terça-feira, março 18, 2008

MOSAICO DIVINO

Barrio armenio, cristián, musulmán, xudeu. Da mesquita á sinagoga ou a igrexa. Da Vía Dolorosa ao muro das Lamentacións ou a planicie das Mesquitas, desde onde se pode divisar o monte das Oliveiras. É Xerusalén, cidade eterna.

Josep M. Palau Riberaygua / La Vanguardia.

Os mapas serven para orientarse, pero tamén para coñecer a visión do mundo das diversas culturas. Por exemplo, Xerusalén aparece no centro das cartas medievais europeas, algo previsible tendo en conta que a cidade é sacra para as tres relixións monoteístas máis influentes do mundo. Sen valor xeográfico nin económico, Xerusalén basea a súa fortaleza no significado relixioso e político. Proclamada capital de Israel en 1949 tras o fin do protectorado británico, moitos países aínda se negan a recoñecela como tal e manteñen as súas embaixadas en Tel Aviv, aínda que para os israelís a historia oficial de Xerusalén empeza coa súa conquista polo rei David no ano 1.000 a.C. Os arqueólogos teñen outra opinión e aseguran que quen a fundaron foron os canaanitas no 3.000 a.C. Este pobo semítico procedía das próximas terras de Canaan, moi citadas nas Escrituras. O defunto presidente da Autoridade Nacional Palestina, Yasir Arafat, aseguraba que era descendente seu, dato que se puxo en dúbida xa que a maioría de musulmáns da rexión chegaron de Iemen e Arabia Saudita tras tomar Xerusalén no 638 d.C. O resultado deste batido de datas e intereses dá a razón ao historiador Eric Cline, da Universidade George Wáshington de Estados Unidos, quen afirma que é case imposible escribir algo sobre Xerusalén sen ofender a alguén.

A convivencia de católicos, xudeus e musulmáns supón algunhas molestias de carácter práctico ao visitante, xa que en Xerusalén pechan tendas e restaurantes os venres, sábados e domingos, aínda que é certo que non todos fano á vez nin en todos os sectores da cidade. En casos como o do barrio periférico de Ramot, ao noroeste da cidade, os xudeus ultraortodoxos ata chegaron a discutir a conveniencia de pechar ao tráfico a estrada de acceso en sábado. Como contrapunto, hoxe en día atópanse restaurantes israelís que serven porco e froitos do mar prescindindo dos preceptos da comida kosher. O turista tamén se dará conta de que é venres porque os soldados israelís toman literalmente os arredores da rúa Tarik o Wadi. Unha vez asegurada, os crentes musulmáns atravesan a porta de Damasco para rezar na planicie das Mesquitas, o terceiro lugar sacro do mundo árabe. Pola contra, seguro que é sábado se topase cun río de homes de negro que se aproximan á planicie polo lado oeste da muralla que a rodea, xa que o sabbat é o día en que se concentran os xudeus fronte ao muro da Lamentacións, vestixio do templo que Herodes erixiu aquí.

Sem comentários: