quarta-feira, abril 30, 2008

Audasa e Autoestradas de Galicia


Audasa e Autoestradas de Galicia, ambas pertencentes ao grupo Sacyr Vallehermoso, son as empresas responsábeis da construción, conservación e explotación das autoestradas feitas no noso país desde o ano 1975.

Nunha sociedade que depende na meirande porcentaxe do coche e ten que empregar estas autoestradas sen alternativa, estas empresas teñen o negocio asegurado cós 206 km da autoestrada, AP9, que unen Ferrol con Tui (16 € por turismo), presumindo, ademais, de xestionar o eixo que da servizo a 5 das 7 urbes galegas e a máis de 1 millón e medio de cidadáns.

O feito de que se lucren en territorio galego non os fai sensíbeis á cultura galega, como amosa o feito da ausencia da nosa lingua na atención directa ao cliente ou na súa páxina web.

Animámoste a que envíes o seguinte prego pedíndolles respecto a nosa lingua , e a reenviar esta mensaxe a amigos sensibilizados có idioma.

Manifestaçom dia 18 de Maio em Compostela

A Nossa Língua é Internacional



A Associaçom Galega da Língua (AGAL), com motivo da celebraçom do Dia das Letras, convoca todos os galegos e galegas a manifestarem- se o próximo 18 de Maio às 12 horas na Alameda de Compostela, em defesa da Língua da Galiza, que identifica o nosso Povo, e convida a fazê-lo de modo firme e cívico polos nossos direitos lingüísticos individuais e colectivos de acordo com as seguintes considerações:

1.- Denunciar as políticas de substituiçom lingüística que levamos sofrendo durante os últimos 25, anos disfarçadas de falsa normalizaçom lingüística.

2.- Exigir o reconhecimento da condiçom internacional da nossa Língua, que com a variedade própria das línguas internacionais é falada por centos de milhões de pessoas no mundo, quer como língua nativa, como é o caso dos galegos, quer como língua oficial de oito Estados, ou como língua cada vez mais estudada em todo o mundo polas vantagens das línguas internacionais.

3.- Denunciar as autoridades e administrações públicas que, em vez de garantirem os direitos lingüísticos e democráticos do Povo galego, discriminam e perseguem aqueles que nom aceitam a deriva de substituiçom lingüística e dialectizaçom castelhanizadora do Galego que o torna desnecessário no seu próprio país.

4.- Apoiar a iniciativa aprovada no Parlamento por unanimidade reclamando a recepçom das rádios e televisões portuguesas na Galiza, que pedimos que se efective desde já e que nom fique numha simples declaraçom sem vontade real de a levar a cabo.

5.- Denunciar também os grupos extremistas que, protegidos por certos sectores políticos, atacam o direito e a liberdade de vivermos na Galiza em galego.

6.- Finalmente, apelamos a toda a sociedade para exigir umha mudança das políticas que tornam a Língua desnecessária e dialectal, como forma de impor o uso do castelhano, por políticas que garantam os nossos direitos lingüísticos individuais e colectivos, assegurando que o Galego continue a ser a língua própria dos galegos e galegas, e umha língua extensa e útil.


As persoas e entidades que apoiamos a manifestación nacional

“Polo dereito a vivirmos en galego”

este 18 de maio de 2008, declaramos:

1. Consideramos que vivir en galego é un dereito inalienábel das persoas na Galiza, e un dos dereitos humanos elementais que temos como pobo. Lembramos que o galego é o único idioma natural de Galiza, e que mesmo o Estatuto de Autonomía o cualifica como “a lingua propia” do país, o que nos une como galegas e como galegos. O pobo galego ten dereito a que a súa lingua ocupe todos os ámbitos da vida social propios de calquera idioma, con dignidade e con normalidade.

2. Consecuentemente, deben existir as garantías para podermos vivir en galego, o que exixe compromisos, así como a aplicación e a adopción das disposicións legais necesarias por parte das Administracións públicas.

3. Denunciamos e alertamos contra os que, apuntándose agora á defensa dun suposto bilingüismo, un bilingüismo dunha soa cara, pretenden unicamente o mantemento da diglosia e a desaparición do galego. Ou, o que é o mesmo, a negación do dereito colectivo á normalidade de usos da nosa lingua en todos os ámbitos.

4. Chamamos ao compromiso persoal de todas e todos coa lingua galega. Usémola en todos os ámbitos: comezando pola familia, coas nosas nenas e nenos, no noso traballo, nas relacións coa administración, no noso tempo de lecer, etc. O futuro do galego depende de nós.

terça-feira, abril 29, 2008

Quen dirixe o BNG?

Por: Marta Nuñez Corregidor.
Simpatizande do BNG. (Polo de agora).

Isto é un sen sentido. Son ganas de emporcarse na lama por gusto. A conto de que ven esa obcecación antisemita (agora chamada antisionista) do BNG? Por que unha fronte de concentración nacional, plural de Partidos e persoas como o BNG mostrase tan claramente racista? Sen vir a conto o ano pasado xa intentaron botar o militante Pedro Valades, fai poucos meses, coincidindo con o día internacional de lembranza do holocausto nazi instaurado pola ONU, con argumentos infantís impiden unha declaración do Parlamento de Galiza condenando o holocausto. E agora, cando consideran que xa están fora de tempo electoral, volvan as andadas e novamente propoñen a expulsión de Valades. Non ten sentido. É un erro político descomunal.

Todo isto tería sentido, se nos postulados do BNG se establecera a pureza racial como base primordial do seu ideario, ou simplemente que teña polos estatutos declarado o seu antisemitismo. Tamén certo sentido tería si quen mandara fora Mahmud Ahmadineyad. Acaso existe un teléfono directo entre Teherán e Compostela?


- Si?

- Sernior Quintana?

- Si. Eu.

- Soi la secretarria del Prresidente de la Rrepública Islámicg de Irang, Paso ahora con el Sr. Ahmadineyad.

- Vintana?

- Si, Presidente, a sus ordenes.

- Como estar el tema de los pérfidos judíos?

- Controlado en unas pocas lunas el tema estará solucionado.

- Necesitags mas aggentes?

- Nooo, Presidente, no. Los quince que me custodian amablemente enviados por usted por lo de ahora lleganme.

- No serás blando, Ok?

- No, no, mano de hierro señor, mano de hierro.

- Gusto. Gusto mucho.

- Acuergdate bon de nuestro acuergdo. Uno, los perrogs judíos. Dos los perrogs comunistas.

- Si, Si, todo van en su orden señor.

- Ok. Tenme informado.

- Si señor, no se preocupe que usted aquí tiene un seguro servi… Este carallo colgou!!

- Cruz!! Lola!! Que sodes unhas inútiles, hostia!! Poñerme con Lali que quiero saber como esta a merda esa del Valades de los cojones. Si es que teño que andar eu en todo, joder!

Sinceramente non creo que sexa este o caso, isto non é posible que ocorra. Ben, mais con todo, dos partidos con representación parlamentar tanto na Galiza como no estado español (tanto a nivel central como autonómico), o BNG é a única forza política que presentase ante a sociedade como unha forte racista antijudia, e todo isto o xustifica con argumentos imaxinativos do estilo dos que tamén o Tercer Reich argumentaba.

Mais ese non é nin moito menos o sentir da militancia e simpatizantes do BNG, ese so é a cegueira absurda dos seus dirixentes.

segunda-feira, abril 28, 2008

Perde o BNG, perdemos todos

A Asamblea Comarcal de Vigo do Bloque Nacionalista Galego decideu o pasado xoves expulsar da organización nacionalista a Pedro Gómez-Valadés. A acusación, presidir unha asociación de amizade con Israel, que xa lle acarrexara ao implicado un proceso semellante fai agora un ano, recuperouse sopresivamente aprobeitando que nos atopamos fora de periodo eleitoral, tal e coma expresou na Executiva Comarcal previa á expulsión unha dos dous representantes do BNG no Congreso dos Deputado, Olaia Fernández Davila.
A expulsión, que terá coma seguinte trámite a retificación polo Consello Nacional, foi promovida polo mesmo grupo de militantes que hai un ano recibiran unha contestación case unánime por parte da sociedade galega tralo seu primeiro intento de purga. Cando aquel primeiro proceso se desencadeou, a Asociación Galega de Amizade con Israel levaba dous meses constituída e traballando con normalidade, sen que ningún organismo oficial do BNG se expresara ao respeto. Os problemas para Gómez-Valadés comenzaron cando o proxecto político no que se implicara no seo do BNG, a plataforma da Alternativa, sufrira un descalabro na Asamblea Nacional do BNG, e posteriormente en todo o país, salvo na Comarca de Vigo, na que el milita(ba) e na cal era a cabeza visible do proxecto. Só nese momento, cando a alianza entre a UPG e Anxo Quintana non foi quén de acadar un resultado satisfactorio en dita comarca, un grupo de militantes comenzaron a presionar para que se revisara a súa situación. O resto está na rede, preferentemente en Chuza.
Logo de que a tan oportuna purificación quedara en entredito ao saír á luz pública, e despóis de varias semanas sen ningunha información oficial por parte da fronte, o Portavoz Nacional do BNG, Anxo Quintana, expresouse públicamente en nome da organización coas seguintes declaracións:
Non houbo nin hai ningún expediente de expulsión contra ningún compañeiro do BNG por pertencer a ningunha asociación. Polo tanto, eu espero que cese calquera campaña de vitimismo infundada.
Anxo Quintana
Logo delas, pedíuselle a dito Portavoz Nacional que garantira que non se trataba só de pospoñer a expulsión ata que pasaran as eleccións. Sen un pronunciamento explícito, optouse por deixar que o tema se diluíra ata desaparecer ou, coma agora comprobamos, ata que pasaran tanto as elecións locáis coma as estatáis. Coas autonómicas a máis dun ano, este era o mellor momento.
Antes de continuár, quero deixar clara unha cousa: a posición xurídica de Gómez-Valadés é inatacable. A expulsión é ilegal porque o obxeto que se está a tratar non é susceptible de enxuiciamento. Democráticamente, respetanto os turnos e votando a man alzada, podemos decidir coma violar a unha nena de doce anos, e por moi escrupulosos que foramos no proceso deliberativo, iso non fará ao crime menos digno de castigo. Pode que esta farsa de proceso democrático convenza a quenes teñen o seu modelo de xustiza no rexime castrista, ou mellor aínda, naqueles espectaculares procesos-confesión tan populares na extinta Unión Soviética. Pero cando vivimos nun Estado de Dereito, a decisión de expulsar a un membro dunha asociación por non pensar coma a maioría e expresar públicamente a súa liña de pensamento é frontalmente contraría tanto ao estatuto do que nos dotamos coma ás leis de toda sociedade civil. O seu amparo está, pois, fora de toda dúbida, tanto nos Estatutos do BNG, que recollen expresamente o dereito á discrepancia pública, coma na Lei de Partidos, que obriga aos mesmos a rexirse por criterios democráticos, mandato que emana expresamente do artigo sexto da Constitución do Estado español.
O militante expulsado irá aos tribunáis e estos obrigarán a readmitilo.
Aclarado este punto, a pregunta é forzosa: máis alá de satisfacer os anhelos dunha turba de fanáticos, non consigo entender en qué beneficia ao Bloque Nacionalista Galego pasar de novo por este proceso inquisitorial. Se Manuela Rodriguez Pumar, Celso X. López Pazos e demáis instigadores non aturan ser membros dunha organización política na que hai xente que non pensa coma eles, sempre poden formar un novo partido político ultra-marxinal do que só formen parte os auténticos puristas da Verdadeira Esquerda. En todo caso, quenes teñen un problema son eles, non Gómez-Valadés. Debo engadir que, se teñen necesidade de recurrir a medidas profiláticas para non contaminarse con persoas con ideas diferentes, quizáis sexa porque non están tan seguros de que as que eles sosteñen poidan defenderse con argumentos racionáis. Ao mellor, son desas ideas que só se sosteñen en grupos pechados. Esta xente ten moito medo de ter ao seu carón a individuos nos que non poden influír. Dos que non viven no mesmo ambiente e acaban por formarse un criterio autónomo.
Acaso darlle unha alegría aos niños bien que se disfrazan de revolucionarios na barra de Avante compensa o descrédito que esta decisión acarrexa para o Bloque? Cando Quintana fala de abrirnos á sociedade, a qué sociedade se refire? Á SGAE? Porque a sociedade real ve nesta expulsión o mesmo que calquera que se afaste medio metro do endogámico ambiente no que se moven algúns nacionalistas; o seitarismo no seu mellor exponente.
Gustaríame facer un breve resumo da miña militancia no BNG, non porque sexa importante, senón para que quén estea lendo isto saiba dende qué posición estou falando. Eu entrei ao mesmo tempo no BNG e en Esquerda Nacionalista, o partido socialdemócrata da Fronte. Nel estiven ata que, hai uns meses, as tensións internas provocaron a ruptura do mesmo en dúas formacións distintas; por unha banda quedou Esquerda Nacionalista, e pola outra os integrantes do incipiente coletivo Espazo Aberto. Cando o partido rompeu en dous, eu desvinculeime de ambos bandos, e dende entón son un militante a granel. Quero aclarar isto para deixar ben claro que na defensa de Pedro Gómez-Valadés non hai ningún tipo de interese político, senón unha convicción firme no seu dereito á liberdade de expresión.Non falo, pois, en nome dun partido, nin dunha plataforma nin corrente, senón coma un militante cansado de que a democracia brille pola súa ausencia cando se trata de aplicala na casa. Se a expulsión saíu adiante non foi porque os aprendices de Torquemada sexan moitos, senón porque a maioría da militancia da comarca non apareceu polo local o día da votación. Non querían buscarse problemas. Ente os ausentes, xente consciente da inxustiza que isto supuña, que prefiriron miran cara outro lado para gañar aceitación. Persoas que (faltaría máis), son moi dadas a indignarse coas carencias democráticas, cando estas son achacables a outras persoas, partidos ou países.
Coido que, chegado a este punto, todas e cada unha das persoas que militan no BNG deberían reflexionar en profundidade sobre qué clase de organización queremos. E, máis concretamente, animaríaos a que pensaran se o verdadeiro problema da nosa organización estará en ter nela a un que pensa distinto ou, máis ben, en quenes, erixíndose en gardiáns das esencias, actúan ao marxe das normas comúns a todos coa excusa de protexernos dalgún terrible enemigo externo (o capitalismo, o españolismo, agora tamén o sionismo).
Minoría que contribúe, con cada nova algarada fascistoide, a aumentar a fenda que vai medrando entre o BNG e a sociedade galega. Anque non esteamos en elecións, a merda que cubre agora ao Bloque xa non pode disimularse.
Recollido do Blog : O Ruído dos días.

Comunicado da AGAI


A DECISION DO BNG DE EXPULSAR A VALADES É ARBITRARIA, VERGONZOSA E FASCISTA.


Despois de máis dun ano de acoso e constantes presións, finalmente o BNG consumou de forma arbitraria, vergonzosa e fascista a expulsión dun militante polo simple feito de ter unha visión diferente do conflito árabe-israelí e de presidir unha asociación de amizade que procura tender pontes entre os pobos galego e israelí. Entre a cultura galega e a xudía.


A Asociación Galega de Amizade con Israel considera que a utilización de medidas disciplinarias e de expulsións por un suposto delicto de conciencia é impropia dunha organización que participa no goberno de Galicia e fainos sentir como galegos e galegas asustados pola catadura xenófoba e totalitaria de quen nos cogoberna sen que lle importe violar de xeito incualificábel os máis elementais dereitos democráticos.


A Asociación Galega de Amizade con Israel considera que é inaceptábel que un partido que forma parte do goberno da Xunta de Galicia poida manter actitudes con tal grado de antisemitismo, intolerancia, irresponsabilidade e falta de respecto á liberdade de expresión, de conciencia e de opinión, entrometéndose de xeito orweliano na vida privada dun militante.


A Asociación Galega de Amizade con Israel esixe unha rectificación inmediata por parte da Dirección Nacional do Bloque Nacionalista Galego A Asociación Galega de Amizade con Israel se pregunta cal é o futuro dos militantes do BNG que son á vez socios e socias de AGAI e emplaza a Anxo Quintana a que explique públicamente se un xudeo pode ser militante do BNG ou non.


Por último, a Asociación Galega de Amizade con Israel reitera a súa firme intención de acudir á xustiza ordinaria para reparar esta violación dos máis elementais dereitos democráticos e constitucionais.


Vigo 28 de Abril de 2008

sábado, abril 26, 2008

DESDE GALITZIA A GALICIA. UNHA VIAXE POLA MÚSICA KLEZMER, PATRIMONIO CULTURAL EUROPEO

CHARLA - COLOQUIO + PROXECCIÓN VIDEO

O vindeiro martes día 29 de Abril ás 20:00 horas, terá lugar no Salón de Actos da CASA DO LIBRO en Vigo (Rúa Velázquez Moreno) unha CHARLA-COLOQUIO. O acto contará tamén coa PROXECCIÓN DUN VIDEO co son da música klezmer

Título:

“DESDE GALITZIA A GALICIA. UNHA VIAXE POLA MÚSICA KLEZMER, PATRIMONIO CULTURAL EUROPEO”

Presenta:
Pedro Gómez-Valadés, Presidente da Asociación Galega de Amizade com Israel (AGAI)

Intervén:
Piotr Grudzien, musicólogo, intérprete de violín.

Organiza:
Asociación Galega de Amizade con Israel
www.amizadeconisrael.org

ENTRADA LIBRE

sexta-feira, abril 25, 2008

Folga nacional de estudiantes o 29 de Abril

Os Comités Abertos de Estudantes convocamos a todo o estudantado galego de medias a unha Folga nacional o 29 de Abril contra os atrancos económicos e académicos que imposibilitan un acceso igualitario ao ensino universitario, é dicir polo acceso libre á Universidade, contra a suba de taxas e a Selectividade.
Sumándonos á folga dos nosos homólogos no ensino superior, os Comités Abertos da Escola e da Facultade.
Vemos a Selectividade como unha proba noxenta e cun nulo valor pedagóxico. É a maior perversión do actual sistema educativo galego, que se basea na simple adquisición de dados, en definitiva, un exercicio memorístico que imposibilita o afondamento nos coñecemento. Resulta paradoxal que unha vez verificados os coñecementos e obtido o título de Bacharelato, o estudantado ten que volver a expor todos os coñecementos legalmente recoñecidos e superados. É dicir, o estudantado xógase nun par de horas o xa superado co esforzo de varios anos.
Os diversos gobernos centrais en lugar de investir no ensino superior público, aumentando o número de prazas,decidiron tomar medidas que restrinxen aínda máis o acceso a este, polo que ademais da Selectividade, o Límite de Prazas constitúe unha traba a maiores á hora de acceder á Universidade, que pecha máis portas ao/ás estudantes á hora de elixir a súa carreira.
Tras ter superados todos estes obstáculos educativos, na Universidade chegan os atrancos económicos, facéndose notar no aumento progresivo durante os últimos seis anos das taxas educativas, subindo sempre por riba do IPC (2 puntos por riba do IPC galego e 1,6 do español). Temos unha Universidade cada vez máis cara e con menos e peores servizos. A Consellaría de Educación nunca puxo en cuestión que as taxas teñan que subir (incluso por riba do IPC) nin o mantemento excesivo dos recargos na 2ª, 3ª e 4ª matrícula.
En vigo a manifestación saira de Praza América as 11.30 con percorrido por Rúa Coruña, Rúa Torrecedeira, Rúa da Paz, Rúa de López Mora, Avenida das Camelias, para finalizar na Praza da Independencia as 13.30.

quinta-feira, abril 24, 2008

Esquerda Nacionalista

Última intervención perante a VI Asemblea Nacional de ESQUERDA NACIONALISTA de Alberte Xullo Rodríguez Feixoo como Secretario Nacional.




Benqueridas compañeiras
Benqueridos compañeiros

Unha vez máis, a última, tomo a palabra para dirixirme a vós e relatarvos o informe político como Secretario Nacional.

Dende hai dous anos para eiquí, dende a nosa anterior Asemblea Nacional celebrada en maio de 2006 no Hotel Araguaney de Compostela, viñemos proseguindo o noso deambular no habitual deserto que nos ven acollendo dende a nosa fundación aló polo ano 1992. Si, compañeiras e compañeiros, son xa dezaseis anos de Esquerda Nacionalista, dunha forza política, un partido político, o noso, que inda nascido dentro do B. N. G., manifestou dende o mesmo día do seu parto, 4 de abril de 1992 en Compostela, a súa vocación de independenza e rebeldía. Independeza e ausencia de ataduras que durante toda a nosa existenza, e hoxe máis que nunca, nos ten costado sacrificio manter. O doado, o acomodaticio, é cair nas fauces sempre insaciábeis do poder, da opulencia, ainda a custe de perder a liberdade individual e colectiva e a propia identidade renunciando ás ideas e fundamentos ideolóxico-políticos que pudieran albergarse no pasado. Rebeldía ante a inxustiza, ante a opresión, ante o ánimo controlador e absorvente que non ve en nós a compañía axeitada para conseguir o que certamente é o noso obxectivo e inxenuamente pensabamos que era tamén o dos demáis, a liberación nacional e social da nosa Patria.

Pois esí foi, compañeiras e compañeiros. Dende 1992, soñando con gobernar o noso país cun nacionalismo unido e hexémónico e despertando hoxe cunha realidade ben distinta.

Pero non quero adiantarme no tempo.

En maio de 2006 celebramos a nosa V Asemblea Nacional e todas e todos coincidimos en que fora unha magnífica asemblea na que o noso partido amosou o seu músculo vital con maior vigor que en anteriores ocasións. Demos por superados os carosos momentos que tiveramos que aturar na asemblea do B. N. G. celebrada na Coruña e na nosa propia celebrada en Lugo. Tanto nas cuestións de fondo político como nas puramente estéticas tivemos ocasión de amosar un partido político moi vivo e moi compacto. Como dispóis veremos, pura ficción. En calquer caso, nisa mesma asemblea afortalamos a idea de seguir sendo o xermolo do que viñamos denominando polo socialista do B. N. G.. Coincidimos, nas nosas teses políticas, na necesidade de constituir unha alternativa á dirección do B. N. G. e conformamos, expectantes e ilusionados, o proxecto que ao fin sería esí mesmo denominado, A Alternativa. Xunto con outras compañeiras e compañeiros nacionalistas, militantes do B. N. G., constituimos un programa alternativo e unha candidatura propia para conformar o novo Consello Nacional do B. N. G. na asemblea celebrada a finais do ano 2006 no Pazo de Congresos de Compostela. O resultado obtido non respondeu ás nosas expectativas e supuxo un motivo de desilusión en todas e todos nós. De calquer xeito, o conxunto dos resultados obtidos por cada unha das catro candidaturas apresentadas demostrou claramente a existencia dunha oposición á dirección do B. N. G. desunida pero cuantiosa. En números redondos, a proporción foi de 60 % a favor da candidatura encabezada polo Portavoz Nacional e 40 % a favor das posicións alternativas ou de oposición. Non foi un resultado baladí ou ausente de interpretación. Sen dúbida a valoración expresada nas urnas polo conxunto da militancia nacionalista organizada no B. N. G. deixou constancia da súa discrepancia co xeito de facer política da equipa dirigente do B. N. G. co seu Portavoz Nacional á cabeza. Coido, sinceiramente, que non se tomou a debida nota dise resultado e que a práctica política que se deu dende aquela até hoxe inda abondou máis nos mesmos erros denunciados naquela asemblea polas candidaturas disidentes como a nosa.

De calquer xeito, quería sobrancear especialmente que foi a primeira vez na historia do B. N. G. que se apresentaron catro candidaturas para conformar o Consello Nacional do B. N. G. e que isto constitúe un clarísimo síntoma de que rematou o camiño emprendido a finais da década dos 80, completado durante a década seguinte, da constitución do proxecto común dentro da casa común. É claro que hoxe a casa, polo de agora, segue sendo común, ainda que non todos somos donos dela, pero proxectos xa hai varios, entre iles o noso propio, o da Alternativa.

Tamén quero facer referenza a outro feito suliñábel. Xosé Manuel Beiras, por fin, presentou candidatura propia sen ir acompañado pola U. P. G.. Como ben sabemos, os nosos intentos dende 1992, para conseguir que dera ise paso, non obtiveron éxito. En 2006, cando xa non era Portavoz Nacional e cando xa non militaba en Esquerda Nacionalista, por fin atreveuse a retar ao partido político que sempre o tivo no seu ponto de mira, aproveitándose dil cando conviña e desfacéndose dil cando xa non era maior o proveito que a desventaxe.

Outro feito relevante foi a escisión sufrida pola U. P. G. ca conformación da candidatura do Movemento pola Base. Tamén isto era a primeira vez que acontecía. Non é tampouco de esquecer xa que o seu resultado non foi nimio e, quizáis a data de hoxe, non estea minguado en absoluto.

Por último, tamén nós, Esquerda Nacionalista, presentamos por primeira vez candidatura propia ao Consello Nacional, ben é certo que baixo o nome de A Alternativa e xunto cos compañeiros que consideraron que a nosa proposta de socialismo democrático galego, oposta á tradicional visión política do B. N. G., era a máis axeitada e a que conviña á organización frentista e ao conxunto do País. Como xa anticipei, o resultado numérico obtido pola nosa candidatura non foi o que agradabamos. Nembargantes, cualitativamente demos un avance importantísimo ao conseguir obter dous postos na Executiva Nacional do B. N. G., algo que non acontecía dende había moitos anos, dende antes de 2002. Ao Portavoz Nacional non lle gostou ren e todas e todos lembramos que non gostaba de que na foto oficial da asamblea apareceramos dous membros de Esquerda Nacionalista na composición da nova Exectutiva Nacional e, unha vez máis, fixo trampa para que esí non fora, conseguindo convencer, xa nise intre, a algúns dos que daquela inda eran nosos compañeiro e compañeira de partido, para que se convertiran en cómplices indispensábeis de tal falcatruada que por certo denunciei tanto interna como externamente ao noso partido.

Pero non pode rematar eí a análise do acontecido naquela asemblea do B. N. G.. Teño tamén que facer mención do acontecido na fase previa á presentación de candidaturas. Como ben coñecestes, Esquerda Nacionalista e a Alternativa fixemos múltiples e intensos esforzos para conseguir conformar unha candidatura unitaria con quen dispóis constituiron a candidatura do Encontro Irmandiño. A pesares do noso esforzo e do noso sacrificio esí como das cesións que fixemos para que ise proceso poidese froitificar, a cerrazón e os intereses personalistas dalgún dos representantes disa candidatura deron ao traste con ise desexado obxectivo. É curioso que non nos quitemos de enrriba o noso persoal alcume de insolidarios e interesados cando a nosa práctica de achegamento a outros sectores do B. N. G. é constante e reiterada. Falaremos disto máis adiante.

Rematada a Asamblea Nacional do B. N. G., a vida política diaria seguíu dando mostras de que o xeito de gobernar dos nacionalistas non se diferencia tanto como se pregonaba do resto de forzas políticas que optan a dirixir a Xunta de Galiza. A realidade é teimuda e imponse sobre os desexos ou as ilusións. Hoxe, unha parte importante da tradicional base social do B. N. G. amosa públicamente o seu descontento, a súa desilusión e, incluso, a súa defraudación de expectativas polo xeito de practicar a política dende a Xunta de Galiza por parte do B. N. G.. É certo que non é unha situación cómoda a do nacionalismo na Xunta de Galiza xa que ten que compartir decisións de goberno cunha forza política como o P. S. O. E., españolista onde as haxa e cunha práctica política no terreo social ben coñecida, pero isto non pode ser óbice para demostrar, se se quere e se ten gañas, que a práctica política do B. N. G. se diferencia da do P. P. e do P. S. O. E.. Hoxe, a percepción dise corpo social e electoral que tradicionalmente apoiou ao B. N. G., é que non se percibe isa diferenciación. A práctica política baseada en reproducir as merendas e os bailes do Partido Popular con Fraga á cabeza, o reparto de prebendas a amigos e familiares, o uso indebido do erario público, o mantemento como programa estrela da televisión pública galega do Luar e a reposición do señor Super Piñeiro como presentador non só televisivo senón tamén político polo mérito de ser alaricano non pode ser ben vista nen aplausada por quen toda a nosa existencia aspiramos a chegar á Xunta de Galicia para mudar iste noso País. E todo isto para conservar unha incidencia do 10 % dos electores! A miña desconfianza de que prime o interese persoal sobre o colectivo ou de que o interese nacional e do conxunto da cidadanía estea supeditado a ises intereses persoais xa a teño manifestado ante vós e é ben coñecida. Non mudei de opinión. Os feitos que se desenvolvan no futuro daranme ou riparanme a razón. Teño liberdade persoal dabondo para poder manter ista opinión pero non por iso desboto nen desatendo outras. Xa se verá.

En calquer caso, se unimos o antedito ca mención anteriormente realizada sobre a falla de interese colectivo doutros grupos, a verdade é que o panorama non axuda a ser optimista (quero dicir, non me axuda a ser optimista). Chamádeme utópico, iluso ou desnortado pero son dos que inda cre na irmandade que os nosos devanceiros políticos articularon como base para a práctica política do nacionalismo galego. Si, benqueridas compañeiras e compañeiros, as irmandades dos primeiros anos do século XX foron quen de axuntar e afortalar os primeiros grupos de homes e mulleres que tiñan en común o recoñecemento da persoalidade propia da nosa Patria, de Galiza, o primeiro nacionalismo. Iles autoproclamábanse irmaos e irmás. Eu proclámome tamén irmao de todas e todos vós, e ise sentimento de irmandade vai en min máis aló do propio interese político. Por iso, un B. N. G. que non me considere un irmao, un membro da irmandade nacionalista senón un contrincante, cando non un inimigo, e que só precise de min para abonar a cota mensual, non me interesa en absoluto. Xa sabedes da miña opinión ao respeito: o B. N. G. non é noso, o B. N. G. creouse para proveito dos seus creadores e nós estamos de inquilinos pero en precario. Xa sei que a política é esí e que ou se toma ou se deixa, pero non quería perder ista ocasión para transmitírvolo de xeito persoal e directo.

Ista miña opinión que pode ser compartida ou non, e non por iso deixarei de ser voso irmao, está hoxe máis de actualidade que nunca dentro do noso partido. Como sabedes, un grupo de compañeiras e compañeiros optaron por non acompañarnos no día de hoxe na celebración da nosa Asemblea Nacional. Con independenza do seu comportamento persoal, que non pode facerme perder o tempo, si debemos puntualizar os aspectos políticos que defenden como prioritarios pero que non se atreveron a defender ante todas e todos vós en asemblea nacional. Cos dados que ten hoxe a nosa executiva e a nosa mesa nacional, sabemos que se conformou unha actuación perfectamente estructurada e programada para facerse ca dirección do noso partido e entregalo completamente desarmado e de xeito incondicional ao Portavoz Nacional ou, alternativamente, e se iso non fora posíbel, destruilo de xeito que non poidera proseguir como tal partido político libre, independente e alternativo. Á cabeza disa operación e baixo a batuta política de sobranceiros persoeiros achegados ao Portavoz Nacional, áchanse compañeiras e compañeiros nosos que ostentan hoxe cárregos institucionais ou orgánicos do B. N. G. que conseguiron por decisión e empeño do conxunto do noso partido, Esquerda Nacionalista. Esí, quen encabezou a candidatura da Alternativa na última asemblea do B. N. G., e hoxe é membro da Executiva Nacional da frente, por decisión e empeño de Esquerda Nacionalista, forma parte disa operación conspiratoria. É curioso sobrancera que hoxe mantén xustamente o contrario do que mantivo no seu discurso, en nome da Alternativa, pronunciado ante a asemblea nacional do B. N. G. hai pouco máis dun ano. Ista mesma compañeira, xunto co seu home, apropiáronse do foro creado e pagado por Esquerda Nacionalista EN_grupo, pesie a ser requeridos, hai xa algúns meses, para que fixeran entrega das claves do mesmo. É dicir, literalmente un acto puro e duro de piratería e de ficar de xeito persoal con algo que non é da súa propiedade. O delegado provincial dunha consellaría gobernada polo B. N. G. na provincia da Coruña, que anteriormente fora membro da executiva do B. N. G. a proposta de Esquerda Nacionalista dándose a coñecer políticamente a toda a militancia por decisión da dirección do noso partido. O único deputado co que contaba Esquerda Nacionalista no Parlamento de Galiza e que fora proposto como condición sine qua non polo noso partido nas anteriores eleccións autonómicas. Quero sobrancear que iste compañeiro, pesie a ser membro da Mesa Nacional e da Comisión Executiva do noso partido, nunca acudiu ás convocatorias dos citados organismos, agás a partir de recibir as correspondentes instruccións para conspirar e reventar o partido. Tamén a páxina web creada polo partido foi birlada por outro militante que de xeito ladino e absolutamente indigno aproveitou a confianza nil depositada por todos e todas nós para apropiarse, indignamente, de algo que formaba parte do acerbo partidario de todas e todos nós. Serían moitos os detalles que poderiamos contar e trasladarvos. Tal e como vos anticipei na carta que vos remesei hai un mes, estou en disposición de facervos sabedores de todos os pormenores e de aclararvos claquera dúbida ao respeito, ao igoal que o resto dos compañeiros e compañeiras que forman parte dos órganos da dirección do partido. En calquer caso, quen seguira a evolución dos debates que se deron no chat, antes de ser secuestrado, coñecen xa as lindezas, insultos, terxiversacións, dislates e burradas que se dirixiron, sen argumentación política nengunha, contra determinadas compañeiras e compañeiros que ostentaban cárregos nos citados organismos de dirección elexidos democráticamente por todas e todos vós na anterior asemblea nacional e sen contestación nengunha.

Cando non hai argumentos e só se obedece a intereses persoais, atendendo de xeito mezquino e traidor instruccións de quen ten intereses alleos ao noso partido e desexa a nosa destrucción, acontece o que temos agora ocasión de observar con tristura e decepción. Non houbo máis que iso, unha acción traidora e insolidaria cos compañeiros e compañeiras que permanecemos fideis aos principios políticos e ideolóxicos do partido político nacido en 1992, Esquerda Nacionalista, que orgullosamente seguimos mantendo. A cobardía de non atreverse a defender ante a asemblea os seus postulados xa o dí todo. Non hai razóns nen argumentos, só traizón e cobardía a cambio de promesas de futura colocación política por parte de quen ostenta (nunca millor dito) o poder no B. N. G.. Que lles vaia ben! Adeus, ex compañeiros!

Os documentos que hoxe imos debater deben abrir unha expectativa nova e ilusionante para o futuro de Esquerda Nacionalista. Non podemos, nen debemos, cair no desánimo. O futuro está eí fora e podemos, si nolo propoñemos, alcanzalo. Veredes que os documentos teñen unha magnífica articulación e están cheos de propostas de futuro. A súa elaboración demostra a validez dos seus autores, a quen aproveito para felicitar polo seu traballo. Por ises textos veredes que o partido conserva tamén sabiduría e experiencia política dabondo.

Non quero deixar de manifestarvos unha vella intención non materializada pero que non por iso debe cair no meu esquecemento. O noso partido ten que buscar fora das nosas fronteiras afinidades políticas ao igoal que o teñen feito outros partidos que tamén están conosco na frente. Que a poítica exterior sexa cuestión que se dirixa dende os órganos de dirección do B. N. G. non debe ser impedimento para que nós podamos explorar contactos con forzas políticas de nacións irmás que teñen posíbel homologación idelolóxica con nós. Fique eiquí iste apunte de futuro por se alguén o quere recoller.

Miñas irmás, meus irmaos.

Chega o momento do adeus dista miña alocución. Teño a fortuna de crer na ética, na honestidade, na solidariedade, no compañeirismo. Como moitos de vós sabedes, o meu proxecto perosal prevía a miña retirada na idade de 50 anos. Teño xa 53. Estou maior. Xa na anterior asemblea non era a miña intención repetir no cárrego de Secretario Nacional. Si accedín daquela foi porque vós, compañeiras e compañeiros, considerastes que era o millor para o noso partido. Quero, facervos sabedores de que, en particular, as mocidades do partido, co seu portavoz nacional ao frente, xunto con outros tres dirixentes (entre os que se atopaban dous ex portavoces nacionais membros da executiva nacional do partido) convidáronme a reunirme con iles para convencerme de que aceptara de novo o cárrego de Secretario Nacional de Esquerda Nacionalista. Nisa entrevista trasladeilles a miña intención de non facelo e argumentei, a maiores do antedito, que non era eu a persoa idónea para manter unha boa relación co Portavoz Nacional do B. N. G.. Como nisa primeira entrevista non accedín, houbo unha segunda, no mesmo lugar e co mesmo cenario. Ise apoio, o da mocidade, foi quizais determinante para que eu aceptara de novo ser Secretario Nacional. Sabedes quen encabezaba isa delegación e quen máis insistíu para que eu accedera? O ex compañeiro Xoán Báscuas. Sinceiramente, coido que hoxe xa sei porqué o facía. Se a política é isto, eu quero baixarme. Por certo, se alguén dubida do que vos relatei, pode preguntarlle si é certo a dous compañeiros que asistiron a isas dúas entrevistas e que hoxe están conosco nista sá. Alégrame vervos e felicítovos pola vosa honestidade, meus irmaos.

Despídomes pois como Secretario Nacional. Miñas irmás e meus irmaos, compañeiros da ialma, eiquí estou, en pe, erguido ante vós e comprometido con vós até o último alento. Estou eiquí porque me peta, como deixou dito he escrito o meu conveciño Celso Emilio Ferreiro a respeito do uso da súa lingua que tamén é a miña, e non choro nengún dos esforzos nen sacrificios que conlevou ser o voso Secretario Nacional. A vosa presenza e a vosa compañía compensa calquer dises esforzos, sacrificios ou sinsabores. En calquer caso, a miña capacidade de soportar traizóns e cobardías chegou ao seu límite. Fico ca vosa amizade e iso percúrame a felicidade de tervos coñecido e de compartir convosco iste magnífico proxecto político para poder algún día proclamar a independenza da nosa Patria.

Viva Esquerda Nacionalista!
Compostela, 30 de marzo de 2008.

Terrorismo laboral

Leo aquí con preocupación que en xaneiro e febreiro deste ano xa van 165 persoas mortas en accidentes laborais. Un 5,8% máis que en 2007. Falamos por exemplo de 284.000 accidentes de traballo e non atopei esta noticia en ningunha primeira páxina dos xornais de nivel nacional. Nalgúns vén, dentro, na sección de economía ou traballo, escondida entre as paxinas.

É tremendo que ninguén se alarme, que os gobernantes non o marquen na súa axenda, que os medios non lle dean importancia, que os sindicatos déanlle unha importancia relativa, que os cidadáns pasen do tema, que en definitiva pareza normal, que todos os anos morran mil traballadores en accidentes de traballo. Alégrome moitísimo de que os accidentes de tráfico teñan un descenso importante o ano pasado e siga a tendencia. Tamén creo imprescindible que se acabe con esa secuela insoportable que é a violencia machista. En ambos os casos visualizase o problema, ben é verdade que con distinto éxito. Pero, que pasa cos accidentes laborais? Que ha de suceder para que os medios preocúpense do problema? Por que non se toman as medidas necesarias para paliar este crime?
Só aparecen en primeira páxina os grandes accidentes de traballo ou se os afectados polos accidentes de traballo son militares. A pinga diaria continua de mortos en accidentes de traballo non é noticia, non preocupa nin aos gobernantes nin aos medios nin á maioría da cidadanía. Polo menos non o suficiente. Non está na axenda (como se di agora).
Mentres que se tomaron medidas preventivas e coercitivas que fixeron que o problema dos accidentes de tráfico cale na poboación e diminúa; mentres que se promulgaron leis e actualízase o código penal para intentar evitar frear esa salvaxe atentado que é a violencia de xénero; mentres se toman todas as medidas para controlar e evitar atentados terroristas de ETA ou doutro signo; os accidentes de traballo se fan invisibles e cando ocorren tómanse como un prezo máis que debemos pagar por ter a gloriosa fortuna de pertencer a este mundo libre e capitalista que nos achega tanto benestar.
É verdade que hai casos nos que os traballadores son os incumpridores das normas de seguridade. Pero non é menos certo que as condicións de traballo, subcontratado, arreo, en cadea, son condicións que, se non se regulan e normalizan, axudan á inseguridade. E isto sábeno moi ben algúns empresarios preocupados pola productividade e o beneficio e despreocupados polas normas de seguridade.
Non é a primeira vez que nunha empresa por non cumprir as normas de seguridade producíronse accidentes. E dáme a impresión de que non se penaliza suficientemente ao empresario que, a propósito do risco que corren os seus traballadores, non se preocupa por evitalo.
Comete terrorismo desapiadado e asasino ETA e Al Qaeda, comete terrorismo de xénero o que perpetra violencia contra a súa parella, comete terrorismo de tráfico o que coa súa forma de conducir pon en perigo a outros conductores. Porque terrorismo é impor o terror, dominar polo terror. E iso tamén ocorre nunha parte importante dos accidentes laborais, que poden ser evitables, por iso son perfectamente definibles como: Terrorismo Laboral.

quarta-feira, abril 23, 2008

As Linguas no Sistema Educativo Galego

En xullo de 2007 entrou en vigor a nova normativa sobre a regulación do uso e a promoción da lingua galega no sistema educativo (Decreto 124/2007). Este decreto reforza o programa de educación bilingüe que se vén ofrecendo en Galicia dende 1995. A principal diferenza é que o actual programa marca nun mínimo do 50 % as materias que deben ensinarse en galego, fronte ao teórico e nunca cumprido 33 % do programa anterior. Este cambio é moi necesario unha vez feito o diagnóstico da aplicación do programa durante os últimos 12 anos, que deu uns resultados moi insatisfactorios na adquisición ou reforzamento de competencias lingüísticas do alumnado galego.
Os datos demostraron que co anterior programa os únicos alumnos con alta competencia bilingüe oral e escrita eran aqueles de lingua inicial ou ambiental galega, mentres que os alumnos de lingua inicial ou ambiental castelá non conseguían ser bilingües ao se detectaren neles graves eivas e insuficiente formación lingüística.
O programa anterior, o do chamado “bilingüismo harmónico”, resultou un fracaso porque non capacitou por igual a todo o alumnado nas dúas linguas oficiais.

terça-feira, abril 22, 2008

OS AVIÓNS DE LEÓN NON CHEGARON

Oíanse no Arsenal os primeiros tiros. O capitán de radio Manuel Besteiro e o radiotelegrafista Miras, de servizo na estación radiogonométrica, informaron a Madrid da declaración do estado de guerra. Benjamín Balboa comunicou ás dotacións que os mandos quedaban desposuídos da súa autoridade:

"Con esta data son baixa nos graos con perda de todos os seus dereitos, os xenerais, xefes e oficiais desa Base naval, quedando relevado de toda obediencia e subordinación o persoal de inferior categoría. Dos servizos que con este motivo queden abandonados encargaranse as persoas de probada lealdade. Desta orde darase lectura ao persoal de buques e dependencias, colocándoa en lugar visible".

A loita careceu de dirección e de unidade. Os facciosos tiñan un plan de operacións e mandos que sabían o que querían, porque para iso preparáronse. Os republicanos, sorprendidos, non en canto aos feitos, senón en canto ás medidas de previsión, combateron dun xeito desarticulado.

Desde o ano 33 estaba amarrado nun dos diques da dársena o acoirazado "España", cun terzo da súa dotación. O cruceiro "Cervera", limpaba fondos e reparaba lixeiras avarías na máquina. O primeiro achábase desarmado; o segundo, en dique. Os cabos do “Cervera" e o seu comandante Sánchez Ferragut calcularon mal as súas forzas, con elas podían dominar aos xefes e oficiais rebeldes do cruceiro, non ao inimigo exterior que ocupaba mellores posicións. Donos do Arsenal os insurxentes, pola traizón de Infantería de Mariña, esta emprazou metralladoras nos edificios inmediatos ao dique e nas murallas, coas que impediu a manobra de pór á boia o cruceiro. Os artilleiros do "Cervera", sen outra protección que un mantelete, abrazáronse aos canóns e dispararon as bocas do 15, que desaloxaron a Comandancia, cuxas forzas seguiron bloqueando a saída do Arsenal desde o paso do Cantón. O tenente de navío Carlos Núñez do Prado desembarcou unha compañía do "España" para ocupar as rúas. Os mariñeiros mataron ao tenente. Dentro do acoirazado exterminábase ao mesmo tempo aos mandos rebeldes: capitán de fragata Francisco Vázquez de Castro, comandante interino capitán Antón e tenentes Pedrosa e Cañizares, o primeiro morto, gravemente ferido o segundo e os últimos prisioneiros.

Para atacar aos leais do "España" enviáronse do cuartel de mariñeiría dúas compañías, co capitán de corveta Santiago Antón e os tenentes Manuel Estrada e Patricio Montojo. Das Escolas saíu outra compañía ao mando do tenente de navío Díaz Pache. A primeira sección da primeira compañía abriu fogo contra os republicanos; a segunda sección volveu os fusís contra os seus xefes e matou a Estrada e feriu a Santiago Antón e a Luís Suances. A compañía de Montojo parapetouse na azotea de Artillería e disparou unha peza de desembarco; os mariñeiros non permitiron que disparase por segunda vez. Inutilizaron a peza e levaron prisioneiro a un dos seus xefes, Guillermo Arnaiz.

Das compañías sacadas do cuartel, todos os seus elementos uníronse aos leais, menos un grupo de trinta homes que se fixo forte nas portas do dique e impediu que os republicanos do Arsenal unísense aos obreiros da poboación.

As forzas da Comandancia facían imposible o paso pola pasarela que unía o acoirazado con terra. Avanzada a noite, sóubose no Arsenal de cuxo mando fíxose cargo o traidor Francisco Moreno, que o exército de terra dominaba a cidade. Na loita participan os obreiros da Maestranza, que acosan aos facciosos da Comandancia e de Capitanía. O maestre Muiños, o cabo Corredaguas, o auxiliar Manuel Muñoz e Manso e Seoane, todos das Brigadas de instrucción, combaten cos felóns da Escola de maquinistas, dos Talleres e das dependencias de Delineación e Chumbeiros.

O radiotelegrafista Miras chama a Madrid.

Avisamos a León para que vos envíen avións- contesta Madrid.

Sucios de carbón, os fogueiros disparan empoleirados aos paos do "España"... Preténdese dar auga ao dique. Durante o día, os rebeldes impediron a manobra do Parque de Bombas. Os que agora intentan pór á boia o cruceiro, son inexpertos e botan a pique o barco porta. O "Cervera" xa non poderá saír á mar. Menos o destructor "Velasco", todos os buques quedos no Ferrol mantéñense leais. No transporte "Contramaestre Casado", os mariñeiros encerraron aos oficiais nas súas cámaras.

-A miña xente é boa- dicía o comandante do "Velasco" ao comandante do Xauen"-. Son recomendados e non lles permito que dean a lavar a súa roupa ás lavandeiras asociadas, senón ás monxas oblatas.

Alcanzado polo lume do "Cervera", o "Velasco" alzou bandeira branca.

Sánchez Ferragut esixiu a rendición. Os seus emisarios foron encerrados no pañol de pinturas do destructor, onde pereceron por asfixia.

Que importa que o condestable Dionisio Mouriño forme unha compañía de desembarco? Mouriño morre dun disparo e os restos da columna son aniquilados. Prisioneiro no dique, o cruceiro resiste. a Base de Marín envía os seus hidros, que bombardean a dársena e arroxan proclamas.

E a aviación republicana?

Os pilotos do aeródromo leonés metéronse tamén na charca facciosa e Madrid non pode socorrer aos mariñeiros do Ferrol.

Empezan a escasear as municións. O xefe da Base, Indalecio Núñez, invita ao cruceiro a renderse coa promesa de que non haberá represalias. Salvador Moreno é o mensaxeiro do vencedor. Chega ata o comandante entre dúas filas de fusís. "¡Fillos meus!", di aos mariñeiros, aos que observa con ollos crueis e desconfiados de raposo.

Sánchez Ferragut levanta un acta de entrega do buque. O condestable Angel Ramonde pégase un tiro. Cando á noitiña do día 21, os dirixentes da Casa do Pobo evadíanse, mentres Infantería de Mariña, co puño no alto, apoderábase do Concello, viron a bandeira branca izada no "Cervera"... O cabo fogueiro "Coruña", aínda prolongou a resistencia con douscentos homes. Ás seis da mañá do día 22, os canóns do "Cervera rendían ao España.

Dos buques ancorados, salvouse o gardacosta "Xauen". A mariñeiría apresou ao comandante e logrou chegar a Tánxer. O torpedeiro 2 entrou sen carbón na ría de Pontedeume e invitou ao seu comandante a que se descalzara e saltase a terra. Toda a súa dotación, menos un torpedista, foi fusilada; outro torpedista, Antonio Fontes, preferiu aforcarse. O torpedo 7 fuxiu así mesmo. En Viveiro apresárono; a súa dotación correu o mesmo destino que a do torpedeiro 2.

Cesou a loita no Ferrol, logo dunha batalla de dous días e de cambiar douscentos mil disparos. As tropas desfilan polas rúas; levan a bandeira republicana á que cada día enrolan un pouco a franxa morada ata facela desaparecer. No Ferrol estaba a salvación da República. Sen O Ferrol, o inimigo tivese que traer a pé polo mar ás súas forzas de choque. Perdeuse Ferrol e perdéronse Galiza e España.

Setenta e dúas horas necesitaron as ambulancias para retirar das rúas e do Arsenal os cadáveres dos mariñeiros.

A dotación do "Cervera", co seu comandante Ferragut, é exterminada case na súa totalidade, o mesmo que a do "España". Sen formación de causa fusílase aos radiotelegrafistas Besteiro, Miras e Manso. Fusílase ao vello Azarola e aos combatentes das Brigadas de instrucción. Obrígase aos obreiros do Arsenal a que asistan aos fusilamentos na Punta do Martelo, a antiga entrada da dársena. Aos concelleiros condúceselles coas mans atadas entre soldados de Infantería de Mariña. Fusílaselles a todos, menos ao alcalde Santamaría que puido fuxirse por unha pequena ventá da prisión.

As músicas militares acompañan aos condenados á morte e volven das execucións con alegres pasodobres.

A represión esténdese ao campo. Os mortos non caben nos cemiterios. Hanse de abrir fosas de cinco metros, ás que se arroxa aos fusilados desposuídos dos seus reloxos e carteiras. Polas mañás, na rúa Real, os ferroláns con vida len nas páxinas de "El Correo Gallego": "Hoxe ao amencer, foron pasados polas armas..." A lista dos condenados é enviada ao xornal a noite anterior.

O xeneral Vela, encargado de instruír a causa aberta polo franquismo, detén ao xefe da Base e procésao e desterrado por cumprir o pacto co comandante do "Cervera". Ferragut morre fusilado e os seus asasinos róubanlle o reloxo e o anel de voda. A viúva reclámaos e contéstanlle que o seu marido obsequiounos voluntariamente ao Movemento.

Pero a morte militar e fascista non atopara aínda ao seu mellor servidor, Victoriano Suances, capitán da Garda civil, fillo do almirante Suances, xefe da Base Naval o ano 1934. Ao vello Suances quedáballe por esta época unha medula desfiada; asinaba e falaba con dificultade. Pai de catorce fillos, ao nacerlle o que fixo quince, arroxouse polo balcón da Axudantía Maior. Implorando conseguiu o ingreso da súa camada no Exército e na Mariña. Victoriano preferiu facer carreira na Garda civil. Achábase detido en Barcelona.

Posto en liberdade quen sabe por quen, pasou a Francia e regresou ao Ferrol, onde lle nomearon delegado de Orde pública. Con esa autoridade, Victoriano Suances redactaba as listas dos "paseables", ás que puña o visto e prace o novo xefe da Base, Luís Castro. O capitán civileiro conducía aos "paseables" nun camión bautizado co nome de "La Rondalla". Para matar, o capitán só necesitaba que a víctima fose vermella, e para considerala vermella, facía falta que alguén o declarase. O xeneral Francisco Franco non pedía máis ao aplicar a súa xustiza aos veciños do pobo en que el malnaceu.

Uns asasinos os falanxistas, e os señores dos casinos de cabaleiros, e a Garda civil, e os párrocos rurais, e os expresidiarios, e o Tercio, e os mouros e as señoras do Comité de señoras, e os señoritos, e os bispos, e os arcebispos, e os sancristáns... e ata o Papa que os bendicía. Pero, e os xenerais? Como o "Chipé" de Cartaxena, eran os Chipés do Exército sublevado, con Franco como xefe de todos os "Chipés". Nas mortes e nos crimes da masa pode haber ás veces inconsciencia e crueldade. Nos crimes ordenados polo "mandamáis" rebelde, houbo mariconería; descóbrese a tara do invertido. Na escola de maquinistas había unha piscina. Victoriano Suances mandaba traer ás mulleres daqueles a quen ninguén acusaba, colocábaas de costas e dáballes un empurrón; saltaba el detrás en traxe de baño, mergulláballes a cabeza debaixo da auga e aos primeiros síntomas de asfixia preguntáballes:

"É certo que o teu marido é comunista?" Se non contestaban ou o facían negativamente, volvía meterlles a cabeza na auga. Ás dúas ou tres inmersións, as mulleres acababan dicindo que si. E comentaba Suances:

-Fusílanse eles mesmos.

Coas gargantas roucas de chamarlles asasinos, as viúvas acudían aos cemiterios con brazadas de flores vermellas.

O mellor auxiliar de Suances foi un garda civil do Miño -no Ferrol non esqueceron o seu nome-. Conducía aos detidos por parellas ao monte, amarrábaos a unha árbore e disparáballes a pistola no ventre. O garda sentábase fronte a eles, acendía un cigarro e contemplaba as agonías.

E que ferrolán poderá esquecer o terror do Ferrol, o capitán xeral Castro Arizcun? Alborotador, ladrón... Nos primeiros meses da guerra descubriuse un complot no "Cervera". Condenouse á morte a dous mariñeiros. O Capitán xeral mandou formar o persoal do Departamento para que asistise aos fusilamentos. E ao caer os dous mariñeiros, empuxou os cadáveres co pé e chuspiulles:

-Isto faise para exemplaridade.

Que era isto, o fusilar ou o pisotear e chuspir aos mortos?

¡Castro Arizcun, "Castrosaurio", o terror!

O destructor "José Luís Dez", pasado o Estreito, empeñara combate. "Castrosaurio" asomouse ao balcón de Capitanía e púxose a gritar:

-¡Os vermellos menten, menten...!

Torcéuselle o morro e desplumouse cun ataque de hemiplexía. O día da caída de Xirona acabouse a vida do energúmeno. Os ferroláns cantáronlle:

"Barcelona matouno e Xirona enterrouno".

Hai que facer memoria e non perdela. Por falta de memoria aínda non nos limpamos a roña que deixaron na historia de España os avós e os pais dos traidores de hoxe.

E aqueloutro epiléptico mental, Rendueles, auditor de Mariña que, farto de sangue, soltou a súa última baba ao caer morto repentinamente cando asinaba a súa 469 sentenza de morte?

¡Eses miserables que todo esquéceno e piden esquecemento, porque aspiran a que tamén se esquezan as súas miserias!

"La Rondalla" do capitán Suances continuou facendo viaxes. Nesa hora non houbo diferenzas; os mortos morrían todos pola mesma causa. Nesa hora e nas que seguiron, cando o noso pobo defendía sen armas os principios eternos e era vencido polos rebeldes armados. Como en Vigo, Pontevedra, Ourense e Tui. Como o sería na Coruña.

La escuadra la mandan los cabos. Manuel D. Benavides. Ediciones Roca. México 1976. (reimpresión do orixinal de 1944).

O eclesial encubrimento da escravitude

Rolando Prudencio Briancon / AGENPRESS

Non hai peor cego que aquel que non quere ver; ou aquel que cegamente empéñase en tapar o sol cun dedo cando os feitos en todo caso sinálannos co seu dedo acusador de que a escravitude é unha retrógrada realidade, refregándonos no rostro o lacerante lastre do latifundio.

Xa é demasiado descaro que o cura “caradura” do cardeal Terrazas hipocritamente inquirise na súa escurantista e oligarca homilía do domingo pasado de que non é cuestión de lanzar lodo sobre os facendosos e facendados autonomistas, acusándoos de ter escravos nas súas estancias.

Así increpou, inaudita e invidentemente é a súa misa o miope e calumnioso cardeal, quen reaccionariamente resístese ver que en pleno século XXI os latifundistas aínda teñan en condición de escravitude a familias enteiras no Chaco e o Alto Parapetí. Ou é que seica non se decatou das descaradas declaracións do latifundista ladrón de Larsen –posuidor de mais de 57.000 hectáreas- quen impávidamente indicou que os seus labregos reciben a conta de pago alimentos a menor prezo, algo de roupa e outras caritativas minucias?

Ou que é o que indirectamente lle insinúa a intransixente e agresiva actitude dos aleivosos facendados quen renegadamente resístense a que o Instituto Nacional de Reforma Agraria INRA leve a cabo o saneamento de terras, como actualmente aconteceu cando os funcionarios desa repartición pública foron recibidos a balazos, agredidos a paos, ameazados publicamente e cercados polos latifundistas nos lugares onde chegaron?

A verdade é que non sei se é pola súa ociosa ocupación pola vida espiritual, que non se decatou dos furibundos enfrontamentos que se deron nesta vida terreal, precisamente pola tenencia de terra. Pero de que descaradamente saque cara polos opulentos oligarcas do seu reaccionario rabaño, quere dicir que impúdica e impostoramente non só se interesa pola vida terreal; senón que descaradamente ata os defende do “lodo que lles lanzan” a esas elites escravizadoras.

Aínda que admito de que xa non deberiamos estrañarnos dos parcializados calotes do párroco que elocuentemente encobren a escravitude exercida polos latifundistas, pero que sendo a máxima autoridade eclesiástica no país, tome partido por estes acaparadores e abusivos facendados, deberían facerlle recordar o que sinalan as sacras escrituras de que: é máis fácil de que un camelo pase polo ollo dunha agulla, a que un rico entre ao reino dos ceos.

En fin non se pode esperar dun abandeirado apañador dos aristócratas facendados que queren as autonomías non só para legalizar o latifundio senón para encubrir a escravitude sexa agora un imparcial facilitador do diálogo, sería como esperar que dea os seus froitos a terra onde se derramado o sal.

O único certo ante o evidente encubrimento eclesiástico do calumnioso cardeal; só a verdade farao libre a el; porque é a loita, a que nos fará libre a nós.

http://www.argenpress.info/nota.asp?num=054160&Parte=0

segunda-feira, abril 21, 2008

ANA MIRANDA FELICITA A FERNANDO LUGO POLO SEU TRIUNFO NAS ELECCIÓNS PRESIDENCIAIS EN PARAGUAI

Ana Miranda, membro do Consello Nacional do BNG e vicepresidenta da ALE, participou como observadora internacional nos comicios.

A voceira do BNG en Bruxelas, Ana Miranda, desprazada a Asunción como Observadora Internacional, convidada pola Corte Electoral de Paraguai, para as eleccións celebradas onte 20 de maio, felicitou o novo Presidente de Paraguai, Fernando Lugo polo seu triunfo. Un triunfo democrático sen precedentes na historia deste país pois todos os cambios gobernamentais en Paraguai sempre foron violentos. Despois de 61 anos de Goberno do oficialismo do Partido Colorado, o triunfo do bloque nacional paraguaio que representaba a Alianza Patriótica para el Cambio (APC), significa darlle voz a xente sen voz, dende unha perspectiva plural e nunha necesidade de cambio inminente. "Tivemos a ousadía de atrevernos en 8 meses, a gobernar este pais", afirman os seus portavoces. O BNG valora a madurez política do pobo paraguaio, que nunha xornada con numerosos incidentes previsíbeis e ameazas do partido no goberno, desenvolveuse finalmente de xeito tranquilo.

Ana Miranda pasou a xornada de observación na primeira hora da mañá en dous colexios electorais de Asunción, desprazándose posteriormente ao distrito de San Pedro, cidade de Capiiraby, a 300 Kms da capital, onde ten asentamento o Movemento Campesiño Paraguaio, encabezado polo seu líder, Belarmino Balbuena, candidato a senador.

Fernando Lugo agradeceu a presenza da solidariedade internacional, que considerou fundamental para internacionalizar a situación do Paraguay e para que non sexa só recoñecido pola corrupción, o contrabando, a devastación forestal e fumigación, a discriminación lingüística e a emigración masiva, senón tamén por este feito democrático que hoxe inicia unha mudanza política na historia deste pais cunha tráxica historia de guerras, sometemento e vulneración dos dereitos humanos.

ESCAPE DE CLORO EN GUALBA (BARCELONA)

Nota da APDR.

O Escape de cloro producido nas instalacións que a empresa Sociedad Española de Carburos Metálicos ten Gualba (Barcelona) evidencia o perigo que supoñen este tipo de instalacións situadas na proximidade de núcleos poboados. Os veciños tiveron que ser confinados nas súas vivendas para evitar que foran intoxicados por este elemento químico.

O cloro é un elemento altamente tóxico que en estado gasoso provoca fortes irritacións na pel, nos ollos e no sistema respiratorio, chegando a provocar graves lesións oculares, queimaduras inflamación de tecidos respiratorios e edema pulmonar.

Este feito, acontecido en Cataluña, pon de manifesto o perigo que para os cidadáns de Pontevedra e a súa bisbarra supón a existencia de ELNOSA. Feitos como os acontecidos en Gualba, debería facer reflexionar ao Conselleiro de Medio Ambiente que nestes momentos podería estar disposto a concederlle a autorización ambiental integrada a ELNOSA, para que esta siga realizando a súa actividade contaminante na Ría de Pontevedra.

No caso do complexo industrial ENCE-ELNOSA, hai que subliñar que non existe un plano de emerxencia coñecido pola cidadanía. Os cidadáns de Pontevedra descoñecen como terían que actuar si se producise un incidente do tipo do acontecido en Gualba ou outro de maiores dimensións.

Fai uns días puidemos asistir a un grotesco simulacro de simulacro de emerxencia nas instalacións de ENCE. A todas luces tratouse dunha nova tomadura de pelo aos pontevedreses e pontevedresas.

O Complexo ENCE-ELNOSA, non só contamina e arruína o posíbel desenvolvemento sostible da economía de Pontevedra e a súa bisbarra, senón que ademais é unha ameaza para a saúde e seguridade dos habitantes da bisbarra.

Una vez máis, comprobando o dano que as empresas do Complexo de Lourizán causan e poden causar ao medio ambiente e á economía e á seguridade dos cidadáns, esiximos ao Conselleiro de Medio Ambiente que non conceda a estas empresas a preceptiva Autorización Ambiental Integrada para que poidan continuar coa súa actividade.

Así mesmo, facemos un chamamento a todos os cidadáns de Pontevedra a participar na manifestación que terá lugar o vindeiro venres 25 de abril para esixir a saída de Lourizán do Complexo ENCE-ELNOSA.

Pontevedra, 21 de Abril de 2008

Asociación Pola Defensa da Ría

domingo, abril 20, 2008

Primeiro Foro Internacional de Mulleres Indíxenas

DECLARACIÓN

Warmikunapa Rimanakuyninchik Llamkanapaq
(Acordos e diálogo das mulleres para o traballo no futuro)

Lima, Perú, 13 ao 17 de Abril 2008

Por séculos, recaeu sobre os nosos ombreiros por vontade propia ou obrigadas polas circunstancias históricas dos nosos pobos o sostén non só das nosas familias, senón tamén de salvagardar as nosas culturas, fomos as responsables de que os valores e principios mantéñanse vivos nas nosas culturas. Por isto tomamos a decisión de ser suxeitas activas e protagonistas da historia e deixar de ser obxectos folclóricos.

A loitas das mulleres indíxenas nos nosos pobos, foi e segue sendo importante, as nosas contribucións na elaboración e formulación de políticas publicas a nivel nacional determinou o rumbo dos nosos pobos. Así como as nosas contribucións nos novos mecanismos de participación nos organismos multilaterais, como a ONU e a OEA.

As mulleres indíxenas conscientes da realidade dos nosos Países denunciamos a crecente militarización, invasión de actores armados nos nosos territorios, converténdose nas mais graves e sistemáticas violacións de dereitos humanos da historia, tomando como botín de guerra os nosos corpos, lacerando a nosa dignidade, masacrando nosas novas xeracións, por iso facemos un chamado enérxico ás Nacións Unidas para que retome o seu papel de actor para preservar a paz na humanidade.

A nosa presenza moitas veces non foi ben recibida, pero esta presenza foi de suma importancia a pesar de ser unha participación en desvantaxe no número de participantes, por iso as mulleres indíxenas de Abya Yala reunidas na cidade de Lima, Perú os días 14 ao 16 de abril de 2008, facemos a seguinte declaración:

Converternos nunha plataforma de coordinación para a participación política das mulleres indíxenas nos procesos internacionais transcendentais, para que produzan efectos en cada un dos países promovendo a igualdade e a equidade étnica e de xénero e que nosos achegues sigan contribuíndo a darlle forza e solidez ás formulacións dos Pobos Indíxenas.

Solicitarlle ás institucións financeiras e de cooperación, que a planificación das súas estratexias de cooperación que se fagan para as nosas comunidades consúltese coas mulleres indíxenas e en concordancia coas súas axendas construídas, para que os proxectos que se impulsen teñan realmente un impacto, a partir da realidade que vivimos nas nosas comunidades.

Chamamos ás organizacións de mulleres indíxenas, para que lle dean unha importancia estratéxica á formación política e técnica das súas membras, así como ás institucións de cooperación, que apoien estas iniciativas e esforzos para fortalecer a nosa participación nos foros internacionais e discusións nacionais de tal forma que teñamos os mecanismos adecuados para a incidencia local.

Facemos un chamado urxente e reiterado aos gobernos de Abya Yala que non ratificaron o Convenio 169 sobre Pobos Indíxenas e Tribais en países independentes, que o fagan para facer coherente a lexislación internacional coa realidade nacional, e aqueles países que xa o fixeron, que o poñan en práctica.

Instamos aos gobernos de Abya Yala a apoiar programas e políticas para o fortalecemento dos nosos idiomas como base fundamental das nosas culturas, a nosa identidade e unha forma de transmitir a nosa sabedoría ás xeracións futuras.

Esiximos aos países desenvolvidos que terminen coas súas prácticas de contaminación do medio ambiente, e que apoien aos Pobos Indíxenas, principalmente ás organizacións de mulleres indíxenas para coidar á Pacha Mama e así garantir a supervivencia da raza humana, implementando programas que nos axuden a resolver os problemas provocados polas políticas neoliberais e de globalización.

Comprometémonos a seguir con este esforzo de reunir ás mulleres indíxenas de Abya Yala e organizar o segundo Foro Internacional de Mulleres Indíxenas en 2 anos.

Lima 14 de abril de 2008.

sábado, abril 19, 2008

Acordo ortográfico para a lusofonia

José Paz Rodríguez

O passado dia 7 do presente mes de abril é já uma data histórica para todo o mundo lusófono. Ao que por língua e cultura também pertence Galiza. Na Assembleia da República de Portugal, em Lisboa, teve lugar uma Conferência Internacional sobre o Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa, com participaçóm de representantes dos diferentes países que no mundo têm como oficial a nossa língua. Por primeira vez, de maneira oficial, os portugueses convidaram a participar a directivos galegos da entidade reintegracionista AGAL. A que, com verdadeiro altruísmo, abriu a representaçóm a outras entidades, como a Associaçóm Cultural Pro Academia Galega da Língua Portuguesa, recentemente constituída, a Associaçóm de Amizade Galiza-Portugal, o Movimento Defesa da Língua e a ASPGP, criada no ano 1978 e presidida por quem suscreve este artigo. Ente outros alí estiveram Alexandre Banhos e Isaac Estraviz, presidente e vice-presidente, respeitivamente, da Associaçóm Galega da Língua. Também Ângelo Cristovao, Xavier Vilhar Trilho, José-Martinho Montero Santalha, Margarida Martíns, Concha Roussia e Manuela Ribeira. Banhos e Cristovao apresentaram sendos relatórios sobre a importância que tem a presença da Galiza, berço da lusofonia, na conferência, comunicando a adesóm de todas as entidades reintegracionistas ao futuro acordo ortográfico. Que se espera será aprovado no par lamento português a princípios de maio e para o que se organizou esta conferência preparatória.

Estamos, por tanto, num momento histórico para a nossa língua, que muito pronto será também de uso habitual na ONU. A hispanofonia tem desde hai muito tempo uma norma comúm para a escrita do castelhano, embora os falares som diferentes em cada lugar. As diferentes academias do castelhano que hai no mundo som um verdadeiro exemplo do que deve fazer-se para a promoçóm e pervivência dum idioma. Em poucos anos o castelhano superará mesmo ao inglés. O galego-português, outra língua muito importante, presente em todos os continentes, necessita como água de maio um acordo ortográfico. Despois de muitos anos parece que Portugal da um passo à frente sumando-se a este acordo. Com polémica e debate, também necessários. A primeira pedra para este acordo já se colocou no Encontro de Rio de Janeiro, celebrado de 6 a 12 de maio de 1986 na Academia Brasileira de Letras, que presidia Antônio Houais. Naquela altura já estivera presente no encontro de unificaçóm ortográfica para a lusofonia Isaac Estraviz, entre outros galegos. Quem suscreve formava parte da comissóm galega para trabalhar pola integraçóm do idioma galego no acordo. Os galegos fumos os primeiros, e quase os únicos, em publicar com a ortografia do chamado Acordo de Rio. Quatro anos mais tarde, esta vez em Lisboa, na Academia das Ciências, presidida por Jacinto Nunes, de 6 a 12 de outubro de 1990, houve outro encontro com presença de uma delegaçóm galega. Pode que o prédio iniciado em Rio se termine de construir agora com o apoio do parlamento português. Para efeitivar este acordo hai uma moratória de seis anos.

Entre outras cousas, este acordo ortográfico para toda a lusofonia, supom a desapariçóm dos grupos cultos ct, cc e pt, como no português do Brasil. Também a simplificaçóm do acento, a desapariçóm de c e p nas palavras nas que estes fonemas nom som pronunciados, e do hífem e o acento circunflexo em bastantes palavras. Ao incorporar k, w e y, o alfabeto passa de 23 a 26 letras.

Mas o que a nós nos preocupa é qué vai fazer o governinho galego e a Academia corunhesa. Até hoje infelizmente de costas viradas a toda a lusofonia. Seguindo ademais com aquele anti-democrático decreto normativo do ano 1983. Data desde a que, como vem de sinalar acertadamente o escritor Caneiro, a política lingüística seguida foi todo um error e um horror na Nossa Terra. Acrecentamos nós que Galiza ou é lusófona ou nom é nada. Tal como também pensava Carvalho Calero e actualmente Diaz Pardo e o empresário Adolfo Domínguez.

http://www.laregion.es/opinion/1427/