quinta-feira, maio 21, 2009

Outra ameaza cubana.

Anjel Guerra Cabrera / La Jornada.


En 2008, o Sydney Morning Herald daba conta da preocupación dos gobernos de Estados Unidos e Australia pola presenza de persoal de saúde cubano no sur de Asia e o Pacífico, unha “ameaza -dicía- á seguridade rexional”. É curioso que a potencia hexemónica mundial, embarcada en dúas guerras coloniais en Asia, e o seu principal aliado no Pacífico sur, preocúpense por un exercicio de impecable solidariedade humanitaria dun pequeno país de pouco máis de 11 millóns de habitantes, sometido, ademais, á perenne hostilidade e a asfixia económica pola primeira. A diferenza das tropas e bases militares de Washington, os traballadores da saúde cubanos están presentes para salvar vidas onde o seu concurso foi solicitado polos gobernos nacionais, case sempre en paraxes remotas onde nunca foi un médico, sexa porque a nación anfitrioa carece do persoal ou porque este non queren traballar naqueles.


A cooperación internacional de Cuba en saúde non é nova. Forma parte da tradición solidaria da revolución, iniciada nese campo desde o ano 1960 coa presenza dunha brigada médica que atendeu ás vítimas do terremoto ocorrido entón en Chile e continuada co envío doutra á Alxeria recentemente liberada do colonialismo. Entón a illa perdeu a metade do seu persoal médico, estimulado a emigrar a Estados Unidos, pero hoxe conta con 14 veces máis médicos e paramédicos e a proporción máis favorable no mundo de doutores por habitante. Unicamente así podía crear e consolidado o seu sistema de saúde gratuíta e universal sen precedente, contribución senlleira á dignidade dos cubanos ao propiciarlles o goce deste dereito humano fundamental do que está privado gran parte do xénero humano. Dunha facultade de medicina que existía ao triunfo revolucionario, Cuba conta actualmente con 22 universidades de medicina ao longo da súa xeografía e ademais, coa Escola Latinoamericana de Medicina, onde estudan máis de 10 mil mozos de 28 países, incluídos caribeños, africanos, árabes, asiáticos e estadounidenses pobres.


Máis de 80 nacións reciben colaboración médica cubana e 14 benefícianse do Programa de Atención Médica Integral para América Latina, o Caribe, África e Asia, xurdido a iniciativa de Fidel Castro cando a raíz do devastador paso do furacán Mitch foron enviados varios continxentes de médicos cubanos a países de Centroamerica. Participan deste programa, entre outros, Haití, Belice, Guatemala, Honduras, Nicaragua, Bolivia, Laos e Timor Leste.


O caso de Haití é emblemático posto que o precursor da independencia e a liberación dos escravos en América Latina é hoxe unha das nacións máis empobrecidos do planeta, sometida a constantes intervencións militares, prezo que lle fixeron pagar os grandes poderes pola súa ousadía. Alí a atención médica de 75 por cento da poboación recae na brigada cubana, que ademais do asistencial salienta na educación para a saúde das comunidades e a medicina preventiva. Como en todos os países onde serven, os médicos cubanos abstéñense de intervir na política local pero coordinan a súa actividade cos distintos niveis de goberno, organizacións populares, de barrio e igrexas. Cuba e Venezuela constrúen tres Centros de Diagnóstico Integral noutros tantos departamentos (provincias) de Haití -chegarán no futuro a 10; un por cada departamento do país-, nos que médicos cubanos e haitianos recentemente graduados en Cuba prestarán servizos gratuítos de cirurxía, cardioloxía, terapia intensiva, xinecoloxía, laboratorio clínico, radiografía e ultrasón. Haití só conta con 2 mil médicos, concentrados case todos na capital e predominantemente privados, polo que os seus servizos non están ao alcance da gran maioría dos seus cidadáns. Este só dato permite calibrar o que representa o achegue dos ao redor de 500 cooperantes cubanos de saúde e os seus colegas haitianos formados en Cuba. Pero en países como Belice a metade do persoal de saúde activo é cubano e en Guatemala, Honduras e Nicaragua a súa cobertura alcanza a varios millóns de persoas.


Cuba propuxo na ONU un programa para erradicar a sida en África. Recaería totalmente en persoal da illa cun fondo financeiro para medicamentos e equipos achegado polos países ricos. Aínda se espera a súa resposta.

http://www.jornada.unam.mx/2009/05/21/index.php?section=mundo&article=026a1mun

Sem comentários: