domingo, março 30, 2008

16 ANOS DE ESQUERDA NACIONALISTA

No dia de hoxe 30 de marzo de 2008, celebrouse a VI Asemblea Nacional de Esquerda Nacionalista. Durante a sesión de traballo foron debatidos os distintos documentos que formaron parte da orde do dia, a saber:

· Proposta de Estatutos.
· Regulamento Asamblear.
· Análise de Resultados das recentes eleccións xerais.
· Documento político para o diálogo co resto de forzas políticas integrantes do BNG.

Os delegados escolleron a Xosé Chorén Vázquez como Secretário Nacional da citada formación, así como a quen até o de agora exercera o cargo de Secretário Nacional, Alberte Xullo Rodríguez Feixóo, como Presidente do partido.

A xornada serviu tamén para escoller unha Mesa Nacional, (órgano de gobernó entre asembleas), que na presente ocasión escolleu como cargos electos as seguintes persoas:

XOSÉ CHORÉN VÁZQUEZ
XOÁN MANOEL RAMA TRILLO
VÍTOR MANUEL MARTINS
NATALIA COSTAS ALONSO
XOAQUIN DE ACOSTA BEIRAS
CÉSAR PAZOS CARREIRO
FRANCISCO XAVIER FREIRE CHICO
PEDRO GÓMEZ-VALADÉS
PILAR COO LÓPEZ
XOÁN ANTÓN RODRÍGUEZ VAZQUEZ
XOSE MANUEL MACEIRA FERNÁNDEZ
FRANCISCO QUINTELA ROMERO
MARIA TRINIDADE FUENTESECA FERNÁNDEZ
FERNANDO RODRÍGUEZ DACOSTA
MILAGRES CHAPELA IGLESIAS
MIGUEL MATO FONDO
RAFAEL DORRIBO CAO
MANUEL MARÍA LOURIDO AGUIAR
ADRIÁN RODRÍGUEZ BRAVO
CARLOS NUEVO CAL
ALBERTE XULLO RODRÍGUEZ FEIXÓO

E como suplentes os seguintes nomes:
XESÚS LÓPEZ CASTRO
FRANCISCO QUINTELA VILARIÑO
ELOI CALDEIRO
RAMÓN CAAMAÑO MARIÑO
XOSÉ VALVERDE

Tamen se contou como convidados para o peche da VI Asemblea Nacional de Esquerda Nacionalistata con:
.
Polo BNG:
Alberte Asende (Secretario de Organización)
.
Pola UPG:
Francisco Rodriguez
Roberto Vilamea
.
Polo PNG:
Xosé Rivas
.
Por INZAR:
Suso Veiga.
.
Pola "A ALTERNATIVA":
Camilo Nogueira.
.
Para calquera aclaración contacto:
Xosé Chorén (Novo Secretário Nacional ) 647 743 238




http://ennovasaodia.blogspot.com/

sábado, março 29, 2008

O SENTIDO DO HUMOR E DA FESTA


Os tempos non son bos. A humanidade está conducida por líderes na súa maioría negativos e mediocres. As relixións, case todas, están enfermas de fundamentalismo, arrogancia e dogmatismo, sen excluír a sectores da Igrexa católica Romana, contaminados polo pesimismo cultural do actual Papa.

A pesar diso, hai aínda lugar para o humor e o sentido da festa? Creo que si. A pesar dos absurdos existenciais, a maioría das persoas non deixa de confiar na bondade fundamental da vida. Levántase pola mañá, vai traballar, loita pola súa familia, procura vivir cun mínimo de decencia (tan traída e levada polos políticos) e acepta sacrificarse polos valores que realmente importan. Que se esconde detrás destes xestos cotiáns? Aí afírmase, de forma prerreflexa e inconsciente, que a vida ten sentido; aceptamos morrer, pero ¡é tan boa a vida!, como dixo François Mitterand antes de morrer.

Algúns sociólogos como Peter Berger e Eric Vögelin reiteran nas súas reflexións que o ser humano posúe unha tendencia irrefreable cara á orde. Onde queira que aquel aparece, crea rapidamente un acordo existencial con ordes e valores que lle garanten unha vida minimamente humana e pacífica.

Esta bondade intrínseca da vida é a que fai posible a festa e o sentido do humor. A través da festa, xa sexa sacra ou profana, todas as cousas reconcílianse. Como afirmaba Nietzsche, «festexar é poder dicir: que todas as cousas sexan benvidas». Mediante a festa o ser humano rompe o ritmo monótono do cotián, fai un alto para respirar e vivir a alegría de estar xuntos en amizade e a satisfacción para comer e de beber. Na festa, o beber e o comer non teñen a finalidade práctica de quitar o fame ou a sede, senón de gozar do encontro e celebrar a amizade. Na festa, o tempo do reloxo non conta e ao ser humano élle dado, por un momento, vivenciar o tempo mítico dun mundo reconciliado consigo mesmo. Por iso, os inimigos e os descoñecidos son alleos ao núcleo da festa, pois esta supón orde e alegría, a bondade das persoas e das cousas. A música, o baile, a amabilidade e a roupa especial fan parte do mundo da festa. A través de tales elementos o ser humano transmite o seu si ao mundo que o rodea e a confianza na súa harmonía esencial.

Esta última confianza dá orixe ao sentido do humor. Ter humor é ter capacidade de percibir a discrepancia entre dúas realidades: entre os feitos brutos e o soño, entre as limitacións do sistema e o poder da fantasía creadora. No humor existe un sentimento de alivio ante as limitacións da existencia e ata das propias traxedias. O humor é sinal de transcendencia do ser humano que sempre pode ir máis aló de calquera situación na súa ser máis profundo e libre. Por iso pode sorrir e ter humor por encima das formas que o queren encadrar, da violencia coa que se pretende sometelo. Soamente quen é capaz de relativizar as cousas máis serias, aínda que as asuma dentro dun compromiso efectivo, pode ter bo humor.

O maior inimigo do humor é o fundamentalista e o dogmático. Ninguén viu sorrir a un terrorista ou esbozar un sorriso a un severo conservador cristián. Xeralmente son tan tristes que parecen que fosen ao seu propio enterro. Basta ver os seus rostros crispados. Non é raro que sexan reaccionarios e ata violentos. En última instancia, a esencia secreta do humor reside nunha actitude relixiosa, aínda que estea esquecida no mundo profano, pois o humor ve a insuficiencia de todas as cousas fronte á Realidade Última. O humor e a festa revelan que hai sempre unha reserva de sentido que aínda nos permite vivir e sorrir.

QUE ESTA PASANDO NA IGREXA?

Creo que é exacto facernos esta pregunta. Levamos unha lexislatura en que o desconcerto da xente foi crecendo. E culminou ante a aparición e declaracións insistentes da Xerarquía eclesiástica en contra do Goberno socialista.

Eco deste desconcerto son os tres documentos que acaba de emitir o Foro Curas de Madrid: 1. Laicidade e laicismo. 2. Están algúns dos nosos bispos traizoando a neutralidade política? 3. A formación do clero de Madrid en mans do Partido Popular, nos que se pide á Igrexa unha nova relación e xeito de actuar na sociedade de hoxe, un abandono do poder do pasado desde o que aínda pretenden seguir mandando e unha denuncia por estar confiando a formación dos sacerdotes de Madrid, en temas de enorme actualidade, a persoas coñecidas do Partido Popular.

O caso é que, en Hespaña, non hai ningún bispo profeta que disinta e atrévase a facelo publicamente. Son, con todo, millóns os católicos que disenten e distáncianse da cúpula dirixente. Teñen moi claro que os seus Pastores non proceden así por máis fidelidade ao Evanxeo e por máis amor os pobres.

Non deixa de resultar significativo que, nunha situación democrática onde existen condicións de liberdade como non as houbo antes, viñeron algúns bispos denunciando que a “Igrexa” con este Goberno sente acosada e perseguida: “Dáse unha crítica e manipulación dos feitos da Igrexa, un cerco inflexible e permanente por medio dos medios de comunicación. Somos unha Igrexa, crecentemente marxinada. O que estamos vivindo, quizais sen darnos conta diso, é un rexeitamento da relixión en coma tal, e máis en concreto da Igrexa católica e do mesmo cristianismo” (Mons. Fernando Sebastián, Situación actual da Igrexa : algunhas orientacións prácticas, Madrid, ITVR, 29-III-2007).

Non nos queren, repetía hai pouco un dos bispos. Pois claro, pero, por que non os queren? A Igrexa son os 80 bispos do noso país? E seguiráselles non querendo mentres sigan encarnando ese modelo de Igrexa clerical, menospreciativo do pobo, alleo á igualdade, a proximidade e a humildade para contar e aprender do pobo. A Igrexa -clerical- foi moito mestra e moi pouco discípula.Seguramente é verdade o que un bo sociólogo dicíame: non son cribles porque viven noutro mundo, estrañan hábitos hexemónicos de poder e dominio doutra época, non están dispostos a desposuírse -deixarse morrer- para iniciar unha adaptación que lles faga valorar a nova situación.

Houbo nos últimos séculos unha positiva evolución da conciencia social e eclesial que explica a nova situación. O concilio Vaticano II entendeuno perfectamente e, por primeira vez, houbo unha reconciliación oficial co mundo moderno, coa democracia, a igualdade, o pluralismo e a liberdade. Pero iso non é o que se daba antes. Antes era a alianza da Igrexa cos poderes estatais, a primacía da relixión católica, o protagonismo do clero, a *supeditación dos saberes humanos ao saber teolóxico, a depreciación do terreo e temporal, a desigualdade, a desconfianza fronte ao mundo e outras relixións, a honra da Igrexa como tarefa prioritaria e non a liberación dos pobres, a obediencia como norma suprema.

E, cando o cambio de todo isto ocorre, diríxese a vista a outra parte e invéntase un falso inimigo a quen culpar de todo. O que é unha situación obxectiva irreversible, - pasamos dunha época teocrática e imperialista a outra humanocéntrica e democrática- interprétalla como un cúmulo de males, provocados por un partido e un goberno.

Moitos feitos do presente teñen causa no pasado. O modelo de Igrexa Tridentino dista moito do modelo do Vaticano II. E o do pasado debe ser entendido e explicado a través do modelo do Vaticano II, non ao revés, como non poucos pretenden. O cardeal Ratzinger -hoxe Papa- no seu Informe sobre a Fe de 1985 afirmaba: “Resulta incontestable que os últimos vinte anos do posconcilio foron decisivamente desfavorables para a Igrexa... Unha reforma da Igrexa presupón un decidido abandono daqueles camiños equivocados que conduciron consecuencias indiscutiblemente negativas”.

O cardeal Ratzinger puido, como temoneiro durante 23 anos no Pontificado de XOÁN PAULO II, dedicarse a reconducir eses equivocados camiños.

Xa que logo, os desasosegos e os anatemas da Xerarquía débense a que sofren unha descolocación co tempo en que vivimos. É significativo que na Igrexa -xerarquía e pobo- sexa tan notable o desentrenamento para vivir nunha situación democrática. Vivir en democracia é algo que lle ocorre por primeira vez. E os hábitos democráticos non se improvisan, hai que aprendelos, cultivalos, amalos.

O Concilio viviu un conflicto entre unha minoría conservadora e unha gran maioría renovadora. O que esa minoría perdeu entón foino gañando posteriormente, contando coa achega do entón definidor da fe, e hoxe Papa, que parecía propor facer táboa rasa de todo e comezar de novo.

Todo parece indicar que a Igrexa de Bieito XVI cos ventos a favor camiña cara ao preconcilio: dá trato de favor aos neoconservadores, pon en dúbida o diálogo ecuménico, sitúase de costas á lexítima autonomía da cultura e das ciencias, pospón, fronte a problemas internos que foron xa reformulados, as grandes causas da humanidade que, por ser primeiras e prioritarias, deben unirnos a todos.

Ese modelo de Igrexa autoritaria e neoconservadora, non servidora e anunciante dun Reino de irmáns e irmás, en igualdade, liberdade e amor, é o que dita o regreso ao pasado e o medo a unha auténtica inserción no presente.

Benjamín Forcano
Sacerdote e teólogo

sexta-feira, março 28, 2008

O IGE presenta o seu PORTAL EDUCATIVO


Un novo apartado estatístico dirixido ao mundo escolar.

O obxectivo fundamental que alentou o desenvolvemento deste novo produto do IGE, o portal educativo, é a necesidade de que a estatística oficial sexa coñecida e empregada cada vez en maior medida. Para conseguir este maior coñecemento e utilización da estatística oficial, que mellor maneira que empezar polos máis novos, dentro do marco do seu proceso formativo.

No intento de acercar a actividade do IGE ao mundo escolar considerouse unha boa medida incluír un apartado específico na web do IGE, o portal educativo (
http://www.ige.eu/educacion), dirixido especialmente a alumnos de secundaria e bacharelato.

A hora de definir a súa estrutura, o criterio principal foi considerar ao profesorado como elemento central do portal, partindo da idea de que os alumnos utilizarano na medida en que o profesor llelo indique. Tratouse, polo tanto, de crear unha ferramenta útil e válida para o profesorado.

Polo tanto, o obxectivo particular do portal educativo é presentar unha serie de recursos didácticos que os profesores poden utilizar nas súas clases para o desenvolvemento didáctico das materias propias da estatística así como doutras materias que manexen conceptos estatísticos e datos da estatística pública, tales como economía e xeografía.

Os recursos que se mostrarán permitiranlle aos profesores traballar CON DATOS REAIS sobre o CONTORNO CERCANO e a realidade inmediata do estudante, intentado así evitar recorrer a datos irreais para realizar prácticas sobre os conceptos aprendidos.

No portal educativo pódese distinguir dous grandes bloques de contidos:

- Contidos de tipo didáctico, vinculados directamente aos currículos establecidos en educación secundaria e bacharelato
- Contidos xerais ou de tipo divulgativos, tales como representacións gráficas, estatística recreativa ou conceptos habitualmente manexados na estatística pública.

Contidos de tipo didáctico
Á hora de determinar os contidos de tipo didáctico que se ían a incluír no portal examináronse os escritos normativos nos que se establecen os currículos das materias na nosa comunidade.

O obxectivo deste primeiro análise era detectar tanto as materias con contido estritamente estatístico, como aquelas outras que, sen pertencer estritamente á área de estatística, desenvolven contidos relacionados estreitamente coa estatística oficial ou utilizan datos aportados por ela. Tras a análise dos currículos de secundaria e bacharelato, decidiuse estruturar os contidos en tres grandes áreas: economía, estatística e xeografía.

Os contidos ligados a cada área de coñecemento desagregáronse en temas ou unidades didácticas, as cales se dividiron en tres bloques: conceptos teóricos, actividades e exercicios.

Conceptos teóricos: nesta sección realízase unha exposición teórica do tema, facendo especial fincapé nas definicións básicas e con pequenos exemplos realizados con datos reais dispoñibles no instituto, de xeito que faciliten a compresión dos conceptos teóricos.

Actividades: elabóranse como amplos exercicios resoltos que recorren os diferentes conceptos abordados na parte teórica mediante a súa aplicación a algún exemplo real e cotiá.

Exercicios: para cada tema ofrécese unha batería de exercicios, adaptado ao tipo de problemas utilizado na ensinanza aos datos ofrecidos na páxina web do IGE. Ademais para que os datos dos exercicios non queden obsoletos ao largo do tempo, na maioría dos casos utilízanse formularios que permiten realizar a descarga ou o acceso aos últimos datos publicados.

Contidos xerais ou de carácter transversal
O portal educativo recolle un bloque de contidos xerais non vinculados a ningunha materia en concreto e que se articulan nos seguintes apartados: Representacións gráficas, Estatística recreativa, Conceptos da estatística pública e Historia da estatística

quinta-feira, março 27, 2008

Lendas do Vale do Minho

A Mulher Marinha

Há muitos anos, por alturas do repovoamento destas terras conquistadas aos mouros, houve um Senhor de nome Froião, rico-homem da terra a que deu o nome, sendo D. Froiliano o primeiro da estirpe. Era ele senhor do Castelo de Froyão.

Um dia, partiu o ilustre Senhor pelos seus montados com três escudeiros, em busca de caça. Cavalgando pelos montes e vales da sua terra, juntavam e matavam uma enorme quantidade de animais com que organizavam grandes festins no castelo. Mas naquele dia, junto ao rio, D. Froião e os que o acompanhavam tiveram uma visão deslumbrante e inusitada: uma belíssima mulher dormia sobre a erva, mesmo na borda da água! Perante aquela visão, concluíram todos que se tratava de uma mulher marinha. Já ouvira D. Froião falar dessas mulheres, mas nunca tinha alguma vez visto uma delas. Ali estava uma mulher marinha dormindo. Desceu da montada e, impondo silêncio a todos, desceu ao rio para ver melhor a mulher que o deslumbrava.

A mulher marinha sentiu os passos do fidalgo, acordando logo de seguida. Ao ver D. Froião, que se aproximava, e os seus três escudeiros, quis recolher ao mar, fugindo daqueles que desconhecia. D. Froião compreendeu as intenções da mulher marinha, chamou os escudeiros e, juntos, foram em sua perseguição, apanhando-a antes que ela se acolhesse no mar, seu lugar próprio.

Depois de a ter apanhado e de a ter coberto com o seu manto, mandou que a colocassem sobre uma besta, levando-a de seguida para o castelo. Por onde passava todos admiravam a beleza daquela mulher. Os olhos de D. Froião, iluminados pela formosura da mulher marinha, deixaram-se conquistar, obrigando o coração a entregar-se àquele amor misterioso. No desejo de desposar a que roubara ao mar, D. Froião fez baptizar a mulher, dando-lhe o nome de Marinha, porque saíra do mar. A partir do seu baptismo chamaram-lhe D. Marinha, nome que deixou marcado nas terras onde passou a viver com o seu amado Senhor.

quarta-feira, março 26, 2008

A Garda Civil tomará os datos dos conductores de coches con autocolantes GZ ou da bandeira galega coa estrela vermella

Dereitos Civís tivo acceso a documentos de formación interna deste corpo, nos que se relaciona co “MOVIMENTO DE LIBERACION NACIONAL GALEGO” á Coordenadora de Asambleas de Estudantes da USC, a Galiza non se Vende, a PRES.O.S., ou a A Marcha Mundial De Mulleres, entre outros colectivos.

O Movemento polos Dereitos Civís tivo acceso a información facilitada pola Garda Civil en charlas de formación interna realizados, polo menos, na provincia de PONTEVEDRA. Nestas charlas repartíronse unha serie de informacións sobre o que a Garda Civil considera “o segundo maior problema de terrorismo do España” e que se centra nas siglas MLNG (MOVEMENTO DE LIBERACIÓN NACIONAL GALEGO). Na páxina 1 das copias facilitadas aos gardas civís asistentes aparecen un autocolante coas iniciais GZ, unha bandeira galega coa estrela vermella (bandeira da patria) no centro e o escudo galego de Castelao coa frase “DENANTES MORTOS QUE ESCRAVOS” como distintivos propios do MLNG.

Noutra páxina dese mesmo informe recóllense as iniciais GZ no centro coa bandeira da patria rodeado do que a Garda Civil considera campos de actuacións do MLNG (mulleres, ecoloxismo e medio ambiente, temática cultural e deportiva, lingua, antirrepresiva e dereitos civís, xuvenil, estudantes, partidos políticos e sindicatos) e no que se relaciona co MLNG a PRE.S.O.S, CEIVAR, AMI, BRIGA, ADIANTE, COORDINADORA DE ASEMBLEAS DE ESTUDANTES DA USC, AGIR, GREI, EI, NOS-UP, FPG, CUT, GALIZA NON SE VENDE, MULLERES NACIONALISTAS GALEGAS, A MARCHA MUNDIAL DAS MULLERES, FAZENDO MEMORIA HISTÓRICA, AGRUPACIÓN DE MONTAÑA AUGAS LIMPAS, ERVA, QUERCUS, SCD CONDADO, A.C. CALEIDOSCOPIO, etc. Cada unha das citadas asociacións e colectivos aparece representado cos seus correspondetes logotipos para facilitar o recoñecemento por parte dos axentes.

Noutro documento ao que tivo acceso Dereitos Civís facilítase información sobre centros sociais como a: Baiuca vermelha, O Fresco e a Casa da Triga de Ponteareas, o Social Cultura Deportiva Condado, a Santa Sede e O noso Eido de Salvaterra, o Fervedoiro de Cuntis, A Tiradoura de Cangas, A Revira de Pontevedra, a Revolvía, A Cova dos Ratos, o Caleidoscopio e a Faísca de Vigo e A formiga de Redondela.


Identificacións de persoas e supostos delictos

Xa cara ao final do informe facilítase información sobre persoas por supostos delictos como “daños vidriera ayto - TUI”, “deslucimiento bienes inmuebles – iglesia – SA(L)VATERRA”, “quema fotografía S.M. El Rey – Vigo”, REQUISITORIADO e “OTROS DE INTERÉS POLICIAL”. Do mesmo xeito recóllense as inicias dos identificados nestes supostos delictos, na seguitne orden: A.A.P., A.R.M.Q, I.M.G; A.J.P.R, P.P.G; A.B.E., J.C.P.N, C.M.I, S.M.R.; A.G.M; A.F.S. e M.A.L.C.
Tamén se amosan algunhas das fotos destas persoas na rúa, incluso a de unha considerada de “INTERES POLICIAL” e coa que non se relaciona ningunha falta ou delicto.

Co acceso a esta documentación o MpDC vén de esclarecer as recentes queixas recibidas polos controles realizados polos Corpos e Forzas de Seguridade previos á eleccións xerais, nos que se denunciaban que se estaban identificando a cidadáns que dipuñan de autocolantes de ideoloxía nacionalista no seu coche e obviando aos demais.

O MpDC considera que a Garda Civil debería explicar que significa “OTROS DE INTERÉS POLICIAL” xa que a creacción de bases de datos paralelas e na que se están incluindo fotos e nomes de persoas que non cometeron ningún delicto é ilegal.

terça-feira, março 25, 2008

Galiza Sosego na "Lista Negra"

Unha paxina web “antichavista”, distribúe para a consulta pública un listado de correos electrónicos de supostos “chavistas”. A paxina luce baixo o nome de “No Olvidaremos”.

Independentemente da curiosidade incompresible de considerar a Galiza Sosego como “chavista” parécenos altamente preocupante a clara intención de amedrentamento que acocha.

Dende Galiza Sosego condenamos enerxicamente esta acción que simplemente amosa con claridade as maneiras que caracterizan a oposición a Chavez e deixan entrever a posibilidade de existencia de outro tipo de “Listas Negras” mais detalladas que puideran existir e ser utilizadas contra venezolanos de xeito indiscriminado.

segunda-feira, março 24, 2008

A esquerda mexicana suicídase

Cárdenas, fundador do PRD, denuncia que as primarias foron unha “lameira”

O Partido da Revolución Democrática (PRD), a maior formación de esquerda e a que máis lonxe chegou á hora de presentar unha alternativa electoral ao vello sistema e ao Partido Revolucionario Institucional (PRI), áchase inmerso nunha profunda crise.

O fundador do PRD, Cuauhtémoc Cárdenas, pediu o pasado venres, nunha carta aberta dirixida á militancia, que, "ante a lameira en que se sumiu o proceso", anúlense as eleccións internas do pasado 16 de marzo, que estiveron infestadas de irregularidades.

"A práctica dos grupos e individuos con maior peso no partido, ao longo de todo o proceso e, sobre todo, na xornada electoral e nos días posteriores a esta, foi de quebrantamento sistemático das normas estatutarias e de rotura absoluta de todo principio ético", dixo Cárdenas. Eses comportamentos causaron, na súa opinión, "un dano irreversible á organización que terá un altísimo custo de recuperación". Ás primarias para renovar os órganos de dirección do partido presentábanse como favoritos Alejandro Encinas e Jesús Ortega.

Para rabuñar votos, os partidarios de ambos usaron todos os vellos métodos de fraude que o PRI aplicou durante os seus 70 anos no poder, como a operación taco, que consiste en meter varios votos ao mesmo tempo, ou a operación carrexo, que supón levar votantes a varias localidades para que voten varias veces. Tamén se montaron centros de compra de votos, onde estes se pagan entre 70 e 120 pesos (entre 4 e 7 euros), roubáronse urnas e destruíronse actas. As trampas foron tantas e tan grandes que non se sabe quen gañou.

"Aceptar que dun proceso nestas condicións poidan xurdir resultados válidos legal e moralmente sería caer na súa mesma sucidade", sentenciou o fundador do PRD.

"Degradación extrema"

Na súa carta, Cárdenas fai un diagnóstico implacable do PRD. Iso si, sen asumir a súa responsabilidade. "O proceso para renovar a dirección chegou a graos talles de desaseo e confrontación que exhiben o extremo da súa degradación e reclaman accións drásticas e decisivas", di.

"O partido nas súas condicións actuais está incapacitado para cumprir co compromiso que ten co pobo. O partido nas súas condicións actuais está traizoando aos seus mortos. O partido, sucio e lastrado como se atopa polas violacións ás súas regras internas e os vicios nas conductas de moitos dos seus dirixentes e militantes, perde a súa condición de instrumento de loita pola soberanía e pola democracia", conclúe.

Dezanove anos logo da fundación do partido, o fillo do ex presidente Lázaro Cárdenas escribiu coa súa carta unha especie de acta de defunción do mesmo, ao propor como única alternativa a anulación do proceso.

Poren, o presidente do PRD, Leonel Cota, replicou ao líder moral do partido que a súa opinión era só a de "un militante distinguido e recoñecido", e que correspondía aos órganos internos revisar a validez da elección.

A fraude expresa ata que punto calou a vella cultura priísta na sociedade mexicana. En última instancia, o PRD é resultado da fusión dun sector do PRI e dun sector da esquerda vinculado ao vello Partido Comunista Mexicano, e arrastra consigo todos os erros dos seus predecesores.

sábado, março 22, 2008

Portugal: 2 anos após Gisberta, a transfobia volta a matar.

Panteras Rosa convocam vigília em Lisboa e apelam à mobilização de acção internacional para os dias 24 a 26 de Março - Vigília de homenagem a Luna, 4ª feira, dia 26 de Março, 19h, Conde Redondo (esquina com a R. Gonçalves Crespo), em Lisboa.

Mais Informação: Laetitia (964715422) ou Sérgio Vitorino (919414613)

A propósito da onda de violência em Lisboa: 2 anos após Gisberta, a transfobia volta a matar.

Dois anos depois do brutal assassinato de Gisberta, no Porto, outra mulher transexual foi assassinada e o cadáver encontrado num contentor de entulho na zona de Lisboa, na passada semana.

Sucederam-se outros crimes que estão a chocar o país. Mas a onda de violência não pode esconder as vítimas nem a natureza dos crimes. Este é o caso de, Luna, de 42 anos, com surdez parcial, de origem brasileira, há muitos anos residente e trabalhadora em Portugal, prostituía-se no Conde Redondo.

Dois anos depois de Gisberta, os e as transsexuais continuam a ser alvo de violência e do ódio gerado pela incompreensão e o preconceito. Nada sabemos sobre o crime que a vitimou nem sobre as suas motivações. Esperamos que a investigação do caso pela PJ possa dar estas respostas, mas sabemos que a transfobia mata e que as pessoas trans estão muito mais sujeitas a violência do que as demais. Sabemos que a prostituição é muitas vezes um recurso de quem não tem outras formas de ganhar a vida e que é dramático ter um género diferente daquele que o corpo sugere. Sabemos também que o preconceito e a discriminação são generalizados, que a ignorância alimenta o ódio e gera a violência.

Sabemos que o Estado, a sociedade, todos nós, temos responsabilidades para com as vítimas mortais e sobretudo para com todas as outras que levam uma vida em que luta pela sobrevivência coexiste com o medo e com os riscos que o originam.

Luna nasceu mulher; o seu corpo, masculino, estava errado para a sua identidade. Era acompanhada no Hospital de Santa Maria pela equipa multidisciplinar de alteração de corpo, tinha projectos, desejos e frustrações como todas as pessoas. Tinhas pessoas que lhe queriam bem e talvez quisesse voltar para o Brasil onde está a sua família. Luna foi uma mulher que lutou contra muitas dificuldades e, segundo os jornais, morreu vítima de grande violência, possivelmente alimentada por ódio, preconceito e ignorância. O seu corpo foi deixado num contentor de entulho, oculto por pedras e pó, como se fosse lixo, como se a sua vida não tivesse valido a pena.

sexta-feira, março 21, 2008

Nova Campaña de AVAAZ.ORG

Defenda o Tibet - Apoie o Dalai Lama

Em menos de uma semana já conseguimos mais de 400,000 assinaturas para a petição apoiando o Dalai Lama em um chamado por diálogo e direitos humanos no Tibet! Essa é uma reação extraordinária da sociedade civil global, demonstrando sua solidariedade pelo povo tibetano. Se cada um de nós pedir para 4 outros amigos assinarem a petição, atingiremos 1 milhão ainda essa semana!

Depois de décadas de repressão sob o domínio chinês, o povo tibetano finalmente mostrou a sua cara e sua revolta, tomando as ruas em protestos. Como sede das Olimpíadas, todos os holofotes estão voltados para a China, e essa é a oportunidade que os tibetanos estavam esperando para chamar a atenção do mundo e demandar mudanças.
O Dalai Lama se pronunciou pedindo cautela e diálogo, e em resposta foi repudiado pelo governo chinês. Porém, fomos informados que muitos oficias chineses acreditam que o diálogo é a única esperança para se estabilizar o Tibet. O futuro do Tibet está sendo definido agora mesmo enquanto os lideres chineses decidem se aumentam a repressão brutal, ou se abrem o diálogo. E nós podemos afetar esse momento histórico.

Em função das Olimpíadas a China se preocupa em manter uma boa reputação perante o mundo. Precisamos dizer ao presidente da China Hu Jintao que a marca “Made in China” e as Olimpíadas de Pequim só serão um sucesso se estiverem associadas a uma China moderna e não a uma China repressora e violenta. Mobilizando uma avalanche de apelos de todas as partes do mundo poderemos chamar a atenção do governo chinês. Clique abaixo para assinar a petição e divulgue-a para quem puder. Nossa meta é conseguir1 milhão de vozes pelo Tibet.

A China tem motivos para se preocupar com a sua própria estabilidade devido a seu passado brutal. Mas o Presidente Hu precisa reconhecer que o maior perigo para a estabilidade e desenvolvimento chinês provém dos generais linha dura que defendem uma repressão violenta e não dos tibetanos que buscam o diálogo e reforma.

Nossa petição será entregue para oficiais chineses em Londres, Nova York e Pequim, porém precisamos de uma quantidade significativa de assinaturas antes que a petição seja entregue. Por isso, por favor, encaminhe esse email para toda sua lista de contatos com um recado explicando porque essa campanha é importante.

O povo tibetano sofreu calado por muitas décadas até que finalmente chegou seu momento de falar e nós podemos ajudá-los para que sejam ouvidos.

Com esperança e respeito,

Ricken, Iain, Graziela, Paul, Galit, Pascal, Milena, Ben e toda a equipe Avaaz

PS – É bem provável que o governo chinês bloqueie o site da Avaaz por causa dessa campanha. Desta forma milhares de membros da Avaaz na China não poderão mais participar da nossa comunidade. Esse fim de semana uma pesquisa com os membros da Avaaz mostrou que mais de 80% de nós defende a importância de agirmos pelo Tibet apesar de sofrer essa enorme perda da nossa comunidade, mas, somente se pudermos fazer uma diferença. Se formos bloqueados na China a Avaaz irá manter uma campanha pela liberdade na Internet na China para que um dia nossos membros na China possam juntar-se á nossa comunidade novamente.

quinta-feira, março 20, 2008

Xesús Cristo un babeco

Osvaldo Ulloa
Poeta e Profesor Universitario

Acabo de conversar cun comerciante onde compro puros. Un dos poucos gustos que me dou e que mo contaxiou un home moi bo que foi o meu guía espiritual, o Pai Arnoldo van der Meer, dos Sacros Corazóns Holandeses.
Falamos de porqué as persecucións aos defensores dos Dereitos Humanos e os que optan pola causa da clase traballadora.
Díxome textualmente perséguenos por babecos e eu díxenlle que se pensaba que Xesús Cristo fora un babeco. No fondo pensaba que si.
O comerciante é un bo home soamente que no fondo para el o que importa é o deus do diñeiro, o éxito e o consumismo. E iso que é un home que le Hinduismo, Budismo e outros temas espirituais.
Chocoume o seu pensamento de Xesús Cristo como un babeco. Hai ditos que resumen ese pensamento 'Quen se mete a redentor morre crucificado' e atacoume dicindo que eu non era dos trigos moi limpos.
Díxenlle que tiña razón, que me consideraba pecador, pero Xesús Cristo viñera a salvarnos xusto a nós 'porque os sans non necesitan de médicos'.
O sentido común e a organización ten hoxe outros deuses, ata os cristiáns cambiamos ao verdadeiro Fillo do Home por non meternos en problemas, por asegurarnos un futuro, facer unha boa carreira, acumular bens.
A Xesús Cristo o crucificaron pola mesma razón que a todos os profetas de onte e de hoxe. Un Gandi, un Luter King, un Arcebispo Romro ou un Angellini por pór uns tres nomes soamente.
Era alguén que incomodaba ao Imperio e os seus seguidores tamén: miles de cristiáns asasinados no Circo Romano e nas distintas persecucións. Xesús Cristo dixo que mandaba aos seus discípulos como cordeiros no medio de lobos e advertiu das persecucións, dicindo tamén que había que se mansos como pombas pero astutos como serpes.
Que os cristiáns non son deste mundo, porque o mundo é do demo segundo a súa prédica. Todo moi actual e todo moi terxiversado por comodidade, complicidade e medo ante os fariseos de hoxe, os poderosos do Imperio. Xesús Cristo morto por babeco. Soa forte pero polo menos honesto o meu amigo.
Nalgúns poemas quixen actualizar a mensaxe do Fillo do Home. Nesta semana Santa comparto uns poucos poemas coa fe que un home santo sufriu o calvario, pero resucitou e está presente hoxe en tantas situacións onde hai verdadeiro amor, solidariedade e procura da xustiza.

CAMBIOS

Cando se soubo que o emperador morríase
producíronse cambios no Imperio
houbo loita de poderes para ocupar os cargos importantes
algúns se apresuraron a comprar e outros a vender
fortunas enteiras foron levadas a outros reinos.
Con todo cando o Cristo morreu na cruz
nada disto ocorreu.
nin pugnas polo poder nin cambios nos negocios
a morte do fillo dun carpinteiro era un asunto intranscendente.

MIRAN A SIMÓN PEDRO

Mira a ese pescador chamado Simón
e ocórreselle encargarlle uns mariscos
deses que se acompañan cun bo viño branco.
Mira a ese pescador chamado Simón
e ocórreselle que a súa barca ben podería servir
para internar a droga desde alta mar.

Mira a ese pescador chamado Simón
e non o ve porque distrae a súa mirada
unha fermosa muller que pasa en traxe de baño.

Mira a ese pescador chamado Simón
e pensa que tal vez podería serlle útil
se aprendese o oficio de xardineiro.

Só un que é Deus Mira a Simón
e ve a pedra sobre a cal edifica a súa Igrexa.

A CARIDADE É UNHA VIRTUDE CRISTIÁ

A caridade é unha virtude cristiá
que se debe practicar cos máis pobres
que se fan dignos da nosa compaixón.
Un pobre sucio con piollos con cheiro a viño e ladrón
non pode esperar nada de nós
porque nós somos caritativas cos pobres
que son pobres pero honrados
pobres pero limpos
pobres pero sen vicios.
Unha sente ben cando vai ao asilo de anciáns
e lévalle roupa a un gran profesor ou un artista
que nos asombra cos seus coñecementos
escoitalos é un deleite unha non se dá nin conta
o rápido que se vai o tempo e apréndese tanto
pero ir ver vellos bobos e ignorantes
é un amolo a tarde faise eterna
e unha chega de mal xenio á casa.
A caridade é unha virtude cristiá
e a preocupación polos pobres é esixencia do Evanxeo
pero é importante saber que non todos os pobres son iguais
están os que merecen a nosa atención
e os outros que deberían estar no cárcere ou nun manicomio.

DENUNCIA DA CORRUPCION

Xoan Bautista denunciou a corrupción
non só as relacións de Herodes e Salomé
senón tamén as das enormes
cadeas de empresas transnacionais
os negocios sucios dos grandes banqueiros
o suborno da policía e do poder xudicial
o tráfico de drogas e o tráfico de influencias
a inmoralidade da publicidade
a corrupción da política .
Xoan Bautista non foi decapitado
o envelenaron con gas sarín
simulando un paro cardíaco.

ALERTA

Coidado cos ateos
eles que din non crer en Deus
ás veces téntanse e crean os seus propios deuses
ás veces o seu deus é o diñeiro
ou o partido ou o líder
ou o luxo ou o pracer ou o poder
ás veces o deus do ateo é el mesmo.
Coidado cos ateos
case sempre teñen deuses.

TASACION

Ten moi bo cálculo
con só estar uns minutos cun home
pode saber canto ten
canto sabe
a que familia pertence
ata onde pode chegar no Imperio.
O calculador atópase co Fillo do Home
pola súa túnica sinxela e polas súas sandalias idénticas
ás que usan os pobres pescadores
deduce que é un pobre home pobre.
ao escoitar a súa linguaxe simple
abundante en parábolas e devanditos populares
dise a si mesmo este xamais na súa cadela vida
leu nin unha liña de Horacio nin de Virxilio.
Cando se decata de que é fillo dun carpinteiro
xa ten feito o seu diagnóstico e vaticina
“a este homiño coñecerano soamente
na súa casa e á hora de xantar”.
Un tanto malhumorado por perder
o seu valioso tempo en alguén insignificante
mira o camiño e alégraselle o aspecto ao ver
que vén un home co que si convén relacionarse.

POLÍTICA E FE

Aos primeiros cristiáns
a cousa política non os deixaba indiferentes
é máis seguían con atención
os cambios na cúpula do poder.
Sabían que non eran o mesmo
un emperador que os enviaba aos leóns
que outro que os miraba con fría indiferencia
e deixábaos practicar a súa fe.
Para os primeiros cristiáns
como para os de hoxe
a política é cousa de vida ou morte.

"O beixo dunha rosa."

Había unha torre gris solitaria no mar.
Ti, convertícheste na luz do meu lado escuro.
O amor continua, unha droga que é o máximo e non unha pílula.
Pero, sabías que cando neva,
os meus ollos chegan a ser máis grandes,
e a luz que irradias non se pode ver?

Cariño, es coma o beixo dunha rosa no campo
Ooh, Canto máis consigo de ti, máis estraño me sinto. Si.
Agora que a túa rosa está florecendo
a súa luz enche a penumbra no campo.

Hai tanto que un home pode dicirche.
Tanto que pode dicir.
Segues sendo a miña enerxía, o meu pracer, a miña dor.
Cariño, para min, es como unha crecente
adicción que non se pode negar.
Non me dirás, que é san, Cariño?
Pero, Sabías que cando neva,
os meus ollos chegan a ser máis grandes,
e a luz que irradias non se pode ver?

Cariño, es coma o beixo dunha rosa no campo
Ooh, Canto máis consigo de ti, máis estraño me sinto. Si.
Agora que a túa rosa está florecendo
a súa luz enche a penumbra no campo.

Fun bicado por unha rosa no campo.
Fun bicado por unha rosa no campo.
E se tivese que caer. Remataría todo?

Hai tanto que un home pode dicirche
Tanto que pode dicir
Segues sendo a miña enerxía, o meu pracer, a miña dor
Cariño, para min, es como unha crecente
adicción que non se pode negar.
Non me dirás, que é san, Cariño?
Pero, Sabías que cando neva
os meus ollos chegan a ser máis grandes
e a luz que irradias non se pode ver?

Cariño, es coma o beixo dunha rosa no campo
Ooh, Canto máis consigo de ti, máis estraño me sinto. Si.
Agora que a túa rosa está florecendo
a súa luz enche a penumbra no campo.

Si, es coma o beixo dunha rosa...

terça-feira, março 18, 2008

Galiza en cifras

O Instituto Galego de Estatística realiza, dende 1986 o anuario Galicia en cifras. Nesta publicación recóllense as principais variables de contido estatístico das diferentes fontes dispoñibles no período de referencia e sobre os diferentes ámbitos e materias da realidade socioeconómica relativas á Comunidade Autónoma de Galicia.

Na web están dispoñibles os anuarios dende o exemplar do 1995, en formato Html/Excel ou pdf. O último exemplar publicado (libro con cd-rom) pode adquirirse nas librerías e os anteriores poden solicitalos ao Instituto que os facilitará de forma gratuíta sempre que estean dispoñibles.
.
Consulta xa o Anuario do 2006
Neste apartado pódese consultar o exemplar do anuario Galicia en Cifras, atopándose a información agrupada nos distintos capítulos dos anuarios.

Ademais, a información pódese ampliar nos diferentes apartados das actividades estatísticas na nosa páxina web.

MOSAICO DIVINO

Barrio armenio, cristián, musulmán, xudeu. Da mesquita á sinagoga ou a igrexa. Da Vía Dolorosa ao muro das Lamentacións ou a planicie das Mesquitas, desde onde se pode divisar o monte das Oliveiras. É Xerusalén, cidade eterna.

Josep M. Palau Riberaygua / La Vanguardia.

Os mapas serven para orientarse, pero tamén para coñecer a visión do mundo das diversas culturas. Por exemplo, Xerusalén aparece no centro das cartas medievais europeas, algo previsible tendo en conta que a cidade é sacra para as tres relixións monoteístas máis influentes do mundo. Sen valor xeográfico nin económico, Xerusalén basea a súa fortaleza no significado relixioso e político. Proclamada capital de Israel en 1949 tras o fin do protectorado británico, moitos países aínda se negan a recoñecela como tal e manteñen as súas embaixadas en Tel Aviv, aínda que para os israelís a historia oficial de Xerusalén empeza coa súa conquista polo rei David no ano 1.000 a.C. Os arqueólogos teñen outra opinión e aseguran que quen a fundaron foron os canaanitas no 3.000 a.C. Este pobo semítico procedía das próximas terras de Canaan, moi citadas nas Escrituras. O defunto presidente da Autoridade Nacional Palestina, Yasir Arafat, aseguraba que era descendente seu, dato que se puxo en dúbida xa que a maioría de musulmáns da rexión chegaron de Iemen e Arabia Saudita tras tomar Xerusalén no 638 d.C. O resultado deste batido de datas e intereses dá a razón ao historiador Eric Cline, da Universidade George Wáshington de Estados Unidos, quen afirma que é case imposible escribir algo sobre Xerusalén sen ofender a alguén.

A convivencia de católicos, xudeus e musulmáns supón algunhas molestias de carácter práctico ao visitante, xa que en Xerusalén pechan tendas e restaurantes os venres, sábados e domingos, aínda que é certo que non todos fano á vez nin en todos os sectores da cidade. En casos como o do barrio periférico de Ramot, ao noroeste da cidade, os xudeus ultraortodoxos ata chegaron a discutir a conveniencia de pechar ao tráfico a estrada de acceso en sábado. Como contrapunto, hoxe en día atópanse restaurantes israelís que serven porco e froitos do mar prescindindo dos preceptos da comida kosher. O turista tamén se dará conta de que é venres porque os soldados israelís toman literalmente os arredores da rúa Tarik o Wadi. Unha vez asegurada, os crentes musulmáns atravesan a porta de Damasco para rezar na planicie das Mesquitas, o terceiro lugar sacro do mundo árabe. Pola contra, seguro que é sábado se topase cun río de homes de negro que se aproximan á planicie polo lado oeste da muralla que a rodea, xa que o sabbat é o día en que se concentran os xudeus fronte ao muro da Lamentacións, vestixio do templo que Herodes erixiu aquí.

segunda-feira, março 17, 2008

O BNG APOIA AS DEMANDAS DOS PRODUTORES DE LEITE DE GALIZA

O órgano executivo do BNG lamenta que a administración do Estado non acompañe as políticas “positivas cara o sector” impulsadas pola Consellaría de Medio Rural.

Os nacionalistas galegos lamentan que o Ministerio de Agricultura apoiase en Bruxelas o incremento liñal da cota desouvindo as demandas do sector leiteiro galego.

A Executiva Nacional do BNG quere expresar o seu apoio ás demandas dos produtores de leite de Galiza fronte as prácticas abusivas das industrias leiteiras cos seus centros de decisión en Madrid.

Así mesmo o BNG lamenta que outras administracións non acompañen as políticas positivas cara o sector impulsadas pola Consellaría do Medio Rural.

Contra o incremento lineal da cota de produción

Nesa liña, o BNG lamenta que o goberno español veña de apoiar o incremento lineal da cota de produción leiteira que vén de ser aprobado hoxe en Bruxelas. Este incremento do 2% para todos os estados manterá a desigualdade e a discriminación histórica que sofre o noso país no reparto de cota. Cómpre destacar, neste senso, que a cota de produción de leite no Estado español, cuxo prinicipal produtor é Galiza, apenas cubre o 66% da demanda interna, mentres outros Estados teñen asignada unha cota de producción de leite moi superior ás suas necesidades de consumo. Deste xeito o Estado español terá que seguir importando leite do doutros estados da Unión Europea mentres Galiza segue tendo unha cota moi inferior ás suas capacidades de producción.

O BNG manifesta o seu malestar por que a Ministra de Agricultura, ao apoiar un incremento liñal e a futura desaparición do sisema de cotas, necesario para a regulación do sector , desouviu non só as demandas do sector leiteiro galego senón tamén un pronunciamento unánime do Parlamento Galego.

Estas medidas sumanse á modificación dos criterios de reparto da reserva nacional, desouvindo a demandas do sector de manter os criterios de reparto vixentes en 2005 que priorizaban o acceso á mesma das pequenas explotacións, para que puidesen dimensionarse e seren competitivas, atendendo á sua importante función social e medioambiental, evitando a desertización do medio rural e contribuíndo á preservación do territorio.

O novo sistema, denuncia o BNG, fixo que ficase sen repartir cota da reserva nacional mentres explotacións galegas non puideron acceder a incrementos de cota.

Apoio ás políticas de Medio Rural

A xuizo do BNG, estas políticas, unida á baixada abusiva dos prezos por parte de industrias leiteiras con centros de decisión en Madrid están a introduzir incertidume e desestabilización nun sector básico para o porvir do agro galego. A executiva do BNG lamenta que desde o Estado non se colabore coas medidas positivas para o sector que está a impulsar a consellaría de Medio Rural, presidida polo nacionalista Alfredo Suárez Canal.

O BNG lembra que este departamento está a actuar como mediador permanente entre a industria e os produtores, apostando pola introdución da transparencia no mercado do leite.

Algunhas das medidas tomadas nesta dirección son a criación da mesa do leite -Galiza é a única comunidade con este órgano- ou o observatorio do sector lácteo como marco de referencia para os prezos.

Estas políticas impulsadas polo nacionalismo desde o goberno galego serviron para conseguir a equiparación entre os prezos que se pagan aos productores galegos e os do resto do Estado, corrixindo o diferencial existente que facia que os produtores galegos cobrasen 2,5 das antigas pesetas menos por litro.

sábado, março 15, 2008

As forzas politicas galegas coinciden na necesidade de abordar unha reforma constitucional

Os voceiros parlamentarios de BNG, PSdeG e PPdG opinan sobre a situación dos dereitos civís e s liberdades na Galiza

As principais organizacións políticas do noso país concordan á hora de indicar que aínda queda moito camiño por recorrer no que se refire ao respecto dos dereitos civís da sociedade galega, e non dubidan en recoñecer que o actual marco constitucional precisa dun novo pulo para dar resposta aos novos tempos e ofrecer maiores garantías neste eido. Tamén concordan na necesidade da figura do Valedor do Pobo, aínda que recoñecen que a súa función non está plenamente desenvolvida. A continuación transcribimos parte das respostas ofrecidas polos voceiros parlamentarios do BNG, PSdeG e PP, Carlos Aymerich, Ismael Rego e Manuel Ruíz Rivas, respectivamente, ás preguntas formuladas polo MpDC sobre distintos aspectos dos dereitos civís no noso país.

Modificación da Constitución

Carlos Aymerich: A CE supuxo un paso adiante en termos de dereitos e liberdades aínda que a súa garantía e efectividade reais siga a ser unha materia pendente (eis os delictos de opinión, a proteción penal da monarquía ou o muito que aínda fica por avanzar na separación entre os poderes públicos e a igrexa). Na miña idea, nesta febleza das das garantías ten moito a ver a obsesión dos constituíntes en manter un poder xudicial único para todo o Estado que, alén do máis, non esta a atravesar polos seus mellores momentos. E como nacionalista galego, non podo comungar cun texto que non recoñece o dereito de autodeterminación de Galiza e que consagra a inferioridade xurídica da lingua galega face a española.

Ismael Rego:
Galicia, para establecer a nosa configuración como nacionalidade histórica e que se consolidara un entramado territorial. Isto provocou que se producira unha alta mellora da calidade de vida dos nosos cidadáns. Aínda así, non é algo estático. Creo que todavía hai amplos espazos para consolidar as garantías dos cidadáns; nesta lexislatura, co goberno de Zapatero, déronse moitos avances no desenvolvemento contitucional, aínda quedan espazos para garantir os dereitos e ir máis alá no desenvolvemento territorial de España e na proximidade. É certo que nalgún momento a CE deberá ter unha posta a punto, pero hai que facelo coa mesma serenidade e o mesmo consenso que entón. No actual clima e marco político non se poden acometer reformas.

Manuel Ruíz: En efecto, o vindeiro mes de decembro celebraremos o trixésimo aniversario da Constitución Española e coido, sen lugar a equivocarme, que a vixente Carga Magna nos outorgou, ao conxunto dos españois, o período de maior estabilidade democrática e propiciou un desenvolvemento económico e social sen comparanza en toda a nosa historia. Foi o marco constitucional o que posibilitou desenvolver o estado das autonomías, ata o punto de converter a España nun dos países máis descentralizados do mundo. Neste contexto é obvio que as reformas constitucionais non se poden afrontar con lixeireza nin en función de impulsos puntuais de tal ou cal formación minoritaria. Sen un consenso xeral, polo menos dos dous principais partidos políticos de ámbito estatal, unha reforma deste tipo non é viable; é máis, non semella responsable abordalo sen dispoñer dunha garantía previa de consenso da que actualmente carecemos.

Vulneración dos principios recollidos na CE por parte da Administración

C.A.: Padecemos unha democracia imperfeita que aínda alberga muitos espazos de sombra. Basta ver os informes anuais do MpDC ou os doutras organizacións, galegas e estranxeiras, de protección dos dereitos humanos. Canto as solucións non hai que inventar muito. Apenas aplicar o que certos instrumentos internacionais xa prevén – en materia de prevención e perseguizón da tortura e dos maus tratos – e importar as boas práticas xa experimentadas noutros países - por exemplo en materia policial. Mais, para iso, os partidos españois deberían acreditar de verdade no carácter inalienábel e universal dos dereitos e as liberdades.

I.R.: Neste aspecto hai que dicir que a Constitución ten limitacións. Ao que lle chama dereitos en realidade son principios reitores, xa que para seren dereitos a CE debería establecer as canles que garantizasen o seu cumprimento, que é o que o texto non recolle. A CE fala de dereitos con rimbombancia, pero dótase pouco para facer efectivos eses artigos, que estarían mellor recollidos como principios reitores, deixa demasiado ao libre albedrío dos políticos do momento a súa aplicación. Este é unha das principais limitacións da CE e sería unha das cousas a ter máis en conta cando se revisar o texto, que xustamente é o que se está a facer na revisión dos Estatutos de Autonomía.

M.R.: Non teño a percepción de que se estea a rexistrar un incumprimento xeneralizado da Constitución por parte dos órganos aos que se refire. Acusar xenericamente aos corpos e forzas de seguridade de vulnerar os dereitos constitucionais paréceme inxusto porque, tamén os axentes están suxeitos á Administración de Xustiza, que é independente e á que calquera cidadán pode acudir se considera que os seus dereitos foron atropelados.

Elección do novo Valedor

C.A.: Asumo, como deputado do BNG, a alicuota de responsabilidade que me corresponde nunha escolla que se está a demonstrar como non acertada. O caso é que aceitamos esta proposta do PSOE (e, polo que agora sabemos, tamén do PP) no marco nun acordo global para a renovación do Consello de Contas, o Consello Económico e Social e o Consello Consultivo. E, en calquera caso, cómpre lembrar que dada a maioría esixida para este nomeamento (3/5) o concurso do BNG non era necesario.

I.R.: Dende o PSOE quixemos que a elección se puidera facer por unanimidade, para que quedara á marxe do entramado político. Fomos capaces de elexir a un Valedor por unanimidade, o que da mostra da xenerosidade de todos os grupos. Esta circunstancia tamén outorga unha gran lexitimidade e moita responsabilidade a esta figura. O Valedor está dando pasos importantes na dirección de revitalizar o seu funcionamento. Temos moitas esperanzas no Valedor e no seu equipo, que seguro desenvolverán un bo traballo de cara a crear un servicio encamiñado a garantir os dereitos dos galegos.

M.R.: Primeiro, teño que expresar o meu respecto, e o de todo o Grupo Popular, pola figura do Valedor do Pobo e do ilustre maxistrado que ocupa ese cargo para o que foi elixido por unanimidade do Parlamento de Galicia. Dito iso, tamén debo deixar claro, con independencia de que compartamos ou non o seu criterio, que Don Benigno López ten perfecto dereito a opinar sobre os asuntos que considere oportuno, máxime pola experiencia que acumula como maxistrado. E non se entende que os mesmos que cuestionan con tanta dureza a liberdade de opinión do Valedor, sexan os primeiros en respaldar a manipulación e a censura sistemática que están a practicar os medios de comunicación de titularidade autonómica.

Liñas a seguir polo Valedor do Pobo

C.A: O Valedor do Pobo debe ser consciente, en primeiro lugar, que é unha institución galega. Por tanto, que ten que responder diante do Pobo galego, representado no Parlamento, e non diante de ningunha institución española. En segundo lugar que non está a exercer unha función xurisdicional: o Valedor non é un xulgador imparcial mais un defensor activo dos cidadáns frente os poderes públicos. E, en terceiro lugar, quizais conviñese lembrar que o afán de notoriedade é, no exercicio de certas maxistraturas, dificilmente conciliábel coa eficacia.

I.R.: A institución xa comezou a facer informes de oficios, o que é unha boa sinal. Ademais non agarda a que os cidadáns se acheguen a ela, senón que ela se achega aos cidadáns. Existe un nivel de demandas importante, que demostra que os galegos consideran esta figura de utilidade. Hai que entendela dentro do seu cometido como un ente colaborador e de interlocución entre a sociedade e a Administración. A figura do Valedor é un bo intermediario.

M.R.: Esa cuestión habería que plantexarlla ao propio Valedor, que debe gozar de plena independencia para desenvolver as funcións que ten encomendadas esa institución, co obxectivo ultimo de defender os dereitos de todos os cidadáns, especialmente os dos máis desvalidos, e sen outra limitación que o respecto ás leis ás que todos estamos sometidos.

Creación da Axencia de Boas Prácticas Policiais (iniciativa do MpDC)

C.A.: Parécenos unha iniciativa imprescindíbel para asentar na Galiza unha cultura policial democrática e respeitosa dos dereitos das persoas. Queremos unha policía galega non só por ser galega mais tamén para superarmos práticas e tratamentos improprios dun país democrático.

I.R.: Todas as iniciativas son dignas de estudo, máis se pretenden reforzar os dereitos dos cidadáns. Entendo que en Galicia non nos atopamos nun estado de excepcionalidade no que ás prácticas policiais se refire, non obstante previr os excesos é necesario. Non vexo mal que se fale desta cuestión, que ademais reforza o Estado de dereito.

M.R.: Como é natural, respecto a iniciativa e comprométome a estudala se me trasladan algún documento. Persoalmente creo que non se debe criminalizar a ninguén e tampouco convén perder de vista que as forzas e corpos de seguridade están ao servizo do cidadán, para protexernos e velar polo cumprimento dos nosos dereitos. Pode parecer unha perogrullada. Pero que se teño que decantarme, sempre estarei ao carón dos axentes da autoridade, que nos defenden dos delincuentes e velan polo cumprimento da lei, e non ao contrario.

Nota: As entrevistas aos tres voceiros foron publicadas no número 1, 2 e 3 do xornal mensual "En Movemento". As forzas politicas galegas coinciden na necesidade de abordar unha reforma constitucional

sexta-feira, março 14, 2008

“NON ENTENDO QUE DIFICULTADES TÉCNICAS HAI PARA QUE VOTEN OS MARIÑEIROS SE PODEN VOTAR OS MORTOS”

O deputado do BNG Bieito Lobeira formulou esta mañá no Parlamento unha pergunta oral na Comisión Primeira sobre a necesidade de reformar a normativa e posibilitar asi que voten os mariñeiros galegos que se atopen faenando lonxe de portos durante o período eleitoral.

O portavoz en materia de Pesca lembrou que nestes comicios do 9 de marzo houbo entre 10 e 15.000 mariñeiros que non puideron exercer o seu dereito a voto o que, na súa opinión, “contrasta coa flexibilidade coa que poden votar outros, como un colectivo especialmente activo e comprometido, o dos votos da emigración”.

O deputado nacionalista ironizou co reconto dos votos do CERA e aconsellou a PP e PSOE que “organicen actos nos camposantos, xa que ali teñen un importante nicho eleitoral”, ao tempo que apuntou que fai esta recomendación ás forzas estatais porque “esta non é a guerra do BNG”.

Lobeira quixo confrontar esta situación coa de milleiros de galegos, “cidadáns que si naceron aqui, que coñecen a realidade do país e non poden votar porque a legalidade non contempla a súa situación”.

Precedentes

Na súa resposta, o secretario xeral da Consellaría de Presidencia admitíu a imposibilidade legal de que os mariñeiros galegos embarcados por longos períodos voten mais aludíu á existencia de “dificultades técnicas” para posibilitalol ao tempo que explicou que esta reforma debería contar co “máximo consenso” e apuntou que existe xa un grupo de traballo neste eido no Congreso dos Deputados.

O parlamentar nacionalista afirmou descoñecer “cales son esas dificuldades técnicas” e ironizou de novo ao asegurar que “é máis difícil tecnicamente que vote un morto que que vote un mariñeiro galego, iso si que é tecnoloxía punta”.

Para o deputado nacionalista “estamos a falar dunha cuestión de vontade política” e explicou que na actualidade “existen múltiples precedentes e posibilidades técnicas que se teñen levado á práctica en diversos países”, e citou como exemplo o feito de que en EEUU voten mesmo os astronautas.

“No BNG levamos xa moitos anos nesta loita”, continuou, “fixemos mil esforzos antes das elecións que non tiveron froito”, ao tempo que asegurou que “se non se moveu ficha é porque este voto non é manipulábel nin teledirixido” e instou ao goberno a que “desde a súa responsabilidade faga os esforzos precisos para facer entender que éste é un problema esencialmente galego e fai falla vontade para resolvelo”.

quinta-feira, março 13, 2008

Os biocombustíveis e a segurança alimentar

Lúcia Ortiz / O Globo

"Eu queria saber quem pode me ajudar. Eu sou da quinta geração de uma família que planta milho branco pra alimentação humana e é isso que eu sei fazer. Mas eu tô ficando cercado pela cana, os meus vizinhos tão tudo indo embora e eu não tê vendo jeito de ficar". (Pequeno agricultor de Itapeva, SP, 01/11/2007)

"Uma coisa que me preocupa é a chegada dessas usinas. O pessoal que trabalhava na lavoura de soja e na lida com o gado tá tudo perdendo o emprego. Tem dia que eu chego a assinar mais de 30 rescisões de contrato por causa dos arrendamentos de terra". (Representante do Sindicato dos Trabalhadores Rurais de Dourados, MS, 01/12/2006)

"A gente aqui é tudo uma cadeia. O leite que eu pego aqui vai lá pra cooperativa na comunidade, aí gera emprego lá. Daí vai pra cidade e dá outros empregos também. Isso sem contar que um ou outro aí tem um trator pra arar a terra, aí se estraga, gera emprego também. Se nós arrendar pra cana e parar de produzir o leite isso tudo aí pra frente vai acabar, porque a usina não gera esse tipo de emprego". (Pequeno produtor rural de Uberaba, MG, 26/11/2006)

Depoimentos como estes já se ouvem aos montes pelas áreas de expansão da produção de agrocombustíveis no Brasil. E ainda não é a falta de terras disponíveis que tem gerado a substituição da produção de comida e alta nos preços de alguns alimentos. As expectativas de crescimento da demanda mundial por combustíveis a ser parcialmente suprida, na falta do petróleo, por aqueles produzidos na agricultura, terão de fato que lidar com limites físicos logo adiante. Mas a questão hoje no Brasil passa pela falta de ordenamento e planejamento territorial num contexto de promoção das monoculturas, em grande parte voltadas à exportação, que acaba por colocar a perder tanto a diversidade biológica como os sistemas diversificados da agricultura que garantem a segurança alimentar nacional. Paradoxalmente, seriam justamente estes, capazes de aproximar a produção do consumo, os mais adequados a uma condição de escassez de recursos energéticos marcada pelo alcance do pico máximo de produção mundial de petróleo.

Se o governo não consegue coibir e fiscalizar o avanço do agronegócio sobre a conversão de florestas na Amazônia, como pode propagandear a nível internacional que os agrocombustíveis só serão cultivados em áreas "degradadas", sem a conversão de biomas naturais ou de áreas produtoras de alimentos? Em algumas regiões do Sudeste e Centro-Oeste o aumento dos preços da terra - e das melhores, mais férteis, com relevo adequado à mecanização e disponibilidade de água - por conta do interesse na produção de agrocombustíveis já tem provocado a migração de atividades, entre elas a criação de gado, que aumenta na Amazônia, e o cultivo da soja, que tem ainda maiores atrativos econômicos para a expansão por conta de demanda por agrodiesel. Enquanto isso, dentro dos limites das novas áreas de expansão, se dá um processo de homogeinização de territórios para produzir e escoar com eficiência uma produção a suprir as demandas do mercado doméstico e internacional em expansão, como requer a logística de produção e distribuição do etanol, com impactos diretos sobre a produção e distribuição local de alimentos.

A segurança e a soberania alimentar estão em risco quando o avanço das monoculturas que alimentam o mercado mundial de comida e combustível substitui e inviabiliza a agricultura familiar, que provê mais de 60% de demanda nacional por alimentos. Quando o pequeno agricultor é expulso da terra - seja pelo aumento do preço que torna o arrendamento mais viável que a sua permanência no campo, seja pela contaminação do ar, da água e do solo pelas práticas de manejo monocultural na vizinhança, pela privação do acesso e possibilidade de colocação dos produtos no mercado local ou pela impossibilidade de trocas e reprodução social com as comunidades vizinhas que também acabam por migrar para a cidade - é aí que a segurança alimentar é ameaçada.

Lúcia Ortiz é coordenadora da ONG Amigos da Terra/Brasil

quarta-feira, março 12, 2008

O PARLAMENTO INSTA A CREAR UN SERVIZO DE EMERXENCIA DE INTÉRPRETES DE LINGUAXE DE SIGNOS PARA MULLERES VÍTIMAS DE VIOLENCIA

A portavoz en materia de Igualdade, Ana Pontón, defendeu esta mañá no pleno do Parlamento unha proposición non de lei que foi aprobada por unanimidade sobre a necesidade de prestar especial atención ás mulleres discapacitadas vítimas de violencia de xénero.

A proposición non de lei ten como dous dos seus pontos fundamentais a creación dun servizo de emerxencia de intérpretes de linguaxe de signos para atender as denuncias de mulleres discapacitadas que sexan vítimas de violencia de xénero.

A parlamentar lembrou na súa intervención que estas mulleres “teñen que ter visibilidade e audibilidade na sociedade actual”, neste contexto, Pontón quixo valorar a nova Lei contra a violencia de xénero, “de relevancia polos seus contidos específicos, entre os que está a penalización da violencia e o desenvolvemento dun marco específico de actuación”.

A deputada nacionalista describíu a situación destas mulleres que padecen “unha discriminación múltiple e que teñen que superar barreiras sociais e físicas”, para alén de existir lagoas na formación dos profesionais para atendelas e dificuldades no seu acceso á información.

Prevención de novos casos

Pontón apuntou que aínda “queda moito camiño por andar” e destacou cuestións como a necesidade de contrarrestar problemas como “a baixa autoestima que produce en moitas ocasións en estas mulleres a sobreprotección á que se lles somete e que ocasiona tamén unha maior indefensión e vulnerabilidade”.

A portavoz de Igualdade apostou por manter un traballo continuado “para mellorar a accesibilidade universal aos recursos, ao tempo que destacou os outros elementos incluídos na resolución desta iniciativa: a realización de estudos e investigacións sobre a incidencia da violencia contra as mulleres con discapacidade, as formas que adoptan e as súas causas, a inclusión de módulos específicos sobre violencia de xénero e discapacidade na formación de profesionais que traballen en ámbitos relacionados coa violencia de xénero, a elaboración de guías e materiais específicos que inclúan pautas para a detección precoz da violencia de xénero.

Histórias bíblicas ganham versão em mangá, com ação e humor

Marco Aurélio C. / Folha de S.Paulo

O personagem é um clássico: o forasteiro misterioso, calado e sombrio, que chega para libertar a cidade do domínio dos poderosos e corruptos do lugar.

Tal qual o pistoleiro de um faroeste de Sergio Leone ou um samurai de Akira Kurosawa, este é Jesus Cristo em versão ninja, como retratado numa adaptação da Bíblia em quadrinhos, no popular formato de mangá.

"The Manga Bible: from Genesis to Revelations" (a Bíblia Mangá: do Gênesis ao Apocalipse), criada pelo inglês Ajinbayo Akinsiku, 42, foi lançada no Reino Unido e nos EUA e captura as histórias do livro com reverência, mas com humor e muita ação.

"Você pode usar o gênero para contar a história como quiser", diz Siku, como o artista é conhecido, em entrevista à Folha, por telefone, de Londres.

"Decidimos fazer algo nunca feito antes, apresentar Jesus como um estranho sombrio, que entra em uma cidade que tem sido molestada e corrompida por gângsters e a liberta, algo como "Três Homens em Conflito" [de Leone], "Os Sete Samurais" [de Kurosawa], a figura do solitário que ninguém compreende."

Para cobrir tanto o Novo quanto o Velho Testamento, Siku precisou editar e condensar os livros (fez versões de vários tamanhos) e, bem de acordo com o gênero mangá, deixou de fora as partes com menos ação, como o Sermão da Montanha.

"Houve uma dificuldade conceitual, discutimos se nos preocuparíamos mais com o cristianismo, com a teologia ou com a narrativa de quadrinhos. Fui muito cuidadoso para manter a intenção do texto original, mas o deixei mais moderno, ágil."

Assim, sua Bíblia mangá tem heróis que parecem (e soam como) skatistas em versão beduína, Abraão fugindo de uma explosão a cavalo para salvar Lot, e Og, rei de Basã (do Velho Testamento), parecendo um Darth Vader histórico.

Teólogo e ministro.

Novato no gênero mangá, Siku é veterano em quadrinhos e em religião: ele freqüenta uma igreja anglicana, é formado em teologia e pretende se tornar ministro de sua religião.

O projeto de transformar os textos bíblicos em quadrinhos é antigo -ele queria fazer uma versão do Apocalipse, em estilo ocidental-, mas o impulso veio com a explosão dos quadrinhos japoneses na Europa e nos EUA, o que levou o projeto ao seu formato atual e ao sucesso de vendas: 50 mil cópias só no Reino Unido, liderando as listas do gênero mangá.
Tendo como público-alvo jovens consumidores de HQ e religiosos, Siku maneirou na hora de retratar algumas passagens mais polêmicas.

"Trabalhei na "2000 AD" [HQ britânica de ficção científica], então lidar com sexo e violência não é problema para mim. Mas, como boa parte do nosso público é mais sensível a isso, contive um pouco esse lado. Só não dá para retirar tudo; o Velho Testamento, por exemplo, é um livro muito violento."

"Transformers"

Se a "Manga Bible" de Siku foi, como informa sua editora, a primeira do gênero em inglês, ela parece ter despertado uma tendência: pouco depois de seu lançamento, foi anunciado um projeto semelhante (este, norte-americano) chamado "Mecha Manga Bible Heroes".

A intenção da obra (que será lançada em junho no exterior) é levar as histórias bíblicas para um inusual cenário futurista, transformando personagens em super-heróis -o primeiro é o mítico Davi, que bateu Golias."A idéia surgiu com o filme "Transformers'", disse à Folha Paul Castiglia, o editor da obra. "Pensei em algo com robôs, e Davi e Golias era uma escolha óbvia, por causa do gigante."

Valoracións dos resultados electorais de ERC.

Por Jaume Renyer

Primeiro:

Catalunya tivo, novamente, un comportamento electoral diferente no resto do Estado: aquí subiu claramente o voto socialista, cando fora estancouse, e fíxoo a costa do independentismo.

A primeira valoración que é preciso facer é que os gañadores, o PSC-PSOE, conseguírono a pesar do maltrato que os cataláns padecemos por parte da política estatal en materia económica e de infraestructuras. O soberanismo práctico, baseado na denuncia das condicións de dependencia que afectan a vida cotiá dos cidadáns non foi reflectido nas urnas.

A segunda valoración, referida especificamente en ERC, é que as urnas demostraron que é un erro considerar o PP o adversario principal e facer bo o PSOE. O adversario son os partidos hespañois e a mentalidade coa que é preciso actuar politicamente é a de conflicto democrático entre Catalunya-Hespaña, contrapondo por unha banda, a dominación representada pola orde establecida e, da outra, os anhelos de liberdade e prosperidade.

E finalmente, en terceiro lugar (tamén referido en ERC), o mito da gobernabilidade como único argumento electoral (e estratéxico), sen contido político propio (ninguén falou de autodeterminación, nin do 2014), non é suficiente para construír un proxecto nacional.

Estas valoracións superficiais, son achegas a un debate profundo e rigoroso que debe facer Esquerda, e o catalanismo en xeral, (que perdeu peso ante o aumento do hespañolismo), para endereitar o rumbo do independentismo. Non é hora nin de claudicacións, nin fuxidas adiante, senón de crítica e autocrítica. ERC necesita actualizar o seu perfil ideolóxico (o republicanismo), adoptar unha estratexia crible orientada efectivamente ao exercicio do dereito de autodeterminación e, sobre todo, dotarse dunha dirección política congruente con estes obxectivos e con vontade e capacidade necesaria por facelos posibles. Con patriotismo, intelixencia e coraxe.


Segundo:

A crise de dirección de Esquerda Republicana fíxose evidente unha vez coñecidos os desastrosos resultados electorais, e vista a actitude que adoptan os dous máximos responsables da situación do partido, é preciso facer algunhas consideracións.

A primeira é que a dirección do partido foi incapaz de facer unha valoración non superficial do resultado electoral (os argumentos expostos -bipartidismo, medo ao PP- tamén se daban fai catro anos). Non houbo ningunha autocrítica, nin ninguén asumiu ningunha responsabilidade pola falta de ambición e contido político da campaña, polo seguidismo suicida respecto do PSOE nin pola falta de credibilidade da aposta do 2014. Tampouco se deu ningunha perspectiva de futuro que non sexa desenvolver o estatuto e ofrecerse a Zapatero como aliado a baixo prezo.

A segunda é que tanto Carod como Puigcercós ofreceron, cada cal ao seu xeito e por separado, exclusivamente proxectos centrados nas súas respectivas figuras, sen ningún tipo de visión estratéxica nin dimensión colectiva. Un contra o outro, coma se só eles puideran dirixir o partido, dun xeito sectario e cunha agresividade mutua que os inhabilita para ser os dirixentes de consenso que cara ao futuro necesita ERC.
A terceira, é o convencemento que Esquerda só se sairá se rompe a bipolarización estéril á que nos queren verter os actuais presidente e secretario xeral. É preciso unha terceira opción forte, renovadora e plural que reúna non só as correntes críticas (Reagrupamento e Esquerda Independentista) senón os militantes que foron marcados polo simple feito de non formar parte dos círculos adictos a un ou outro dirixente. Unha candidatura polo cambio pode ser maioritaria e hai que presentar tanto á presidencia como á secretaría xeral.

A cuarta, precisamente os dirixentes que fixeron bandeira da gobernabilidade a calquera prezo están trasladando ao goberno da Generalitat as súas pugnas persoais. Sexa cal for a dirección que salga do congreso de Esquerda ten que manterse dentro do actual goberno de Entesa, procurando renegociar as condicións do pacto e dando unha resposta soberana á sentenza do Tribunal Constitucional se finalmente recorta o estatuto referendado polo pobo catalán. O goberno que teña que saír das eleccións do 2010, ou de antes se anticípanse, débese formar sobre a base do dereito a decidir, pero desta non vai.

http://blocs.mesvilaweb.cat/node/view/id/84850
http://blocs.mesvilaweb.cat/node/view/id/85050

Universiada Vigo 2013

terça-feira, março 11, 2008

CATÓLICOS, XUDEUS E CIDADÁNS

Por Julio María Sanguinetti / El País.

"Recemos polos xudeus. Que Deus O noso Señor ilumine os seus corazóns para que recoñezan a Xesús Cristo, Salvador de todos os homes. Deus, omnipotente e eterno, ti que queres que todos os homes sálvense e cheguen ao coñecemento da verdade, concede, propicio, que, entrando a plenitude dos pobos na túa Igrexa, todo Israel sexa salvado".

Esta pregaria foi adoptada por decisión de Benedito XVI o pasado 5 de febreiro, para ser formulada na celebración litúrxica do Triduo Pascual -o Venres Santo- e así comunicada a todas as Conferencias Episcopais do mundo, co consecuente balbordo entre as comunidades xudías e aqueles que propiciaron, desde as súas respectivas relixións, o diálogo "xudeo-cristián" aberto após o Vaticano II.

O tema desborda o debate relixioso. Máis aló dese benvido diálogo, o que pon en cuestión a pregaria é o principio de tolerancia que preside a vida institucional e social dos Estados democráticos modernos.
Que unha comunidade relixiosa pretenda difundir a súa fe, é o lóxico, vai de seu. Que rece para que todos os que non a profesan, atopen a súa verdade, está na lóxica da actividade de calquera activista dunha crenza. Pero cando unha igrexa constituída singulariza a súa prédica nos fieis doutra relixión específica e reclama que se faga o necesario para "salvalos" estamos entrando xa no camiño da intolerancia.

Con que dereito, especificamente, senta no banco dos acusados de vivir no erro aos membros doutra comunidade que exerce o mesmo dereito que ela a crer no seu Deus? Non podemos ignorar que facelo cos xudeus e con "Israel todo", que debería ser salvado, é retornar ao aire daqueles tempos en que desde os púlpitos católicos se lles condenaba por "deicidio", como "asasinos de Xesús Cristo". Ben se sabe que esa doutrina foi un elemento sustantivo para que os nazis puidesen desenvolver o seu prédica antisemita e desatar o Holocausto, a maior traxedia da nosa civilización. Onde estaba Deus? preguntouse o actual Papa cando visitou o campo de concentración de Auschwitz, e moitos, con incuestionábel lóxica, preguntáronlle onde estaba entón a Igrexa católica, silenciosa en momentos en que ocorría unha traxedia da que tiña cabal noticia.

Por certo, a nova oración non contén as frases difamatorias de outrora: xa non se fala de "os pérfidos xudeus", expresión borrada por Xoán XXIII. Con todo, inscríbese nunha dirección fundamentalista de perigosa actitude discriminatoria. Ninguén pode ignorar que o pobo xudeu foi dos máis perseguidos da historia e, como logrou sobrevivir -a diferenza doutros tantos que sucumbiron,- continúa no centro de vastos escenarios de prexuízo. O fundamentalismo islámico, e ate xefes de Estado como Ahmadineyad, propón destruír o Estado de Israel e a nación xudía e fano a berros. Tampouco é un misterio recoñecer que o prexuízo antisemita vai máis aló, está aínda vixente no mundo e que a política de Israel, polémica como todas as políticas, ambienta reaccións prexuiciosas.

Nese cadro, cando a Igrexa católica, tan parsimoniosa sempre, sae a intentar a salvación dos xudeus e de Israel todo, propóndose sacalos do mundo do erro en que viven, é obvio que está reinstalando na picota a ese perseguido pobo e dalgún xeito volvendo condenalo. Por que non se fai o mesmo cos musulmáns ou connosco os agnósticos liberais, que hoxe poderiamos debater o tema ao amparo das garantías que a nosa filosofía logrou arrincar aos absolutismos?

Algúns voceiros eclesiásticos alegan que a pregaria aliviouse de adxectivos acusatorios e que, ademais, non se lerá necesariamente en todas as igrexas, porque ela inscríbese na rehabilitación do vello misal, que non é de emprego obrigatorio. Pero non cabe agradecer á Igrexa que se corrixiu ela mesma, limando vellas aberracións inquisitoriais, do mesmo xeito que non fai á cousa a porcentaxe de templos en que se lea a pregaria. O que preocupa é a pregaria en si mesma, como expresión dun retroceso cívico moi serio. E insistimos na palabra cívica, porque é un tema de cidadanía.

A persecución racial, a intolerancia relixiosa, a difamación histórica son males endémicos que aínda debemos combater. Non é razoábel, polo mesmo, que unha Igrexa vaticana que viña evoluíndo cara ao diálogo e a convivencia, dea este paso atrás. Grande ou pequeno non interesa. A cuestión é que a mentalidade que está na raíz desa decisión non se compadece cos esforzos dos últimos Papas e volve sementar unha semente de intolerancia que non deberiamos observar con indiferenza.

Julio María Sanguinetti foi presidente do Uruguai. É avogado e periodista.