibir ningún tipo de atención nin axuda médica. (A súa tensión arterial é superior a 18/22, sofre enfermidades dixestivas, trastornos de visión, entre outros padecementos). Brahim Sabbar é membro de varias organizacións nacionais e internacionais de defensa dos Dereitos Humanos, entre elas:

- O Comité Saharauí para a Autodeterminación do Pobo Saharauí (CODAPSO), fundada polo Premio Rafto, Sidi Mohamed Daddach.

- A Oficina Internacional para o Respecto dos Dereitos Humanos (BIRDHSO).

- Front Line.

- O Comité de Apoio á Campaña Internacional para a Defensa dos Activistas de Dereitos Humanos no Sahara Occidental, no que foi elixido primeiro adxunto do seu presidente.

- Sección El Aaiún da Asociación Marroquí de Dereitos Humanos.

Brahim Sabbar contribuíu na elaboración de varios Memorandos e Informes sobre a situación dos dereitos humanos nos Territorios Ocupados do Sahara Occidental, o último deles publicado pola ASVDH en 2006 sobre a Intifada iniciada en maio de 2005.

interveu en diversos encontros relevantes para a concienciación da Comunidade Internacional pola grave situación de violación Dereitos Humanos que prevalece nos Territorios Ocupados do Sahara Occidental, entre eles:

- Encontro coa Delegación ad hoc do Parlamento Europeo presidida pola Eurodeputada Catherine Lalumière, en marzo de 2002.

- Encontro coa Misión de Información do Alto Comisionado de Dereitos Humanos de Nacións Unidas, en maio de 2006.

- Encontros con varias embaixadas e consulados acreditados en Rabat.

Brahim Sabbar tamén se destacou por numerosas entrevistas acordadas con medios de comunicación escritos e radiofónicos de diversos países, moi particularmente Marrocos, Francia, España, Dinamarca, Holanda, Suíza, Alxeria, Sahara Occidental.

Desde Maio de 2005 estase tornando cada vez mais atroz a situación de violencia cara á poboación saharauí nos Territorios Ocupados ilegalmente por Marrocos do Sahara Occidental, e centenares de cidadáns saharauís e activistas de DDHH foron e seguen sendo secuestrados, torturados, interrogados, e encarcerados ilegalmente, e ata asasinados, pola súa participación nas manifestacións pacíficas que reivindican o Dereito do Pobo Saharauí á Autodeterminación.

Ante estas graves violacións de dereitos humanos perpetradas polo réxime marroquí contra a poboación civil saharauí e o perigo que implica para a súa integridade física individual e colectiva, ESIXIMOS

Ø A liberación inmediata de BRAHIM SABBAR, Secretario Xeral da Asociación Saharauí de Víctimas de Violacións Graves de Dereitos Humanos Cometidas polo Estado Marroquí.

Ø A liberación inmediata de todos os presos políticos Saharauís, o esclarecemento do destino dos desaparecidos, o cesamento da persecución e da fustrigación aos defensores de Dereitos Humanos Saharauís, e a condena dos culpables.

Ø A retirada de todas as unidades de opresión despregadas nas rúas das cidades Saharauís ocupadas.

Ø A libre entrada e circulación dos observadores internacionais e os medios de información ao territorio.

Ø O cumprimento de Marrocos da legalidade internacional sobre o territorio do Sahara Occidental.

Comité de Coordinación
Telf: 34 928.240.884
Fax: 34 928.248.659
Correo electrónico: cppsaharaui@gmail.com


Acompáñase Carta para enviar ás direccións do Goberno marroquí que se indican :


Direccións e Fax

Sa Majesté le Roi Mohammed VI Ibn Al Hassan, Roi du Maroc, Palais Royal, Rabat, Maroc, Fax : +212.37.73.07.72

M. Abbas le Fassi, Premier Ministre, Bureau du Premier Ministre et Ministre des Affaires Etrangères et de la Coopération, Palais Royal, Rabat, Maroc, + Fax : 212.37.76.99.95/91.95/77.68.37

M. Adelouahed Radi, Ministre de Justice, Ministère de la Justice, Satisfait Mamounia, Rabat, Maroc, Fax : +212.37.72.37.10/73.07.72/73.89.40

M. Chakib Ben Moussa, Ministre d'Affaires intérieures, Quartier Administratif, Rabat, Maroc, Fax : 212.37.76.20.56

M. Fassi le Fahri, Ministre d'Extérieurs et de Coopération, Avenue F Roosevelt, Rabat, Maroc. Fax : +212.37.76.55.08 /.46 79. E-mail : mail@maec.gov.ma

Conseil Consultatif des Droits Humains (CCDH), Satisfait donne Chouhada, B.P. 1341, Rabat, Maroc. Fax : + 212 37.72.68.56. E-mail :
ccdh@ccdh.org.ma

Mission permanente du royaume de Maroc dans les Nations Unies à Genève, Chemin François-Lehmann 1å, Mariez postale 244,.1218 Grand-Saconnex, Suisse, E-mail : mission.maroc@ties.itu.int , fax : + 41.22.791.81.80

Mission diplomatique du royaume de Maroc à Bruxelles, 2 avenue F.D. Roosevelt, 1050 Bruxelles, Belgique, Fax : +32.2.626.34.34




Carta dirixida ao goberno marroquí.


Je suis avec la préoccupation maximale la situation dégradante des droits humains que vit la population sahraoui sous occupation marocaine comme conséquence del système répressif implanté dans le territoire del le Sahara Occidental par le déploiement de multiples unités visant à maltraiter, kidnapper et torturer aux manifestants pacifiques des sahraouis, et à la persécution et au harcèlement aux défenseurs de droits humains, en empêchant l'exercice de ses droits fondamentaux, et la libre expression de ses droits légitimes à l'autodétermination.
Aussi mo'il préoccupe la situation alarmante que vit le prisonnier politique BRAHIM SABBAR, Secrétaire Général de l'Association ASVDH et les dizaines de prisonniers politiques sahraouis dans les prisons de l'Aaiún, Ait Meloul, Tiznit, Inzegan, Bouzakaren, j'Ai salé et Kenitra. Ces prisonniers qu'ils ont été torturés, interrogés, soumis à des jugements sans garanties et condamné de manière illégale, ont été internationalement reconnus comme prisonniers d'avis.

Devant cette grave situation vexations et violations de ses droits fondamentaux contre les Conventions Internements et le Droit International Humanitaire, j'EXIGE :

La Libération immédiate et inconditionnelle de BRAHIM SABBAR Et TOUS LES PRISONNIERS POLITIQUES SAHARAUIS.

Nom et Noms de famille :.................................................................

Localité :...........................................................................................

Pays :...............................................................................................

Firme:................................... Data :.................................................


Estou seguindo coa máxima preocupación a situación degradante dos dereitos humanos que vive a poboación saharauí baixo ocupación marroquí como consecuencia do sistema represivo implantado no territorio do Sahara Occidental mediante o despregamento de múltiples unidades dirixidas a maltratar, secuestrar e torturar aos manifestantes pacíficos saharauís, e á persecución e fustrigación aos defensores de dereitos humanos, impedindo o exercicio dos seus dereitos fundamentais, e a libre expresión dos seus dereitos lexítimos á autodeterminación.
Tamén me preocupa de xeito alarmante a situación que vive o preso político BRAHIM SABBAR, Secretario Xeral da Asociación ASVDH e as decenas de presos políticos saharauís na cárceres do Aaiún, Ait Meloul, Tiznit, Inzegan, Bouzakaren, Salé e Kenitra. Estes presos que foron torturados, interrogados, sometidos a xuízos sen garantías e condenados de forma ilegal, foron recoñecidos internacionalmente como presos de opinión.

Ante esta grave situación de vexacións e violacións dos seus dereitos fundamentais en contra dos Convenios Internacionais e o Dereito Internacional Humanitario, ESIXO:

A Liberación inmediata e incondicional de BRAHIM SABBAR E TODOLOS PRESOS POLÍTICOS SAHARAUÍS.

Nome e Apelidos:.................................................................
Localidade:........................................................................... País:..................................................................................... Firma:...................................Data:........................................

http://asvdh.net/esp/?p=76

2 anos depois do assassinato de Gisberta

Com uma acção pública no Porto e a participação numa audiência na Assembleia da República , o movimento Panteras Rosa - Frente de Combate à LesBiGayTransfobia assinalou, 22 de Fevereiro, o segundo aniversário do assassinato da transexual Gisberta , torturada e lançada a um poço por um grupo de rapazes no Porto, em 2006, dos quais um se encontra em julgamento.

No Porto, as Panteras Rosa realizaram pelas 19:45h, uma acção pública de OCUPAÇÃO CÍVICA do edifício no Campo Alegre em cujo interior foi encontrado o corpo de Gisberta no dia 22 de Fevereiro de 2006. Uma acção também de ocupação artística, com a colaboração de performers e actores/actrizes da cidade.
Em Lisboa, o movimento foi ouvido, com outros/as associações e activistas, numa audiência parlamentar sobre a realidade, a discriminação e o não-reconhecimento de protecção e direitos às pessoas transexuais ou transgéneros , a convite do Bloco de Esquerda, cuja nota de imprensa divulgamos, por se tratar da primeira consequência política palpável deste crime ocorrido há dois anos: pela primeira vez, um grupo de activistas trans é convidado a exprimir-se no Parlamento, num País que continua a não ter legislação/enquadramento legal deste grupo social nem assume ainda a necessidade de reconhecimento e protecção do direito à identidade de género.
Nota de imprensa do BE
Sabemos como esta realidade tem estado ausente da visibilidade e discussão públicas e pretendemos ouvir aqueles e aquelas que têm um maior conhecimento desta situação.
O dia 22 de Fevereiro ficou marcado como o dia em que a violência sobre @s transexuais ganhou maior visibilidade pública no nosso país, por causa do assassinato da Gisberta, no Porto. Do ponto de vista político, tem havido avanços importantes no combate à homofobia e na sua inclusão em articulados legais (Constituição da República, Código Penal, Código do Trabalho), mas a questão da identidade de género não foi então integrada nas propostas políticas discutidas.
Fonte: Panteras Rosa

sexta-feira, fevereiro 22, 2008

Algo inaudito

O ollo de Belém.

Estou alucinando, case que non o podo crer. Hoxe acordei pola mañá e pola radio daban a nova, con todo luxo de detalles. Eu escoite atentamente todo o que dicían, falaban do Partido Popular, do PSOE, e do BNG. Cambien de emisora e o mesmo, en todas. Ven en todas as de novas claro, en outras tiñas música. Decidida, e en pixama aínda, co café xa case que frío na man fun poñer o Tv. En TVE 24H. daban a mesma nova y en CNN+ tamén. Incluso na Galega!! Non pode ser. Non mo podo crer. Prepareime e baixei lixeira cara os quiosco, e tódolos xornais apuntaban o mesmo. A campaña electoral recen comezara.

Pero... digo eu, si a campaña electoral comezou hoxe de madrugada, onde estivemos metidos ata o de agora? Que foi o que estivo pasando todos estes últimos meses?

A campaña electoral xa fai moito que comezou, de feito, a campaña electoral non remata nunca. Os políticos están sempre e constantemente en campaña electora, sempre é período de eleccións.

Por: Belém Gonçalvez Álvarez.

Galescolas, que medo!!!

Toda a desmesura da campaña contra as galescolas, que agora lidera o alcalde Orozco, de Lugo, serve de exemplo da altura do momento político.

Daniel López / Revista Irimia

Partimos dun feito: se Galicia quere que o galego viva, isto é, que se reproduza con naturalidade nos seus falantes, a única posibilidade real é crear ámbitos (espazos, momentos, grupos) nos que os máis miúdos experimenten que “viven en galego”. Os pais e nais non galegofalantes –non necesariamente “anti-galegos”- non teñen unha experiencia que si temos os que optamos por construír un fogar galegopracticante: na primeira escolarización hai, normalmente, unha ruptura lingüística, non exenta de problemas, porque o prexuízo segue a facer das súas.


Tamén temos experiencias gratificantes: se somos natural e coherentemente galegofalantes nas nosas casas, observamos a facilidade coa que os nosos fillos e fillas se fan bilingües ou mesmo trilingües. Hai tempo que os expertos falan das vantaxes do bilingüismo precoz e da flexibilidade mental que isto aporta.

Tamén temos outra constatación: os meniños que falan galego con frescura –e xa que logo castelán, que entra só-, son quen de decidir onde, cando e con quen queren usar un ou outro idioma. Pero se non “pasan” por ambientes nos que o normal sexa o “galego”, nunca o chegarán a usar. Saberán, xa de mocetes, a súa gramática e aprobarán a selectividade. Utilizarano por obriga ou cortesía, por oficio ou ritual, pero non vivirán nel.

Por iso é tan de valorar o proxecto das galescolas. Necesitamos, por coherencia da política institucional (Estatuto, lei “consensuada” de normalización, retóricas varias) e polo progreso intelectual dos nenos e nenas, que haxa ámbitos de incorporación temperá e natural do galego, para que o teñan de seu.
Ademais, se a galescola é un elemento de dinamización e cohesión en parroquias esmorecentes, mellor que mellor. É un investimento no país, non un gasto.

É neste punto no que a teimosía “anti” dos alcaldes socialistas desenmascara a hipocrisía e os medos do seu partido. Esperaban controlar mellor o seu socio de goberno e ao final –coma sempre- rendibilizar en votos o traballo dos demais. Como non poden atacar desde as súas consellerías, déixanlles o traballo sucio aos alcaldes. Cousas veredes.
.

O BNG marca diferenza co PP e o PSOE porque a súa prioridade é Galiza

A cabeza de lista do BNG ao Congreso por Pontevedra, Olaia Fernández Davila, asegurou esta noite nun acto público en Caldas que “o BNG marca unha clara diferenza” respeito ao PP e ao PSOE porque “a nosa diferenza, a nosa distinción, é ter a Galiza como prioridade. Un valor do que carecen os dous partidos estatais cuxos obxectivos prioritarios non pasan polo noso pais”.

A candidata nacionalista puxo de relieve o labor realizado polos nacionalistas galegos na pasada lexislatura en pro do territorio galego. “Todas as nosas iniciativas parlamentares, todas as nosas propostas e xestións nas Cortes Xerais teñen como protagonista principal a Galiza, a defensa dos intereses do pais e dos galegos e das galegas. Ese protagonismo único do pais non aparece no labor parlamentar nen do PP nen do PSOE, pero si no traballo do BNG”.

Para Davila “o BNG é unha forza política de fiar e así o demostramos nestes anos de andaina no Parlamento do Estado. A cidadanía galega pode confiar en nós porque nunca defraudamos á hora de defender a Galiza”. Neste sentido, aludiu o labor dos nacionalistas galegos para que se incrementasen as partidas dos Orzamentos Xerais do Estado destinadas a Galiza nos tres últimos exercicios. “Fomos decisivos para que este ano se destinasen ao noso pais máis de 2.000 millóns de euros. Esa cifra é un logro da negociación levada a cabo polos nacionalistas galegos no Congreso”.

“Ninguén máis se preocupou de aumentar as cifras para o territorio galego. O PP, o partido político do Non, instalado na illa da continua crítica destructiva, incapaz de aportar nada fructífero para os galegos e as galegas, nada conseguiu en favor de Galiza. O PSOE, máis preocupado polos intereses eleitorais estatais, tivo o seu punto de mira cara outros ámbitos territoriais. Foi o BNG a única forza política que non abandonou en ningún momento a vixianza dos intereses do pais, e todo o mundo pode comprobar o noso expediente, aí está”, salientou a candidata do BNG.

Nesta liña, mencionou o Decreto enerxético do Goberno que contempla a eliminación da tarifa eléctrica nocturna. “No debate deste Decreto posicionámonos en contra da supresión deste tipo de tarifa que na Galiza teñen máis de 130.000 familias. Igual que é desde a Consellaría de Industria desde onde se está a dar a batalla para que esta eliminación non avance ou para que polo menos, o Goberno estatal subvencione os custes de adaptación aos novos sistemas de calefación”. Deixou claro que “este problema estará nun lugar prioritario na axenda de traballo do BNG despois do 9 de Marzo. Levaremos iniciativas parlamentares ao Congreso para debatir este tema e procurar solucións alternativas a fin de que á cidadanía galega, e de paso a do resto do Estado, non teña que asumir en solitario os gastos dos cambios deste tipo de tarifa a outra”.

Nun ton irónico, Olaia Fernández Davila aludíu á campaña de Mariano Rajoy para sinalar que “por moito que se empeñen nesta campaña en ofrecer unha imaxe dun Rajoy moderado non o van conseguer porque o seu programa eleitoral reaccionario e ultramontano llo impide. O seu programa é o espello do que son, unha dereita antiga con ideas e propostas de extrema dereita”.

Espectáculo eleitoral e repressom na USC

quinta-feira, fevereiro 21, 2008

Xerais 08: Preguntas.

Por: Belém Gonçalves Álvarez

Segundo parece os de Galiza Sosego (GzS) non teñen nada para poñer no blog e pretende que eu lles faga de comentarista política das Xerais 08. Claro, como non teño outra que facer... Pero non puiden resistirme a suculenta nómina e ao final aceptei. Non se pensen que vou espremer os miolos, so vou poñer o que vexa polo

O ollo de Belém.

Unha das cousas que mais me está gustando desta precampaña é a facilidade coa que podes facerlles preguntas a Mariano Rajoy e a Zapatero. Na TVE podes gravar en you tube as preguntas, tamén podes gravar as preguntas en Antena 3 e creo que en Tele 5. Algúns diarios tamén poñen ao teu dispor as súas paxinas para que ti lles fagas preguntas. Vamos, que si desta tes algunha dubida e non preguntas é por que non che da a gana. Non tes desculpa. Seria inxusto que rematara aquí, o seu seria aclarar que nin de coña ningún dos dous vai contestar tanta pregunta, pero... por preguntar que non quede. Non?

Ante as eleições generais 2008 en Espanha

Padre Mario.

Os bispos da nossa vizinha Espanha, a um mês de eleições gerais no país, continuam a dar sucessivas e suicidas mostras de que vivem cheios de saudades do seu inesquecível amigo e incondicional colaborar Franco. Tal como os bispos portugueses, todos estes anos depois de Abril de 1974, ainda continuam cheios de saudades de Salazar. Tanto, que até já se fala cada vez mais abertamente na net da sua possível beatificação e canonização!!!

Um e outro foram ditadores, dos mais cruéis. Um e outro foram frios assassinos de Estado. Um e outro foram tiranos. Mas eram assumidamente católicos, iam à missa, ou tinham capelão privativo que lhes ia levar a missa aos respectivos palácios do Poder onde viviam encurralados. Acima de tudo, eram para os bispos dos dois Estados uma espécie de prolongamento, em pleno século XX, do também saudoso imperador Constantino, pelo menos, no tocante a reconhecerem e a imporem a Igreja católica como a única verdadeira, cujos cultos públicos toda a gente, com destaque para a da função pública, deveria reconhecer e frequentar, nem que fosse hipocritamente.

Deus, Pátria e Família eram os três valores estruturantes do seu Poder ditatorial, cultivados e impostos por eles a toda a gente. Constituíam as três traves mestras de cada um dos dois Regimes. Que Deus, que Pátria, que Família?, isso nunca poderia ser sequer discutido. Deus, só podia ser o Deus dos bispos católicos que os abençoava a eles e à sua Tirania, por mais ídolo que ele fosse. Pátria, só podia ser a dos dois ditadores e assassinos de Estado, escolhidos directamente pelo Deus dos bispos católicos para essa divina função temporal. E Família, só podia ser a família católica romana que os bispos e os seus clérigos nunca poderiam constituir - o celibato eclesiástico era e ainda é imposto por lei canónica, não é opcional, porque senão lá se iria todo o sistema eclesiástico católico por água abaixo - mas que, mesmo assim, tinham de impor às mulheres e aos homens que eles e os seus párocos, entretanto, não conseguissem aliciar e desviar para freiras e frades eunucos à força, confinados em mosteiros e conventos, com tudo de quartel e de fascismo.

Nem sequer Deus, o de Jesus, alguma vez poderia ter lugar na mente e no coração das pessoas, a não ser nos ateus do Deus dos bispos e dos seus dois fiéis ditadores, e em algum católico estranhamente dissidente na Igreja e por isso olhado e tratado como herege e traidor, digno do mais completo ostracismo. Tão pouco a Pátria tinha lugar para os dissidentes políticos, a não ser nas cadeias políticas, já que aos que o Regime não conseguia prender, exilava-os anos e anos a fio, ou perseguia-os na dureza da clandestinidade. Do mesmo modo, jamais havia lugar nessa Pátria para os milhões de pobres que se viam obrigados a emigrar a salto para outras paragens, à procura de espaços outros e de outras oportunidades. E o modelo de Família católica de modo algum reconhecia os afectos em liberdade e em responsabilidade, segundo as tendências e as orientações sexuais e afectivas que cada pessoa nascida, com o passar dos anos, descobria e descobre que traz em si. Por isso, a Repressão a outros modelos de Família, fora da Família católica romana, era total. E a Hipocrisia também.

Podia acontecer aqui e ali, mas sempre sob a forma de clandestinidade e de "pecado", nunca como prática assumida e reconhecida pela Lei de cada um dos dois Estados. Nestas matérias, a Lei era exclusivamente a do Moralismo dos Bispos, os quais não sabiam nada de afectos, nem de família. A única coisa que sabiam e ensinavam nos púlpitos e nos altares como doutrina (i)moral, é que até eles mesmos tinham sido concebidos em pecado, tinham nascido em pecado, as respectivas mães eram pecadoras, pois, para os conceberem e darem à luz, tinham perdido a virgindade genital que, na doutrina deles, era o cume da perfeição a que qualquer jovem, ela ou ele, poderia e deveria aspirar, já que o sexo, mesmo que realizado para procriar, era sempre pecado, senão mortal, pelo menos venial, mas o suficiente para afastar da comunhão nas missas os casais que o praticassem dentro do seu próprio casamento!

Fora desta aberrante visão moralista e obscena, não havia salvação. Palavra dos bispos católicos, sempre rubricada e sancionada como Lei civil pelos dois ditadores amigos deles e amigos entre si. Até os ateus ou agnósticos que não quisessem ser olhados sob suspeita política e andar metidos em sarilhos deveriam, nesses anos de Chumbo e de Inverno político e eclesial, estar com a Igreja dos bispos católicos, respeitá-la, frequentar os seus cultos e, sobretudo, dar-se bem com com eles e com os párocos que estavam à frente de cada freguesia-paróquia.

Franco e Salazar eram ambos frios assassinos de Estado, ditadores, tiranos? Os bispos bem sabiam que sim, mas também sabiam que eles eram assim pela graça de Deus, o dos bispos católicos, e para maior glória de Deus, o dos bispos católicos. Porque, para os bispos católicos, ainda hoje, quando os seres humanos desalinham, dissentem deles e das suas doutrinas e dos seus moralismos tornam-se um perigo público. A Religiosidade começa a dar lugar à Laicidade, os templos começam a ficar às moscas, as catequeses moralistas e pre-científicas ou mesmo anti-científicas passam a ser objecto de humor dos profissionais do dito, o salutar Profano afasta o demoníaco Sagrado, Deus passa a ser o Grande Mistério em lugar de ser a Grande Evidência, a Liberdade de consciência passa a ser a grande marca da presença do Humano na História, a Fé deixa de ser Inquisição e Religião, para ser cada vez mais Opção e Prática Política maiêutica dos povos e com os povos e, sobretudo, os seres humanos deixam de ser rebanho, para passarem a ser Sujeitos com as suas vidas e a vida do Universo nas próprias mãos.

Os bispos católicos sempre foram analfabetos em Liberdade e em Responsabilidade. Sempre foram peritos em Obediência e em Subserviência, em Vassalagem. Vassalos do Papa de Roma, sucessor do Imperador romano, pensam-se e comportam-se como príncipes e senhores absolutos perante os seus respectivos súbditos nas dioceses a que presidem autocraticamente, antes de mais, dos respectivos párocos que eles nomeiam e destituem, quando muito bem lhes aprouver. O Código do Direito Canónico ainda veio impor algumas limitações a esta arbitrariedade episcopal, mas, quando os bispos querem, até os seus cânones são letra morta.

Foi assim nos anos de Chumbo do Fascismo de Franco e de Salazar. E ainda é assim, nos dias de hoje, embora de forma já não tão escabrosa, que os tempos que se vivem são muito diferentes de outrora. Mas que os bispos católicos continuam aí com saudades desses tempos ninguém tenha dúvidas. Prova disso é a guerra cada vez mais aberta que os bispos católicos de Espanha estão a encabeçar contra a Modernidade, contra a Secularidade, contra a Liberdade, contra o Ser Humano livre e responsável. Para terem pretexto de a encabeçar, confundem propositadamente Modernidade com Modernismo, Laicidade com Laicismo, Liberdade com Libertinagem, e Ser Humano livre e responsável com libertino.

São a Mentira em acção, à semelhança dos Sumos Sacerdotes do tempo e do país de Jesus. De tão cegos que estão, nem sequer vêem que estão, eles próprios, a fazer implodir a Igreja, quando mais pensam que a defendem. Só que a sua Igreja não é a Igreja de Jesus. Não tem o Espírito de Jesus. Este PASSA, está a PASSAR mais por fora dela, atravessa a Sociedade espanhola de lés a lés e até é Ele quem mais se levanta contra os bispos católicos. Se eles desconhecem os Sinais da sua PASSAGEM, são analfabetos na leitura / interpretação dos Sinais.

Ainda não se deram conta de que o Deus que adoram é um ídolo, pai de Mentira e Assassino. Por isso, ou mudam de Deus, para o de Jesus, ou melhor fora que nunca tivessem sido ordenados bispos. Não sei como este enfrentamento encabeçado pelos Bispos católicos do Estado espanhol contra a Modernidade e a Secularidade vai terminar. Mas o pior que poderá acontecer aos bispos católicos é se forem eles os vencedores. Porque essa vitória será a do Obscurantismo e do Moralismo, da Mentira e do Infantilismo, o que representará um grande passo atrás na História, uma espécie de regresso à Idade Média.

Confio no discernimento das pessoas e dos povos do Estado espanhol. Já deram suficientes provas de maturidade. E irão dá-las, mais uma vez. Com eles, está também a Igreja cristã de base do Estado espanhol, fermento na massa, sal da terra, luz do mundo, sentinela na cidade. Os seus muitos membros terão muito que fazer nestes dias. Sei que não virarão a cara à luta. E que estarão na primeira linha de combate. Porque a Secularidade e a Laicidade são frutos não do Demoníaco, do Demente, como dizem os bispos católicos, mas do Espírito Santo, o de Jesus. Ir por elas, fortalecê-las é ir pelos Seres Humanos e pelos Povos. É contribuir para o desenvolvimento na História do Reino / Reinado de Deus, anunciado e iniciado por Jesus, o de Nazaré. Avancem, pois, minhas irmãs, meus irmãos de Fé do país vizinho. Nem que vos custe a vida. A Humanidade reconhecerá que sois o seu fermento, o seu sal, a sua luz, a sua sentinela. E em vós, descobrirá / reconhecerá Jesus, o de Nazaré e regressará a ele e ao seu Projecto, bem longe deste tipo de bispos católicos e da sua Igreja com saudades de Franco e de Salazar, por isso, adoradores não de Deus Vivo, mas do Ídolo.

quarta-feira, fevereiro 20, 2008

GALIZA NON SE VENDE PIDE A DIMISIÓN DO CONSELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE

Manuel Vázquez, Conselleiro de Medio Ambiente da Xunta, en declaracións recollidas polos medios respecto á manifestación de GALIZA NON SE VENDE que tivo lugar o domingo en Compostela afirma que os manifestantes "non representaban á sociedade galega senón que defendían intereses particulares: Só ían polo que hai do meu".

Lonxe de responder aos argumentos de GNSV, expresados no manifesto e no comunicado, prefire descualificar aos milleiros de galeg@s que democraticamente e facendo gala dun enorme sentido da responsabilidade (entendida esta como unha actitude cívica de defensa do patrimonio natural e do medio ambiente) esiximos un cambio de rumbo.

Este conselleiro que aproba a instalación da celulosa nas Pontes, que emite informes favorabeis á instalación de piscifactorías en espazos protexidos e legaliza as minas ilegais do Courel, que pecha os ollos e da para adiante a aberracións ecolóxicas como o PXOM de Vigo e outros, e que esta facendo desaparecer pola porta de atrás calquera tipo de protección para decenas de miles de hectáreas do Rexistro Galego de Espazos Protexidos, non pode ser conselleiro de medio ambiente.

É certo que os manifestantes defendemos o noso, pero entendendo isto (o noso) como o que é de todos os galegos e galegas. Mentres o conselleiro defende os intereses do capital, nós defendemos a nosa costa, o Parque Natural do Courel e o das Fragas do Eume, a seguridade e a vida na Ría do Ferrol, o Parque Rosalía de Lugo, as paraxes naturais, a saúde e unha mellor calidade de vida. Eses son os “intereses particulares” que nos levaron a Compostela.

O Sr. Conselleiro tamén tacha a manifestación de “electoralista”. Algo notable e sorprendente cando ningún dos colectivos convocantes se presenta nin se presentou nunca a eleccións de ningún tipo, e máis cando podemos dicir, sen medo a equivocarnos moito, que o 80% dos participantes na protesta son (ou eran) votantes dalgún dos partidos que conforman o goberno do que o Sr. Conselleiro forma parte.

Pero a guinda das súas desafortunadas declaracións ven ser esta cínica pregunta: ¿Onde estaban estes colectivos cando gobernaba o PP?

Cando gobernaba o PP algúns dos nenos asistentes á mobilización de Galiza Non Se Vende, aínda non naceran. Outros, xa hoxe mozos e mozas, lembrábanse o domingo daqueles días do Prestige, cando eles eran nenos e ían cos seus pais ás manifestacións. Outros, chamados por entón heroes, estaban na costa collendo chapapote coas mans, coordinando a milleiros de voluntarios/as e berrando Nunca Máis en Compostela. (¿Lémbrase daquilo o Sr. Conselleiro?). E outros, hai ben pouco, apagando lumes, ou recollendo cinzas, ou, xa que falamos de tempos máis recentes, paralizando piscifatorías a Álvarez-Cascos mentres a súa consellaría miraba para outro lado e, escusándose na herdanza do anterior goberno, desistía de exercer o dereito de retracto. Outros chegaron máis tarde e aínda han chegar máis.

Entón ninguén era oportunista.Algúns veteráns xa nos deixaron, aínda que permanecen para sempre no noso recordo. Levamos aquí moito tempo e xa non tragamos máis.

Pero o importante é que estamos AQUÍ E AGORA, e máis que oportunistas, chámenos oportunos. Pois o Caurel, non espera, o parque Rosalía non espera, as nosas costas non esperan, o Ribeiro non espera, Reganosa non espera, o plano acuícola non espera, Galicia non espera.

Porque se esperamos, non haberá remedio.

Como pode dicir un conselleiro que máis de setenta colectivos son oportunistas? Como pode dicir que entre 6.000 e 10.000 persoas que se manifestaron son oportunistas? Coñéceos a todos? Remata o dereito a manifestarse libremente?

Por que entre os manifestantes había xentes de tódolos partidos e opcións de voto? Porque teñen vostedes un problema: xa non tragamos máis.

Xa hai moito que o Sr. Vázquez ten un suspenso en medio ambiente, pero agora ten outros dous: en democracia e en respecto á cidadanía e por iso esiximos a súa dimisión.


Goberne quen goberne


GALIZA NON SE VENDE!!

APROBADA A PROPOSICIÓN NON DE LEI DO BNG PARA MANTER A TARIFA NOCTURNA

Fernando Blanco Parga, deputado do BNG, valorou positivamente que o resto dos grupos parlamentares se sumasen á iniciativa do BNG para manter a tarifa nocturna.

A proposición transaccionada pola Cámara galega, recolle as seguintes cuestións: En primeiro lugar, o mantemento da tarifa eléctrica 2.0 con discrimación nocturna ou similar. En segundo, a revisión á baixa dos termos de enerxía das tarifas 2.0.X de discriminación horaria antes de xullo do 2008, de feito que facilite a recuperación dos investimentos por parte dos consumidores.

En terceiro lugar, o Parlamento Galego insta á Xunta a dirixirse ao goberno do Estado para pedir unha moratoria de seis meses, desde xullo do 2008 para os usuarios que desexen pasar de tarifa nocturna á de discrimnación horaria. En cuarto lugar, para solicitar do ministerio de Industria liñas de subvención para os custes de adaptación dos equipamentos dos usuarios da tarifa nocturna.

Así mesmo, segundo a Proposición Non de Lei aprobada, os dereitos de acometida por cambio de tarifa deberán ser con cargo íntegro ás compañías distribuidoras. Por último, tamén se lle esixirá ao ministerio de Industria que preste a súa plena colaboración á Xunta de Galiza para o desenvolvemento de campañas divulgativas e de asesoramento aos usuarios.

As Xerais

Estou un tanto confusa, non dou atinado co tema este das eleccións xerais. Teño claro que si quero ir ao chamado “voto útil” terei que facelo por calqueira dos tres partidos con representación na cámara galega. Esto es, o Partido Popular, o Partido Socialista ou o Bloque. Eu moito nisto da política non ando, pero algo sei. Vendo a publicidade polas rúas de Vigo, doume conta de dúas cuestións que dificultan moitísimo o meu voto.

A primeira é que o Partido Socialista apostou por unha moi moderna estética xuvenil case que copia da campaña municipal feita en Vigo por Santiago Domínguez Olveira. Pola contra, tanto o Bloque coma o Partido Popular, utilizan a mesma estética dende os anos oitenta. A Lali, a que eu nunca tiven o privilexio de vela nunca sorrir, aparece cun sorriso forzado que ata non sabes se é ela ou non. O Mariano cun sorriso mais falso que un billete de 17 euros e un fondo azul cun texto que di: Las ideas claras. Que moi claras tampouco as deben ter, cando vendo a imaxe desenfadada do PSOE, a copian e poñen agora ao Mariano sen garabata e de brincadeira.

A segunda e a confusión cos nomes. Eu teño claro que pola provincia de Pontevedra, presentase Lali (BNG) outro ano mais; Mariano Rajoy (PP) tamén outro ano mais, a pesares de que nas anteriores se presentarase por Madrid. Debe ser a forza da terriña o que o fixo volver. Mariano sempre foi moi home de moita saudade. Pero o que realmente é sorprendente é que Zapatero, tamén se decidira a presentarse por Pontevedra (Este home non era de León). Mire onde mire, son as tres persoas que vexo, Lali, Mariano e Jose Luís. Ou acaso no PP e no PSOE teñen outros candidatos? Se teñen outros porque non os poñen a sorrir tamén? Son tan feos?

Estou un tanto perplexa.

Cortesía de: Belém Gonçalves Álvarez

As augas galegas que murchan a lingua


A CiberIrmandade da Fala propón unha nova campaña para promover a galeguización das embotelladoras de augas de Galiza. A escolla dunha auga dun manancial galego fronte a outras de diversas procedencias é algo habitual na meirande parte dos cidadáns. Mais moitas das grandes empresas embotelladoras de Galiza, Augas de Mondariz, Fontecelta, Augas de Sousas ou Aguasana, só usan o galego, no mellor dos casos, na súa denominación, esquecéndoo no resto das súas actividades, na publicidade, nas etiquetaxes, nas páxinas web...

terça-feira, fevereiro 19, 2008

Estado espanhol tem de reconhecer realidade "plural" do país

Lusa / AO online

Praticamente a celebrar 25 anos, o Bloco Nacionalista Galego (BNG) parte para as eleições gerais de 9 de Março reforçando o seu discurso em defesa da definição clara do modelo que rege as várias "nações" de Espanha.

Uma posição de defesa da "nação galega" e uma aposta clara num modelo territorial que passe dos actuais governos autonómicos para um sistema quase federalista, ainda que, como explicou à Lusa Olaia Fernández Davila, candidata do BNG por Vigo, seja menos importante a nomenclatura e mais importante os princípios que o fundem.

"Tem-se falado em muitas ocasiões de um modelo federal, ou confederal. Não importa discutir o nome do Estado, mas como deve ser o Estado", explicou numa entrevista à Lusa.

"Um estado que tenha coisas comuns a nível estatal - como o exército, a representação diplomática e leis base para garantir equidade e igualdade de direitos e serviços -, mas que seja um estado onde igualdade não vai do centro para a periferia, mas antes reconhece a realidade plural do estado espanhol", afirmou.

Mas é possível falar-se de "nações" dentro da nação espanhola? O uso do termo no polémico Estatuto da Catalunha, por exemplo, foi um dos elementos de maior contestação a esse projecto de reforma do modelo territorial.

O seu uso por líderes nacionalistas na Galiza, Catalunha e País Basco continua a suscitar a ira de muitos sectores da sociedade espanhola, que questionam igualmente o excessivo poder que as forças políticas nacionalistas detêm em parlamentos de governo minoritário, onde pactos são sempre necessários.

Davila rejeita polémicas e afirma que o uso do termo "nação" simplesmente "responde a uma realidade" e que a sua aplicação em Espanha já foi prevista pelos arquitectos da Constituição de 1978 que optaram pela alusão a "nacionalidades históricas".

"Uma nação é um grupo social que partilha e tem uma unidade cultural, histórica, linguística e inclusive territorial, que nem sempre é necessária, mas que neste caso existe", sublinha.

Considera ainda que rejeitar o termo nação é "idiossincrático" porque "se reconhecem nacionalidades históricas", mas se rejeita o uso do termo nação e o direito "de reivindicar mais auto-governo".

É nesta defesa da "plurinacionalidade" espanhola, como a define, que o BNG voltou este ano a fazer renascer um projecto de pacto pós-eleitoral com as forças nacionalistas basca (Partido Nacionalista Basco-PNV) e catalã (Convergência e União, CiU).

Chama-se GalEusCat (Galiza, Euskadi (País Basco) e Catalunha), foi coligação formal nas eleições europeias de 2004, sem qualquer sucesso, e volta a surgir para o voto de Março, esperando que sejam parceiros "vitais" de um governo minoritário que seja eleito.

Davila insiste que os programas e as propostas das três forças são diferentes, "até porque as condições e situações das três nações são diferentes", mas que a troika "conflui em questões fundamentais".

Nomeadamente, aponta a "necessidade de que o estado nacional avance no respeito e reconhecimento da plurinacionalidade de que está composta" Espanha, reconhecendo "as três nações", mas sobretudo com um "reconhecimento real: cultural e linguístico.

É difícil medir o apoio que um projecto de consolidação do modelo de auto-governo teria entre os galegos, com as opiniões a variarem entre os radicais pró-independentistas - alguns teimando no recurso ao terrorismo - e os que preferem uma gestão mais centralizada a partir de Madrid.

O próprio BNG - que rejeita qualquer ligação ao terrorismo, que sempre condenou - admite que alguns dos seus militantes possam aspirar a ambições independentistas, linha que o partido oficialmente não partilha.

A candidata do Bloco não duvida porém de que "90 por centos dos galegos quer o governo da Galiza", reconhecendo que o auto-governo, como é definido, "é uma forma gerir melhor os interesses dos galegos e assim conduzir ao bem-estar de todos".

E a este propósito ataca o PP, que governou na Galiza durante 16 anos e que sempre procurou desvirtuar as autonomias e, neste caso particular, o BNG, "adjudicando-lhes ideários que não tem ou pratica, ou apoios que nunca deu, nem praticou, nem previsto praticar".

Clarifica que se refere em particular ao que diz serem campanhas que têm "procurado vincular o Bloco com acções terroristas, que não só não praticou, como nunca apoiou e sempre condenou".

Admitindo que continuam a existir "duas Espanhas, do ponto de vista ideológico", uma realidade que se pode aplicar a nível territorial, onde se evidencia que entre o centro e as regiões limítrofes há visões diferentes."A ideia de Espanha é diferente e muitas pessoas da periferia, ainda que não sejam nacionalistas, têm versões mais amplas do que é Espanha. Noutras zonas, onde o núcleo do PP tem mais força, perdura a ideia, que definimos passada, do centralismo", afirmou.

Mas, sustenta, "podemos conviver todos, e desde o nacionalismo respeitamos a pluralidade de todos".

Para a campanha, parte com um programa essencial social, que usa os temas económicos para "consolidar o bem-estar dos cidadãos", como deveria ser a aposta na defesa junto da UE da revitalização dos sectores agrários e pesqueiros da Galiza.

O BNG quer ainda melhorias nas leis que definem as relações laborais, apostando por mais competências nesta matéria para o governo galego e a definição de "um marco galego de relações laborais".

Sobre o voto de 09 de Março em si, Davila considera que para o BNG seria um sucesso manter ou ampliar a representação no parlamento nacional, "algo necessário no momento actual", ainda que essa realidade se evidencie apenas em número de votos e não necessariamente em mandatos.

"Quando falamos de mais força, e tendo em conta que temos uma lei eleitoral com o sistema de Hondt, sabemos que estamos em desvantagem", admitiu."Mais força para nós é que haja um apoio maior em número de votos a essa representação, o que permitiria que quem governo em Madrid nos tenha mais em conta", disse.

E para o bloco "é conveniente que governe o PSOE", para poder assim "dar continuidade a todos os projectos iniciados nesta legislatura", incluindo o maior investimento da UE na Galiza.

"Mas um governo do PSOE onde o nacionalismo possa ter um papel determinante, o que seria muito positivo para a Galiza", frisou.

segunda-feira, fevereiro 18, 2008

O TSXG acepta unha denuncia contra o Valedor do Pobo por negar o dereito de acceso

Dereitos Civís acudiu á xustiza logo de que a institución galega rexeitase durante anos remitir documentación sobre un asunto de liberdades cívicas

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia vén de aceptar a denuncia presentada polo Movemento polos Dereitos Civís contra o Valedor do Pobo por negar o dereito fundamental de acceso. A asociación, que en poucos días deberá presentar a correspondente demanda no TSXG, cursou a denuncia en 2006 logo de que a institución encargada de defender e velar polos dereitos de todos os galegos alegara “falla de lexitimidade activa” ao MpDC e se negara a responder ante varias reclamacións presentadas polo colectivo. Esta institución rexeitou durante anos remitir documentación sobre un asunto relativo ás liberdades cívicas (a retirada de carteis pola Consellaría de Educación nos centros de ensino), a pesar de que está obrigada por lei.

Tras varios anos de espera e de que o Xulgado do Contencioso de Santiago se inhibise en favor do Superior, o TSXG acepta agora á tramite o contencioso contra o Valedor do Pobo. Dende Dereitos Civís sinalan que este paso adiante na denuncia servirá para obrigar á institución encargada de defender os dereitos e as liberdades da sociedade galega a exercer ás funcións para as que foi creada e a empregar as prerrogativa legais que lle permite a normativa que a regula, de cara á dar unha resposta eficaz diante das problemáticas trasladadas polos cidadáns. A este respecto cabe lembrar que en non pouca ocasións o Valedor do Pobo rexeitou as queixas e as peticións trasladadas polo MpDC sen sequera iniciar a investigación pertinente, obviando as súas obrigas como institución pública, mentres que a asociación tivo que asumir as responsabilidades de defender as liberdades e dereitos dos galegos ante as actuacións extralimitadas da administración e as Forzas e Corpos de Seguridade do Estado. A asociación agarda que o Valedor do Pobo tome nota do aviso e se decida por fin a atender as demandas dos cidadáns e dos colectivos e organismos con plena lexitimidade para transmitirllas e deixe de manifestarse como unha institución inútil para defensa dos dereitos.

A pesada carga da Obamamanía

Pilar Rahola / La Vanguardia.

Os europeos somos expertos na arte de equivocarnos de candidato nas eleccións de EE.UU. Aplaudimos masivamente a candidatura do senador John Kerry, a pesar das evidencias do seu probable fracaso. Para os europeos representaba ao norteamericano aceptable, máis culto, máis fino, máis lido, máis fashion que o texano Bush, e, xa que logo, un dos nosos. Ademais, os actores de Hollywood e os ídolos do rock apoiábano, e iso era suficiente para que nos elevase a bobada uns cantos pobos. Con todo, como escribiu un comentarista de The Washington Post, Kerry era percibido, pola maioría dos traballadores estadounidenses, como o líder dos ricos, membro do club dos millonarios do Senado, esposo da fortuna do ketchup e, de xeito evidente, un rico. Só faltou que The New Yorker lle dese o seu apoio explícito (xesto inédito na mítica e glamurosa revista), nun anuncio á beira dun magnífico Lexus, para que preferisen a Bush... Diranme que así lles foi, e é certo, pero que Bush fose o peor candidato nas filas republicanas non implica que Kerry non fose o peor nas demócratas. Con todo, aparvados coa propaganda tendenciosa de Michael Moore (que vai ás conferencias antisistema en avión privado), decidimos que o resultado electoral non tiña explicacións conxunturais, senón que os norteamericanos eran malos malísimos e convertéronse en fanáticos relixiosos. E así nos quedamos tan contentos co noso desprezo, que xa se sabe que o altivo complexo de superioridade europeo respecto dos ianquis aplaca o noso inconfesado complexo de inferioridade. En realidade, morrémonos de envexa, e por iso necesitamos deostalos para manter a maltreita dignidade.

Agora repítese o fenómeno, en vertente flower. Todo europeo que se prece está encantado con Barack Obama, considera a Hillary Clinton a expresión xenuína do sistema (coma se Obama non estivese integrado nel) e babea pensando que pode chegar á White House. Negro, novo, con discurso post-Hair, versión Milos Forman, Obama parece algo novo, e con ese berro de novidade, conseguiu un movemento notable e un notable éxito. Con todo, como diría Núria Ribó, que acaba de publicar un magnífico libro sobre Hillary Clinton, a boa é a outra. Máis antipática, máis difícil, máis inaccesible, menos hippy, menos negra, máis muller e, sobre todo, máis seria, Clinton encarna o intento máis comprometido de cambio político. O seu programa de sanidade pública ou de reforma funcionarial, ou ata o seu compromiso ambiental, teñen un rigor que nin tan só roza o improvisado Obama, dono de tantas palabras grandilocuentes, como de poucos proxectos.

Dinme os meus queridos amigos Obamistas que Clinton é odiada polos republicanos e que, en caso de gañar, ten menos posibilidades que Obama de derrotar a un impoluto e correúdo McCain, de xeito evidente magnífico candidato para os republicanos. Certamente, os Clinton encarnan, para os conservadores, o inimigo que bater, e o só feito de que puidesen volver á Casa Branca alenta a invocación dos demos. Pero iso é certo a medias. Hillary Clinton leva décadas en primeira liña, tivo un papel relevante en todos os momentos clave da historia recente, foi unha primeira dama con ideas propias e con coraxe para defendelas e, cando o cerco republicano intentou acabar con Bill Clinton -un dos mellores presidentes recentes-, mantivo unha fortaleza inimaxinable. É, pois, unha muller que posúe unha longa biografía política e, xa que logo, carrexa un longo proceso de acoso e derriba. Obama, en cambio, aínda non interesou aos republicanos, e se non lle fincaron o dente, é porque están encantados de que acabe coa súa odiada Hillary. Pero se, eventualmente, Obama fose o candidato demócrata, McCain tardaría un cuarto de hora en devoralo peza a peza. O seu programa é débil, ten intereses na poderosa industria do etanol (como ben explicaba o domingo na Vangarda Andy Robinson), parece que se inventou parte da súa biografía, non ten ningunha experiencia e a súa retórica flower acábase alí onde empeza a xestión política. Hillary Clinton é pétrea, pero Barack Obama é fume. Por iso, o seu éxito resúltame inquietante. Parece a antesala da victoria final republicana.