segunda-feira, abril 07, 2008

LADRAN CANS...

Octavio Quintero

Venezuela pasou a ser, xunto con Arxentina, a locomotora do desenvolvemento latinoamericano neste ano de 2007 que culmina, pechando cun crecemento do Producto Interno Bruto (PIB) do 8,5 por cento, segundo a CEPAL. Os críticos de Venezuela, que non son moitos pero que dispón das mellores vitrinas de opinión, ponlle sordina ao desenvolvemento venezolano inducidos por visións ideolóxicas que alteran as súas conductas éticas sobre imparcialidade informativa, e cando necesariamente teñen que referirse ao incremento do PIB, o relativizan acoutando que se debe aos altos prezos do petróleo, o cal non é falso, pero sucede que desde 1928, cando o petróleo pasou a ser o factor máis importante da economía venezolana, iso é así.

Se os mesmos analistas tivesen o mesmo noxo contra Chile, por exemplo, ben puidesen silenciar o seu, pola contra aplaudido, desenvolvemento; dicindo que se debe aos altos prezos do cobre, o que analoxicamente resultaría igualmente certo. Pero é que Venezuela está á esquerda e Chile á dereita, e a estes analistas páganlles por enxalzar ao capitalismo, canto máis salvaxe, mellor; e así resulta moi difícil pedirlles imparcialidade, cando precisamente lles están pagando para que non sexan.

En Colombia, tamén por exemplo, cun PIB inferior ao de Venezuela, e por baixo inclusive do resto de países latinoamericanos da súa homologación, dise que o éxito da súa xestión económica é o que mantén incólume a imaxe do presidente Uribe. O cal tamén pode ser certo.

Aparte deste maniqueísmo informativo, a referencia do crecemento do PIB xa non é tan contundente como anos atrás cando non se concienciou que unha cousa é o desenvolvemento económico dos países e outra moi distinta o desenvolvemento humano ou social; noutros termos, unha cousa é que se teña moita riqueza e outra cousa é que esa riqueza téñase ben distribuída. Neste sentido avanza tamén o informe do Banco Mundial sobre Venezuela ao revelar que o seu índice de poder adquisitivo situouse no cuarto lugar dos países latinoamericanos cun valor en dólares de 9.888, moi por encima da media mundial que é de 6.100 e superior, inclusive, á media latinoamericana que ascende a 9.064. No campo interior o INE venezolano, revelou que o desemprego baixou a 6,3 por cento en tanto que as vendas creceron este ano que termina en 18 por cento.

Xa quixesen os “uribistas” dispor destas mesmas cifras para encomiar ao mesías. Lamentablemente para eles e por nós, isto non vai se é posible; primeiro, porque o PIB colombiano é capturado en moi alta proporción polos catro ou cinco grupos económicos que dominan o mercado nacional e, segundo, porque o modelo económico que nos rexe está feito precisamente para potenciar e privilexiar a ganancia individual sobre o beneficio xeral. Non por augar festas, só faltaría que tamén a miña propia subxectividade leváseme a desexar o mal ao meu país tan só por estar mal dirixido, pero podería apostarse cen a un a que a consistencia dos prezos altos do petróleo que lle dá sustento ao crecemento do PIB venezolano, resulta máis sustentable que a base do crecemento económico colombiano moi parecida á teoría da laranxa espremida.

Mal fan os inimigos gratuítos de Chávez en menosprezar a Venezuela como veciño, como país que intenta equiparar o seu desenvolvemento económico co seu desenvolvemento social e, inclusive, como réxime político que intenta devolverlle ao pobo a súa soberanía e autoridade para ser, logo de Deus, o único dono do seu destino.

A todos estes analistas que por medrar á sombra do Imperio descoñecen feitos tan contundentes que, a pesar de eventuais sesgos analíticos teñen que ser admitidos por organismos como a CEPAL e o Banco Mundial, ben puidésemos dicirlle ao paso como O Quixote a Sancho: “Ladran cans, logo cabalgamos”.

Sem comentários: