quarta-feira, julho 15, 2009

As leccións de Honduras

Theotonio Dos Santos / Correio da Cidadania.

Cóntase un revelador chiste entre os presidentes latinoamericanos:

"- Sabes por que non hai golpes de estado en Estados Unidos?
- Non!
- Porque en EE.UU. non hai embaixada de EE.UU."
Ademais, sabemos que os golpes en Estados Unidos dánse a través do asasinato, puro e simple dos seus presidentes (como no caso de John Kennedy) ou coa axuda da Suprema Corte para impedir o reconto dos votos (como no caso de Bush).
A pesar destes e moitos outros precedentes, vemos agora aos líderes do Partido Demócrata indignarse coa negativa a recontar os votos en Irán, acusado de ser unha tremenda ditadura.
Pero cal é a lección de Honduras? Por primeira vez na historia, os Estados Unidos apoian a condena dun golpe de estado en América Latina permitindo que se realice unha condena unánime dun acto de forza militar en todas organizacións internacionais.
Isto quere dicir que desta vez a embaixada americana non participou do acto de forza? Desgraciadamente non. De xeito indiscreta, un deputado da dereita hondureña revelou publicamente a conspiración que mantiñan os golpistas coa embaixada de EE.UU.
El fíxoo na memorable sección de primitivo disfrace democrático na cal realizouse a “elección” do “sucesor” do presidente Zelaya, que renunciara segundo a carta falsa lida por este novato “sucesor”, que se esqueceu de forxar unha carta de renuncia do vice-presidente, a quen cabería suceder ao presidente secuestrado. Esta sesión foi transmitida por Rádioa Globo de Honduras, última en ser silenciada polos “demócratas” do “goberno provisorio”.

Segundo este deputado, o embaixador de Estados Unidos, que aprobaba a mobilización golpista, había estado en contra de realizar o golpe antes da consulta popular non vinculante, chamada “referendo” pola Corte Suprema hondureña e pola gran prensa internacional que busca desesperadamente xustificar o golpe.
Sería moi difícil crer que o goberno de Estados Unidos estivese ausente da conspiración nun país que serviu de base ás súas organizacións militares mercenarias que desestabilizaron ao goberno lexítimo dos sandinistas. Neste mundo de contra información no cal vivimos, escoitei ao locutor da TV Globo News en Brasil dicir que as organizacións militares dos “contras” hondureños loitaban contra os “guerrilleiros” nicaraguanos.
Sabemos todos os altos custos destas operacións de guerra de baixa intensidade, as cales poden servir de modelo de corrupción para as organizacións de defensa dos dereitos humanos e transparencia. O Congreso de Estados Unidos ocupouse de revelarnos os detalles tenebrosos da operación triangular en contra do goberno sandinista, comandada polo entón vice-presidente de Estados Unidos, George Bush: O goberno de Estados Unidos expandiu as operacións do narcotráfico a partir de Colombia a través dos “contras” asentados de Honduras, Costa Rica e O Salvador. As súas ganancias servían para financiar as súas operacións e, ao mesmo tempo, para comprar armas para o eterno “inimigo” público de EE.UU.: o goberno do Irán.
A pesar das súas diferenzas, os líderes relixiosos iranianos acordaran co entón candidato George Bush prolongar o secuestro dos norteamericanos prisioneiros na súa embaixada en Teherán para desmoralizar a Carter e permitir a vitoria electoral de Reagan a cambio desta axuda militar secreta.
Inmediatamente xorden as acusacións de que este tipo de información fai parte de teorías “conspiradoras”. Con todo, estámonos referindo aos feitos revelados polas investigacións do Congreso de Estados Unidos, o que, todo indica, si cre nas conspiracións, exitosas ou fracasadas.
Estas conclusións refórzanse coas formulacións de Ramsey Clark e o Bispo Filipe Teixeira da Diocese de San Francisco de Asides, na súa mensaxe urxente ao Presidente de Estados Unidos:
Tomando en consideración:
1. A próxima colaboración dos militares de Estados Unidos co exército hondureño manifestado polo adestramento e os exercicios comúns;
2. O papel da base militar Soto Cano, agora baixo o comando do coronel Richard A. Juergens, quen era Director de Operacións Especiais durante o secuestro en febreiro do 2004 do Presidente haitiano Jean-Bertrand Aristide;
3. Que o xefe do Estado Maior do exército hondureño, xeral Romeo Vásquez, foi adestrado na Escola das Américas dos EE.UU.;
4. Que o Secretario Adxunto de Estado Thomas A. Shannon Jr. e o Embaixador dos EE.UU. en Honduras, Hugo Llorens estaban plenamente decatados dos conflitos que conducían ao golpe militar,
“Concluímos que o goberno de Estados Unidos ten responsabilidade do golpe e está obrigado a esixir que o exército hondureño regrese á orde constitucional e evite accións criminais contra o pobo hondureño”.
“Polo tanto insistimos, por de a paz na rexión, que o presidente Barack Obama corte inmediatamente toda a axuda e as relacións co exército de Honduras e suspenda todas as relacións co goberno de Honduras ata que o Presidente constitucional regrese ao seu posto”.
En resumo, o currículo estadounidense en Honduras mostra a dificultade de confiar nos seus designios democráticos na rexión. Quizais a volta dos sandinistas e dos revolucionarios salvadoreños ao goberno logo de anos de brutal represión nos seus países ensine algo á diplomacia estadounidense, aínda vacilante en condenar definitivamente o golpe de estado hondureño.
A prensa internacional expresa estas vacilacións ao chamar a Zelaya Presidente “deposto” e ao golpista Roberto Micheletti Presidente “interino”; ao chamar á consulta non vinculante, proposta por Zelaya para crear unha Constituínte, “referendo” para perpetuarse no poder. Cousas que non se puido escoitar sobre o presidente asasino de Colombia que busca o terceiro período presidencial, nin se escoitaba sobre as pretensións reeleccionistas de Fujimori, Menen ou Fernando Henrique Cardoso.
É tamén revelador entre as súas motivacións a ausencia de referencia na prensa á falsa carta de renuncia do presidente Zelaya lida no parlamento para xustificar a elección do seu sucesor. É cómico que se afirme que este señor foi elixido por unanimidade cando non compareceron a esa sesión os deputados gobernativos ameazados con prisión. Por fin, entre outras insidiosas terxiversacións, preténdese que hai unha confrontación máis ou menos igual entre os defensores armados do golpe e os desarmados manifestantes en contra do mesmo.
Todo isto e as declaracións da secretaria Hilary Clinton sobre o necesario respecto das institucións hondureñas que teñen acordos con EE.UU. móstrannos que hai diverxencias dentro do goberno de EE.UU. Co fantástico apoio internacional co cal conta o presidente Zelaya, estase buscando obrigalo a unha negociación espuria cos golpistas. Ata hoxe a xustiza venezolana non acepta definir como un golpe de estado o que realizaron os seus gorilas locais en 2002. Imaxínese o que van propor en Honduras...
Zelaya e o pobo hondureño teñen moitas dificultades por diante pero non deben acovardarse fronte a elas. Non ten porque baixar a cabeza fronte aos mercenarios e os seus xefes, nin fronte aos golpistas que son desprezados por toda a humanidade, a pesar dos apoios abertos ou ata disfrazados dos grandes medios de comunicación.
Theotonio Dos Santos é Presidente da Cátedra e Rede sobre Economía Mundial e Desenvolvemento Sostible da UNESCO. Profesor emérito da Universidade Federal Fluminense (UFF) de Río de Janeiro.


terça-feira, julho 14, 2009

CiberIrmandade da Fala. Obxetivo: "MANCOMUN"

Todos os gobernos fan unhas cousas mellor e outras peor. O bipartito tivo os seus fallos mais unha das cousas boas que fixeron foi a de lanzar o centro de software libre Mancomún. Durante os últimos anos Mancomún mantivo actualizados en galego os programas informáticos máis usados como o navegador (Firefox) ou a ofirmática (OpenOffice). O Galinux, un sistema operativo para poder ter a computadora completamente en galego tamén foi unha iniciativa de Mancomún.

Durante a campaña eleitoral o Partido Popular prometeu implantar o software libre, pero agora que están na Xunta ameazan con desmantelar Mancomún, e nós queremos evitalo. Se tí tamén queres que Mancomún continúe funcionando, axúdanos sumándote a esta campaña: clica nesta ligazón para enviarlles agora un correo electrónico.

Para impedir o peche de mancomún, colabora facendo ruido: espalla esta nova.

ENTREVISTA. Carlo Maria Martini "É necesario un concilio sobre o divorcio"


Eugenio Scalfari / La Repubblica.


A cara adelgazou, pero os ollos dun azul intenso ilumínana aínda máis. Mírame fixamente, como para recoñecerme. Fai moitos anos que non nos vimos, aínda que falamos a miúdo intercambiando a distancia sentimentos e pensamentos.

Pasaron 13 anos desde ese debate a dúas voces organizado por Vincenzo Paglia, entón asistente eclesiástico da comunidade de San Egidio, no gran salón do palacio da Cancillería en Roma. O tema dese debate era A paz é o nome de Deus, cun subtítulo: Que pode unir hoxe a católicos e laicos. Desde entón, a figura do arcebispo de Milán foi para min un punto de referencia, seguín a súa obra pastoral dirixida aos crentes e o seu diálogo constante cos non crentes, a súa relación co cardeal Silvestrini, con Pietro Scoppola, coa comunidade de San Egidio, coas varias almas da Compañía de Xesús. lin os seus libros, e en concreto, as Conversacións nocturnas en Xerusalén. E agora, o que acaba de saír, Estamos todos na mesma barca, un longo diálogo con Don Luigi Verzè, fundador do hospital de San Rafael en Milán e da universidade do mesmo nome.

O binomio Martini-Verzè asombrou a moitos amigos do cardeal. O fundador do San Rafael é un personaxe de notable audacia que ten moi pouco en común con Martini. Por que lle elixiu precisamente a el como interlocutor? A explicación é clara: as diferenzas entre os dous xorden do libro, pero o obxectivo común é o de chamar a atención dos cristiáns católicos cara a problemas que xa non se poden aprazar.

Pregúntolle a Martini cales son eses problemas en orde de importancia: "Ante todo, a actitude da Igrexa cara aos divorciados, e logo, o nomeamento e a elección dos bispos, o celibato dos sacerdotes, o papel dos laicos católicos e a relación entre a xerarquía eclesiástica e a política. Parécenlle problemas de fácil solución? Poden interesar tamén a un laico non crente como vostede?".

Mírame riseiro e acomódase na cadeira, que renxe, e asáltame o temor de que sexa inestable, pero el tranquilízame: "É sólida, non se preocupe, é que eu me movo demasiado".

Atopámonos nunha habitación moi sobria, cunha mesa longa e algunhas cadeiras, na residencia dos xesuítas en Gallarate. O cardeal, antes de recibirme, reuniuse cuns 50 sacerdotes procedentes dos arredores de Milán. Querían escoitar as súas palabras de fe e esperanza nunha sociedade cada vez menos cristiá e cada vez máis indiferente.

Pregunta. Indiferente cara a que?

Resposta. Xa non hai unha visión do ben común. O sentimento dominante é defender os intereses particulares e non os do grupo. Quizá pensan que son bos cristiáns porque de cando en vez van a misa e achegan aos seus fillos aos sacramentos. Pero o cristianismo non é iso, non é só iso. Os sacramentos son importantes se coroan unha vida cristiá. A fe é importante se avanza xunto á caridade. Sen a caridade, a fe está cega. Sen caridade non hai esperanza e non hai xustiza.

P. Vostede, cardeal Martini, afirmou en moitas ocasións que a caridade é importante, pero quizá sexa necesario definir con exactitude que quere dicir vostede con esta palabra. Non creo que se limite a facer o ben ao próximo.

R. Facer o ben, axudar ao próximo, son desde logo aspectos importantes, pero non son a esencia da caridade. Hai que escoitar aos demais, comprendelos, incluílos no noso afecto, recoñecelos, romper a súa soidade e ser os seus compañeiros. En resumo: amalos. A caridade predicada por Xesús é a participación plena na sorte dos demais. Comuñón dos espíritos, loita contra a inxustiza.

P. No seu libro Conversacións nocturnas, vostede di que os pecados son numerosos e a Igrexa enumera moitos, pero na súa opinión o auténtico pecado do mundo -dio exactamente así, se mal non recordo- é a inxustiza e a desigualdade. Se entendín ben as súas palabras, a caridade consiste en loitar contra a inxustiza?

R. Xesús dixo que o reino de Deus será dos pobres, dos débiles, dos excluídos. Dixo que a Igrexa tería como misión estar ao seu lado. Esta é a caridade do pobo de Deus predicada polo seu Fillo, que se fixo home para salvarnos.

P. Cardeal, a que se refire con pobo de Deus? Son os laicos católicos pobo de Deus?

R. Toda a Igrexa é pobo de Deus: a xerarquía, o clero, os fieis.

P. Teñen os fieis un papel activo no goberno da Igrexa, na administración dos sacramentos, na elección dos seus pastores?

R. Desde logo, teñen un papel, pero deberían desempeñalo moito máis plenamente. Demasiado a miúdo é un papel pasivo. Houbo épocas na historia da Igrexa nas que a participación activa das comunidades cristiás era moito máis intensa. Cando falaba antes dunha indiferenza estendida, pensaba precisamente neste aspecto da vida cristiá. Aquí hai unha lagoa, unha falta silenciosa, especialmente na sociedade europea e na italiana.

P. Pensa na escasa frecuencia dos sacramentos, da misa, das vocacións?

R. Estes son aspectos externos, non substanciais. A esencia é a caridade, a visión do ben común e da felicidade común. Felicidade non só para nós, senón para os demais, e non só no presente, aquí e agora, senón para os fillos e os netos, para as xeracións futuras.

P. A Igrexa institucional fai o suficiente nesta dirección?

R. Fai moito, pero debería facer moito máis.

P. Cardeal Martini, gustaríame exporlle unha cuestión bastante delicada. Un coñecido escritor católico, Vittorio Messori, escribiu recentemente que a Igrexa institucional, é dicir, o Vaticano, coa súa Secretaría de Estado, os seus nuncios repartidos por todo o mundo, as súas estruturas de Curia, non pode sancionar os vicios privados dos poderosos. A súa misión é estipular acordos, concordatos, afrontar problemas concretos de poder a poder. Alcanzou acordos con Hitler, Mussolini, Pinochet, Franco, Craxi: se lles xulgou publicamente polo seu comportamento, pola súa moralidade, non podería actuar politicamente, como é o seu deber. O problema compete, se seica -segundo Messori-, ao confesor, admitindo que algún deses poderosos confésese. De calquera xeito, o tema da salvación é cousa do clero pastoral, dos párrocos e bispos que coidan das almas. Está vostede de acordo con esta distinción entre institucións vaticanas e clero con funcións pastorais?

R. En verdade, non estou moi de acordo: a distinción que fai Messori remóntase a unha fase na que aínda existía o poder temporal e na que o Papa era case un soberano; pero, grazas a deus, ese poder terminou e non pode ser restaurado. É unha sorte que termine. Desde logo, existe unha estrutura diplomática na Santa Sé, pero á fin e ao cabo está formada por sacerdotes, cuxo fin último é dar testemuño da predicación evanxélica e do seu contido profético. A isto teño que engadir que a estrutura diplomática, na miña opinión, é demasiado redundante e require demasiada enerxía da Igrexa. Non sempre foi así. Na historia da Igrexa, durante séculos e séculos, esta estrutura nin sequera existía e no futuro podería reducirse en gran medida, ou ata chegar a ser desmantelada. O deber da Igrexa é dar testemuño da palabra de Deus, o Verbo Encarnado, o mundo dos xustos que virá. Todo o demais é secundario.

P. As igrexas protestantes non teñen estruturas semellantes? Non son necesarias para tutelar a liberdade relixiosa e o espazo público que necesita a Igrexa para difundir os seus valores?

R. As igrexas protestantes non teñen estruturas tan centralizadas e poderosas como a nosa. Desde este punto de vista, son máis débiles que a Igrexa católica, pero noutros aspectos teñen máis cohesión cos fieis.

P. O problema que vostede expón existe, indubidablemente. Afecta aos bispos? Quizá a figura do Papa, que existe só na Igrexa católica, ten como consecuencia certo temporalismo que sobreviviu ao poder temporal propiamente devandito.

R. O Papa é ante todo o bispo de Roma. Para nós, os católicos, é o vigairo de Cristo na terra e debémoslle amor, respecto e obediencia, pero sen esquecer que a Igrexa apostólica eríxese sobre dous alicerces: o Papa e a súa comuñón cos bispos. Recordo que no consistorio que precedeu ao último conclave houbo un debate preliminar para realizar unha especie de retrato robot do futuro pontífice. Cando me tocou falar a min, dixen que nós debiamos elixir ao bispo de Roma. Quería dicir con iso que sempre prevalece a capacidade e a vocación pastoral por encima da diplomática ou a teolóxica.

P. Vostede dixo iso? Que vostedes, o conclave, debían elixir ao bispo de Roma?

R. Parécelle unha herexía? E con todo, este é o mandamento constante segundo a doutrina e a tradición evanxélica.

O tempo pasaba e aínda había moitos temas que me gustou discutir co cardeal Martini, pero temía cansarlle demasiado. Díxenllo, pero me respondeu que podiamos continuar.

Había un tema que me interesaba especialmente. Díxenlle que ao ler o seu último libro, o que escribira con Verzè, pareceume entender que se inclinaba cara a outro concilio, unha especie de Vaticano III. Debilitouse o impulso do Vaticano II? Non habería que retomar o discurso e levalo máis adiante? A resposta que me deu pareceume moi innovadora e tamén imprevista.

R. Non penso nun Vaticano III. É certo que o Vaticano II perdeu parte do seu impulso. Quería que a Igrexa enfrontásese á sociedade moderna e á ciencia, pero este enfrontamento foi marxinal. Aínda estamos lonxe de afrontar este problema e case parece que diriximos a nosa mirada máis cara atrás que cara adiante. Habería que retomar o impulso, pero para facelo non é necesario un Vaticano III. Dito isto, eu son partidario doutro concilio, é máis, considéroo necesario, pero sobre temas específicos e concretos. Considero que habería que pór en marcha o que se suxeriu, ou mellor devandito, decretou, no Concilio de Constanza, é dicir, convocar un concilio cada 20 ou 30 anos, pero cun só argumento, dous como moito.

P. Isto suporía unha revolución no goberno da Igrexa.

R. A min non mo parece. A Igrexa de Roma non se chama apostólica por casualidade. Ten unha estrutura vertical, pero ao mesmo tempo tamén horizontal. A comuñón dos bispos co Papa é un órgano fundamental da Igrexa.

P. E cal sería o tema do concilio que vostede desexa?

R. A relación da Igrexa cos divorciados. Afecta a moitísimas persoas e familias, e desgraciadamente, o número de persoas implicadas aumentará, así que hai que afrontalo con sabedoría e visión de futuro. Pero hai outro argumento que debería afrontar un próximo concilio: o do curso penitencial da propia vida. Verá vostede, a confesión é un sacramento extremadamente importante, pero xa exsangüe. Cada vez son menos as persoas que o practican, pero, sobre todo, o seu exercicio converteuse en algo case mecánico: confésase algún pecado, obtense o perdón, recítase algunha oración e acabouse. Na nada ou pouco máis. Hai que devolver á confesión unha esencia autenticamente sacramental, un percorrido de arrepentimento e un programa de vida, unha confrontación constante co propio confesor; en resumo, unha dirección espiritual.

Levantámonos. Díxome que lera o meu último libro, O home que non cría en Deus, e que atopara algunhas concordancias coa súa visión do ben común.

Deille as grazas. Eu síntome moi próximo a vostede, díxenlle, pero non creo en Deus, e dígoo con total tranquilidade de espírito.

"Seino, pero vostede non me preocupa. Ás veces, os non crentes están máis próximos a nós que moitos falsos devotos. Vostede non o sabe, pero o Señor, si".

Sentín a tentación de abrazalo, pero estamos os dous algo trementes e correriamos o risco de acabar no chan. Estreitámonos a man prometendo volver vernos pronto.


segunda-feira, julho 13, 2009

Báculos e fusís.

Rafael Fernando Navarro.

O capital e os militares sempre se atribuíron un mesianismo delirante para salvar aos pobos das súas propias decisións. Cando a xuízo de ambos os poderes fácticos os electores toman un camiño que vai contra os propios intereses, exercen o seu orgullo de salvadores da historia para reconducir a economía e a orde.

E en nome da patria, dos valores da tradición e dos intereses bancarios colócanse en cadeiras de brazos presidenciais. Os pobres, os ignorantes, os marxinados deben confiar os seus estómagos baleiros á esmola sempre caritativa e piadosa dos petos dos poderosos.

E acompañando a eses poderes, dándolle a sombra refrescante do palio, a Igrexa. Unha Xerarquía hipostáticamente pegada á billeteira e os fusís.

En Honduras non houbo unha “sucesión constitucional” como denomina Micheletti á súa propia entronización. Só as urnas son matriz de democracia. Os pobos elixen aos seus mandatarios e repróbanos cando exercen mal o seu labor. Pero ninguén ten o privilexio de constituírse en salvador da orde que no fondo significa salvagardar os intereses económicos dunha minoría.

Pois ben, a Igrexa, unindo os báculos aos fusís, perpetra conxuntamente ese golpe de estado e orgullosamente pontifica o que é legal e o que non. O Cardeal Rodríguez esixe á OEA que “preste atención a todo o que viña ocorrendo fora da legalidade en Honduras”. Recórdalle ao Presidente que prometeu na súa toma de posesión non roubar, non mentir, non matar. Debe meditar xa que logo se o seu regreso non levará un derramamento de sangue que non se deu ata agora.

Que prometerían os Bispos o día da súa consagración? Cumprir cunha vocación de servizo aos máis pobres, aos desherdados da terra, loitar pola xustiza, ser a voz dos que non a teñen? Prometeron servizos distintos aos de Helder Cámara, Casaldáliga, Sobrino, Ellacuría, Martín Baró? Inspiroulles o Espírito Santo outro mandato que aos teólogos da liberación?

Os Bispos saben moito de ditaduras. Estiveron sempre unidos ao poder desde Constantino, salvo raras excepcións. Impulsaron as cruzadas opresoras de Franco, Pinochet, Videla. Compartiron prostitución con Ströner, Somoza ou Marcos en Filipinas. Os Papas excomungan aos que incumpren o dereito canónico, pero bendiín, como a cruzados corresponde, aos que pisan os dereitos dos pobos cunha infecta bota militar.

Absolven aos executados xunto a tapias brancas para que alcancen o ceo mentres empuxan coas súas mitras aos executores para que posúan a terra. O conxunto de nacións, comezando pola ONU, pasando pola OEA, ata o último mandatario demócrata, condena a actitude militar de Honduras. Ningunha Conferencia Episcopal anatematiza aos Bispos hondureños por apoiar, báculo en man, o levantamento soldadesco contra as urnas. Están obsesionados coa entreperna do mundo, co aborto, coa homosexualidade, cos “valores cristiáns”, coa familia, co latín, coa cruz gammada do IRPF. Non lles queda tempo para defender unha democracia na que non cren nin practican. Están empeñados en canonizar aos mortos polas hordas marxistas.

Os mártires laicos do franquismo, de Pinochet, de Videla, aínda que sexan curas vascos, chilenos ou arxentinos non teñen cabida. Mons. Romero é un marxinado e non vale a pena telo en conta. Vicente da India é só un cura arrepentido que cometeu o delito de casar cunha xornalista. O demais non importa. Os ditadores sono pola graza de Deus para promulgar leis cristiás, para levar aos súbditos polos camiños da decencia e engrandecer á Igrexa como co-gobernante e impositora de valores eternos.

Atopeime a Deus entre os piñeiros, facendo cruces de maio con bágoas de resina.

domingo, julho 12, 2009

Festigal 09

O Festigal consolídase coa súa oitava edición, que terá lugar os días 24 e 25 de Xullo, coincidindo co Día da Patria Galega e tamén festivo local na capital, Santiago de Compostela.

Está concebido como un escaparate cultural, onde a cultura galega e a internacional (tradicionalmente cunha especial atención aos países da lusofonía), manteñen un frutífero diálogo. Vai máis alá dun simple festival de música, xa que conta con charlas, mesas redondas e presentacións de libros -galería das ideas-, actuacións de maxia, tendas de artesanía, de libros, estreos audiovisuais...

O programa musical aposta polos autores e grupos internacionais, así como polos grupos galegos.

En base aos anos anteriores, está previsto que pasen 20.000 persoas ao longo dos dous días que dura o Festigal. Na organización participarán 200 persoas, contando os voluntarios. O Festigal contará con 40 postos de artesanía e tendas, 6 exposicións e 15 postos de xantar e bares.

O recinto, que ocupará un total de 20.000 metros cadrados, contará con zona de acampamento, na que se instalarán, en torno a 160 tendas. Para a promoción do Festigal 2009, editaranse 20.000 programas, 15.000 cartaces e 50.000 folletos.

Prema aquí co botón dereito do rato para descargar imaxes. Para axudar a protexer a súa privacidade, o Outlook impediu a descarga automática desta imaxe da Internet. Concetos do Fetigal 09

sábado, julho 11, 2009

Comunicado sobre a violencia contra a poboación civil no Leste do Congo


Federación de Comités de Solidariedade con África Negra

A VIOLENCIA CONTRA POBOACIÓN CIVIL NO LESTE DO CONGO, UNHA ESTRATEXIA QUE PREPARA A ANEXIÓN DESTA REXIÓN A RUANDA.

A guerra que azouta a República Democrática do Congo e que causou xa máis de cinco millóns de mortos, estase recrudecendo. O resultado: máis mortes de civís, violacións masivas e destrución do tecido produtivo dalgunhas das provincias do Leste do Congo.

As dúas últimas guerras sufridas neste país, nos anos 1996 e 1998 foron planificadas e apoiadas loxísticamente polos EEUU para asegurarse o control dos recursos mineiros do centro de África. Os executores directos foron os países aliados da zona. Un deles, Ruanda, resgardándose baixo o paraugas de silencio tecido polos países occidentais, continúa hoxe executando unha política destinada a anexionarse importantes territorios da rexión do Kivu.

O goberno ruandés, na súa política de expansión, conseguiu xa o mando das administracións civís das provincias congolesas de Kivu Norte e Kivu Sur a través de membros dos grupos rebeldes que foron “reinsertados” nas institucións coa complicidade da comunidade internacional, xa que o último informe do panel de expertos da ONU deixou ben claro, novamente, a implicación de Ruanda no Leste mediante o seu apoio directo aos grupos rebeldes. Ten tamén o control de parte do exército gobernamental alí estacionado e iso grazas á implicación de importantes redes de funcionarios congoleses corruptos cuxas ramificacións poden chegar ata a presidencia da República, en Kinshasa.

A política expansionista de Ruanda levoulle a facer todo o posible para expulsar á poboación congolesa da zona dos Kivus e permitir así a súa substitución por poboación ruandesa. Unha estratexia moi importante para levar a cabo ese obxectivo foi a utilización dun gran número de grupos guerrilleiros, -de moi variado signo e ata, ás veces, aparentemente antagónicos- que matan, violan, rouban, aterrorizan e destrúen toda actividade produtiva. Desa forma obrigan ás xentes a fuxir dos seus poboados e a ser cada vez máis dependentes de Ruanda. O incremento dos ataques por parte destes grupos desde principios de xullo 2009 está dentro desa lóxica.

O alto número de vítimas que, desde 1998 ao 2003 houbo en territorio congolés só pode explicarse por unha estratexia planificada previamente e destinada a eliminar o maior número posible de poboación civil congolesa. A esta conclusión chegaron numerosas organizacións da sociedade civil, quen denunciaron no seu momento que os ataques dos grupos guerrilleiros facíanse coincidir co momento da colleita e causar así un maior prexuízo provocando a penuria e o fame entre a poboación refuxiada. Así o considerou tamén a Audiencia nacional española ante os testemuños de militares ruandeses, testemuñas protexidas. Así o fai constar o xuíz no seu auto emitido o 6 de febreiro do 2008 no que acusa de xenocidio a numerosos altos cargos civís e militares do actual goberno ruandés.

Esta guerra quíxose presentar como “cuestións tribais” e enfrontamentos provocados e financiados por multinacionais interesadas no coltán, pero en realidade foi unha guerra programada por Ruanda para obter o control das provincias máis ricas do Congo en coltán e casiterita.

Esta guerra acabaríase rapidamente se os países occidentais cortasen o fluxo de axuda económica ao goberno ruandés. Iso é o que fixeron Suecia e Países Baixos, ao ser evidente que Ruanda estaba financiando os grupos rebeldes e favorecendo as masacres da poboación civil.

Así mesmo, os países occidentais deben esixir a Ruanda que resolva de xeito definitivo o problema das FDLR, forzas rebeldes hutu, escondidas en territorio congolés desde o xenocidio de Ruanda, fai xa máis de 14 anos. Dado que unha solución militar a este problema demostrou ser inviable e só conduciu a máis masacres e violacións da poboación civil, urxe unha solución negociada. Os países occidentais deben deixar de actuar cunha dobre medida e esixir a Ruanda o mesmo que se esixiu e esíxese a outros países africanos enfrontados a situacións similares: que resolva XA a cuestión dos refuxiados hutu ruandeses no Congo ofrecéndolles unha posibilidade real de retorno ao seu país, mediante un diálogo aberto e pacífico.

Puidemos elaborar este comunicado grazas ás novas que nos envían os nosos amigos congoleses. Unímonos ao seu berro de sufrimento, e queremos que este berro rompa o silencio imposto polos intereses económicos e políticos, tanto africanos como occidentais.

Agradeceriámosvos que difundísedes o máis posible este comunicado.

Federación de Comités de Solidariedade con África Negra
7 de Xullo de 2009

11 lobos vestidos con pel de igrexa. Golpe de estado, vergonza humana.

Mons. Higinio Alas Gómez.

Antes de que te sacara do seo da túa nai, mireite; antes de lle saíres das entrañas, consagreite; constituínte profeta para as nacións. Alongou o Señor a súa man e tocou con ela na miña boca; logo díxome: Fíxate, poño a miña palabra na túa boca. (Xeremías 1.4-9). Ide e sabede que vos mando coma años entre lobos. (Lc.10.3).


Os 11 apóstolos de Cristo foron mártires, con excepción de San Juan. Na actualidade, vemos que os sucesores dos apóstolos en Honduras convertéronse en lobos vestidos con pel de Igrexa. Vostedes, pastores, consagráronse a Cristo, ou se consagraron ao becerro de ouro? Que fará o Pastor Alemán en Roma, unirase aos seus lobos ou será fiel a Cristo e ao profeta Xeremías? Na súa consagración apostólica deron xuramento a Cristo ou aos imperios deste mundo? Por que lles teñen medo, se o Señor Deus díxolles “Eu estou con vostedes para liberarvos” Se os militares e a oligarquía que deu golpe de estado en Honduras impuxo tanta represión contra un pobo que sofre inxustiza social, miseria, humillacións, iso indica que a estas alturas a chamada “época da democracia”, é unha mentira e un engano para toda a humanidade. un pequeno grupo de forzas, sedentas de poder económico e político, está facendo retroceder todos os logros e avances da democracia e da xustiza en Latinoamérica e no mundo enteiro.

Resulta humillante, para o xénero humano, que os militares, falen do seu sacro deber de prepararse para ser os defensores dos pobos, sendo os que impoñen tanta violencia contra os seus propios irmáns. Eles, no canto de defender a xustiza e a honra dos seus pobos foron capacitados militarmente, polo sistema económico e político establecido para ser os verdugos dos seus compatriotas. É vergoñoso para a historia do xero humano, saber que estamos pondo os precedentes para ser axuizados polas futuras xeracións ante o retroceso da democracia, a xustiza e dignidade humana. Se as organizacións nacionais e internacionais como a OEA, Nacións Unidas (ONU), institucións internacionais de dereitos humanos, igrexas, cortes supremas de xustiza, e tantas institucións que loitan pola paz e a democracia non son capaces de deixar ante a historia dos pobos, un exemplo de xustiza e dignidade humana, serán sinalados para sempre, como membros culpables por ser cómplices dun dos retrocesos máis negros da historia humana. É causa de dor e angustia para toda a humanidade, que nos deixemos vencer e non demos marcha atrás axuizando e pondo ante as cortes de xustiza aos culpables intelectuais e materiais do golpe de estado contra a sociedade civil que é a que elixiu aos seus gobernantes.

Atopámonos a nivel planetario ao final dun ciclo máis do proceso evolutivo da humanidade, de acordo ás profecías, maias, apocalípticas, exipcias, e de tantos profetas e profetizas. Tanto eles como os científicos, astrónomos, arqueólogos e metafísicos concordan en afirmar que o ano 2012 cúmprese o quinto ciclo de millóns de anos de evolución do planeta terra. Uns e outros están anunciando as gravísimas consecuencias que terá que sufrir a humanidade, polos malos tratos que se estivo dando contra a vida do planeta, especialmente pola ambición de poder económico e político mundial sistematizado e envellecido das superpotencias. As profecías e os estudos científicos, non se publicaron para que se cumpran, senón para previr aos pobos e facerlles conciencia a fin de elevar os niveis de defensa do planeta mediante a solidariedade e espiritualidade da comunidade humana. O golpe de estado en Honduras é un reto histórico para toda a humanidade para camiñar con máis definición e firmeza coa finalidade sacra da construción dunha nova sociedade democrática. Os resultados finais deste reto histórico dirannos claramente a cualificación que merecemos, se de humanos ou de verdugos. A lei da compensación universal, que se cumpre irremisiblemente, diranos se estamos camiñando cara á vida, a xustiza e espiritualidade, ou se estamos construíndo as nosas propias tumbas. Unidos a Cristo e ao seu heroico pobo.

sexta-feira, julho 10, 2009

A Xunta ameaza con desmantelar Mancomún

CiberIrmandade da Fala


Acaba de ser publicada a folla de ruta tecnolóxica da Xunta do Partido Popular e todo parece confirmar os peores agoiros que ameazaban os proxectos tecnolóxicos iniciados polo bipartito. Iniciativas tan positivas como Mancomún, Galinux ou a Rede de Dinamización quedan condenadas a desaparecer unha vez que o PEGSI sexa derogado polo novo "Plan Estratéxico Global" que se licitará neste mes de xullo.

Tal como se pode comprobar no documento aprobado hoxe, a Xunta do Partido Popular acaba de aprobar un plan no que os proxectos tecnolóxicos do bipartito desaparecen completamente, sen propoñer alternativas concretas que os reemprazen.

En contra das promesas electorais de Núñez Feijóo -lembremos que prometeu implantar o software libre na Xunta- o plan tecnolóxico nin siquera menciona esta posibilidade. Esta omisión resulta especialmente significativa nun dos eixos prioritarios, o do "e-goberno" (ou sexa, a administración electrónica) no que nin sequera se mencionan os estándares abertos.

A falta de compromiso co software libre contrasta coas adxudicacións multimillonarias feitas a Microsoft e autorizadas polo Partido Popular en canto chegaron ao poder, tal como denunciou no seu día a prensa.

Feijóo mesmo chegou a verse recentemente traizoado polo subconsciente ao afirmar "Me gustaría poder tener un 'Power Point' para explicar todo el plan", nunha rolda de prensa posterior ao Consello da Xunta. Toda unha declaración de principios implícita.


http://www.ciberirmandade.org/sitio2009/index.php?option=com_content&view=article&id=908:a-xunta-ameaza-con-desmantelar-mancomun&catid=92:novas-dos-usuarios-e-usuarias&Itemid=130

domingo, julho 05, 2009

Paxina Web de apoio ao pobo hondureño.

Un sitio web con noticias, comentarios e firmas a favor do orden constitucional en Honduras áchase xa dispoñible na dirección electrónica www.todosconhonduras.cult.cu. Encabeza a lista de asinantes o Premio Nobel da Paz arxentino Adolfo Pérez Esquivel, seguido polo actor e activista social estadounidense Danny Glover; o poeta peruano Arturo*Corchera e o escritor cubano Roberto Fernández Retamar, presidente de Casa das Américas.

Tamén aparecen o músico portorriqueño Danny Rivera; a Fundación Violeta Parra (Chile) e o xornalista español Pascual Serrano.

Súmase o escritor español Juan Madrid, o investigador mexicano Víctor Flores Olea, e os arxentinos Atilio Borón e Miguel Bonasso, entre outras personalidades.

Os interesados en subscribirse poden facelo a través do sitio, onde se insiren varias imaxes da situación actual en Honduras e pronunciamentos respecto diso recollidos na Rede de redes En defensa da humanidade.

Precisamente a persecución de líderes populares por parte dos militares golpistas tras a asonada foi denunciada desde Tegucigalpa, segundo a rede de intelectuais e artistas En defensa da humanidade, que deu fe de ordes de captura sobre dirixentes da Coordinadora do Bloque Popular e do Comité de Organizacións Populares e Indíxenas.

A rede esixe o cesamento das agresións, acusa aos militares golpistas que usan as armas contra do pobo e denuncia “aos medios de comunicación cómplices que desvirtuando o seu labor apéganse aos
intereses hexemónicos”.

A rede insta á comunidade internacional a manifestarse masivamente en contra do golpe de estado e a favor do retorno da legalidade e a inconstitucionalidade en Honduras.

Nota de Galiza Sosego (GzS) a quen queira asinar:

No campo do País (como xa estamos acostumados) non aparece Galiza nin Catalunya, mais si aparece Euskadi baixo o nome Pais Vasco.

sábado, julho 04, 2009

PROCLAMA DO PRESIDENTE MANUEL ZELAYA

Compañeiros e compañeiras, compatriotas hondureños fálalles o seu presidente, Manuel Zelaya Rosales, quero dicirlles que o destino da miña vida está ligado ao destino do pobo hondureño. Na mañá do domingo 28 de xuño mentres me preparaba para ir exercer o meu voto nunha consulta popular, promovida polo pobo hondureño, fun vítima de asaltos, atropelos, de violación e secuestro, fun apresado e expulsado do meu país, polas forzas militares de Honduras. Por esas forzas militares que hoxe se prestaron e están en complicidade coa elite voraz que espreme e asfixia ao noso pobo, obedecen as súas ordes e non defenden a nosa nación nin a democracia. Esta machada vai en contra da nación hondureña e puxo en evidencia ante o mundo que en Honduras aínda hai unha especie de barbarie e persoas que non teñen conciencia do dano que fan ao noso país e ás futuras xeracións.

A través destes medios de comunicación insto a que continuemos a participación popular do pobo, que é o actor principal da nosa democracia e das solucións que poidan ter os grandes problemas de pobreza e desigualdades que poida vivir a nosa nación.

Os hondureños enfrontamos grandes problemas e sempre soubemos unirnos para saír adiante, e esta é unha gran oportunidade para demostrarlle ao mundo que os hondureños somos capaces de enfrontar estes problemas a pesar dos ataques desta seita criminal que hoxe pretende apropiarse dos destinos da nosa nación e dos nosos fillos.

Falo a vostedes golpistas, traidores, Xudas que me bicaron a fazula para despois darlle un gran golpe ao noso país e á democracia. Deben rectificar no menor tempo posible, están rodeados, o mundo fíxolles un baleiro, tódalas nacións do mundo condenáronvos, sen excepcións, hai un repudio xeral en contra de vostedes, non van pasar en balde os seus feitos porque aos tribunais internacionais terán que renderlle contas polo xenocidio que están facendo no noso país ao reprimir as liberdades e reprimir ao noso pobo.

Eu estou organizando o meu retorno a Honduras pídolles a todos os campesiños, ás amas de casa, aos poboadores, os indíxenas, aos xovenes e a todos os grupos de traballadores , empresarios e amigos políticos que teño en todo o territorio nacional, alcaldes, deputados, que me acompañen no meu regreso a Honduras, que é o regreso do presidente electo pola vontade soberana do pobo, que é o único medio de elixir presidentes en Honduras, non perdamos o noso dereito e non permitamos que particulares empecen a tomar as decisións que corresponden ao pobo hondureño, a través da súa lexitimidade e da súa vontade popular.

Estou disposto a facer calquera esforzo e sacrificio por obter a liberdade que o noso país necesita, ou somos libres ou seremos escravos en forma permanente senón temos o valor de defendernos. Non leven armas practiquen o que eu sempre prediquei, a non violencia, que eles sexan os que leven a violencia, as armas e a represión. Fago responsables aos golpistas de cada vida, de cada persoas, de cada integridade física e dignidade do pobo hondureño.

Iremos nos presentar no Aeroporto Internacional de Honduras en Tegucigalpa con varios presidentes e membros de comunidades internacionais, e o domingo estaremos en Tegucigalpa, estaremos acompañándoos e abrazándoos para facer valer o que sempre defendemos, que é a vontade de Deus a través da vontade do pobo.

Saúdos compatriotas que Deus protéxaos e bendígaos a todos.

sexta-feira, julho 03, 2009

Base militar de EEUU no centro do golpe

Base militar de EEUU no centro do golpe: Intención de expulsar á presenza militar estadounidense puidera ser causa do golpe militar.

Eva Golinger / teleSUR.

O Presidente Manuel Zelaya foi secuestrado e levado forzadamente por militares encapuchados desde a residencia presidencial en Tegucigalpa durante a madrugada do domingo, 28 de xuño. Foi trasladado á base militar de Hernán Acosta Mejía nos arredores de Tegucigalpa. Logo de permanecer durante un tempo na base militar, o Presidente Zelaya foi enviado a Costa Rica no avión presidencial, país que o recibiu logo do brutal golpe militar que aínda estaba en pleno desenvolvemento en Honduras. Mentres transcorría o golpe de estado, os militares estadounidenses e os representantes de Washington na embaixada estadounidense en Tegucigalpa tiñan coñecemento pleno dos sucesos.

Estados Unidos mantén unha base militar en Soto Cano, situada a 97 quilómetros da capital, foi operativa desde o ano 1981, cando foi activada polo goberno de Estados Unidos durante a administración de Ronald Reagan. Nos anos oitenta, Soto Cano foi utilizada polo Coronel estadounidense Oliver North, como unha base de operacións para a ''Contra'', as forzas paramilitares adestradas e financiadas pola Axencia Central de Intelixencia (CIA), encargadas de executar a guerra contra os movementos esquerdistas en Centroamérica, e particularmente contra o goberno sandinista en Nicaragua. Desde Soto Cano, a ''Contra'' lanzaba os seus ataques terroristas, escuadróns de morte e misións especiais que resultaron en miles de asasinatos, desaparecidos, torturados, desfigurados e aterrorizados en Centroamérica.

A base de Soto Cano é a sede da Forza de Tarefa Conxunta ''Bravo'' (JTF-B) de Estados Unidos, composta por efectivos do exército, as forzas aéreas, forzas de seguridade conxuntas e o Primeiro Batallón-Reximento Nº 228 da Aviación estadounidense. Son aproximadamente 600 tropas en total e 18 avións de combate, incluíndo helicópteros UH-60 BlackHawk e CH-47 Chinook. Soto Cano tamén é a sede da Academia da Aviación de Honduras. Máis de 650 cidadáns hondureños e estadounidenses viven dentro das guarnicións da base. En 2005, comezaron a construír vivendas dentro da base, incluíndo a 44 edificios de apartamentos e varias residencias para as tropas.

A Constitución de Honduras non permite legalmente a presenza militar estranxeira no país. Un acordo ''de man'' entre Washington e Honduras autoriza á importante e estratéxica presenza dos centos de militares estadounidenses na base, nun acordo ''semi-permanente''. O acordo foi realizado en 1954 como parte da axuda militar que Estados Unidos ofrecía a Honduras. Cada ano, Washington autoriza centos de millóns de dólares en axuda militar e económica a Honduras, que é o terceiro país máis pobre do hemisferio. Este acordo que permite a presenza militar de Estados Unidos no país centroamericano pode ser retirado sen aviso.

O 31 de maio de 2008, o Presidente Manuel Zelaya anunciou que Soto Cano (Palmerola) será utilizada para voos comerciais internacionais. A construción do terminal civil foi financiado por un fondo do ALBA (Alianza Bolivariana para as Américas).

O Comandante da Aviación de Honduras, Xeral Luís Javier Prince Suazo, estudou na famosa Escola das Américas de Estados Unidos en 1996. O xefe do estado maior conxunto o xeneral Romeo Vásquez, destituído polo Presidente Zelaya o 24 de xuño por desobedecer as súas ordes, e logo actor principal no golpe militar só días despois, tamén é graduado da Escola das Américas. Os dous altos oficiais hondureños manteñen relacións moi estreitas co Pentágono e as forzas militares estadounidenses en Soto Cano.

Aínda que Honduras depende economicamente de Estados Unidos, durante os últimos meses, a relación diplomática entre os países comezou a deteriorarse. En novembro 2008, o Presidente Zelaya felicitou ao Presidente Obama pola súa vitoria electoral, clasificándoa como ''unha esperanza para o mundo''. Pero dous meses despois, Zelaya enviou unha carta persoal a Obama, acusando a Estados Unidos de ''intervencionismo'' e chamando ao novo goberno a ''respectar aos principios da non inxerencia nos asuntos políticos doutras nacións.'' Zelaya tamén solicitou ao Presidente Obama a ''revisar aos procedementos de inmigración e a autorizacións de visados como un mecanismo de presión contra aquelas persoas que teñan credencias distintas e ideoloxías que non presentan ameaza ningunha a Estados Unidos.'' Adicionalmente, o presidente hondureño comentoulle que ''a loita lexítima contra o narcotráfico, non debe ser utilizada como unha escusa para impor a políticas intervencionista noutros países.'' Pouco despois, o Presidente Zelaya, xunto ao Presidente Daniel Ortega de Nicaragua, boicoteou unha reunión do Sistema de Integración de Centro América (SICA), onde ía estar presente o vicepresidente estadounidense Joe Biden.

Washington admitiu que tiña coñecemento previo do golpe de estado en Honduras desde antes da semana pasada. En declaracións á prensa este luns, dous voceiros do Departamento de Estado comentaron que o seu embaixador e un equipo da diplomacia estadounidense ''estaban en conversacións'' cos actores principais do golpe desde fai un mes. Esas ''conversacións'' intensificáronse durante a semana pasada, cando o embaixador estadounidense en Tegucigalpa, Hugo Llorens, reuniuse tres veces cos militares golpistas e os grupos cívicos para tratar de buscar outra saída.

A administración de Obama ha condenando ao golpe en Honduras, pero de xeito moi mesurado, clasificándoo como unha acción que está ''evolucionando cara a un golpe'', pero confirmando que legalmente non o consideran como un golpe de estado. Esta ambigüidade permite a Estados Unidos manter a relación diplomática con Honduras e o goberno de facto, recoñecer ao goberno golpista, e manter a axuda militar e económica ao país. En caso de clasificar aos feitos como un golpe de estado, baixo lei, Estados Unidos estaría obrigado de romper relacións diplomáticas e suspender á maioría do apoio económico e militar ao país.

Obviamente, Washington non quere arriscase a clausura da súa base militar en Soto Cano e a expulsión dos seus 600 efectivos militares. Ademais, a maioría das forzas armadas hondureñas e os altos oficiais que participaron no golpe son aliados e socios importantes do Pentágono. As accións do Presidente Zelaya de construír un terminal civil en Soto Cano e autorizar voos internacionais comerciais, realizadas cos fondos do ALBA, facilmente puidérase entender como unha ameaza á futura presenza militar estadounidense en Honduras. Ademais doutras razóns, esta podería explicar a ambigüidade pública de Obama fronte ao golpe en Honduras.