sexta-feira, agosto 01, 2008

Persecución anticristián permitida

A dramática situación dos cristiáns en Gaza

Gustavo D. Perednik

O xénero da utopía sionista está conformado por unha decena de novelas publicadas aproximadamente entre 1880 e 1920, co obxecto de albiscar como sería un Estado xudeu renacido na Terra de Israel. A máis popular foi Altneuland de Teodoro Herzl. Unha das menos coñecidas foi escrita en francés por Jacques Bahar, en 1898, durante a tormenta do Caso Dreyfus.

O seu autor alude á posibilidade de que o odio antixudeu por parte da cristiandade francesa revertésese no recreado país hebreo, e pasase a ser rancor anticristián por parte da xudería que retorna á súa terra ancestral.

Bahar mostra que dita transformación sería imposible, e cabe recoñecer que a historia deulle a razón... ata hoxe en día, en que grupos de cristiáns da rexión son persistentemente reprimidos por mahometanos, ante a sorprendente apatía da cristiandade mundial.

A realidade elemental do Medio Oriente é que unha vintena de Estados árabe-musulmáns, varios pletóricos de petróleo, negáronse durante décadas a admitir na rexión a existencia dun Estado xudeu democrático e sen recursos naturais, que cabe nos primeiros nada menos que cincocentas veces.

No canto de dedicarse a facer progresar ás súas sociedades, as ditaduras do mundo árabe actuaron para destruír ao pequeno Israel mentres, en xeral, Europa lexitimaba o atropelo por medio de desdebuxar esa verdade cristalina e substituíla co mito dun pobo palestino desposuído e oprimido.

Tratamos noutros artigos as formas da distorsión, que puido sosterse nos medios europeos por medio de borrar unha estraña verdade: os palestinos nunca quixeron crearon un Estado propio nos territorios que din reclamar, e nin sequera reclamárono durante as décadas en que ditas terras non estiveron baixo administración israelí.

Ese único dato podía tirar pola borda a mentira da “liberación palestina” -e por iso foi coidadosamente salteado.

O móbil dos agresores (e o dos seus protectores) era o odio contra Israel, que os levaba, primeiro, a perdoar os peores crimes cometidos no mundo árabe-musulmán, aínda cando eses crimes socavaran os seus propios intereses. Así, a cristiandade mostrouse indiferente no pasado, cando os cristiáns do Líbano foron masacrados por musulmáns, e móstrase igualmente apática no presente, mentres nas zonas baixo autoridade palestina os cristiáns son violentados e perseguidos. Empecemos por Gaza, un dos seis territorios con maior densidade demográfica de todo o mundo. Máis pequena que Andorra, Gaza ten unha poboación de case un millón e medio de persoas, das que o 99,8% son musulmáns. Pero aos islamitas esa ampla maioría non lles basta, porque no seu totalitarismo empedernido aspiran á homoxeneidade irredentista e cabal.

A súa actitude cara aos cristiáns é parecida á súa obsesión fronte a Israel: non importa o pequeno que sexa o país xudeu porque a súa mera existencia creba un universo monocromo árabe-musulmán, ao que non lle alcanza ser máis extenso Europa enteira.

Por iso, a diminuta minoría cristiá que reside no lugar é obxecto de agresións, e para atenualas opta por un constante baixo perfil. Os 3.500 cristiáns de Gaza están maiormente radicados nunha zona comprendida por tres veciñanzas: Zeitun, al-Daraj e Sheikh Radwan. O seu nivel sociocultural é máis alto que o do resto do a poboación, teñen un representante no Consello Lexislativo do Hamás (Fuad Kamal ao-Tawil), e contan con cinco escolas: catro católicas e unha ortodoxa.

A gran maioría do cadro de persoal docente desa rede é musulmán, así como os alumnos. Dun total de 2.400 alumnos nas escolas cristiás, menos de 300 son cristiáns. Pero nin aínda así lles é suficiente aos islamitas, que aspiran a unha Gaza uniforme sen católicos, un Medio Oriente parello sen Israel, e un mundo puro sen infieis.

Vivir baixo o medo

Esa aspiración exprésase frecuentemente en violencia, sobre todo desde que fai un ano o Hamás apoderásese pola forza da franxa de Gaza. A incitación contra institucións cristiás (igrexas, escolas, cafés, bibliotecas) aumentou debido á suposta laxitude das mesmas en impor normas islámicas na conduta cotiá da súa poboación.

Durante a primeira metade de 2008 os catro ataques máis notables foron:

- o 10 de xaneiro o “Exército dos Crentes” arremeteu contra a Escola Internacional de Bet Lahia;

- o 15 de febreiro o “Exército Islámico da Terra de Ribat”, encabezado por Mumtaz Dughmush, fixo explotar unha bomba na biblioteca YMCA (Asociación de Mozos Cristiáns);

- o 16 de maio foi atacada (non por primeira vez) a escola Rahabat al-Wardia, dirixida por monxas;

- o 18 de maio foi destruído o restaurante próximo á Universidade Al-Quds.

Nunca se castiga a culpables xa que o Hamás gobernante é parte do extremismo islamita. A mencionada banda de Dughmush actúa impunemente desde o barrio de Tzabra. É a que, baixo distintos nomes, secuestrou por catro meses ao reporteiro da BBC Alan Johnston e, o 25 de xuño de 2006, ao soldado israelí Guilad Shalit, cuxo destino desde entón vén mantendo en albas á sociedade israelí no seu conxunto. Suponse o grupo terrorista representa á al-Qaeda en Gaza.

Coa súa proverbial impotencia política, o presidente palestino Abu Mazen oponse á arremetida islamita. No seu discurso do 20 de xuño de 2007 condenou o vandalismo contra as igrexas baixo control do Hamás, pero os seus desoídos reparos non impediron que o 8 de outubro fose secuestrado e asasinado Rami Ayad, empregado da Sociedade Bíblica, nin que o 31 de decembro os Amigos de Sunnah Bayt al-Maqdis ameazasen con atacar a todo o que ousase celebrar o Ano Novo.

Os cristiáns son brancos dunha furia colectiva enganosamente estimulada, tan artificial como a que se desatou no mundo medio ano despois de que se publicasen as caricaturas de Mahoma no diario danés Jyllands-Posten.

A onda de intolerancia tamén impregna os territorios gobernados pola Autoridade Nacional Palestina. Desde que a fins de 1995 esta fixésese cargo da cidade de Belén, centro espiritual do cristianismo, a poboación cristiá veu diminuíndo drasticamente. Durante a administración israelí constituía o 90% da cidade, e no presente xa descendeu a menos do 25%.

Apenas asumiu a Autoridade Palestina, expandiu os límites municipais de Belén para incorporar 30.000 musulmáns dos campos de refuxiados das proximidades, e así asegurou a sempre indispensable maioría islámica. O Concello Municipal, que tiña maioría cristiá, foi expeditamente substituído por un islámico.

Ata 1994, visitaban a Belén uns 150.000 turistas anuais. Desde entón a media rebaixouse menos da quinta parte, debido á intimidación de islamitas que queimaron locais de comerciantes cristiáns, roubaron a súa propiedade, e construíron mesquitas fronte a cada igrexa.

O silencio de Europa fronte a este refugallo debería asombrar, a menos que llo entenda como parte do sopor xeneralizado do Vello Mundo ante a súa propia islamización. A libre Holanda, a principios deste ano, censurou unha exposición que ía levar a cabo no Museo Municipal da Haya, debido a que a obra fotográfica da exiliada iraniana Sooreh Hera incluía cadros que poderían ter vinculación con Mahoma e o seu xenro coa homosexualidade. Non sorprenderá que quen carece de forza para protexer a súa propia liberdade de expresión avasalada, obviamente será máis débil aínda para saír en defensa dos seus irmáns cristiáns no exterior.

Sem comentários: