quinta-feira, abril 30, 2009

Primeiro de Maio: pola defensa do emprego, os dereitos e as prestacións sociais

A CIG vai desenvolver o vindeiro 1 de Maio, Día Internacional da Clase Traballadora, unha campaña de manifestacións por todo o País, continuando as mobilizacións que nos últimos meses a central veu desenvolvendo para reclamar que a crise a pague o capital. Este ano o lema das manifestacións será “Emprego, Dereitos e Prestacións Sociais” reivindicacións históricas que cobran especial importancia nestes tempos de crise non só económica, senón tamén de sistema.

A intensidade coa que se está a desenvolver a crise do capitalismo, está provocando de xeito acelerado a destrución de miles de emprego en Galiza. As empresas aproveitan a  caída da actividade para impoñer despedimentos baratos do persoal con contratos fixos por  medio de ERE. Non debemos esquecer as cifras do paro dos últimos meses, que superan xa os 200.000 desempregados/as no País, a falla de cobertura das prestacións sociais, a presentación diaria de expedientes de regulación ou a paralización interesada da negociación dos convenios colectivos por parte da patronal.

Mentres a CEOE e institucións públicas como o Banco de España reclaman reformas estruturais na lexislación laboral destinadas a recortar os dereitos dos traballadores/as, a  diminución do poder adquisitivo e recortes nas coberturas e prestacións sociais. A clase traballadora ten que achegar unha resposta contundente que obrigue a tomar medidas extraordinarias de alcance político.

Medidas do goberno: na liña de sempre

Pero cales son as respostas do Goberno á crise? As medidas recollidas no Real Decreto van polo camiño habitual: favorecer ao capital. A novidade máis salientábel das propostas do executivo de Zapatero atópase nunha curiosa fórmula para incentivar a contratación: que o traballador/a cubra os gastos á seguridade social coas prestacións ou subsidios. Segundo se recolle na medida até ao 31 de decembro de 2009, a contratación indefinida de traballadores/as desempregados/as beneficiarios de prestacións ou subsidios por desemprego ou da renda activa de inserción (RAI) vai dar dereito á bonificación de 100% da cota empresarial á Seguranza Social.

Deste xeito estase creando unha clara discriminación entre aqueles traballadores/as que gozan de prestacións e os que xa as esgotaron ou non xeraron dereito a recibir subsidio.

“Estamos ante a medida máis desafortunada das incluídas no Real Decreto-Lei, pois lanza os desempregados a unha competición desigual polo emprego, na cal serán máis «atractivos» para as empresas os traballadores cunha prestación pendente máis elevada (que permiten bonificar unha maior cota, reducindo o seu custo salarial) fronte a aqueles que teñen menor prestación pendente ou non son perceptores de prestación ningunha”, explica o avogado da CIG, Héctor López, nun informe.

Reivindicacións máis necesarias

Dende a CIG, o vindeiro Primeiro de Maio continuarase a reclamar a reactivación da economía coa creación dunha banca Pública, tamén en Galiza, que non permita o estrangulamento do sistema produtivo; a protección dos desempregados/as e daqueles/as que xa non teñen ingresos por medio dun salario de reinserción laboral; unha fiscalidade progresiva na que paguen máis os máis ricos, ampliar os sistemas de protección social básicos (saúde, pensións, atención a situacións de dependencia e discriminación, etc, ); o desenvolvemento de infraestruturas e actividades económicas que se baseen  na protección do medio ambiente e potenciar a soberanía alimentar..., é dicir, avanzar cara a un novo modelo económico e social, que comprometa a soberanía do pobo galego e o socialismo do século XXI.

Sobran as razóns para participar o vindeiro 1 de Maio nas manifestación convocadas pola CIG en todo o País.

MANIFESTACIÓNS PREVISTAS NAS DISTINTAS COMARCAS

  • VIGO: ás 12:00 con saída dende a Doblada.
  • A CORUÑA: ás 12:00 horas dende a Praza de Vigo.
  • COMPOSTELA: ás 12:30 horas dende a Praza Roxa.
  • FERROL: ás 12:00 horas con saída na Avenida do Esteiro.
  • A MARIÑA: ás 12:30 horas dende a Praza do Conde de Fontao (FOZ).
  • LUGO: ás 12:00 horas dende a Ronda da Muralla
  • OURENSE: ás 12:00 horas dende o Pavillón dos Remedios.
  • PONTEVEDRA: ás 12:00 horas dende a Praza da Ferrería.  

Entrevista a Francisco Fernández del Riego

Paco del Riego (Lourenzá, 1913) é unha das figuras máis sobranceiras da cultura galega do século XX. Militou nas Mocidades Galeguistas, traballou pola continuidade do galeguismo durante o franquismo, foi fundador da Editorial Galaxia e achegou á nosa literatura obras fundamentais en tempos de escuridade. Foi el un dos tres académicos que propuxeron á Real Academia Galega instituír un Día das Letras Galegas en 1963. Aínda que con diferenzas, a súa é unha vida paralela a de Ramón Piñeiro, co que compartiu proxectos e traballos. Con esta entrevista iniciamos unha serie dedicada á vida e á obra de Piñeiro, o autor homenaxeado este ano.

Aldegunde Quiñones /Irimia nº787

Piñeiro consagrou a súa vida á reivindicación de Galicia 

Cal é a importancia de Ramón Piñeiro como escritor?

 Escribiu pouco. A obra máis destacada é Olladas no futuro, do ano 1974, no que recolle unha serie de traballos aparecidos en diversas publicacións. El era un crente na filosofía e escribiu obras filosóficas de reducida extensión -Significado metafísico da saudadeFilosofía da saudade, etc.- e tamén se dedicou a estudos de tipo lingüístico, por exemplo no seu discurso de ingreso na Real Academia Galega, A linguaxe e as linguas

Lembra vostede o Mitin das Arengas de 1925 no que tamén participou Piñeiro?
 

Pois si. O Mitin das Arengas celebrábase o 25 de xullo e participaban 20 persoas con intervencións breves duns cinco minutos. Falaron Otero Pedrayo, Castelao, Bóveda, Vilar Ponte, Suárez Picallo, Carballo Calero e tamén Piñeiro, que fora convidado por Pedrayo. 

Por que foi Ramón Piñeiro a París no ano 1946?
 

El era un home que, coma min, traballou na clandestinidade para resucitar o Partido Galeguista e el foi ata París representando as forzas clandestinas de oposición ao réxime franquista. Axudado polos vascos atravesou os Pireneos a pé e foi ata a capital francesa onde se puxo en contacto co goberno provisional da República no exilio e con membros do nacionalismo vasco e catalán para conseguir que Castelao formase parte daquel goberno, cousa que conseguiu. 

Para que se creou a editorial Galaxia?
 

Visto que a vía política non progresaba debido ás circunstancias internacionais pensamos en facer unha editora que se consagrase de xeito fundamental á edición de libros e crear conciencia galega no País. Así naceu no ano 1950 a editorial Galaxia, da que fomos ideadores e fundadores Xaime Illa Couto e mais eu. Logo sumouse máis xente, entre eles o propio Piñeiro, que foi nomeado director literario e como tal exerceu durante moitos anos. 

Que importancia tivo a mesa camilla de Piñeiro?
 

Moi grande: foi unha das súas mellores achegas a Galicia. El era un home que,en público, era pouco lucido, pouco brillante, pero en privado era moi ilustrativo e falaba moi ben. E os universitarios daquela época, que non coñecían nin a cultura, nin a lingua nin a historia de Galicia foron asistindo diariamente á mesa camilla da rúa Xelmírez de Santiago e alí el asesorábaos e formábaos. Así que as novas xeracións fóronse incorporando ao galeguismo a través das leccións que Piñeiro lles dispensaba naqueles momentos. 

Vostede e mais Piñeiro foron codirectores da revista Grial durante 25 anos. Que representou Grial para cultura galega?

Era unha das manifestacións de Galaxia e tiña os mesmos fins cá editorial. Era a única revista que existía no País e que chegaba a centros de cultura estranxeiros, ás universidades norteamericanas, italianas, francesas, alemás, etc. Recollía colaboracións de todo tipo sempre que tivesen unha dignidade e unha significación positiva. 

Que papel xogou Piñeiro como nexo entre a Galicia anterior e posterior á Guerra Civil?
 

Antes da Guerra pertenceu ás Mocidades Galeguistas de Lugo, pero tivo pouca significación nesa época. Ademais hai que ter en conta que era un rapaz moi novo aínda. O labor fundamental foi desenvolvido por el na posguerra: primeiro na clandestinidade política, despois na orde cultural e tamén mediante o contacto coas novas xeracións para endereitalas cara ao camiño de rexurdimento do País. 

Como definiría o piñeirismo? 

Á parte da formación galeguista el practicaba un xeito de oposición a determinadas ideas políticas e a xente nova é xente rebelde, e el non o era. Non era rebelde e non tiña un espírito novo e iso creou inimizade por parte dalgúns dos seus discípulos que deron en chamar ao que el representaba, piñeirismo. 

Como era Ramón Piñeiro do trato cotián? 

Era un home normal que facía, sobre todo, unha vida de traballo intelectual e que tiña grandes e bos amigos, con xente nova que o seguía no seu xeito de pensar. Pero era sobre todo un home de cultura. 

Que lle parece a vostede, que foi o creador do Día das Letras Galegas que se lle dedique a un compañeiro de tantos anos?
 

Pois paréceme oportuno. Hai moitos que o merecen pero el consagrou a súa vida á actividade intelectual e todo o seu esforzo á reivindicación de Galicia e creo que é merecente desta distinción.

quarta-feira, abril 29, 2009

O falanxista Uzal nomeado director xeral de Administración Local


Ninguneado e desposeído da Función Pública galega, Alfonso Rueda, conselleiro de Presidencia camiña por rutas imperiales cara a despeñarse no abismo político. Co nomeamento de José Norberto Uzal Tresandi, candidato da Falange ao Parlamento Europeo como director xeral de Administración Local, Rueda fai honor á vella divisa falanxista de Familia, Municipio y Sindicato.

Voltamos ao máis rancio dos vellos tempos?

Os novos Xefes Territorias, triste denominación de inspiración falanxista, cabezas dunha administración de exacerbado provincialismo; o caracter eminentemente político dunha consellería que perde á súa dirección xeral máis técnica, Función Pública; a dura loita dentro do PP por restar protagonismo aos Gauleiter provinciais e apañadores de votos, indican que Feijoo colocou nesta consellería a un peón que vai facela funcionar a toda máquina como un instrumento partidario para consolidar o poder do seu führer dentro do partido.

Que sorpresas nos vai deparar o rascar nos curriculums do resto dos agraciados dos últimos días?

terça-feira, abril 28, 2009

Esolas de ferrado, escolas populares galegas

As escolas de ferrado chamábanse así porque inicialmente se pagaba un ferrado anual de centeo, millo ou trigo pola escolarización de cada neno ou nena. estas escolas, que persistirán ata os inicios da década de 1970, instalábanse en locais improvisados, dispuñan dun mobiliario e material rudimentario e limitábanse normalmente ao ensino das destrezas básicas –ler, escribir e contar–, seguindo procedementos didácticos tradicionais. Os seus encargados, os escolantes, tiñan unha formación literaria limitada, pois as máis das veces só fixeran estudios primarios, e carecían de formación pedagóxica. Compaxinaban o ensino co traballo da terra e outros oficios. Malia todas estas carencias, subliñadas pola administración escolar e a pedagoxía, as escolas de ferrado cumpriron unha importante función, pois nelas aprendeu a ler e a escribir unha boa parte da poboación rural galega. (Da sinopse do libro: Escolantes e escolas de ferrado, autor: Gabriel, Narciso, editado por Xerais)

sábado, abril 18, 2009

The amablingua

Xa viña sendo time de que el new president descubrise the magic solution to the cosa de la lengua no Galician Country.  
The solution é o chamado “castrapo enriquecido”, al que también chaman “eurocastrapo”, “triglosia feijooooana”, amablingua , “galcasinglish” ou, na Galicia Sur, simplemente “feixoada”.

Daniel López Muñoz / Irimia.

Basically consiste en ser amables. You are moi amable, in such a way que no ofendas a nobody arround. Because the cosa es no imponer, e se ti escolles one language –only one, ollo!- ti andas imponiéndote que nin a milk! So, first asunto: amabilidade, gentleness e, especially, never, never, never, mesmo nunca, fales only in the regional idioma.   

The second cosa vén sendo a closing down das galescolas, que finally serán substituídas by “trilingüelas” (not “bi”, but “tri”), to properly enseñar the new lengua.  

This is, efectivamente, the solution to the cuadratura of the circle: combinar a “soberanía lingüística” dos pais, with the deber of promoting e facer normal o galego, sin ofender a la lengua de Rosa Díaz,  and also co obxectivo de trilingüizar aos nenos and little girls.   

So, a nai escolle, e choose o que choose, sempre ficará happy, ya que a súa escolla is included in the eurocastrapo. In fact, this feixoada is the “tres in one”,  very inclusive and amabilismo.   

At the same time, the Xunta resolverá o “problem” educativo, sen que such a thing lle supoña un quebranto presupuestario. Efectivamente, as a matter of fact, o novo language non ten a very precise normas, and predomina a única and conocida only norma do “tanto ten, ti vai disimulando”, que se complementa coa de “never rained que non escampara”. Así, the teachers training is going to ser very barrato, barrato, cal carpet of magrebí.  

And, by the way, if non caíches na conta, este artículo is the first one written in the new idioma. Buena luck and remember o que di the song: non te warrees, be happy, tra,la,la,la,la,la,la,la….