sexta-feira, fevereiro 15, 2008

A dimensión esquecida: a vida interior

Leonardo Boff

A vida interior representa, actualmente, unha das dimensións máis esquecidas da humanidade. Urxe rescatala, pois nela atópase a serenidade, e o sentimento sacro da dignidade.

En primeiro lugar, é importante aclarar a palabra interior. É o reverso de exterior. A vida posúe unha dimensión exterior. É a nosa corporalidade. A cultura moderna inflacionou a exterioridade a través de todos os medios de comunicación. O mundo das persoas foi totalmente divulgado.

Pero existe tamén o interior. Xeralmente o interior é aquilo que non se ve directamente. Podemos coñecer e ata fascinarnos polo exterior dunha persoa, pola súa beleza e intelixencia. Pero para coñecela necesitamos considerar o seu interior, o seu corazón, o seu modo de ser e a súa visión do mundo. Só entón podemos facer xuízos máis adecuados e xustos sobre ela.

Interior ten ademais o significado de calidade de vida. Así dicimos que a vida «no interior» (do país) é máis tranquila, máis integrada na comunidade e na natureza, no fondo, con máis posibilidade de facernos felices. É que a vida «no interior» non está suxeita á lóxica da cidade, co ir e vir das persoas, a estructura técnica e burocrática, e as ameazas de violencia.

Para rematar, interior significa a profundidade humana. Este interior, o profundo, emerxe cando o ser humano detense, cala, comeza a mirar dentro de si e a pensar seriamente. Cando se expón cuestións decisivas como: que sentido ten a miña vida, todo ese universo de cousas, de aparellos, de traballos, de sufrimentos, de loitas e de praceres? Hai vida máis aló da vida, xa que tantos amigos morreron, ás veces de forma absurda, en accidentes de automóbil ou por unha bala perdida? Por que estou neste planeta pequeno, tan fermoso, pero tan maltratado?

Quen ofrece respostas? Polo xeral son as relixións e as filosofías, pois sempre se ocupan destas cuestións. Pero é ilusorio pensar que con asistir aos cultos ou con adherirse a algunha visión do mundo garántese unha vida interior. Todo iso importa, pero só na medida en que produce unha experiencia de sentido, unha conmoción nova e un cambio vital.

A vida interior non é monopolio das relixións. Estas veñen despois. A vida interior é unha dimensión do humano. Por iso é universal. Está en todos os tempos e en todas as culturas.

As relixións cumpren a súa misión cando suscitan e alimentan a vida interior dos seus seguidores, cando lles axudan a facer a viaxe ao seu interior, rumbo ao corazón, onde habita o Misterio. Vida interior supón escoitar as voces e os movementos que veñen de dentro. Hai un eu profundo, cargado de anhelos, procuras e utopías. Sentimos unha esixencia ética que nos invita ao ben, non só persoalmente, para un mesmo, senón tamén para os outros.

Hai unha Presencia que se impón, maior que a nosa conciencia. Presencia que fala daquilo que realmente conta na nosa vida, daquilo que é decisivo e que non pode ser delegado en ninguén. Deus é outro nome para esta experiencia que satisfai a nosa procura insaciable.

Cultivar ese espacio é ter vida interior. O efecto máis inmediato desta vida interior é unha enerxía que permite encarar os problemas cotiáns sen excesiva axitación. Quen posúe vida interior irradia unha atmosfera benéfica e transmite paz a quen lle rodean.

Alimentar a vida interior, como repite sempre Arthur dá Távola no seu programa de televisión «Quen ten medo da música clásica», é non ter soidade nunca máis. A soidade é un dos maiores inimigos do ser humano, porque o desenraíza da conexión universal. A vida interior o cinxe ao Todo do cal é parte.

Sem comentários: