quarta-feira, março 31, 2010

Espontaneismo na política

Artigo de Manuel Mera para GzNacion

En todo momento histórico hai sempre algúns comportamentos na sociedade que son diferentes a etapas anteriores, e isto tamén incide no xeito de entender e facer política. Por exemplo, ate hai unhas décadas, sen ser marxista, a grande maioría dos militantes políticos (e das persoas en xeral) sabían que non se trataba de facer o que un desexaba senón de realizar as tarefas que tiñan en conta o nivel de conciencia da xente e a correlación de forzas existente, pra que o resultado final sempre permitira avanzar ou cando menos evitar que se recuara. A práctica social e política debía ter en conta o resultado, os obxectivos estratéxicos. Daquela, entendíase, que un cadro político sempre facía o que se debía facer, que moitas veces non era o que a paixón do momento empurraba a realizar, ben fora por respostar a unha agresión ou por querer dar un pulo voluntarista (vangardista).

Hoxe, tanto porque se alargaron as clases medias, como polo feito de que moitos militantes políticos teñen esta orixe (e isto tamén é unha realidade no eido do nacionalismo galego), e dado que existe unha grande hexemonía cultural das clases dominantes, medraron moito as actitudes que substitúen a análise do estado de ánimo do povo, polas necesidades vitais e pasionais dos que se consideran predestinados a ser a vangarda. Por exemplo, se Galicia Bilingüe ataca o idioma galego e fai un acto público, axiña organízase unha concentración de oposición no lugar, sen valorar se este xeito de axer será entendido pola xente e se existe capacidade pra explicar á povoación as razóns, supeditándoo todo á satisfación persoal de "facer algo". Consecuencias: todo o nacionalismo fica tinguido de violento, estendendo a idea de que carece de argumentos, e que quere impoñer pola forza algo que a xente non quere realizar. Trátase dunha falsidade, porén levará meses clarificar a mentira. Evidentemente son sectores minoritarios, mesmo en moitos casos as agresións foron de provocadores que lesionaron aos manifestantes nacionalistas; porén foi unha protesta que non tivo en consideración a correlación de forzas e o sentir social, polo que serviulle ás clases dominantes pra virar a opinión pública a prol dos seus obxectivos.

Naquel intre houbo sectores do soberanismo que dixeron que existía unha grande pasividade desde as organizacións nacionalistas maioritarias, e pode que fora certo, porén a resposta non era encetar polo final, senón que era necesaria unha intensa campaña de clarificación, como despois acertadamente se fixo, permitindo realizar varias enormes manifestacións a prol da lingua galega. O espontaneismo e o vangardismo neste caso, e en moitos outros, non só foi unha concepción errada, senón que ademais tivo custes negativos pra o nacionalismo, xa que xerou desconfianzas en amplos sectores da sociedade. Daquela non abonda con pasar páxina, compre a autocrítica sincera que permita no futuro non repetir comportamentos trabucados. Tampouco se poden afastar as consecuencias das acións políticas das actitudes persoais; por exemplo, considerando comportamentos valentes e propias dun nacionalista a participación en actos con resultados negativos evidentes (de analizalos previamente). Un cadro político sempre debe servir á causa da liberación nacional e social de Galiza, é dicir: acumular forzas e apoio social a prol deste obxectivo.

Falo de todo isto, porque agora cando existe unha campaña mediatica intensa contra Cuba e Venezuela, a moitos militantes de esquerda férvelles o sangue, e máis unha vez a resposta pode ser comezar polo final, ou sexa: facer unha manifestación. Un acto simbólico, sen facer unha ampla campaña de explicación sobre a realidade nestes países, do seu carácter antiimperialista e con grandes mecanismos de proteción das maiorías sociais, sería repetir erros. Desprezar a forza dos meios de comunicación de masas, a súa capacidade pra instalar a falsidade e arroupar os intentos de desestabilizaron nestes países, é trabucado e pode servir (aínda que non se pretenda) aos obxectivos do imperialismo. Neste caso, como no da lingua, compre facer moita pedagoxía e explicación da situación. E, de realizar manifestacións e actos de protesta en cuestións internacionais, facelos naqueles temas onde as clases dominantes teñen maiores contradicións obxectivabeis pola maioría da xente, como na cuestión da Palestina e Afganistán, por poñer dous exemplos. E en todo caso, de facer unha manifestación a prol de Cuba ou Venezuela, realizar previamente unha campaña moi intensa e alargada no tempo. Cando facemos algo, ademais de amosar a solidariedade, temos que analizar se serve estratexicamente, se axuda a xerar unha maior conciencia política. Os camiños máis curtos non sempre son os que permiten avanzar con maior rapidez.

A Farsa do concurso eólico

Artigo publicado en feijoomiente.blogaliza.com

Á vista do novo concurso eólico, anunciado con bombo e platillo mediante informe - como non! - no Consello da Xunta do pasado día 25 de marzo, non podemos senón comezar lembrando a famosa frase de Karl Marx no 18 brumario de Luis Bonaparte: "Hegel di nalgures que todos os grandes feitos e personaxes da historia universal aparecen, disque, dúas veces. Mais esqueceu engadir: unha vez como traxedia e a outra como farsa".

A Orde de 6 de marzo de 2008, a que convocou o concurso eólico do bipartito, tivo unha sorte tráxica: morrer acoitelada pola Lei 8/2009, a do roubo eólico aprobado pola maioría absoluta do PP coa impúdica pasividade dos presuntos maxistrados do TSXG, sen que ningún órgano xudicial demostrase as supostas ilegalidades que o PP veu proclamando coa cooperación necesaria de Santiago Rey Fernández-Latorre.

Morta a Orde de 6 de marzo, anúnciasenos agora unha nova Orde de convocatoria de 2.325 Mw que resulta ser unha verdadeira farsa. Vexamos por que.

1.Invéntanse un Plan que só existe nas notas de prensa, o Plan re-Xurde Eólico 2010. Plan que nin foi visto, nin tramitado como plan sectorial supramunicipal, nin informado por ningún órgano nin nada: puro márketing mediático o que lexitimar o latrocinio que o PP ven praticando desde que entrou no goberno.

2. Vólvese ao modelo bipartito dunha única Orde de convocatoria en concorrencia competitiva, con un importantísimo "matiz": para non vulnerar o artigo 28 da Lei, convocan os 2.325 Mw por "lotes". 10 zonas, en concreto, cuxo nome e ubicación ninguén coñece, nas que se inclúen as 191 Areas de Desenvolvemento Eólico do vixente Plan Sectorial, o que busca dar ventaxa aos promotores que xa teñan aproveitamentos e Plans de desenvolvemento concedidos para esas ADEs. Para disimular, di a nota de prensa que os promotores só poderán presentar solicitudes a unha ADE, e establécese un límite máximo de aproveitamento por promotor de 350 Mw. Algo que se convirte doadamente en papel mollado mediante a técnica de desdoblar as participacións e solicitudes mediante a constitución mercantil de distintas promotoras ad hoc (o vello xogo de trileros eólicos de recoñecido prestixio como Paco Vázquez, Santi Rey ou Fontenla), ou mediante a propia excepción que establece o PP: que o promotor presente un "plan industrial interesante para o desenvolvemento de Galicia". A grande coladeira da discrecionalidade.

Todo parece indicar que, localizada a maneira de mangonear a obxectividade e igualdade da concorrencia competitiva, esta deixou de ser un anatema político e xurídico. Tanto esforzo de Cayetana Lado no seu vergonzante informe para nada!!

3. Incúmprense xa os propios prazos trazados pola Lei 8/2009, pois as ordes de convocatoria por cada ADE (area de desenvolvemento eólico) deberían ter sido publicadas antes do 28 de febreiro.

Por iso andan agora con tantas presas, porque é evidente que, por moito que proclamen o contrario, os únicos e exclusivos responsábeis da parálise do sector son eles: Feijóo e o PP; por moito que agora pretendan engaiolar á opinión pública con abultadas cifras de investimento cuxos criterios de determinación ninguén coñece, salvo os empresarios que se vaian presentar ao concurso. Será que xa teñen os proxectos gañadores enriba da mesa??

4. Máis sorprendente ainda, Feijóo ten a desfachatez de vender como propios os avances máis destacados da Orde de 6 de marzo de 2008, apropiándose descaradamente do excelente traballo do BNG. A transparencia, a aposta polos criterios de investimento empresarial: todo iso estaba xa na Orde do bipartito.

Agora, por certo, seguimos sen coñecer os criterios de valoración, e teremos que esperar a que se publique a Orde no DOG. Mesmo ten a jeta Feijóo de vendernos que agora non se vai instalar parques en Rede Natura, cando foi o propio Bernardo Tahoces o que recoñeceu en sede parlamentar que a Orde de 6 de marzo de 2008 prohibía ampliar sobre Rede Natura, e foi grazas a unha emenda do BNG ao proxecto de Lei que se excluíu na versión final a Rede Natura da concesión de aproveitamentos. Que credibilidade ten, ademáis, neste punto Feijóo, cando vai instalar en plena Rede Natura a piscifactoría de Pescanova (Touriñán)??

En definitiva, imos esculcando xa cal era o motivo de Feijóo para lanzar toda esta trapallada da anulación do concurso eólico bipartito:

a) Primeira e principal, ser coherentes coa campaña de mentiras e acusacións falsas lanzadas contra o bipartito para recuperar o poder. Había que insistir, xa no goberno, en facer creíbles esas acusacións. Para o cal decidiron montar a acción de goberno sobre a corroboración política desa mentira. Ou sexa, sobre a corroboración dos marcos ideolóxicos da crispación que serviron para gañar as eleccións. O de menos son os intereses xerais obxectivos para o País.

b) Segunda, volver a repartir o botín eólico para beneficio "dos de sempre": dos empresarios que xa con Fraga coparon o sector. A mensaxe política é clara: "ainda que gañedes unhas eleccións, nunca gañaredes o poder real". Entre o que se inclúe, desde Herodoto, o poder de contar a historia como a este provinciano Imperio lle convén.

Atar o galego en curto

Por Henrique Monteagudo, secretario do Consello da Cultura Galega, no xornal El País


Despois dun ano de tirapuxas e de semanas de ruxerruxe, temos xa proxecto de decreto do bilingüismo para o ensino. Aínda que o conselleiro de Educación declarou que hai marxe para modificacións, todo semella apuntar a que estas só serán as estritamente formais que poida suxerir o Consello Consultivo, que deberá emitir un informe de carácter xurídico, legalmente preceptivo pero non vinculante. A sorte está botada. En sucesivas entregas, iremos debullando os aspectos máis relevantes deste proxecto, unha análise que encetamos arestora.

- De mínimos garantidos a máximos permitidos
O que se debuxa no novo decreto é un modelo do 50% entre o galego e o castelán, pois a implantación do inglés como lingua vehicular queda relegada ao limbo da boa vontade. Sendo así, estariamos ante un modelo bilingüe puro, e diso se chufan o presidente da Xunta, o conselleiro responsable e os voceiros do Partido Popular. Doutra banda, boa parte dos analistas independentes sinalan que, diga o que dixer a propaganda oficial, a aceptación dese modelo por parte do PP debe interpretarse como un repregamento da agresiva escalada contra o galego alentada nos últimos anos por Núñez Feijóo e o seu equipo; por tanto, dalgún xeito, constituiría unha vitoria da ampla mobilización social en defensa do idioma. Os sectores sociais e políticos (especialmente da educación privada e concertada) que se alzaron contra o decreto de 2007, que establecía un mínimo de 50% de uso do galego no ensino, finalmente terán que aceptar esa porcentaxe como referencia legal.

Esa análise pon de manifesto unha parte da verdade, pero non se pode pasar por alto que o novo decreto impón uns límites ríxidos ao uso do galego, e isto constitúe unha novidade moi importante, profundamente negativa e que non tardará en revelarse como unha fonte de graves conflitos. A lexislación lingüística para o ensino que se veu promulgando desde o comezo da autonomía seguía un criterio inverso, que consistía na fixación de mínimos para o galego, uns mínimos que se foron ampliando gradualmente (primeiro unha materia, despois un terzo e ultimamente a metade do currículo); ao tempo que daba vía libre para os centros educativos que estaban en condicións de superar eses mínimos, sen establecer ningún tope legal. Esta filosofía de mínimos resultaba perfectamente congruente co horizonte de progresiva implantación do galego que sinala a Lei de Normalización. Un horizonte que o proxecto recentemente publicado, claramente regresivo, vén mudar de xeito radical, abrindo deste xeito unha inquietante perspectiva.

- A invención da realidade paralela
A que responde esta nova orientación limitativa da Xunta con respecto ao galego, que fai presaxiar graves problemas no porvir? Que necesidade había de pórlle topes ao idioma que o Estatuto de Autonomía declara "lingua propia" deste país? Para xustificar a súa campaña contra o galego, Feijóo e o Partido Popular tiveron que inflar ao máximo o globo da imposición. Esta noción ten unhas implicacións moito máis fondas do que puidera parecer a primeira vista, pois presupón unha reformulación radical da problemática lingüística do país, que implica apagar ou desfigurar aspectos fundamentais da realidade, e manipular preconceptos implantados no imaxinario colectivo durante séculos de marxinación.
Poñamos un exemplo. Flamante aínda no seu novo cargo, o conselleiro de educación aseguraba que el non percibía que en Galicia existisen prexuízos contra o galego. Máis recentemente, o propio conselleiro, ao día seguinte da presentación do novo proxecto, sentenciou que "vivimos nunha sociedade onde non falamos da desigualdade" entre o galego e o castelán. Eles saberán porque non falan desa desigualdade, pero o certo é que iso non fai que esta sexa menos real do que infelizmente é. O conselleiro nega puras evidencias, coma a persistencia de arraizados prexuízos contra o galego (pregúntenlle a Rosa Díez), e a inocultable posición privilexiada do castelán nunha serie de aspectos decisivos, desde a clase social aos medios de comunicación.
Pero se a realidade tanxible e comprobable é negada, no seu lugar propálase un artefacto denominado imposición del gallego. Un día alguén nos terá que explicar como é que un idioma pode ser imposto no país en que non só ten recoñecemento oficial senón que está declarado legalmente como "propio". Imponse o castelán en Valladolid? O francés en Xenevra? O portugués en Lisboa? Outra peza, non menor, das manobras de falsificación da realidade, é toda a latricaría profusamente publicitada sobre a inmersión lingüística. Este termo expresa de forma moi significativa a parcialidade do punto de vista de quen fala: para os/as estudantes galegofalantes, recibir a súa docencia en galego consiste en tanta inmersión como para os castelanfalantes de Madrid ou Segovia recibiren as súas clases en castelán. Ter unha porción substancial das súas clases en galego será inmersión para os alumnos castelanfalantes de Galicia; pero, como argumentamos e argumentaremos de xeito reiterado, o modelo de ensino preferentemente en galego ten resultados lingüísticos e educativos beneficiosos para todos.

- O problema lingüístico: do diagnóstico ao tratamento
No fondo, a raíz do problema está no seguinte: a lexislación e tradición de política lingüística en Galicia, desde o Estatuto aos nosos tempos, está fundada nunha determinada visión da realidade, ou máis concretamente, nunha determinada formulación do problema lingüístico; a partir desa diagnose, prescribíase unha solución. Tal diagnóstico consiste en constatar o maltrato histórico que o galego sufriu por parte do Estado español, e como ese maltrato o abocou a un proceso de substitución lingüística que o sitúa no camiño dunha lenta pero inexorable extinción. A solución prevista para ese problema consistiu no seu pleno recoñecemento como lingua propia de Galicia e oficial das súas institucións, e na imposición aos poderes públicos dun "mandato de normalización", que os obriga a soster políticas para a súa defensa e promoción.
Pero de 2007 a esta parte, a dirección do Partido Popular de España e de Galicia distanciáronse radicalmente desa diagnose, formulando o problema dun xeito totalmente contraditorio con ela. O que había que resolver non era a discriminación do galego, pola contra, o problema era a imposición do galego; o remedio non podía ser outro que a súa deslexitimación social, desoficialización e desprotección. A isto se aplicaron e nesas estamos.

Rematamos anotando un feito ao noso entender moi significativo. O pasado mes de febreiro, o Parlamento de Galicia rexeitou polo voto do PP unha proposta institucional que lle presentara o Consello da Cultura. Tratábase de crear unha comisión parlamentaria para discutir, coa participación dos diferentes sectores atinxidos e oíndo a opinión de expertos, sobre a orientación futura da política lingüística, tentando restaurar o amplo consenso preexistente. Será que a cuestión do idioma non merece uns meses de deliberación pública? Galicia está condenada a partir de agora a políticas lingüísticas impostas por maiorías exiguas? O Partido Popular deixou que se perdese unha oportunidade preciosa para reconducir o asunto dun xeito racional. No seu lugar, o goberno impón unilateralmente un decreto que ameaza ser derrogado polo próximo goberno. E o próximo curso, o conflito trasladarase aos centros de ensino. Seguimos no mal camiño.

Unha zona protexida da Serra do Suido albergará unha canteira

A Federação Ecologista da Galiza (FEG) denunciou que a Junta levantou a veda para a especulação no monte com a permissão de instalação a uma canteira no Coto de Eira (Ponte Vedra), que afecta à ampliação da Rede Natura 2000.

Segundo informaram os ecologistas num comunicado, a empresa Minor Galicia, S.L. projecta uma exploração mineira no Coto de Eira, no lugar de Prado de Arriba, na serra do Monte Maior, nos nacentes do rio Além e nas imediações do Suído.

O projecto afecta a vários hábitats considerados de interesse europeu ou prioritários, é dizer, em perigo de desaparecimento e de estrita protecção, aos hábitats das espécies de interesse europeu para os que também se requerem planos de gestão inexistentes a dia de hoje e a uma unidade etnográfica e paisagística de enorme importância histórica e cultural. Ficaria afectado o único foxo do lobo duplo da Galiza. Assim, de se levar a cabo o projecto ficariam totalmente destruídos o campo de acosso do foxo do lobo com diferentes figuras de protecção e as zonas húmidas de montanha e os corredores hidrológicos que a UE insta a proteger mediante a Rede Natura 2000. Ao mesmo tempo, ao se situar a canteira numa zona de nacentes, turbeiras e mananciais, o regime hidrológico da zona ficaria totalmente alterado, o que afectaria inclusive ao consumo de água das vilas e aldeias adjacentes.

Alegações

A exploração mineira nos limites das câmaras municipais de Covelo, Fornelos de Montes e Mondariz situa nos terrenos que são propriedade da Comunidade de Montes Vicinais de Ventím, que já manifestou a sua rejeição ao projecto, do mesmo modo que a própria câmara municipal de Fornelos de Montes (que também apresentou alegações), amais da comunidade educativa da zona (IES de Ponte Caldelas).

“O atraso e a desidia para a deostada ampliação da Rede Natura 2000 na Galiza terá consequências graves”, alertou a FEG, quem assinalou que os projectos de exploração “se superponhem às necessidades de ordenação do território e conservação do património natural e cultural galego”.

Por enquanto, as associações ecologistas ADENCO, Assembleia do Suído e a própria FEG, tal e como indicou este último colectivo, já apresentaram as suas correspondentes alegações contrárias ao projecto.

O Eco de Pontecandelas

Galegos na Arxentina contra a reforma do voto en España

Se a reforma acordada ata agora por PP, PSOE, PNV, BNG e CIU segue adiante, os emigrantes xa non votarán nin nas eleccións municipais nin nas autonómicas, e nas xenerais só poderán optar a elixir catro ou cinco senadores que serán os representantes da emigración nas Cortes. Ademais, implantaríase o voto en urna nos consulados; o sufraxio por correo deberá autorizarse previamente.

A noticia chega aos galegos residentes en Buenos Aires, e as reaccións son atopadas.

Para Adriana Garea, 52 anos, nacida en Santiso, algúns cambios parécenlle ben: «Non poder votar para o alcalde non me parece mal; eu estou empadroada nun concello moi pequeno e desde aquí podo cambiar a historia dese municipio. De feito, Santiso ten máis residentes fose que dentro. Se toda a emigración empadroada en Santiso vota cambiamos o destino dos que alí viven». Con todo, a Adriana parécelle mal que non poidan elixir ao presidente da Xunta; «están avasallando os nosos dereitos», reproba. En canto aos senadores, pon os seus pegas: «Votar por 4 ou 5 senadores é igual que nada». A reforma merécelle outras obxeccións; así, discrepa do voto en urna, «xa que a emigración aquí é xente moi maior, temos un só consulado en Buenos Aires e hai que viaxar ata alí». Adriana deixa unha reflexión: «Dáme a sensación de que queren que o charco sexa unha separación real. Non o van a lograr; de feito, teño aos meus dous fillos vivindo alí».

Carmen Prieto, de 71 anos, naceu en Castro, no concello ourensán de Taboadela. Case con enfado asegura: «Eu vou sempre a votar polo partido que a min me gusta. Está ben que os que vivimos no estranxeiro teñamos dereito ao voto. Como todo isto non me convence, quizá empezo a votar en branco. ¿Por que se traen ese invento agora?». Tampouco lle gusta o cambio no sistema «porque haberá que facer colas terroríficas e moita xente non irá. Para ir votar ao consulado non o tería que pensar dúas veces, senón dez».

Para Manuel Edreira, 73 anos, nacido en Melide, a restrición ao voto merécelle unha dura crítica: «Sacáronnos todo. Paréceme unha barbaridade. Somos de alí e temos dereitos. Sei ben o que ocorre no meu pobo e vou case todos os anos. Un segue sendo galego en Arxentina, Rusia ou onde sexa. E un ten o dereito á súa nacionalidade». Maruxa Gallardo acaba de cumprir 65 e é oriúnda de Esteiro (Muros). «A restrición non me gusta, porque eu sei a quen voto e preocúpome permanentemente por decatarme do que está a pasar en Galicia e no meu pobo, arranxen un camiño ou abran unha escola». é si, ve ben a urna: «O desexo de votar o manifestas indo ao consulado, tómasche a molestia». En cambio, xulga «pouco democrático» que só se poidan elixir uns senadores.

Aos seus 69 anos, Benito Fernández, de Xinzo, móstrase doído: «Como galego quixese permanecer integrado. Estiven sempre á beira dos galegos. Vivo na Arxentina desde fai 60 anos, pero teño os meus papeis como corresponde. Son galego e creo que deben deixarnos votar». Preguntado se está informado do que ocorre na súa terra, responde: «Si, porque eu ata son amigo do alcalde do meu pobo. Ten familiares aquí e vén a miúdo».

Aínda que arxentina, María Currais é filla e muller de composteláns. Recorre á familia para xustificar a súa crítica: «Debe quedar como estaba. O meu marido vai sempre a votar. A miña familia ten a nacionalidade, os meus fillos e netos. O meu marido ten catro irmáns en Galicia. E eu, moitos curmáns». En canto ao consulado, razoa, «para algúns está cerca, pero para nós, que estamos en provincia, queda a desmán. é mellor por correo».

Agustín Bottinelli

La voz de Galicia

terça-feira, março 30, 2010

Empregada do fogar: un traballo invisíbel por menos de oito euros á hora

Hoxe martes 30 de marzo celébrase o Día Internacional das Traballadoras do Fogar, unha data que se adica a este colectivo esquecido e invisíbel que supón xa o terceiro sector que máis emprega a mulleres no país. Por horas, con medias xornadas ou internas, as traballadoras do fogar seguen a día de hoxe a reivindicar os mesmos dereitos que exixían hai máis de 10 anos e que non se lle negan a outros colectivos: o primeiro, a equiparación dos seus dereitos cos recoñecidos no Estatuto de Traballadores.

Sen dereito a paro
En Galiza, a Asociación de empregadas do Fogar Xiara centraliza as reivindicacións desta profesión netamente feminina dende hai xa máis de seis anos. Dende entón até agora recolleron sinaturas, repartiron folletos en mesas informativas ou participaron en seminarios que serviron, malia as continuas trabas, para facer máis visíbel a súa profesión, mais non permitiron un verdadeiro avance no marco legal que as regula.

“O mínimo”, di a Vieiros Carmela Casal, “é non aceptar un salario menor a 10 euros á hora”, mais, tristemente, recoñece que “hai moitas que o cobran”. As condicións laborais que regulan a profesión recóllense no Réxime Especial de Empregadas do Fogar e son ben fáciles de resumir: o contrato pode ser verbal ou escrito; recoñéceselle unhas vacacións de 30 días ao ano, agás aquelas que traballan por horas (a maioría); dereito a gozar dos permisos retribuídos que estabelece o Estatuto dos Traballadores (matrimonio, nacemento dun fillo...); e para a finalización do contrato non é preciso máis que avisar con sete días de antelación, sempre que a relación laboral superase o ano. Aínda máis: a cotización como empregada do fogar non dá dereito ao cobro por desemprego.

Promesas incumpridas
Dende o ano 2002, conformouse en Santiago unha Plataforma pola Dignificación do Emprego de Fogar, que acabaría sendo o xerme de Xiara, que xurdía en 2004. Daquela este colectivo, composto por organizacións sindicais, sociais e veciñais recolleron máis de seis milleiros de sinaturas en apoio á mudanza das condicións da lei que regula o traballo no fogar. Estas sinaturas presentáronse aos tres grupos políticos con representación no Parlamento que acadaron un acordo onde se asentaban as bases para o cambio lexislativo e social, mais a día de hoxe aquel pacto non deu máis froitos.

Xa en setembro de 2007, o Ministerio de Traballo anunciou unha reforma legal que remataría coa discriminación do emprego doméstico, recoñecéndolle ó sector as condicións laborais do Estatuto dos Traballadores e abrindo un proceso para equiparar os seus dereitos cos do Réxime Xeral da Seguridade Social. Unha vez máis, o anuncio quedou nos papeis e o cambio lexislativo non chegou nunca a producirse.

Compromisos necesarios
Dende Xiara exixen que tanto o Goberno como o Estado asuman os seus compromisos e que muden o actual marco legal que rexe no día a día das traballadoras do fogar: “pedimos que se nos recoñeza a equiparación de dereitos laborais co Estatuto dos Traballadores; a desaparición do Réxime Especial da Seguridade Social e a integración no Réxime Xeral; a oferta e demanda de emprego a través dos servizos públicos de colocación e o peche das axencias privadas ilegais e con ánimo de lucro; o recoñecemento do traballo que están realizando as persoas estranxeiras en situación administrativa irregular, incluíndo o seu dereito á alta na Seguridade Social.

  • Podes ler aquí o manifesto do Día Internacional das Traballdoras do Fogar (Xiara)
Vieiros.com

Proposiçom nom de lei em favor do reintegracionismo lingüístico

Bieito Lobeira, porta-voz em matéria de Língua do BNG na Câmara galega, apresentou umha pergunta à Mesa do Parlamento, para a sua resposta oral em Comissom, relativa às razons de traduçom simultânea das entrevistas realizadas a portuguesas e portugueses nos espaços informativos da TVG e RG. Ademais, o BNG fijo umha proposiçom nom de lei em favor do reintegracionismo lingüistico.

O BNG remeteu umha proposiçom nom de lei à caixa dos correios do PGL, na que se dá conta de que «o galego, único idioma próprio da Galiza, forma parte do sistema linguístico galego-português, falado no mundo por mais de 220 mihons de pessoas, e oficial no Brasil, Portugal, São Tomé e Príncipe, Angola, Moçambique, Timor-Leste, Macau, Cabo Verde e Guiné Bissau. É, daquela, um idioma extenso (sexta posiçom no mundo), de uso oficial na UE, Mercosul e Uniom Africana, e vai ganhando falantes e popularidade, processo em parte associado a umha potencia ‘emergente’ –Brasil– assim como ao facto de possuir comunidades lingüísticas em diversos estados: Índia (Goa), Luxemburgo, Andorra, Namíbia, África do Sul, França etc.»

Nesta linha, o BNG lamenta «a rotunda ruptura producida séculos atrás entre a Galiza e Portugal, forçada e imposta por motivos estritamente politicos, ligados com o processo de perda de soberania do REino da Galiza e a sua absorçom anuladora pola Coroa de Castela, posteriormente Espanha» que provocou «um profundo e recíproco desconhecimento entre dous povos irmao (Povo galego e povo português) que lamentavelmente ainda perdura na actualidade»

Segundo o BNG, os suportes políticos de hoje permitiriam restituir a referida relaçom entre povos, já que «o galego é um idioma universal», se bem, as relaçons a dia de hoje neste âmbito som «absolutamente esperpénticas».

Por estas razons, o Parlamento da Galiza insta o Governo galego a impulsionar umha política activa de intercámbio e relacionamento entre a Galiza, Portugal e o resto de países da lusofonia, materializando o disposto no artigo 35.1 do vigente Estatuto de Autonomia. Aliás, adopatarám-se entre outras, as seguintes medidas:

1. Diante do Governo espanhol, com o intuito de possibilitar a recepçom na Galiza das emissons das rádios e televisons portuguesas, em cumprimento da ‘Carta Europeia das línguas regionais ou menorizadas’, utilizando possibilidades técnicas precisas para este fim no prazo temporal mais imediato possível.

2. Transladar ao Governo luso o interesse manifestado polo Parlamento galego de que facilite a recepçom em Portugal do sinal de rádio e televisom galegas.

3. Estender, no curso escolar 2010-11, a implantaçom do ensino, como matéria optativa, da Língua e Literatura Portuguesa nos centros de educaçom secundária na Galiza.

4. Programar, da Conselharia da Educaçom, com eventual colaboraçom com outras conselharias, viagens e intercâmbios escolares entre os centros de ensino da Galiza e de Portugal.

5. Enviar aos centros de ensino secundário do nosso País materiais didácticos, incluídos audiovisuais, que podam resultar de proveito para o ensino das disciplinas contempladas no ponto 3, assim como para conhecimento geral da língua e literatura portuguesas.

6. Estabelecer contactos com a Comunidade de Países de Língua Portuguesa (CPLP) para possibilitar a participaçom da Galiza neste foro internacional.

Traduçom simultânea

Noutro documento recebido na caixa dos co-es do PGL, o BNG explica que está a haver umha reiterada recorrência por parte dos espaços informativos da Televisom da Galiza e da Rádio Galega a pôr em andamento «um curioso método de traduçom quando som entrevistados portugueses ou portuguesas: Oculta-se a originalidade da usa voz em português, substituindo-a por outra voz nesse ‘galego neutro’ instituído pola TVG, cumha tonicidade e prosódia bem próximas do espanhol». Porém quando, por exemplo, um jogador brasileiro ou português se expressa em espanhol, a originalidade na tonalidade é respeitada. Nesta linha, o BNG destaca: «Semelha que é exclusivamente a fala e o sotaque português o que compre tapara e ocultar»

O BNG denuncia que é difícil de entender como «formando parte o nosso idioma do sistema lingüístico galego-português, e precisando de tanto conhecimento, relacionamento e reciprocidade de umha e outra beira do Minho, seja agora vetada, polos próprias mídia de titularidade pública galega, qualquer possibilidade de ouvirmos o uso do galego-português ao sul do Minho, evitando a sua familiarizaçom, vissibilidade, popularizaçom e (re)conhecimento na sociedade galega».

Ainda, do BNG destacam o facto de que este proceder seja só exclusivo com os portugueses, nomeadamente com os do norte, mas nunca com os espanhóis. Nesta linha, Lobeira explica que por vezes, a CRTVG chega ao extremo de pronunciar o topónimo brasileiro ‘Rio de Janeiro’ à espanhola, marcando um fonema inexistente no sistema galego-português.

Por estas razons, Bieito Lobeira formula as seguintes perguntas:

  • Quais som os motivos polos que é feita umha sorte de ‘traduçom automática’ àquelas entrevistadas e entrevistados de Portugal que usam o seu idioma oficial nos espaços informativos e programaçom geral da Televisom da Galiza e Rádio Galega?
  • Nom resulta lógico manter a voz de entrevistadas e entrevistado, com o intuito de familiarizar esse modelo com o utilizado na Galiza?
  • Tem previsto a CRTVG, em conseqüência, cambiar o critério que está a utilizar?
Portal Galego da Lingua

Xornadas sobre a Historia de Galicia

O Concello de Zas, a través do Servizo de Normalización Lingüística, en colaboración coa Deputación da Coruña organiza as Xornadas sobre a Historia de Galicia.
As actividades estarán conformadas por unha exposición de Edicións A Nosa Terra sobre a historia de Galicia e un ciclo de conferencias.
A exposición, obra do ilustrador Pepe Carreiro (Os Bolechas), estará dende o día 5 até o día 16 de abril no Anexo ao Polideportivo de Baio. Está prevista a visita do alumnado dos centros de ensino do Concello que será agasallado cunha publicación da Editorial A Nosa Terra sobre o tema.
Para concertar unha visita guiada a esta exposición poden poñerse en contacto co Servizo de Normalización Lingüística do Concello a través do teléfono 981 708 303.
O día 9 de abril as 20:00 h no Anexo ao Polideportivo de Baio o técnico en xestión cultural e museólogo da Deputación da Coruña, Felipe Senén, desenvolverá a conferencia O patrimonio cultural galego, o estado da cuestión.
As xornadas tamén inclúen un ciclo de conferencias nos centros de ensino que comezarán o día 6 de abril no CPI de Zas coa conferencia A historia do Concello de Zas a través dos seus nomes a cargo de Pepe B. Alborés, técnico de normalización lingüística do Concello de Zas.
O día 12 de abril, no IES Maximino Romero Lema, terá lugar a seguinte actividade, unha conferencia do historiador Bieito Alonso titulada A nosa historia.
A última das conferencias nos centros de ensino terá lugar o día 14 de abril no CEIP Labarta Pose de Baio. Correrá a cargo do xeógrafo e historiador Evaristo Domínguez Rial e levará por título Aproximación histórica ao Concello de Zas.

"55 mentiras sobre a lingua galega" esgota os oito mil exemplares da súa tiraxe e prepara xa a súa segunda edición

55 mentiras sobre a lingua galega, un libro impulsado pola Plataforma Prolingua para combater as polémicas xurdidas arredor do idioma des que Alberto Núñez Feijóo tomou as rendas da Xunta, esgotou xa os oito mil exemplares da súa tiraxe e proximamente sairá á venda a súa segunda edición. Trátase dun auténtico fenómeno editorial que converte o volume, posto nas librerías por Laiovento, nun dos máis exitosos da temporada.

Xa a presentación de 55 mentiras sobre a lingua galega supoxo un fito histórico: celebrouse cun acto simultáneo en 69 vilas e cidades do mundo, de Nova York a Compostela e de Saraxevo a Londres. Tratouse de algo sen precedentes que, segundo os seus organizadores, supuña unha resposta clara á política lingüística de Núñez Feijóo, daquela centrada en elaborar o anteproxecto do decreto do plurilingüismo.

Unha anécdota que non se atopa no libro é a dunha situación vivida nun programa de radio en Vigo. Henrique Costas, coordinador do volume de Prolingüa, conta que a presentadora entrevista un empresario de Lugo cun restaurante en Barcelona. No trancurso da conversa, a xornalista sorpréndese do éxito que ten alí o viño albariño en castelán di:"e iso que a etiqueta está en galego". A resposta do lugués non ten desprezo: "pero o que se bebe non é a etiqueta". Isto non ven máis que a demostrar "os prexuízos contra o noso idioma", quéixase o profesor, "pensei que era un morto que estaba enterrado, pero vin que non". Ademais, chama a atención de que se "o decreto se aplica tal como está, será unha catástrofe, a convivencia rompe por todas as partes".

Deste xeito, "a conta do idioma vai haber moitos enfrontamentos e iso é terrible". En conclusión, Costas cre que é "necesario que a xente se conciencie de que o galego é o maior patrimonio do mundo", polo que anima a vivir e gozar con el.

segunda-feira, março 29, 2010

Pola "liberdade para elixir o éuscaro" na 'zona non vascófona' de Nafarroa

Unhas tres mil persoas, segundo os organizadores, manifestáronse este domingo nas rúas de Iruñea convocados por pais da chamada 'zona non vascófona' de Nafarroa co fin de reivindicar a igualdade de dereitos para os cidadáns de toda esta provincia de Euskal Herria.

Liberdade para elixir o éuscaro (en éuscaro e en castelán). Ao termo da manifestación, leuse un comunicado onde se reivindicaba a posibilidade de "escolarizar os nosos nenos e nenas en éuscaro na nosa localidade cos mesmos dereitos e opcións ca o resto".

A demanda esténdese tamén á aprendizaxe para adultos, á televisión e á radio ou á cultura en xeral. "Desde o noso bilingüismo, abrírmonos ao mundo aprendendo a nos comunicar en linguas estranxeiras, sendo multilingües", sinalaron.

Vieiros

A reforma sanitária dos EUA

Reflexões do companheiro Fidel Castro, 28 de Marzo do 2010

Barack Obama é um fanático crente do sistema capitalista imperialista imposto pelos Estados Unidos ao mundo. “Deus abençoe os Estados Unidos”, conclui seus discursos.

Alguns de seus fatos feriram a sensibilidade da opinião mundial, que viu com simpatia a vitória do cidadão afro-americano perante o candidato da extrema direita desse país. Apoiando-se em uma das mais profundas crises econômicas que tem conhecido o mundo e na dor provocada pelos jovens norte-americanos que perderam a vida o que foram feridos ou mutilados nas guerras genocidas de conquista de seu antecessor, obteve os votos da maioria do 50% dos norte-americanos que se dignam acudir às urnas nesse democrático país.

Por elementar sentido ético, Obama devia ter-se abstido de aceitar o Prêmio Nobel da Paz, quando já tinha decidido enviar quarenta mil soldados a uma guerra absurda no coração da Ásia.

A política militarista, o saqueio dos recursos naturais, o intercâmbio desigual da atual administração com os países pobres do Terceiro Mundo, em nada se diferençam da política de seus antecessores, quase todos da extrema direita, salvo algumas exceções, ao longo do passado século.

O documento antidemocrático imposto na Cúpula de Copenhague à comunidade internacional - que tinha acreditado na sua promessa de cooperar na luta contra a mudança climática - foi outro dos fatos que causaram desapontamento a muitas pessoas no mundo. Os Estados Unidos, o maior emissor de gases do efeito estufa, não estava disposto a realizar os sacrifícios necessários apesar das palavras melosas prévias de seu Presidente.

Seria interminável a lista de contradições entre as idéias que a nação cubana tem defendido com enormes sacrifícios durante meio século e a política egoísta desse colossal império.

Apesar disso, não temos nenhuma animadversão contra Obama, e muito menos contra o povo dos Estados Unidos. Achamos que a Reforma da Saúde foi uma importante batalha e um sucesso de seu governo. No entanto, parece algo verdadeiramente insólito que apenas 234 anos depois da Declaração de Independência, na Filadélfia no ano 1776, inspirada nas idéias dos enciclopedistas franceses, o governo desse país aprovara o atendimento médico para a imensa maioria de seus cidadãos, algo que Cuba conseguiu para toda sua população há já meio século, apesar do cruel e desumano bloqueio imposto e ainda vigente pelo país mais poderoso que jamais existiu. Antes, depois de quase um século de independência após uma sangrenta guerra, Abraham Lincoln pôde conseguir a liberdade legal dos escravos.

Por outro lado, não posso deixar de pensar em um mundo, no qual mais de um terço da população não tem atendimento médico e de remédios essenciais para garantir a saúde, situação que se vai agravar na medida em que a mudança climática, a escassez da água e de alimentos seja cada vez maior em um mundo globalizado onde a população cresce, as florestas desaparecem, a terra agrícola diminui, o ar se torna irrespirável e a espécie humana que o habita - que surgiu há menos de 200 mil anos, isto é, 3 500 milhões de anos depois que surgiram as primeiras formas de vida no planeta - corre o risco real de desaparecer como espécie.

Admitindo que a reforma sanitária signifique um sucesso para o governo de Obama, o atual Presidente dos Estados Unidos não pode ignorar que a mudança climática significa uma ameaça para a saúde e, ainda pior, para a própria existência de todas as nações do mundo, quando o aumento da temperatura - além dos limites críticos que estão à vista - dilua as águas congeladas dos glaciais, e as dezenas de milhões de quilômetros cúbicos armazenados nas enormes camadas de gelo acumuladas na Antártida, Groenlândia e Sibéria se derretam em poucas dezenas de anos, deixando sob as águas todas as instalações portuárias do mundo e as terras onde hoje mora, se alimenta e trabalha uma grande parte da população mundial.

Obama, os líderes dos países ricos e os seus aliados, seus cientistas e seus centros sofisticados de pesquisa sabem isso; é impossível que o ignorem.

Compreendo a satisfação com a qual se exprime e reconhece, no discurso presidencial, a contribuição dos membros do Congresso e da administração que fizeram possível o milagre da reforma sanitária, o qual fortalece a posição do governo perante os lobistas e mercenários da política que limitam as faculdades da administração. Seria pior se os que protagonizaram as torturas, os assassinatos por contrato e o genocídio ocuparam novamente o governo dos Estados Unidos. Como pessoa inquestionavelmente inteligente e bem informada, Obama sabe que não há exagero nas minhas palavras. Espero que as tolices que por vezes exprime sobre Cuba não obnubilem a sua inteligência.

Após o sucesso nesta batalha pelo direito à saúde de todos os norte-americanos, 12 milhões de imigrantes, na sua imensa maioria latino-americanos, haitianos e de outros países do Caribe reclamam a legalização de sua presença nos Estados Unidos, onde realizam os trabalhos mais duros e dos quais não pode prescindir a sociedade norte-americana, na qual são arrestados, separados de seus familiares e devolvidos para seus países.

A imensa maioria deles emigrou para os Estados Unidos em conseqüência das tiranias impostas pelos Estados Unidos aos países da área e da brutal pobreza a que foram submetidos como resultado do saqueio de seus recursos e da troca desigual. Suas remessas familiares constituem uma elevada porcentagem do PIB de suas economias. Agora aguardam um ato de elementar justiça. Se ao povo cubano lhe foi imposta uma Lei de Ajuste, que estimula o roubo de cérebros e o despojo de seus jovens instruídos, por que empregam métodos tão brutais com os imigrantes ilegais dos países latino-americanos e caribenhos?

O devastador terremoto que atingiu o Haiti - o país mais pobre da América Latina, que acaba de sofrer uma catástrofe natural sem precedentes que implicou a morte de mais de 200 mil pessoas - e o terrível dano econômico que outro fenômeno similar provocou no Chile, são provas convincentes dos perigos que ameaçam à chamada civilização e a necessidade de tomar drásticas medidas que lhe outorguem à espécie humana a esperança de sobreviver.

A Guerra Fria não trouxe nenhum benefício para a população mundial. O imenso poder econômico, tecnológico e científico dos Estados Unidos não poderia sobreviver à tragédia que ameaça ao planeta. O presidente Obama deve procurar no seu computador os dados pertinentes e conversar com seus cientistas mais renomeados; verá que longe está o seu país de ser o modelo que preconiza para a humanidade.

Por sua condição de afro-americano, lá sofreu as injúrias da discriminação, segundo narra em seu livro “Os sonhos de meu pai”; lá conheceu a pobreza na qual vivem dezenas de milhões de norte-americanos; lá foi educado, mas lá também gozou como profissional bem sucedido dos privilégios da classe média rica, e terminou idealizando o sistema social onde a crise econômica, as vidas inutilmente sacrificadas dos norte-americanos e o seu indiscutível talento político lhe deram a vitória eleitoral.

Apesar disso, para a direita mais recalcitrante Obama é um extremista ao qual ameaçam com continuar travando batalha no Senado para neutralizar os efeitos da reforma sanitária e sabotá-la abertamente em vários Estados da União, declarando inconstitucional a Lei aprovada.

Os problemas de nossa época ainda são muito mais graves.

O Fundo Monetário Internacional, o Banco Mundial e outros organismos internacionais que outorgam créditos, sob o controle rigoroso dos Estados Unidos, permitem que os grandes bancos norte-americanos - criadores dos paraísos fiscais e responsáveis pelo caos financeiro no planeta - sejam ajudados pelos governos desse país em cada uma das freqüentes e crescentes crises do sistema.

A Reserva Federal dos Estados Unidos emite a seu bel-prazer as divisas convertíveis que custeiam as guerras de conquista, os lucros do Complexo Militar Industrial, as bases militares espalhadas pelo mundo e os grandes investimentos com os quais as multinacionais controlam a economia em muitos países do mundo. Nixon suspendeu unilateralmente a conversão do dólar em ouro, enquanto nos cofres dos bancos de Nova Iorque são guardados sete mil toneladas de ouro, algo mais de 25% das reservas mundiais desse metal, cifra que no fim da Segunda Guerra Mundial ultrapassava o 80%. Argumenta-se que a dívida pública ultrapassa os 10 bilhões de dólares, o qual excede os 70% do seu PIB, como uma carga que é transferida às novas gerações. Afirma-se isso quando, na verdade, é a economia mundial a que custeia essa dívida com as enormes despesas em bens e serviços que oferece para adquirir dólares norte-americanos, com os quais as grandes multinacionais desse país se apoderaram de uma considerável parte das riquezas do mundo e sustentam a sociedade de consumo dessa nação.

Qualquer pessoa compreende que tal sistema é insustentável, e por que os setores mais ricos nos Estados Unidos e os seus aliados no mundo defendem um sistema apenas sustentável mediante a ignorância, as mentiras e os reflexos condicionados semeados na opinião mundial através do monopólio da mídia, incluindo as principais redes da Internet.

Hoje a estrutura é derrubada perante o avanço acelerado da mudança climática e suas nefastas conseqüências, que colocam a humanidade diante de um dilema excepcional.

As guerras entre as potências não parecem ser já a solução possível às grandes contradições, como o foram até a segunda metade do século XX; mas, pela sua vez, incidiram de tal forma sobre os fatores que fazem possíveis a sobrevivência humana, que podem pôr fim prematuramente à existência da atual espécie inteligente que habita no nosso planeta.

Há alguns dias exprimi a minha convicção de que, à luz dos conhecimentos científicos que hoje são dominados, o ser humano deverá solucionar seus problemas no planeta Terra, porque nunca poderá percorrer a distância que separa o Sol da estrela mais próxima, localizada a quatro anos luz, velocidade que equivale a 300 mil quilômetros por segundo - como conhecem nossos alunos de ensino secundário -, se ao redor desse sol existisse um planeta semelhante a nossa bela Terra.

Os Estados Unidos investem fabulosas somas de dinheiro para comprovar a existência de água no planeta Marte e conhecer se existiu ou existe alguma forma elementar de vida. Ninguém sabe para que, como não seja por pura curiosidade científica. Milhões de espécies vão desaparecendo em um ritmo acelerado em nosso planeta e suas fabulosas quantidades de água estão sendo constantemente envenenadas.

As novas leis da ciência - a partir das fórmulas de Einstein sobre a energia e a matéria, e a teoria da grande explosão como origem dos milhões de constelações e infinitas estrelas ou outras hipóteses - produziram profundas mudanças nos conceitos fundamentais como o espaço e o tempo, que ocupam a atenção e as análises dos teólogos. Um deles, o nosso amigo brasileiro Frei Betto, aborda o tema em seu livro “A obra do artista: Uma visão holística do Universo”, apresentado na última Feira Internacional do Livro de Havana.

Os avanços da ciência nos últimos cem anos influíram nos enfoques tradicionais que prevaleceram ao longo de milhares de anos nas ciências sociais e, inclusive, na Filosofia e na Teologia.

Não é pouco o interesse que os mais honestos pensadores prestam aos novos conhecimentos, mas, não sabemos absolutamente nada do que pensa o presidente Obama sobre a compatibilidade entre as sociedades de consumo e a ciência.

Entretanto, vale a pena dedicar-se de vez em quando a meditar sobre esses temas. Por isso, com certeza, o ser humano não deixará de sonhar e de tomar as questões com a devida serenidade e nervos de aço. É o dever, pelo menos, daqueles que escolheram o ofício de políticos e o nobre e irrenunciável objetivo de uma sociedade humana solidária e justa.

Enchufismo no Concelho de Salvaterra nunca mais


É por todas e todos sabido as numerosas situaçons irregulares existentes em parte do quadro de pessoal da Cámara Municipal de Salvaterra de Minho. Perante as “altas e baixas” de novo pessoal na cámara, de NÓS-Unidade Popular vimos de exigir via registo toda a informaçom a respeito da situaçom do pessoal que desenvolve o seu labor cobrando de dinheiro público.


É por todas e todos sabido as numerosas situaçons irregulares existentes em parte do quadro de pessoal da Cámara Municipal de Salvaterra de Minho. Perante as “altas e baixas” de novo pessoal na cámara, de NÓS-Unidade Popular vimos de exigir via registo toda a informaçom a respeito da situaçom do pessoal que desenvolve o seu labor cobrando de dinheiro público.

Assim na moçom apresentada solicitamos:

-Cargo e ofício que desempenha cada um deles

-Categoria laboral ou profissional

-Forma de acesso e requisitos para o posto (exame de acesso à funçom pública, habilitaçons académicas requeridas, outras condiçons de acesso e requisitos solicitados).

-Publicidade das vagas disponíveis para o conhecimento polas vizinhas/os, lugares e períodos nos que estuverom expostos as distintas vagas.

-Tipo de relaçom laboral ou contrato que mantenhem com este Concelho, e duraçom do mesmo.

-Especificar principalmente aqueles postos que forem de carácter temporário ou eventual, indicando o seguinte:


§Tipo de contrato ou relaçom laboral estipulado com a/o trabalhador/a.

§Indicaçom da duraçom do contrato e renovaçom ou renovaçons nas contrataçons sucessivas e motivos no seu caso de dita renovaçom.

§Requerimentos e condiçons de acesso a dito posto (titulaçons académicas, outros requisitos).

§Publicidade, período de tempo e lugares em que estivérom expostos para o seu conhecimento polas vizinhas e vizinhos.

§Período de conclusom do contrato ou relaçom laboral e causas de dita conclusom, se as houver.

§Lei ou normativa em que se sustente a relaçom laboral ou contrato da empregada/o com o este Concelho.

§Salário de cada umha/um das trabalhadoras/es vinculados por algumha relaçom laboral a este Organismo Municipal.

§Nomeamento nos boletins correspondentes com a data em que fôrom nomeadas/os.


De NÓS-Unidade Popular defendemos umha democracia aberta, participativa e transparente, na qual todas e todos contemos com os mesmos direitos na hora de optarmos a postos retribuídos com dinhero público. De NÓS-Unidade Popular temos a firme determinaçom e o inquebrantável compromiso de erradicar toda práctica de enchufismo na Cámara Municipal de Salvaterra de Minho.

Assembleia Comarcal de NÓS-Unidade Popular do Condado

Condado, 25 de Março de 2010

Linchamento e resistencia por Carlos Callón

A pasada segunda feira -hai, pois, xustiño ­unha semana- fun impartir unha conferencia nun instituto de Lugo. Nesa ocasión era sobre a historia da lingua galega na etapa autonómica, abordando de forma esquemática os piares sobre os que se sostén (sostivo?) o chamado proceso de normalización, coas súas contradicións, as súas fortalezas e as súas debilidades.

Dentro da campaña de demonización de todo o que arrecenda a defensa ou reflexión sobre a situación do idioma do país, parece que tamén lle vai tocando a vez ao feito de ofrecer conferencias nos centros de ensino. Como pode ser que os equipos de (aínda) normalización lingüística promovan actos sobre a normalización lingüística e que poidan ter en conta a participación da Mesa pola Normalización Lingüística? A quen se lle ocorre tal cousa, che!

O caso é que andaba eu máis ou menos na metade desa conferencia en Lugo cando entra no salón de actos do centro un equipo de televisión. Agardan un pouco mentres eu falo, mais ao cabo dun momento saen tal e como entraron.

Tras un pequeno contraste de opinións, finaliza o acto e vexo que no meu teléfono móbil teño varias chamadas perdidas. Resulta que un equipo da TVG quería falar comigo para que respondese a unha noticia que o ABC publicaba ese mesmo día en portada. "E vaia portada!", pensei cando a vin xa cos meus ollos. Unha foto tremenda dunha concentración de xente tras unha pancarta que pon "En galego, é de xustiza" e con persoas que tamén sosteñen cartolinas con textos como "Falamos galego e temos dereitos". O titular anuncia que a entidade que promovera esa protesta recibiu montes e moreas de diñeiro do bipartito. Por alí no medio desa imaxe andaba Carlos Callón, a quen oportunamente sinalaban. Tan mao ha de ser ese tipo, a pesar do seu sorriso falso, que a min non sei se me daría medo se o encontro pola rúa, tan obsesionado que parece que está con imporlle o galego a todo o mundo e prohibir o español facendo que os nenos sexan inmensamente infelices. O problema, no meu caso, é que non me queda outra que saudar a ese tipo cada mañá no espello. Cada un ten que ter a súa cruz!

Que o Callón sexa un tipo tan desagradábel non é de estrañar, pois ao cabo ben se ve que son así todos os da Mesa. Acórdome agora dunha enquisa que fixo un xornal coruñés na cal se preguntaba algo así como: "¿Está usted de acuerdo con que A Mesa amenace a comerciantes por no usar el gallego?" O 100% dos participantes no inquérito responderon que non estaban de acordo, claro. Eu tamén llo respondería. Se mo preguntasen. Claro que tamén estaría ben preguntar, punto e seguido, cal era a miña opinión sobre que se manipulase e difamase realizando enquisas con preguntas falaces.

Mais volvamos á situación. Aí estou eu lendo o abecedario e a súa suposta exclusiva, pois despois virá un equipo da TVG para que eu dea a miña valoración sobre o tema. Algo adiantamos desde o pasado mes de xullo, cando a televisión pública sacou exactamente a mesma noticia, só que sen preguntarlle a ninguén da Mesa, até que a asociación ameazou con levar o tema aos tribunais.

A disque exclusiva estaba inzada de excesos verbais diversos, cando non insultos directos, sobre todo á intelixencia dos lectores e lectoras. Por non acertar, non daban nin a información verdadeira sobre onde se realizara a foto que puñan. Sinalaban: "Concentración simbólica de la Mesa por la Normalización Lingüística en julio de 2009 perfilada para ahondar en la inmersión del gallego en el sector de la Justicia." Iso cadra moi ben coa imaxe da imposición que se quere vender, aínda que, en fin, cun 3% de sentenzas en galego ao ano xa é difícil considerar que a nosa lingua está imposta nese sector. Do uso desinformado da "inmersión" neste caso xa falaremos con máis vagar noutro momento, porque dá para pensar bastante.

A foto correspondíase na realidade cunha concentración realizada por esas datas en repulsa á denuncia que o xuíz decano da Coruña presentara contra quen isto subscribe. O motivo? Que un servidor, como portavoz da Mesa, lle afeara publicamente unha súa chulesca declaración, recollida por varios medios de comunicación, en que sinalaba: "Yo no tengo ningún rubor en utilizar la ilegalidad del topónimo La Coruña". Desta denuncia, por certo, nunca máis se soubo. Igual que tampouco máis nada se soubo da que ía presentar contra A Mesa non sei que grupo que actúa contra o galego dicindo que coaccionamos á rapazada para que acuda a manifestacións. E tampouco se soubo máis nada desoutra denuncia que disque ían presentar hai uns meses contra o presidente da Mesa, mesmo indicando algún xornal en portada que había indicios de que cometía varios delitos e ameazaba a comercios. Tamén ficou perdida no titular do momento outra denuncia máis de Galicia Bilingüe contra A Mesa porque a asociación en defensa dos dereitos lingüísticos disque vulneraba a Lei de protección de datos. Seguro que me queda algunha outra denuncia-ficción no tinteiro. Vemos que estamos ante un uso espurio do nome da xustiza nos medios, só para estender infundios, dentro das campañas sucias a que nos están a afacer os neocóns.

Neste caso, cando menos o dito xornal non chegou a mentir até tal punto de falar de ilegalidade ningunha. A pseudoexclusiva era só que A Mesa recibira diñeiro para as súas actividades durante o goberno bipartito. Case 695.000 euros durante catro anos, advertían alarmados.

Esas contas querían presentalas como un desbarate ou unha dilapidación de diñeiro, mais se calquera colle a calculadora, bota as contas do que significan anualmente e compara dogas e boletíns oficiais verá que, aínda sendo A Mesa a organización cultural con máis socias e socios do territorio galego, dista moito de ser a que máis axudas públicas recibe para as súas actividades. Tamén nese período.

En calquera caso, na noticia o que había sobre todo eran os excesos verbais antes comentados e moitas insinuacións, non ningunha mención a ningunha ilegalidade nin suborno nin enriquecementos dos dirixentes da asociación nin malversación de fondos nin prebendas. Porque nada diso hai por moito que rebusquen e ulisquen na súa obsesión doentía. Só se daba a entender, e non de forma moi velada, que houbera favoritismo por parte do bipartito, especialmente do BNG. O dato revelador que ofrecían é que A Mesa tivera máis axudas públicas nese período que durante todos os gobernos de Manuel Fraga Iribarne, mais en lugar de falaren das listas negras de antes e do tratamento igualitario de despois, preséntase xusto o mundo ao revés. Mais a cuestión central que formulaban era outra: Como se pode permitir que se gaste diñeiro en promover o galego? A que vén iso de subvencionar correlinguas e campañas de fomento deste idioma? Unha cousa é que todos paguemos cos nosos impostos a promoción do español, que iso está ben e non ha de ser noticia, mais... a que vén iso do galego?

Os responsábeis de informativos da TVG non quixeron perder a oportunidade de amplificar a campaña sucia. Así que aí me vin tendo que dar a miña visión para tentar contrarrestar o novo exercicio de manipulación informativa que se aveciñaba. As miñas declaracións, que non saíron así nos telexornais, salientaban que esa era unha noticia sen noticia, porque A Mesa ten unhas contas de cristal, mais que facer de altofalante periódico desta difamación demostra a manipulación informativa e degradación dos medios públicos galegos por parte do PP. Curioso que a RTVG case non cubra as noticias da Mesa ou de Queremos Galego e que, no entanto, coloque cada certo tempo como unha das noticias do día que A Mesa reciba axudas públicas, pois se todos os que reciben axudas públicas son noticia, non haberá máis espazo nos informativos. Lembraba eu tamén (isto foi o que si saíu) que A Mesa é a maior asociación cultural de Galiza e que é lexítimo que solicite axudas e subvencións para as súas actividades, como fai todo o mundo.

No ABC aínda quixeron seguir coa manipulación uns cantos días máis, polo que na cuarta feira pola tarde me chamaron para preguntarme a opinión sobre outras cousas que publicaran esa mañá, na mesma liña, mais atacando tamén que participemos en conferencias en centros de ensino. Eu propúxenlle dúas liñas de información e investigación que si serían noticia. A primeira podería ter como titular: "O Goberno de Núñez Feijóo négalle as axudas para actividades á maior asociación cultural de Galiza". A segunda podería ser algo así como: "Descubrimos que fixo o ABC co diñeiro que recibiu durante anos da Xunta en partidas de promoción do galego". Parece que nin a unha nin a outra lles interesaron..

GaliciaHoxe.com

Un sociolingüista menos por Iago Martínez

Entre ser un nacionalista emboscado nun goberno da dereita e ser un españolista furibundo aliado na destrución do galego (sic, ou case), Anxo Lorenzo prefire ser todo o contrario. Cando se lle pregunta se o decreto do bipartito “impoñía” o galego, contesta cun siloxismo que xa nos resulta familiar: a sociedade galega así o interpretou, e por iso lle deu a presidencia da Xunta a un partido que vai derrogar esa norma diabólica. Calquera cousa menos a súa propia opinión. Se un lle fai ver que ten a metade do Parlamento en contra, comenta a cor das paredes. Cando se lle recorda que unha enquisa ás familias non é unha consulta a toda a sociedade galega, confesa que non toma café. Un amigo con moitas horas de barra clavouno o outro día: desconfía dos que beben os gintonics en silencio.

A conversa con Anxo Lorenzo recordoume outra que tivemos na redacción con Gloria Lago. Equiparar o ex asesor do PSOE e a activista de Galicia Bilingüe sería cientificamente temerario, pero hai que recoñecer que a súa retórica empeza a parecerse demasiado. E en Xornal, dende logo, ambos foron igual de evasivos. Técnicas diferentes, si, pero análogas. Ela procede por redución. Elude as contradicións máis obscenas con anécdotas igual de obscenas: se un intenta falar do Estatuto de Autonomía, ela rescata algún rarísimo caso de intolerancia, como o desa presunta profesora que deixaba que os cativos se mexasen por riba se non pedían permiso para ir ao baño en correcto catalán. Xa sabemos como funciona. A consigna é converter a excepción nun síntoma.

Anxo Lorenzo fai todo o contrario. El opera por elevación. De nada serve a teima do catedrático Fermín Bouza por demostrar, dende a ciencia política, que a cousa da lingua nada tivo que ver cos resultados electorais de hai un ano. Anxo Lorenzo non empregou un só dato ao longo da hora e media que pasou no Café de Redacción de Xornal. Ningún. Non os necesita, ao que parece, para saber o que pensa a militancia socialista, que non é o que os seus líderes expresan. Tampouco para estar na cabeza dos traballadores do ensino, malia ás posicións dos sindicatos. Nin para interpretar a vontade dos pais, diferente da que esgrimen as anpas. Só eles –Anxo Lorenzo non está só– saben o que queren as masas. Son o termómetro do respaldo social e o seu diagnóstico é claro: non o hai arredor do galego, así que non se pode lexislar a favor da lingua propia de Galicia.

Por se había dúbidas, Anxo Lorenzo aclaróunolo: “Xa non son un sociolingüista”. Alguén con moita máis experiencia ca min díxome que nacera un político. Discrepo. A min paréceme que é precisamente todo o contrario: a negación da política. A renuncia a consensuar un modelo de convivencia e articular as ferramentas para construílo. Barra libre nas escolas, que no resto da cousa pública xa hai tempo que funciona a rapina. De feito, creo que habería que rebautizar o seu departamento. A súa, en diante, debería chamarse Secretaría Xeral de Autoservizo Lingüístico. E de Adivinación, claro.

Xornal.com

Polémica polo leite feito en Galiza

Os colaboradores de Samuel Juárez afirman que unha das obsesións do conselleiro de Medio Rural é conseguir que o consumidor diferencie o leite producido en Galiza. Por iso o seu departamento traballa na elaboración dun decreto que regulará “as mencións relativas á orixe ou procedencia galega na etiquetaxe, presentación e publicidade dos produtos alimentarios”. Fontes da Consellería indicaron que a súa aprobación é inminente.

A nova norma baséase na diferenciación entre “elaboración” (nos que se inclúen termos como fabricado en ou feito en) e “orixe” (indicado mediante expresións como produto de Galicia, galego ou similares). O primeiro grupo poderá empregarse en todos os alimentos cuxa transformación se leve a cabo na Comunidade Autónoma, aínda que as materias primas proveñan de fóra. O segundo, só naqueles nos que as materias primas se obteñan en Galiza.

A indicación da orixe dos produtos alimentarios na súa etiquetaxe vén sendo unha reivindicación dos sindicatos agrarios. Os gandeiros e agricultores lamentan que os cidadáns non coñezan con exactitude a procedencia do que consumen. Así, a maioría das organizacións que representan os seus intereses votaron a favor da medida que impulsa Samuel Juárez. O Sindicato Labrego Galego opúxose porque considera que a norma “confundirá os consumidores e cede de balde todo o prestixio a aquelas empresas instaladas agora ou no futuro no noso territorio”.

Diferencia sutil

Carme Freire, secretaria xeral do SLG, considera que “os produtos galegos están fortemente lexitimados no mercado, pero medidas como esta dinamitan unha personalidade produtiva construída polos nosos labregos ao longo dos séculos, que lles outorga valor engadido”. As diferenzas entre as denominacións que propón a Consellería quedan claras no decreto, pero poden non selo tanto para os consumidores. Por iso, este sindicato propón que a etiqueta feito en Galicia catalogue só aqueles que, frescos ou transformados, empreguen unicamente materias primas criadas ou cultivadas na comunidade autónoma.

Pola contra, Medio Rural aposta por campañas de información que lle expliquen ao consumidor galego a nova etiquetaxe. Fontes da Consellería afirman “que tamén se desenvolverán no ámbito estatal, pero dun xeito moito máis modesto porque non se dispón dos recursos suficientes e porque é ao consumidor de aquí ao que realmente lle interesa coñecer se a orixe do produto é galega”.

Con todo, a nova norma pode atopar atrancos na lexislación comunitaria. Medio Rural afirma que os seus servizos xurídicos están traballando para que a UE non prohiba o modelo proposto como ten feito con outras leis sobre etiquetaxe. “A UE non permite limitar expresións como Leite de Galicia (recentemente prohibiu a denominación Leite de Grecia), a non ser en casos de moi ampla tradición como Aceite de Andalucía ou Plátano de Canarias”.

Fonte: anosaterra.org

Antonio Durán 'Morris': ''Ser actor foi estar no momento e no sitio adecuado''

Se fose hoxe, probablemente se chamaría Antón Moreiras. Pero o seu nome artístico escolléronllo xa antes de que fose artista. 'Morris' naceu nun colexio de Teis, e é unha evolución do apelido materno que agora lamenta ter perdido. Cando dixo na casa que quería ser actor trataron de afastalo dos camiños da farándula para que fixese algo de proveito. Mais o empeño familiar fracasou, e Antonio Durán (Vigo, 1959) púxolle cara a tantos personaxes que xa perdeu a conta.

Pregunta: Como foi medrar no barrio de Teis aló polos 60?

Resposta: Pois tiven unha infancia moi feliz. Vivía frente ao mercado e pasaba o día xogando. A miña casa daba a un campo e estaba esa sensación de baixar para a rúa a todas horas. Era un sitio moi curioso, con todas as señoras que viñan ao mercado, entre barras de xeo... foi unha infancia moi feliz.

Desde a miña casa vía toda a ría de Vigo. Recordo que vin arder un policomander! O barrio este foi medrando e agora xa non vivo en Teis, vivo pretiño.

P: E iso de que poñía unha chupa de coiro e se sentía o rei do mundo?

R: Iso díxeno unha vez... era na etapa 'progre' da militancia. Militaba na Liga e falabamos de que igual que agora a xente nova estéticamente viste dun xeito... nós seguiamos os ditados da clase obreira cando tiñamos 17 ou 18 anos e había unhas chupas que recordo perfectamente que eran verdes e azuis e levabámolas todos nas manifestacións. Era case un uniforme! (ri) Pero non eran de coiro, eran destas de condutor de autobús.

P: Como tomaron na familia a nova de que quería ser actor?

R: Homeeee... mal! (ri) Como todas as familias, querían que estudase Maxisterio, que fixese algo, algunha carreira. Dixéronme que me buscase a vida e, como ao comezo era moi difícil sustentarse no teatro, tiven que facer un par de traballos... pero non foi nada dramático!

O meu pai non chegou a disfrutar un pouco do éxito... a miña nai si. Ela chegou a estar moi orgullosa porque despois víame continuamente na tele! Meu pai vivíu a etapa máis dura, os principios do teatro, cando andabamos coa furgoneta por aí, e non o entendía moi ben.

P: E nese camiño que tivo que abrirse, en que momento aparece a Compañía Artello? Foi o seu primeiro contacto co mundo do teatro?

R: Non, empecei no Instituto da Guía cando estudaba o COU, e despois no clube xuvenil de Teis. Tiven contacto cun grupo de teatro, o Teatro Popular Galego, e de aí xa saímos os que fundamos Artello. Empezamos a ensaiar no Círculo Ourensán Vigués, onde estaban os intelectuais que dirixían daquela o cotarro e de aí foi para adiante. Montamos unha sala Carral, un local que ocupamos, e despois xa se creou o Centro Dramático e xa fomos misturándonos un pouco coas alternativas da farándula.

Anos de Transición
P:
Como viviu o teatro nos anos da transición? De onde saían os actores?

R: Saiamos das inquedanzas... funcionábase moito a nivel culturas con clubs xuvenís e con asociacións de veciños, e os que máis metidos estaban e despuntaban sempre daban un paso adiante para facer algo máis serio, máis profesional. E de aí saían os festivais de teatro independente, onde se montaba a Castelao ou a Roberto Vidal. Non foron uns comezos profesionais como agora, que afortunadamente hai estudos e hai escolas. Daquela era todo máis improvisado, máis á brava. Cadaquén facía o que lle apetecía.

P: No 84, co nacemento da TVG, achancou dos escenarios á televisión. Como foi o salto?

R: Tan pronto se creou a tele, Manolo Rivas foi o primeiro que me chamou. Facía un programa que se chamaba O mellor e eu estaba facendo O enfermo imaxinario, eran case os comezos do Centro Dramático, e pediume que fixese unhas parodias no seu espazo. Ao principio eramos actores todoterreo, presentabamos programas, faciamos sketchs, se caían series tamén se facian... todo o que se nos presentase. Despois xa se foi asentando o audiovisual e empezaron a aparecer proxectos dramáticos.

P: Que ten Morris para que se fixen nel?

R: (Pénsao) Pois... non o sei! É curioso, si, porque non fun un actor de vocación. Non tiña claro o que quería ser de maior e atopeime co teatro. Os meus coñecidos dicíanme 'escarállome de risa!', 'que ben o fas!', funme animando e quedei. Pero foi unha historia encontrada, de estar no momento e no sitio adecuado. Cando xa empezas a ser coñecido hai que coidarse para manterse vivo nesta profesión, mais non sabería explicarche o porque.

Películas estatais
P: Rexeitou varios proxectos a nivel estatal. Que lle dan en Galicia para que prefira ficar?

R: Hai moitos anos pensaba: 'Se cae Madrid, cae Madrid'. Pero fun saíndo facer cousas e igual que non me decido por teatro, cine ou televisión senón polos proxectos, pois se non fun a Madrid é porque me pareceron malas, pouco atractivas. Caeron nas miñas mans algúns proxectos dalí que eran... un coñazo! E que logo foron un fracaso... (ri)

Estou a traballar agora nun filme moi bonito con Filmanova, unha versión dun texto de Roberto Vidal Bolaño, 'Doentes'...

P: Representárona polas rúas de Compostela coincidindo co cabodano do autor...

R: Si, si, iso foi unha homenaxe de despedida que se lle quixo facer. A versión cinematográfica é moi bonita tamén! E con Casares estou a gustísimo, divírtome moito! E estou cun equipo de xente da vella garda... teño moi bos recordos de case todos os proxectos, e dos que non os teño procuro esquecelos! (ri)

As producións galegas
P: Atopa diferencias entre a produción audiovisual española e a galega?

R: Ui! Hai unha diferencia fundamental, que é a económica. Non polo que cobremos nós... que aí tamén hai unha diferencia... (ri) senón fundamentalmente porque os nosos proxectos teñen moitos menos cartos, grávanse en moito menos tempo e teñen unha produción moito máis limitada. Se fóra custa 600,000 euros, aquí custaría uns 90,000 e entón empezas a quitarlle escenas de exteriores, decorados... e todo iso fai que o produto final se resinta moitísimo.

A proba é que cando os directores de aquí acceden a unha serie de fóra... sacan produtos formidables! A limitación económica no audiovisual é moi, moi potente. Eu non son empresario (ri) pero sei que é así porque o vivo e, á marxe de que se fagan boas ou mellores cousas, do que si estou seguro é de que se fan milagres cos orzamentos que hai!

P: Con este potencial, cara a onde ten que camiñar o audiovisual galego? Nota diferencias no apoio outorgado desde a Xunta co bipartito e co actual goberno?

R: Aquí, a política de austeridade levou a rebaixar o orzamento de series que incluso xa esta funcionando. A cousa foi claramente para atrás, mais bon, en base a un criterio económico de que estamos en crise e que hai que recortar. Pero a realidade é esa.

P: Hai uns 30 anos colocouse detrás dos micros para poñerlle voz a un programa de radio que tiña como protagonistas un vagabundo, un can e unha pulga... lembra ese proxecto? Pensou en volver ás ondas?

R: Lembro, si! Eramos os de Artello e faciamos un programa infantil en directo e para toda Galicia. Chamábase A bóla de cristal, e ademais foi anterior á serie da televisión española... Eran as aventuras montadas na pulga que tiña o can! Era moi curioso porque faciamos as voces en directo e chamaban os rapaces para facerlles preguntas aos personaxes... fora moi bonito! Pero vamos, nunca me dediquei a este medio e daquela tamén faciamos teatro infantil, polo que a nivel creativo foi moi gracioso facelo.

'Pratos Combinados' e 'Padre Casares'
P: O personaxe co que entrou nos fogares galegos foi o de Antón Santos. Sentíase ben sendo un cretino?

R: Non, para nada... eu son totalmente distinto a Antón! Pero si que creo que facer personaxes afastadas da personalidade dun é bo porque sempre os debuxas máis e non te sintes tan identificado.)

P: Está metido agora nunha serie que vai polo mesmo camiño cara o éxito, Padre Casares. É o alcalde de Louredo o prototipo de rexedor galego?

R: É un debuxo dos personaxes frikis que hai en Louredo, pero si que é certo que eu teño familia en Ourense e nos pobos é moi simpático aquí en Galicia porque podes atoparte cun home de dereitas que se comporte como un auténtico revolucionario ou cun de esquerdas que sexa un autoritario machista, aínda que no fondo teña un bo corazón.. (ri).

Esta personalidade bipolar que ten Delmiro, que é imprevisible e que leva as insignias do Che e do comunismo como quen leva as do Celta e do Deportivo... e despois ten esa fixación cos corvos [cos curas]... é simpático! Pasar un intre agradable, iso xa o paga todo!

Entrevesta en: O Progreso

Califórnia vai votar em referendo legalização da marijuana

A Califórnia poderá tornar-se o primeiro Estado norte-americano a autorizar a produção e o consumo recreativo de marijuana, que vai ser sujeito a referendo no próximo mês de Novembro, quando o país for a votos para eleger os seus representantes no Congresso.

A secretária de Estado da Califórnia, Debra Bowen, concedeu a inclusão do referendo à legalização do consumo de marijuana no boletim de voto das próximas eleições, reconhecendo o pedido subscrito pela Drug Policy Alliance, que para o efeito recolheu a assinatura de 694.248 eleitores.

"Chegamos a um ponto de viragem depois de décadas de luta pelo fim de uma proibição totalmente falhada", comentou o director da Drug Policy Alliance, Stephen Gutwillig. "A proibição da marijuana alimenta uma economia paralela brutal, desperdiça milhões de dólares em recursos policiais e transforma cidadãos cumpridores em criminosos. Esperamos que a Califórnia seja a primeira a pôr fim a esta política desastrosa", acrescentou.

De acordo com a proposta, qualquer indivíduo com mais de 21 anos passará a ter o direito de consumir marijuana, desde que não o faça em espaços públicos nem em lugares onde possam estar presentes menores de idade. Qualquer pessoa poderá ter em seu poder uma quantidade máxima de 30 gramas de marijuana, e cultivar as suas próprias plantas numa área que não ultrapasse um limite de 2,5 metros quadrados. A condução sob efeito de marijuana continuará a ser proibida.

Maioria a favor
O Estado será posteriormente responsável pela regulação e supervisão do comércio de marijuana - mas a abertura desse mercado não cai ainda no âmbito da proposta que irá a referendo. Por enquanto, a medida destina-se apenas a descriminalizar o consumo recreativo individual.

As legislaturas dos estados do Nevada e Rhode Island admitem vir a considerar iniciativas de descriminalização do consumo semelhantes à da Califórnia em breve. Em Washington, uma proposta de legalização foi chumbada pelo Congresso estadual, que, em contrapartida, alargou o número de licenças para a venda de marijuana com fins medicinais.

Actualmente, 14 estados permitem a venda de marijuana por prescrição médica num mercado altamente regulamentado (a Califórnia foi a pioneira na adopção desse sistema, em 1996).

Uma sondagem realizada pela Field Poll em Abril de 2009 apontava para a existência de uma maioria de 56 por cento dos californianos a favor da legalização do consumo de marijuana. A nível nacional, 44 por cento dos americanos é favorável ao fim da proibição, segundo a Gallup.

Fonte: Publico.pt

Guardia Civil espanhola irrompe no desenvolvimento da Escola de Formaçom de BRIGA e AGIR

Segundo fontes da organizaçom que venhem de pôr-se em contacto com este portal informativo o militante independentista Iago Barro Minhons era detido há escasos minutos pola Garda Civil em Pontedeume. Um novo control do corpo repressivo estaria esperando novamente aos e às participantes da Escola de Formaçom para ser identificad@s.

Iago Barros Minhos foi levado algemado para a esquadra de Fene sob a acussaçom de “ameaças à autoridade” após negar-se a entregar a câmara de fotos que portava. Até o momento nom há mais informaçom do estado do patriota galego.

Passadas as 14.30h Iago Barros Minhons ficava em liberdade após passar quase três horas na casa-quartel de Fene.

Após falar telefonicamente com o companheiro, este relatou-nos que à volta dumha das actividades programadas na Escola de Formaçom um controlo da Garda Civil retinha vários carros na Avenida de Ferrol, em Pontedeume, para proceder a identificar vári@s participantes.

Após identificá-lo, a Guarda Civil espanhola exigiu a entrega da máquina de fotos que portava o companheiro para comprovar que “nom houvesse fotos dos agentes e manter a privacidade” dos membros do corpo repressivo “já que podiam ser utilizadas e difundidas”. Iago Barros negou-se a entregar a máquina indicando-lhes que podiam ver as fotos, mas que a máquina nom ia entregá-la. Em todo o momento @s jovens mantivérom a calma sem cair nas provocaçons policias, com umha atitude dialogante com os agentes.

Perante a negativa por parte do Iago Barros de entregar a máquina, o jovem militante de AGIR , cuja atitude em todo o momento foi tranqüila, como se pode apreciar na foto que acompanha a esta notícia, foi detido. De maneira falaz, a posterior e surrealista denúncia policial indicaria que o companheiro “se resistiu à denteçom, sendo necessária a intervençom de vários agentes”. Em palavras da benemerita, a atitude do Iago teria sido “provocatória e burlesca, realizando espaventos”. Os membros do corpo repressivo também afirmárom que o companheiro utilizou a sua altura “para intimidar aos agentes” (sic).

Iago Barros é agora acusado de “desobediência e ameaças à autoridade” e será julgado a próxima quarta-feira em Betanços por meio dum julgamento rápido.



Información achegada por: Primeiralinha.org

sábado, março 27, 2010

Na defensa da Terra (Encrobas-Baldaio-Xove - anos70) Gravaçons de Carlos Varela

Documentário com imagens de Carlos Varela sobre as loitas populares lideradas polo nacionalismo em Xove, Baldaio e as Encrobas.

Novo impulso cidadán a prol do futuro do naval en Ferrolterra

"En defensa do emprego. Por un sector naval con futuro. Levantamento do veto xa". Son lemas unha vez máis da plataforma Rumbo 21, que este sábado convocou en Ferrolterra unha mobilización que tivo a súa principal reivindicación no levantamento do veto á construción naval civil na vella Astano.

Rumbo 21 xunta a colectivos sociais diversos, sindicatos, formacións políticas e empresariais en defensa do emprego no sector naval na comarca de Ferrolterra. En datas recentes, a plataforma xa fora quen de xuntar perto de 20 mil sinaturas para a promoción dunha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) coa que convidar o Parlamento a aprobar unha declaración para instar o goberno español a renegociar coa Unión Europea o veto á construción naval civil.

Promesas incumpridas
A propia parálise da tramitación da ILP en favor do naval e o incumprimento por parte do goberno español da promesa de negociar o levantamento do veto aproveitando a presidencia de quenda na UE, son dúas das reclamacións que están presentes na mobilización deste sábado.

Durante a presentación da manifestación deste sábado Xesús Varela, voceiro de Rumbo 21, asegurou que "se está a mentir descaradamente", e recordou que ningún dos actos programados polo goberno español durante a presidencia europea estará dedicado ao sector naval. Outro integrante da asociación, Ramón Yáñez, manifestou que "Ferrol está a xogar o seu futuro", malia que "o sector naval non será importante para o ministro de Industria". Varela advertiu de que o vindeiro ano, nos meses de verán, comezarán a producirse "regulacións" nas empresas auxiliares do naval, pola falta de novos contratos no eido da construción militar. Por outra parte, desde Rumbo 21 saen ao paso de recentes polémicas asegurando que non promoven nin defenden a privatización do estaleiro de Navantia Fene e insisten en que reclaman o seu uso para a construción civil vista a súa actual infrautilización.

O estaleiro de Fene ten vetada a construción naval civil até 2015 por un compromiso adquirido polo Estado Español con Bruxelas en 2005, que lle evitou devolverlle a Europa 1.342 millóns de euros achegados polo goberno de Aznar a apoiar o sector naval e que se declararon ilegais.

Fonte. Vieiros.com