terça-feira, fevereiro 26, 2008

Os empresarios non queren Á Igrexa

Osvaldo Ulloa Sánchez
Profesor Universitario e Poeta
www.elpoetaulloa.blogspot.com

Como di o poeta Mario Benedetti "o esquecemento está cheo de memoria" e parece que moitos non entenden a relación entre A Igrexa e os poderosos na sociedade chilena. Un dato que traemos á memoria, o Cardeal Raúl Silva H. durante a dictadura recibiu o alcume de "cura vermello" por parte do pinochetismo, dos empresarios e políticos cos que adoitaba reunirse o dictador en grandes ceas onde lles recordaba "Señores, estamos en guerra". Son eses mesmos que despois que perdeu o poder afastáronse de Pinochet e nin sequera foron ao seu funeral. Son os mesmos que dixeron que "os empresarios aman ao ex Presidente Ricardo Lagos". Cando por idade o Arcebispo retirouse da súa responsabilidade e doeunos que aquel que fora voz dos sen voz xa non fose a cabeza da Igrexa Chilena, o Papa designou a Juan Francisco Fresno, de pensamento moito máis conservador. Entón a esposa de Pinochet expresou aos medios de comunicación "Deus escoitounos". Porque pensaron que o novo Arcebispo Francisco Fresno ía facer a vista gorda fronte aos crimes de Lesa Humanidade e fronte ao modelo político definido como capitalismo salvaxe. E equivocáronse rotundamente porque seguiu a liña de defensa da vida, denunciando as torturas, pedindo resposta polos desaparecidos e mortos en falsos enfrontamentos.

E algo fundamental: mantivo activa coa súa lexión de avogados, médicos e asistentes sociais á Vigairía da Solidariedade.

Iso xa é historia, pero que en parte ten algo parecido ao que sucede hoxe. A Igrexa tivo un serio retroceso en relación ao que foi o Vaticano II e os nomeamentos de Bispos foron feitos cun criterio da Igrexa da Cristiandade que pon en primeiro plano a moral tradicional, o catecismo e deixa de lado a doutrina social da Igrexa. Isto notouse en Chile no abandono da Igrexa de moitos sectores populares que xa non a senten nai e mestra. Ademais a prédica céntrase en aspectos case exclusivos de índole sexual onde coincide cos sectores máis retrógrados da sociedade: nos temas como a pílula do día despois, as relacións prematrimoniais, o uso do condón e a non aceptación das parellas homosexuais sexan de mulleres ou homes.

Pero recentemente ocorreu un feito que parecía insólito no Chile neoliberal de hoxe, Monseñor Goic foi chamado por sectores do pobo mapuche para que mediase entre as autoridades gobernamentais no caso de Patricia Troncoso, a folguista cuxo xaxún durou máis de cen días. Pero antes o Bispo Goic escandalizou aos sectores empresariais e de dereita falando que era necesario que se impuxese un soldo ético que definiu próximo aos douscentos cincuenta mil pesos. A Senadora de ultradereita Evelyn Mattei chamou ao bispo de ignorante porque non era un economista e algo parecido ocorreu en todo o empresariado. Despois desculpáronse pero xa lanzaran a pedra. Goic replicou que aínda que era certo que non era economista, tamén era certo o que si estaba en contacto cos pobres e sabía que o soldo mínimo non alcanzaba para unha vida digna. No caso do pobo Mapuche foi máis aló criticando á sociedade chilena como racista, excluínte e arribista. Aduciu á súa experiencia de traballo directo co pobo mapuche e que había que respectar a súa diferenza cultural e facer valer os seus dereitos. Consecuente coas súas palabras apoiou en todo momento á folguista que outros chamaron terrorista, e escribiu unhas fermosas palabras a Patricia cando puxo fin á súa folga de fame. Patricia Troncoso no que eu creo que é un optimismo non moi fundamentado aínda, dixo á prensa "recuperamos á Igrexa para o pobo". Unha afirmación que creo reflexa máis un anhelo que unha realidade hoxe día. Goic pola súa banda insistiu en que a Igrexa ten que estar cos necesitados, cos pobres, cos excluídos do modelo económico e pon énfase en que hai unha brecha que se abre cada día máis entre os que son moi ricos e os que son moi pobres.

A semana pasada os traballadores das piscifactorías do salmón no sur de Chile pedíronlle expresamente a Monseñor Cristián Caro que mediase no conflicto que mantiñan cos patróns. Estes últimos negáronse rotundamente e dixeron do mesmo xeito que onte, que ese non era o rol da Igrexa. Isto leva a recordar cando o pinochetismo dicía que a Igrexa metíase en política por defender os Dereitos Humanos. Hoxe a monstruosidade do modelo que xera tanto dor e sufrimento nos traballadores, poboadores e pobres do país parece que está facendo desempoar a máis dun sacerdote ou bispo as Encíclicas Sociais da Igrexa. Se isto ocorre os traballadores volverán sentir a forza de Cristo expresada a través do apoio dos pastores. Se non ocorre os pobres terán que loitar sos polos seus lexítimos dereitos sabendo que a oligarquía conta con sectores que si están comprometidos co sistema capitalista como Os Lexionarios de Cristo ou o Opus Dei. Esperamos esperanzados que xurdan outras voces como a de Goic e Monseñor Baeza que estivo a cargo da Vigairía da Pastoral Obreira. Os que desde a Igrexa traballamos polos dereitos humanos e sufrimos relegación, tortura e morte de amigos rogamos porque Deus ilumine aos nosos Pastores e que causen escándalo entre os fariseos e poderosos de hoxe como o fixo onte o crucificado.

http://www.mapuexpress.net/?act=publications&id=1255

Sem comentários: