segunda-feira, julho 13, 2009

Báculos e fusís.

Rafael Fernando Navarro.

O capital e os militares sempre se atribuíron un mesianismo delirante para salvar aos pobos das súas propias decisións. Cando a xuízo de ambos os poderes fácticos os electores toman un camiño que vai contra os propios intereses, exercen o seu orgullo de salvadores da historia para reconducir a economía e a orde.

E en nome da patria, dos valores da tradición e dos intereses bancarios colócanse en cadeiras de brazos presidenciais. Os pobres, os ignorantes, os marxinados deben confiar os seus estómagos baleiros á esmola sempre caritativa e piadosa dos petos dos poderosos.

E acompañando a eses poderes, dándolle a sombra refrescante do palio, a Igrexa. Unha Xerarquía hipostáticamente pegada á billeteira e os fusís.

En Honduras non houbo unha “sucesión constitucional” como denomina Micheletti á súa propia entronización. Só as urnas son matriz de democracia. Os pobos elixen aos seus mandatarios e repróbanos cando exercen mal o seu labor. Pero ninguén ten o privilexio de constituírse en salvador da orde que no fondo significa salvagardar os intereses económicos dunha minoría.

Pois ben, a Igrexa, unindo os báculos aos fusís, perpetra conxuntamente ese golpe de estado e orgullosamente pontifica o que é legal e o que non. O Cardeal Rodríguez esixe á OEA que “preste atención a todo o que viña ocorrendo fora da legalidade en Honduras”. Recórdalle ao Presidente que prometeu na súa toma de posesión non roubar, non mentir, non matar. Debe meditar xa que logo se o seu regreso non levará un derramamento de sangue que non se deu ata agora.

Que prometerían os Bispos o día da súa consagración? Cumprir cunha vocación de servizo aos máis pobres, aos desherdados da terra, loitar pola xustiza, ser a voz dos que non a teñen? Prometeron servizos distintos aos de Helder Cámara, Casaldáliga, Sobrino, Ellacuría, Martín Baró? Inspiroulles o Espírito Santo outro mandato que aos teólogos da liberación?

Os Bispos saben moito de ditaduras. Estiveron sempre unidos ao poder desde Constantino, salvo raras excepcións. Impulsaron as cruzadas opresoras de Franco, Pinochet, Videla. Compartiron prostitución con Ströner, Somoza ou Marcos en Filipinas. Os Papas excomungan aos que incumpren o dereito canónico, pero bendiín, como a cruzados corresponde, aos que pisan os dereitos dos pobos cunha infecta bota militar.

Absolven aos executados xunto a tapias brancas para que alcancen o ceo mentres empuxan coas súas mitras aos executores para que posúan a terra. O conxunto de nacións, comezando pola ONU, pasando pola OEA, ata o último mandatario demócrata, condena a actitude militar de Honduras. Ningunha Conferencia Episcopal anatematiza aos Bispos hondureños por apoiar, báculo en man, o levantamento soldadesco contra as urnas. Están obsesionados coa entreperna do mundo, co aborto, coa homosexualidade, cos “valores cristiáns”, coa familia, co latín, coa cruz gammada do IRPF. Non lles queda tempo para defender unha democracia na que non cren nin practican. Están empeñados en canonizar aos mortos polas hordas marxistas.

Os mártires laicos do franquismo, de Pinochet, de Videla, aínda que sexan curas vascos, chilenos ou arxentinos non teñen cabida. Mons. Romero é un marxinado e non vale a pena telo en conta. Vicente da India é só un cura arrepentido que cometeu o delito de casar cunha xornalista. O demais non importa. Os ditadores sono pola graza de Deus para promulgar leis cristiás, para levar aos súbditos polos camiños da decencia e engrandecer á Igrexa como co-gobernante e impositora de valores eternos.

Atopeime a Deus entre os piñeiros, facendo cruces de maio con bágoas de resina.

1 comentário:

Félix Soria disse...

Noraboa polo texto e pola imaxe utilizada.