quarta-feira, junho 10, 2009

Celibato

Rosa Montero/ El PAÍS.

O Papa aumentou o poder da Congregación para o Clero co fin de que castiguen máis duramente aos curas que rompen o celibato. Mira que é maniática a Igrexa con isto do sexo, “vive dios”. Aínda que, en realidade, a obsesión non é estritamente co sexo, senón co matrimonio tradicional entre home e muller. Porque están xurdindo por todas as partes vergoñentos incidentes de pederastia e a Igrexa non parece reaccionar coa mesma acedume. Imos, que o Papa non dixo nada de aumentar os castigos para os pedófilos. Os curas son seres humanos e, como talles, contraditorios e falibles. Non me sorprende que haxa pederastas entre os sacerdotes: por desgraza hainos por todas partes. O que me indigna é a morneza con que iso perséguese dentro da Igrexa oficial. E mentres tanto, en cambio, atizan de xeito abondo ao cura que se deita cunha muller consentidora e adulta.

O celibato é un invento tardío da Igrexa. Durante máis dun milenio nada impediu que os curas tivesen esposa. Moitos sacerdotes, bastantes bispos e uns cantos papas estiveron casados. Foi Gregorio VI quen se inventou o do celibato en 1073. E á xente pareceulle algo tan absurdo que os curas seguiron casándose coma se nada. De maneira que no Concilio de Letrán, 50 anos máis tarde, tiveron que declarar ilegais eses matrimonios. Algúns historiadores sosteñen que esa súbita fobia anticonxugal foi pola herdanza. As propiedades do cura célibe pasaban á Igrexa, e non á viúva e os fillos (isto explicaría a manía vaticana ás relacións adultas heterosexuais). Os expertos tamén aseguran algo bastante obvio: que a prohibición do trato con mulleres aumentou a misoxinia e o machismo nos países católicos. O celibato só pode ser unha opción persoal; que sexa obrigatorio é insensato e perverso.

Sem comentários: