terça-feira, julho 29, 2008

Chile: morre un poeta, un revolucionario, un crente: Osvaldo Ulloa

Amigos, con gran pesar teño que comunicarlles o sensible falecemento de Osvaldo Ulloa, ás 23:55 horas, domingo 27 de xullo. Aínda non sei cando serán os seus funerais, mañá luns con seguridade estarei en condicións de comunicalo.

María Teresa (viúva)


TESTAMENTO DO AUTOR DESTES POEMAS

É obvio déixolles os poemas que tanto me custaron
soamente o tempo dirá se llos deixo só a vostedes
ou tamén a futuras xeracións
déixolles o amor pola poesía a paixón polas palabras
que se unen e desunen tecendo textos que din cousas
que ditas coa linguaxe da rúa resultarían prosaicas.
Pero non crean que lles deixo só linguaxe
este non é máis que o envoltorio de amores
alegrías tristezas vida morte todo
o que é o material da poesía
aos namorados déixolles poemas de amor
aos que loitan pola xustiza
lles deixo poesía combatente
aos que necesitan alimentar a alma déixolles poesía espiritual metafísica.
Tamén lles herdo os libros que escribín
para que aprendesen a escribir e ler poesía
atoparanos en bibliotecas e librerías
finalmente déixolles o desexo de saber quen fun
un home da xeración das flores
do triunfo de Allende da loita contra a dictadura
un profesor que amou aos seus alumnos como aos seus fillos
déixolles a alegría de vivir non só para gañar o pan
senón para atoparme comigo mesmo e serme fiel.
Para que se entreteñan déixolles os mitos que se crearán
a partir das miñas loitas e dos meus amores.
”porfa” non se vaian ao chancho non lle poñan moito.

En Galiza para as mulleres non é posible a conciliación da vida laboral

No ano 2007 o 43,7% das mulleres ocupadas galegas considera difícil ou moi difícil conciliar a vida laboral e familiar.
Conciliación laboral e familiar

Segundo os datos da “Enquisa de condicións de vida das familias. Condicións no traballo” realizada polo Instituto Galego de Estatística, no ano 2007 o 43,7% das mulleres ocupadas galegas considera difícil ou moi difícil conciliar a vida familiar e laboral. No caso dos homes, esta porcentaxe sitúase no 39,7%. Por provincias, A Coruña e Pontevedra acadan valores superiores á media mentres que Lugo e Ourense se sitúan por debaixo da media galega.

Se se teñen en conta os ocupados con fillos menores de 16 anos, a porcentaxe de ocupados que consideran difícil ou moi difícil compaxinar a vida familiar e laboral sitúase no 55,5%.

A situación laboral condiciónalles ou condicionoulles a un 22,5% das mulleres ocupadas a súa maternidade e a un 17,0% dos homes a súa paternidade. Se se teñen en conta o conxunto dos ocupados galegos, a principal razón que condiciona a maternidade/paternidade é o salario insuficiente, seguido do horario incompatible co coidado dos nenos. Por outra parte, preto do 60% dos asalariados consideran que no seu traballo non se preocupan suficientemente dos traballadores con cargas familiares, esta porcentaxe no ano 2001 estaba arredor do 63%.

Condicións no traballo

No ano 2007 máis da metade dos ocupados galegos traballaban preto da casa, a menos de 5 quilómetros. Por provincias, as porcentaxes máis altas danse en Lugo e Ourense, cun 61,4% e 60,3% de ocupados que viven a menos desta distancia. Por outra banda, a proximidade ao traballo aumenta coa idade dos ocupados, así tres de cada catro ocupados de 60 e máis anos teñen o traballo a menos de 5 quilómetros, mentres que esta porcentaxe se sitúa no 48,0% para os ocupados de 16 a 29 anos.

A duración media do traxecto do domicilio ao lugar de traballo é de menos de 15 minutos e o principal medio de transporte para acudir a traballar é o coche. Dende o ano 2001 ao ano 2007 a porcentaxe de ocupados que utilizan só o coche incrementouse en case oito puntos porcentuais.

Un 8,8% dos ocupados utiliza no seu traballo un idioma distinto do galego ou castelán. Esta porcentaxe incrementouse dende o ano 2001, ano no cal se situaba no 6,8%. O idioma máis usado é o inglés nun 75,7% destes ocupados.

No referente aos horarios especiais, máis da cuarta parte dos ocupados traballa sempre os sábados, mentres que o 12,7% traballan todos os domingos. Por outra banda, o 5,6% traballaba sempre en xornada nocturna no ano 2007 e un 18,0% traballaba ocasionalmente pola noite. Por sexo, apréciase unha maior porcentaxe de homes que de mulleres que traballan pola noite.

Satisfacción co traballo e as súas condicións

No ano 2007 o 93,4% dos ocupados galegos estaban satisfeitos ou moi satisfeitos co traballo. Entre as principais razóns de satisfacción dos ocupados moi satisfeitos co traballo están “Gústalle o traballo” e “Estabilidade laboral”.

No referente á satisfacción coas condicións de traballo, máis de tres de cada catro ocupados galegos afirman estar satisfeitos ou moi satisfeitos, acadándose a porcentaxe de preto do 90% cando os ocupados son empresarios ou profesionais con empregados. Estas porcentaxes incrementáronse dende o ano 2001.

Nunha escala de 1 a 10, o nivel de satisfacción medio co traballo dos ocupados galegos situouse no 7,1 no ano 2007. Este nivel de satisfacción é máis alto entre os ocupados do sector servizos e, territorialmente, nas provincias da Coruña e Ourense.

Poden atopar máis información en:

segunda-feira, julho 28, 2008

UNHA ROMAXE NA CABECEIRA DO PAI MIÑO

XXXI Romaxe

Xabier Blanco, do equipo organizador / IRIMIA nº 770

O 13 de setembro andaremos de festa todas as irimegas e irimegos pois esa é a data da XXXI Romaxe. Temos a sorte de celebrala nunha zona fermosísima: o concello da Pastoriza, cabeceira do río Miño e que, coma escribiu hai ben pouco Carlos G. Reigosa, “é un miradoiro privilexiado das altas terras da Corda e dos verdes vales que se abren á Terra Chá, a comarca da que forma parte. Nas súas beiras montañosas sepáranse as augas que desembocan no Cantábrico e as que aflúen ao Miño, o río pai que fecunda a Nosa Terra e remata a súa longa travesía no océano Atlántico. Unha terra que hai cincocentos anos Vasco de Aponte chamou ‘brava’ e que hoxe está habitada por homes e mulleres amantes do seu, que souberon converter A Pastoriza nun fermoso espazo de grande riqueza gandeira e agrícola”.
(Nota: ao final do artigo hai unha ligazón ao mapa da zona e máis unha breve explícación de como chegar).
É o citado autor quen nos informa tamén de que, cando nos poñamos en camiño cara a praia fluvial de Baltar, lugar da nosa festa, presentiremos axiña a pisada de ilustres devanceiras e devanceiros celtas, hispanorromanos, suevas e bretóns. E poderemos ollar o fermoso nacemento do río Miño na lagoa de Fonmiñá. ¡As augas do pai Miño, onde hai 31 anos empezamos esta nosa andaina festeira de romaxe en romaxe, de fe en fe, de compromiso en compromiso. Tamén poderemos contemplar o dolmen de Mazoi en Pousada, a ponte vella de Saldanxe, o neboento e solitario Cristo da Amizade no Fiouco, os altos sendeiros montesíos en Loboso, Lagoa, Cadavedo e Bretoña. Si, ¡Bretoña!, onde está a sede que un día rexeu o bispo Maeloc, líder dunha comunidade cristiá que deu pé á vella igrexa mindoniense á que pertencen estas terras.
Na carballeira de Baltar, e presididos polo lema “Rexos coma carballos” queremos celebrar o privilexio de ser un pobo con raíces ben fondas das que non queremos nin podemos desprendernos: unha maneira de falar, unha maneira de bailar, unha maneira de rezar, unha maneira de tratar cos demais, coa Natureza e con Deus.
O símbolo do carballo aproxímanos un pouco ao que nos deu consistencia no pasado, e ao que pode seguir dándonos consistencia hoxe e no futuro. Constituírnos coma persoas rexas a semellanza dos carballos da carballeira de Baltar significa seguir tecendo no día a día experiencias e traxectorias consistentes, sólidas, rexas, vigorosas: a traxectoria da xente que está apostando na nosa terra por facer posible a integración do pobo xitano, a traxectoria da xente da zona da Pastoriza que apostou por darlle futuro ao noso campo a través do cooperativismo e do asociacionismo, a traxectoria de colectivos empeñados en que Galicia non sexa vendida. En todo iso percibimos fonda consistencia e percibimos a invitación do Deus da Vida a seguir apostando por esa solidez. E todo iso queremos agradecer na nosa celebración unido á nosa gratitude por Xesús de Nazaré, “rexo e forte coma calquera dos mellores carballos da nosa Terra, ben enraizado sempre en Deus. ¡Xesús de Nazaré! que medrou vigoroso nas terras humildes de Galilea, desde onde promoveu un firme movemento de ilusión e de esperanza, especialmente para todas as mulleres e todos os homes que estaban excluídas dos gozos da vida”.
Tras a celebración da “misa irimega” habemos seguir xuntos compartindo o xantar, o canto e o baile acompañados polo grupo “A Quenlla” e pola banda de música da zona.
E os que queiramos, achegarémonos onda o mítico carballo de Luxís para ter un momento de acción de grazas a Deus e á xente por todo o vivido e despedirnos ata o ano vindeiro en Aguiño.
Por certo, xa dende agora e dende aquí queremos agradecerlle ao concello de A Pastoriza e á xente da asociación cultural “A Chainza” a súa impagable colaboración para poder quitar adiante a nosa Romaxe.
Non o esquezades, pois: o 13 de setembro seguimos celebrando Fe e Galeguidade na praia de Baltar, co seguinte horario:

11: 00h: Acollida.
12:00 h: Celebración.
14:00 h: Xantar.
16:00 h: Festa.
18,30 h: Oración e despedida.
NB: Se queredes contar o día 13 con pan elaborado na zona, tedes que chamar a Manolo ao teléfono 982- 508237 e facer o voso encargo.
Como chegar?
Para chegar ata Baltar hai dous puntos de referencia: Lugo e Vilalba.
1.- Dende Lugo. A mellor opción é coller, dende a autovía, a estrada N-640, que vai a Meira. Seguimos esa estrada, aproximadamente, 30 quilómetros ata as proximidades de Meira. Alí collemos á esquerda pola estrada LU-122 e aos 300 metros a LU-120. Aos dous quilómetros teremos que xirar á dereita e logo seguir por unhas pistas. Pero dende a saída da N-640 estará sinalizado.
2.- Dende Vilalba. Collemos a estrada LU-120 en dirección Meira. 29 quilómetros despois deberemos coller á esquerda e seguir por unhas pistas, pero estará sinalizado. Esta opción permitiravos percorrer a recta máis longa de Galicia.

segunda-feira, julho 21, 2008

Discriminación sanitaria do Courel

Dirixido á Xunta de Galicia

As asocicaións: “ Fonte do Milagro ”; “ O Courel ”; “ Serra do Caurel ” e “ SOS Courel ”, queren poñer de manifesto:

A grave discriminación sanitaria do Courel


O artigo 130.2 da Constitución Española no título VII (Economía e Facenda) obriga:

Co mesmo fin, dispensarase un tratamento especial ás zonas de montaña.

A pesares desta obriga e só por aforrar, a Xunta de Galicia no ano 2002, eliminou as gardas médicas nocturnas no concello do Courel, quedando sen asistencia, dende as 10 da noite ata as 8 da mañá do día seguinte.

Consecuencias:

1 - Os veciños e veciñas tardan en ser conducidos ata o hospital máis próximo, dende que activan o servicio de emerxencias, máis de tres horas.

2 - O Courel queda illado por a neve varias veces ao ano. Como normalmente comeza a nevar por a noite, queda tamén sen médico.

3.- Por absurdos protocolos asistenciais, as ambulancias deben dirixirse e parar primeiro no Centro Médico de Quiroga, que ten os mesmos medios materiais que o do Courel. A Xunta de Galicia sabe perfectamente que dende o Courel, sen facer este rodeo por Quiroga, os veciños e veciñas poden gañar máis de unha hora para chegar a Lugo por autovía, ou a Monforte por unha estrada directa.

4.- A falta dun servicio sanitario axeitado e próximo, é unha das causas do despoboamento dramático e terminal que están a vivir as zonas de montaña da Galiza.


Os 65 representantes dos veciños e veciñas do Courel que no mes de marzo deste ano visitaron o Parque Natural de Somiedo, puideron comprobar entre outras moitas excelencias asistenciais, a presencia de médicos e enfermeiros no Concello durante as 24 horas.
http://bitacoradocaurel.blogspot.es/1206830280/


Para máis xustificación, en xaneiro do 2008 entrou en vigor a LEI 45/2007, de 13 de decembro, para o desenvolvemento sustentable do medio rural, de obrigado cumprimento por as comunidades autónomas e demais administracións onde se contemplan extraordinarias “marabillas” para o Courel, así no seu artigo 30 di:

Sanidade. Para facilitar o acceso da poboación rural a uns servizos públicos sanitarios de calidade, o Programa poderá establecer medidas que persigan: a) A mellora da sanidade, en particular da Atención Primaria, singularmente nas zonas rurais prioritarias, que permita asegurar uns servizos sanitarios básicos de proximidade en cada zona rural. a) A posta a disposición dos profesionais do Sistema Nacional de Saúde, que exercen no medio rural, das máis modernas tecnoloxías e medios e, en particular, da telemedicina. b) A mellora do acceso dos cidadáns que residen no medio rural a unha atención sanitaria especializada de calidade, prestando unha atención singular ás urxencias médicas.

Así mesmo, según esta mesma Lei o Courel pasará a ser zona rural prioritaria, tal e como dispón no seu artigo 10:

- A) Por ser unha zona “... con escasa densidade de poboación, elevada significación da actividade agraria, baixos niveis de renda e un importante illamento xeográfico ou dificultades de vertebración territorial..”

- B) Por ser unha das “....áreas integradas na Rede Natura 2000”
http://www.mapa.es/desarrollo/pags/ley/ley_desrural_14_12_07.pdf

Por todo o antedito, as Asociacións asinantes esiximos á Xunta de Galicia a devolución inmediata da asistencia sanitaria e de urxencias permanentes ao noso Concello, para salvagardar a saúde e a seguridade dos veciños e veciñas; e desexamos que isto non derive nun longo e inútil debate.

Saúdos

SOS Courel, 21 de xullo de 2008

607 22 58 87
soscourel@mundo-r.com

quinta-feira, julho 17, 2008

Patrimonio cultural de Vigo


Queremos invitarvos a coñecer o lugar no que o amigo de Galiza Sosego (GzS), Xosé Couñago, está introducindo a recollida que vai facendo do patrimonio cultural de Vigo:

Podedes premer nos enlaces que atopades en cada artigo para acceder a distintas informacións:

-situación (vista aérea dende google maps)

-fotos (ampliación de cada foto do artigo)

-galería fotográfica (relación máis completa e detalladas de fotos de cada elemento patrimonial)

-navegador GPS (para baixar o lugar onde se atopa ao voso navegador e poderdes visitalo sen dar voltas nin perdervos).

-rutas (para baixar tamén ao GPS ou visitar dende a web, podendo voar sobre ela con Google Earth: por agora están a Ruta das mámoas de Candeán, Ruta do románico de Vigo, Ruta dos castros de Vigo -25 castros- e a Ruta dos petos de ánimas de Vigo).

-máis información (enlaces a outras páxinas onde ampliar a información)É realmente un expendido traballo, no que o noso amigo Xosé Couñago invítanos a participar nel.

“É un proxecto aberto no que pode participar quen quixer.” (Xosé Couñago).

Sempre é un pracer atoparse con estes traballos tan excepcionais na rede.

Manolito e as esencias

O Trasno
Daniel López Muñoz / IRIMIA Nº 770



Foi unha operación como a de Perejil, pero con máis tralla. As brigadas dinamiteiras do goberno central dispuxéronse a executar o operativo de derrube do monolito das Cíes con sixilo, contundencia e eficacia. E xusto o último día no que poderían facelo, horas antes de que se consumase a transferencia efectiva do parque natural das Illas Atlánticas –isto é, galegas– a Galicia, cousa que por absurda que pareza, aínda non se levara a cabo.

Así procederon. As unidades operativas especiais desembarcaron cerca do obxectivo. Un amplo operativo de reforzo da operación capitaneado por forzas navais especiais da garda civil encargouse de peitear a acordoar a zona, os expertos dinamiteiros, encomendados pola ministra Espinosa para esta operación secreta, tras laboriosos cálculos, colocan os explosivos. Os campistas aceptaron o toque de queda e miraron –clandestinos– o despregamento.

E, boom! O esperado estoupo e o monolito, que queda ferido pero en pé. Risas no público. Un mando da guarda civil que se autoenterra na duna, o responsable da operación que non sabe onde meterse, máis risas por terra, mar e aire e na prensa do día despois.

Así que tivo que ser o poderiño galego o que fixese contas coa historia e rematase a operación “rayo justiciero”, que a administración central-e-tan-distante foi incapaz de rematar. Todo un símbolo máis, parecido nos seus efectos terapéuticos a aquela, impagable, inmellorable, andaluza cañí, botadura da carabela na Expo de Sevilla, a que se foi a pique en vinte segundos para estupor das autoridades inaugurantes e rexouba do mundo en xeral.

En fin, adeus monolito. Ou manolito, como lle explicaba a un turista, xa van alá trinta e tantos anos, aquel vello medio-habitante das Cíes, campista dos tempos heroicos: “Tamén poden ir ao Manolito. Bueno, é un menhir, pero nós chamámoslle Manolito”. Pois iso, que a algúns non nos preocupaba tanto o “Manolito”, surrealista e fálico, faro sen luz, espido xa de placas e escudos,... coma outras cousas. Certamente daquela facíase patria de todo coa roupaxe do nacional-catolicismo. Hoxe, vestidos de nacional-consumismo, derrubamos manolitos para xustificarnos, mentres promovemos o novo delirio, cun señor que xoga ao fútbol berrando “arriba España”, unha praza de Colón inzada de bandeiras con aguias e un grupo Prisa recuperando as esencias da “una, grande y libre”.

domingo, julho 13, 2008

Manifesto da Federación de Asociacións de Escritores “Galeusca”


Perante o discurso pretendidamente homoxeneizador e centralista que subxace no “Manifiesto por la lengua común”, a Federación de Asociacións de Escritores “Galeusca”, da que fan parte a Asociación de Escritores en Lingua Galega, a Associació d’Escriptors en Llengua Catalana e a Euskal Idazleen Elkartea (Asociación de Escritores Vascos), quere deixar constancia do seguinte:


1. A realidade plurilingüe que conforma e dá existencia ao estado español, lonxe de ser entendida como unha “asimetría” ou deficiencia per se, está a reproducir de xeito transparente unha diversidade lingüística e cultural común á maioría dos estados que conforman a Europa plurilingüe.

2. O galego, o éuscaro e o catalán non son “inventos” recentes senón linguas que foron normais nos seus territorios e sociedades respectivas durante centos de anos. A súa desnormalización, a súa perda de usos públicos, non se produciu de forma “natural”, senón, mesmamente, por invasión da lingua que se decretou como oficial do estado, sen consulta nin acordo previo.

3. O artigo 3 da Constitución española garante a presenza desa lingua común para todos os habitantes do estado, mediante a esixencia a toda a cidadanía do deber de coñecer o castelán. Toda a cidadanía de Galicia, Euskadi e os Países Cataláns asume na práctica esa esixencia, pois non hai persoa que non teña unha boa competencia en castelán, ora a teñan como primeira lingua, ora como segunda. Porén, respecto do galego, do éuscaro e do catalán a lexislación non prevé a obriga de seren coñecidos nos seus respectivos territorios, o que establece unha asimetría nos dereitos lingüísticos da cidadanía que quere exercer o dereito, que lles é recoñecido, a usalos.

4. O galego, éuscaro e catalán tamén son linguas oficiais nos seus territorios, que é o mesmo que dicir que son as linguas propias de aproximadamente o 40% da poboación do estado español. Estes códigos lingüísticos diferentes do castelán, lexítimos e nos que se recoñece o percorrido e expresividade dun pobo e dunha cultura, son instrumentos de comunicación igualmente “democrática”, ferramentas de relación interpersoal útiles e necesarias para a sociedade que as sustenta.

5. O dereito ao uso público, en todas as instancias, da lingua propia está recoñecido en todas as lexislacións democráticas do mundo. No ámbito europeo cómpre lembrar a Carta Europea das Linguas Rexionais ou Minoritarias (aprobada e ratificada polo Estado español) ou a Declaración Universal de Dereitos Lingüísticos, aprobada coa unanimidade do Congreso dos Deputados.

6. A visión anuladora que da enriquecedora realidade plurilingüe española se transmite desde o “Manifiesto” leva a pensar na similitude coas teses da etapa franquista: un Estado, unha lingua, e, consecuentemente, a reforzar as formulacións diferenciadoras entre cidadáns de primeira e de segunda por razón de lingua. A competencia plurilingüe, tamén para os cidadáns españois nados en comunidades autónomas cunha única lingua oficial, sempre será unha chave que abra o mundo, que abra as fronteiras do respecto polo outro desde a interpretación dunha relación de equidade entre os seres humanos, independentemente do seu lugar de nacemento, de residencia e de lingua propia. Además, o “Manifiesto” parte dunha premisa que non se corresponde coa realidade, pois en ningún caso o castelán corre perigo ningún en todo o territorio do Estado.

7. A aprendizaxe de linguas, ademais da propia, sempre debe ser entendido en positivo e como sinónimo de enriquecemento do individuo, pois coa aprendizaxe plurilingüe estimúlase a expresividade e cognición das persoas. No caso de Galiza, Euskadi e os Países Cataláns é imprescindíbel que a poboación sexa competente nas dúas linguas oficiais, para que logo cadaquén poida decidir libremente se usa unha ou outra nos diferentes ámbitos e situacións. É dicir, a dobre competencia é imprescindible para garantir a liberdade lingüística.

8. Para garantir esa utilización libre das linguas precísanse medidas emanadas dunha política lingüística adecuada. É dicir, para garantir os dereitos constitucionais que temos tamén os falantes de catalán, éuscaro e galego precísanse políticas lingüísticas que creen as condicións para exercelos, tal e como ditou o Tribunal Constitucional na sentenza 337/1994 cando “avalaba un trato desigual, que non discriminatorio, para as dúas linguas oficiais en función do carácter propio dunha delas que fai preciso unha acción normalizadora que debe, necesariamente, implicar accións de apoio singularizado”.

9. As políticas lingüísticas aplicadas ao ámbito educativo nas chamadas comunidades bilingües teñen como obxectivo conseguiren que o alumnado acade unha boa competencia nas dúas linguas oficiais, independentemente de cal sexa a súa lingua familiar. Para acadar ese obxectivo, é preciso desenvolver planificacións lingüísticas que garantan a consecución dese obxectivo e que pasan, necesariamente, pola utilización vehicular maioritaria da lingua máis desfavorecida socialmente. E isto, en vez de ir contra a liberdade lingüística, é, precisamente, unha actuación imprescindible para garantir esa liberdade lingüística.

10. As escritoras e os escritores galegos, vascos e cataláns PROCLAMAMOS a nosa vontade de seguirmos a escribir nas nosas linguas e a contribuírmos ao proceso, inacabado, de normalización das nosas linguas, como dereito humano, democrático, pacífico ao que non imos renunciar. Repudiamos enerxicamente todos os intentos de EXCLUSIÓN que colegas escritores españois realizan das nosas linguas e lamentamos que, no canto de se preocuparen pola saúde do español en Puerto Rico, Costa Rica ou os Estados Unidos, se dediquen a combateren o máis próximo e asimetricamente discriminado.

Xullo de 2008

Aquelas entidades, colectivos ou persoas que concorden co contido deste manifesto poden mostrar a súa adhesión no seguinte enderezo electrónico: oficina@aelg.org