domingo, fevereiro 17, 2008

Unhas palabras para o clero católico

AOS MEUS IRMÁNS SACERDOTES, CON AGARIMO.

P. Numa Molina S.J.

Irmáns no sacerdocio, escríbolles porque na medida que pasa o tempo fáiseme máis imperativo dicir o que percibo na rúa, no templo, nalgunha visita familiar, en fin, no contacto diario coa xente. Son homes e mulleres católicos que se achegan a min para desafogar o seu malestar e algunhas veces máis que iso, a súa rabia polos malos tratos que recibiron durante unha misa na parroquia “X”. Non é casual que case todos e todas na súa maioría, son persoas afectas ao Presidente Chávez.

Veñen preocupados porque escoitaron homilías que fai intre deixaron de selo, porque se converteron nun verdadeiro discurso politiqueiro. O noso ministerio da Palabra de Deus viuse nestes anos confundido e enlodado nun discurso partidista, nin sequera político no mellor sentido do termo.

Coñezo a católicos que en varias oportunidades frecuentaron outros cultos en igrexas evanxélicas, buscando encher o baleiro que lles deixou un sacerdote na misa dominical, e o máis triste é que algúns non atopan enchelo. “Non quero deixar á miña igrexa, pero como fago se vou e síntome insultado só por estar a favor do Presidente Chávez, ese é o meu pecado” dicíame un e concluía “volvereime ateo”. Eu realmente quedo sen resposta. Xustificalo non podo porque a Eucaristía e o noso ministerio non son para a división senón para a unión dos ánimos. Criticar aos meus irmáns sacerdotes non quero porque, en definitiva, son os meus irmáns e non me gustaría que outro fixese o mesmo cando lle falen mal de min, é o criterio evanxélico de non facer a outro aquilo que non queres que che fagan a ti.

Non me queda entón senón reflexionar e concluír en silencio ¡que pobre e ineficaz é o servizo que lle estamos prestando á Igrexa pobo de Deus! Ese pobo polo cal optamos un día cando eliximos o sacerdocio como o noso modo de servir E conste que non me refiro a todos os sacerdotes, coñezo suxeitos moi ecuánimes que saben respectar e aproveitar os espazos sen caer na diatriba política.

Estámoslle fallando irmáns ao noso pobo crente e estamos golpeando cunha palabra denigrante a débil fe da nosa xente. Non esquezamos que a maioría dos e das católicas venezolanas so recibiron unha catequese elemental de primeira comuñón ou da confirmación. Non teñen formación teolóxica e os culpables somos nós mesmos que non lles demos a mellor formación para que teñan unha fe sólida. Iso quere dicir que ante calquera comportamento arrogante e subido de ton que fagamos desde a nosa predicación, eles vanse. Así de simple, vanse e non volven. Esta non é a época da cristiandade e nin sequera as décadas que precederon ao Concilio Vaticano II. Antes os espazos sociais eran a familia, a Igrexa e a escola, unha reforzaba á outra. Hoxe os espazos dilatáronse, son infinitos. Hoxe as ofertas relixiosas están á orde do día. No plan que imos, menosprezando o parecer ideolóxico da nosa xente desde o púlpito, a volta duns poucos anos quedarémonos cos nosos templos baleiros. Lamentaremos entón o que, desde a nosa responsabilidade pastoral, nunca soubemos interpretar como signo dos tempos e seremos xulgados pola historia.
Estatisticamente dise que do universo de persoas que está con Chávez, o 90 por cento é cristián e dese 90 un 80 por cento é católico, logo, irmáns sacerdotes, se sabemos ou sospeitamos iso porqué nos ensaiarnos contra ese 80 por cento dos cales unha gran maioría proveñen dos estratos máis humildes da nosa poboación?

Non pode ser que eu, sacerdote, influenciado polo veleno mediático, déixeme levar por esa corrente e termine tratando aos meus irmáns e irmás coa mesma falta de respecto con que os tratan moitas empresas de comunicación.

As nosas asembleas vanse quedando soas e as nosas ovellas foxen desaboridas porque non recoñecen esa voz como a voz do pastor, “a un estraño non o seguen, senón que escapan del, porque non recoñecen a voz dos estraños” (Xn 10,5).

Prediquemos Palabra de Deus, non nos prediquemos a nós nin ás nosas ideoloxías. A misa é un espazo para que a xente salga con desexos de seguir construíndo un mundo máis xusto e humano no que todos e todas valórense como verdadeiros irmáns sen distinción de ningún tipo. Un espazo para que a xente comprométase a construír o soño de Xesús, o seu reinado.

Non nos poñamos na beirarrúa do fronte a lanzar pedras a esa multitude porque por ela nós optamos un día. Alí hai amigos teus e meus, parentes próximos e afastados, aí está a xente que tivo fe en nós e soñou vernos un día feitos sacerdotes. Son as viúvas pobres do evanxeo que deron a única monediña que tiñan para apostar polo teu sacerdocio e o meu, quen hoxe nos miran escandalizados pola nosa arrogancia de púlpito na que queda clarísimo que nin oramos e menos aínda entendido o pasaxe evanxélico do Bo Pastor que dá a vida polas súas ovellas (Xn 10, 2-4). A ese modo de servizo estamos chamados todos en razón do noso compromiso.

Irmán sacerdote, ninguén nos pide que debemos ter esta ou aquela ideoloxía, iso non cho pode impor ninguén, menos mal. Cada un, como cidadáns venezolanos temos o noso dereito a pensar e actuar de distinto modo no contexto político. Pero esa dimensión non a podemos levar ao altar porque o día que ti e eu eliximos seguir a Cristo pobre, foi para servir e amar a todo o mundo sen distinción de credo, condición social, cor política, etc. O que si estamos chamados é a exercer o noso profetismo anunciando a Cristo e denunciando o que é inxusto. Ao que si estamos chamados é a desenmascarar a mentira e a trampa. Pero cando o facemos con transparencia e apego ao Evanxeo, iso enténdeo e apláudeo o pobo a tal punto que o saben diferenciar moi ben dun discurso cando ten tinguiduras político-partidistas.

O que decidiu seguir a Cristo ten que ser un apaixonado pola vida e a verdade; o seu fin é lograr que esa porción que che encomendou Deus para servila sexa cada día mais feliz e máis fraterna, que se amen máis. Que teñan vida e vida abundante.
Fagamos do slogan de San Ignacio de Loyola o eixo transversal do noso ser pastores: “en todo amar e servir”, só esas dúas palabras levadas á vida bastarían para facer retornar ás ovellas que espantamos fai un intre do rabaño.

Respectemos profundamente o modo de pensar da nosa xente e non nos deixemos zarandear pola tentación de ser e falar influenciados opinión pública. Non esquezamos que esa opinión pública é mediática e mediatizada, e por conseguinte cargada de medias verdades ou de mentiras absolutas que perseguen só intereses egoístas duns poucos. Mellor sería que observemos con mirada crítica as opcións do pobo, que Deus desde alí estanos facendo acenos. Nós falemos do Evanxeo que é camiño, verdade e vida. Ensinemos Biblia á nosa xente. Ofrezamos unha formación sólida da que fai tempo somos debedores, por pasar a vida ensinando o que din outros de Cristo e non o que eu podo contar da miña propia experiencia de encontro e amizade con el.

Unha predicación que leva á desunión e ao afastamento é o indicio máis claro de que non estamos centrados no proxecto de Xesús. Non esquezamos o consello de San Paulo a Timoteo o seu discípulo e sacerdote: “que sexa un home de Deus”, un home que se ocupa do de Deus que son os seus pobres, os que sofren, os que loitan pola paz e a xustiza, os aflixidos, os desposuídos, o sacerdote está chamado a ser o home das benaventuranzas (Mt 5, 1-11).

A Escritura ensínanos que o noso servizo debe ser tan auténtico que a xente poida percibir en nós “os mesmos sentimentos que tivo Cristo Xesús” (Flp 2,5). Onde quedan eses sentimentos de Cristo no sacerdote se un fregués comentábame que nunha parroquia, o párroco ao finalizar a súa arenga política dominical dixo: “e ao que non lle guste que non volva”? iso sería ter os mesmos sentimentos de Cristo? Cristo insultaría con tal prepotencia ao seu pobo?

Oxalá e o meu humilde discurso deixe algunha inquietude para ser reflexionada ante o crucificado. Que postos diante do Xesús pobre e humilde, que hoxe se nos manifesta no rostro dos crucificados da terra, auméntese a nosa coherencia entre ser seguidores de Cristo e parecelo. Recordemos aquelas palabras que un día pronunciamos ao recibir a patena e o cáliz para a celebración da eucaristía: “Recibe a ofrenda do pobo santo para presentala a Deus; considera o que realizas e imita o que conmemoras, e confirma a túa vida co misterio da cruz de Cristo

Sem comentários: