terça-feira, dezembro 14, 2010

Into my prebe! (Tres conselleiros en visita oficial)

Ilda Ferradal / Revista Irimia nº 821

Fabuloso. Un espectáculo fabuloso. Tres conselleiros veñen inaugurar bocatas de atún ao recreo. Galegos coma nós! Días antes pintan á velocidade da luz a fachada do centro que estaba inestable, ou sexa, caía a cachos. Faise con pistola para darlle unha cor e que diga bonita nas fotos.

O ex alumno que a pinta exclama “a ver se dura un ano… É que con pistola sae aparente na TVG, aínda que durar, he he he, non dura”. A parte de atrás do centro segue sen pintar e eu lembro a Berlanga. Unha empresa limpa todos os cristais a véspera. Cólganse bandeiras xigantescas de mastros podres (de feito as bandeiras arrastraban polo chan), pero, á fin, chegha o gran día….

Os conselleiros, sinxelos e bondadosos, reparten bocatas de atún encargados a unha empresa de cátering. Iso é eficiencia, por suposto, non a das cociñeiras do centro que fan os bocatas todos os días. Os pais da patria son admirados por un discreto séquito composto polo alcalde, o superdelegado, os caciques locais e o cadro de persoal contratado do concello,animado a asistir. Logo, os tres servidores públicos, cun sorriso nos beizos, reparten pan e túnidos en lata.

Algúns amargados permanecemos na sala de profes. Xa se sabe como somos: cans envexosos. Os bocatas só chegaban para a metade do alumnado e, por suposto, non estaban previstos para ningún docente. Así pois, eu víame presto para manducar unha deliciosa mandarina, que foi o que comemos os alumnos e profes de secundaria, cando pola porta da sala chegan ELES. Velaí os tres conselleiros, incluído Jesús Vázquez, Ilmo. de Educación. Reparten apertóns de mans e bicos a esgalla. Eu ollo a mandarina e o conselleiro a miña palestina. Faino como recriminando esa prenda, imbuído, sen dúbida, polo novo espírito laico do goberno galego, xurdido de golpe na recente visita papal.

Entre o balbordo e as reverencias que agroman na nosa minúscula sala de profesores, o director presenta a lectora de Inglés, unha rapaza de N. Y. Ante isto, o Ilmo. Conselleiro, con pasmosa fluidez e graza, berra en alta voz: Where are you from? (Texto indicativo de que el é o mellor exemplo do trilingüismo que preconiza). Segue esta frase coa deliciosa expresión: I love your city!, que traduce inmediatamente para os non letrados.

Hei dicir que naquel intre, froito sen dúbida dunha educación deficiente e dun carácter corrompido polo nacionalismo, eu murmuro: vaia por Dios! Mentres sinto que os superpoderosos ollos do conselleiro me traspasan.

En fin, logo deunos a man Rosa Quintana, non a presentadora, claro, e aí quedaron, quince minutos, os conselleiros, o alcalde, o superdelegado e o séquito de xornalistas na nosa sala de profes adornada con pasquíns da CIG que falaban de folgas e de ensino público de calidade. Mentres tanto, eu ollaba a mandarina. Cando tocou a alarma, os membros de tan eficiente Goberno despedíronse con moitos bicos e apertas de mans, aos que o Ilmo. Conselleiro engadiu en alto: see you later!, chiscando o ollo á nosa lectora, polo que eu deduzo que a tal frase debe querer dicir: sofro unha discapacidade! (ou algo así).

Hei de engadir que, ao saíren todos e todas, alguén, nervioso, entrou de novo na sala. Era a señora Farjas, que comezaba de novo a apertar mans e exclamaba cómplice: Ya sabéis, lu que necesitéis di la Cunsellería de Sanidazz!

E eu, por fin, devorei a mandarina!