segunda-feira, dezembro 24, 2012

Os escravos galegos



A sinistra idea de traer galegos a Cuba para substituír con eles aos escravos negros tomou rumbo cando en 1854 aprobouse nas Cortes Españolas o referido plan de colonos galegos, impulsado por un tal Urbano Feijoo y Sotomayor, deputado en Cortes pola provincia de Ourense.

Por suposto, con esa empresa esperábase sacar boa tallada, aínda a costa de enganar aos seus propios paisanos, aproveitando a miseria destes.

O proxecto da inmigración galega foi aprobado en 1854, e Feijóo obtivo "o privilexio de transportar traballadores libres, por períodos de cinco anos, que se manterán baixo a vixilancia das autoridades".

E agrégase que estas "velarán de que aos inmigrantes págueselles o pasaxe, tres camisas, un pantalón, unha blusa, un chapeu de yarey e un par de zapatos, dúas veces ao ano, e de que non se lles pague menos de seis pesos ao mes, e que se abone o pasaxe de regreso".

Tamén se consigna que ao chegar á Illa os inmigrantes serán recibidos pola empresa en locais convenientes, preparados no campo para a aclimatación.

Ata aquí todo estaba ben. Pero… iso era o que dicía o papel, a realidade sería moi diferente.

O status xurídico con que chegaban eses peninsulares aquí impedía a deserción de contrata.

E iso dende un principio daba mala espiña.

Para rematar, o colono establecía baixo rúbrica a seguinte cláusula: “confórmome co salario estipulado, aínda que sé e cónstame que é moito maior o que gañan os xornaleiros libres da Illa de Cuba; porque esta diferenza xúlgoa compensada coas outras vantaxes que vai proporcionarme o meu patrón…”

Aquilo era un abuso. O soldo fixado para os galegos era de seis pesos mensuais, en tempos en que un escravo negro alugado custaba 20 ó 25.

Como era de esperar, desde o momento mesmo da chamada “climatización” comezaron os problemas, que deron lugar ao incrible: galegos “cimarrones” en Cuba.

Logo do seu arribo a Cuba, os colonos galegos debían cumprir a chamada etapa de aclimatación nos barracóns, pero o atropelo foi tan grande desde o inicio, que alí mesmo, nun dicir amen, producíronse sublevacións.

Moitos dos contratados escaparon. Uns fuxiron aos campos. Outros pasaron a traballar ilegalmente en comercios e industrias urbanas.

O asunto complicábase. Como non había “rancheadotes” para cazar a estes europeos, a cousa púxose fea, e houbo que mobilizar ata ao mesmo exército para capturar aos colonos peninsulares fuxidos.

Aquilo foi moi grande. Ata se deu ao caso, nalgúns sitios, de enviar aos colonos brancos ao cepo! da mesma forma que se lle facía ao negro.

Cóntase que así lle sucedeu ao “traballador peninsular Andrés Mosquera da brigada de la Calzada de Jesús del Monte por habelo atopado pedindo esmola…”, logo de desaparecer por varios días.

O castigo? …enviado ao “cepo todalas horas de descanso por seis días e pola noites e por espazo dun mes todos os días que non sexan de traballo…”.

Logo de varios escándalos e feitos de sangue, unha comisión establecida para “tratar a trata” ditaminou o 18 de xuño de 1855 a liberalización do compromiso contraido polos colonos galegos.

As penalidades, con todo, non desanimaron a estes humildes homes chegados desde Galiza, que na súa gran maioría decidiron permanecer en Cuba, á que lle dedicaron os seus maiores esforzos.

Xusto é recordar hoxe a eses laboriosos peninsulares, con estas palabras de José Martí:

Todo traballo é santo e cada produtor unha raíz, e ao que traia traballo útil e agarimo veña de terra fría ou quente, háselle de abrir un oco ancho, como unha árbore nova”.

http://www.habanaradio.cu/singlefile/?secc=12&subsecc=25&id_art=20070824151343

quinta-feira, novembro 29, 2012

Democracia Formal



A democracia, a liberdade está a morrer? Non, se acaso estamos deixándoa morrer. Queren que pensemos que democracia é votar aos nosos representantes cada catro anos. De feito é o que eles queren, que votemos. Si. Cada catro anos. E que logo esteamos ben caladiños. Que non digamos nada. Que aturemos todo o que nos boten. A fin de contas, é o que decidiu a “maioría”. Mais... non, non é así. Non poderemos votar cada catro anos, si. Pero logo, ao día seguinte de votar temos tamén dereito (e deber) de seguir opinando, falando, berrando, esixindo. Eles, os nosos “representantes” teñen o deber de escoitar e de facer o que nos lle digamos. Nós non firmamos un cheque en branco para que fagan e desfagan contra nós a súa vontade. Non, iso non é así.

Os partidos políticos tradicionais están mais preocupados en non perder a súa couta de poder que en escoitar os problemas reais da xente, de nós. A gran maioría dos políticos con responsabilidades de poder non teñen interese nin preocupación en tratar de traballar para ben de todas e todos nós. Eles preocúpanse de quedar ben co seu “superior” no aparato de partido. A fin de contas o seu ben estar persoal depende, non de que faga ben o seu traballo na cousa pública, si non que faga o que o seu “superior” mire mellor para os seus propios intereses, os dos seus achegados e ao fin e ao cabo aos intereses do ser partido. A súa couta electoral que fai que continúen mantendo os seus propios privilexios, iso que non lle lo toquen.

Xa está ben!! Temos que recuperar as rúas, día a día. Protestar e berrar cantas veces sexa necesario contra as inxustizas, a falta de liberdade e a eliminación de dereitos sociais e laborais. Van dicir que iso non vale para nada, que é unha perda de tempo. Mais tódolos dereitos e liberdades dos que gozamos hoxe en día e todos aqueles dereitos e liberdades que algún día gozamos e xa pedimos foron gañados na rúa. Nunca na historia da humanidade se nos concedeu un anaco de liberdade e de xustiza sen loita, nunca. Canto mais tardemos en remontar esta batalla, que nestes intres estamos a perder, mais tardaremos en gañala e mais esforzo vainos levar. Os sacrificios terán que ser maiores e nós e os nosos fillos non nos merecemos iso.

Nós decidimos o día das eleccións e ao día seguinte. Nós decidimos tódolos días e temos que preocuparnos ben de facelo. A nosa responsabilidade non remata na porta da nosa casa. A nosa responsabilidade colectiva sae pola porta de nosa casa e se expande polas rúas das nosas aldeas, vilas e cidades ata o ultimo anaco de terreo. Todo é responsabilidade nosa e non delegamos en ninguén. O nosos representantes so son as ferramentas que diariamente temos te utilizar, mais como calquera ferramenta cando non vai ben, ou non é a axeitada para un traballo, cambiámola. Non esperamos catro anos para iso, se cambia ao momento.

Temos que parar esta desfeita, xa. É urxente.

Fernando R. Dacosta.

sexta-feira, julho 13, 2012

O aplauso da morte.




Estábase celebrando na rexión de Moscova unha conferencia de distrito do partido. Moderábaa o novo secretario do Comité Rexional en substitución do que encarceraran recentemente.

Ao final da conferencia adoptouse unha resolución de fidelidade ao camarada Stalin.

Naturalmente, todos puxéronse de pé (como se puñan de pé, dun salto, cada vez que se mencionaba o seu nome no curso da conferencia). A pequena sala estoupou en «tumultuosos aplausos que desembocaron nunha ovación». Tres minutos, catro minutos, cinco minutos, e continuaban sendo tumultuosos e desembocando en ovación.

Pero as palmas das mans doían xa. Se entumecían os brazos levantados. Os homes maduros ían quedándose sen alento. Tratábase dunha estupidez insoportable ata para os que adoraban sinceramente a Stalin.

Pero quen sería o primeiro que se atrevería a parar? Podería facelo o secretario do Comité Rexional, que estaba na tribuna e que acababa de dar lectura á resolución. Pero el estreábase no posto e estaba en lugar do encarcerado, el tiña medo!

Na sala había membros do NKVD aplaudindo de pé e controlando quen paraba primeiro! E naquela pequena sala perdida, sen que chegasen ao líder, os aplausos facía seis minutos que duraban! Sete minutos! Oito minutos! Estaban perdidos! Eran homes mortos! Xa non podían parar ata que lles dese un ataque cardíaco!

No fondo da sala, polo menos, entre as aperturas, podíase facer trampa, podíase bater palmas máis espazadamente, con menos forza, con menos vehemencia, pero na presidencia, á vista de todo o mundo!

O director da fábrica de papel do lugar, un home forte e independente, de pé na presidencia, era consciente da falsidade daquela situación sen saída, e con todo aplaudía! Xa ían nove minutos! Dez! Mirou con desesperanza ao secretario do Comité Rexional, pero este non se atrevía a parar. Unha tolemia! Unha tolemia colectiva! Mirándose uns a outros cun indicio de esperanza, pero finxindo éxtase nas súas caras, os xefes do distrito aplaudirían ata esborrallarse, ata que os sacasen en padiola! E ata entón, os que quedasen non vacilarían!

E no minuto once, o director da fábrica de papel adoptou un aire dilixente e deixouse caer no seu asento da presidencia. E produciuse o milagre!, onde fora a parar aquel entusiasmo incontido e inenarrable? Todos deixaron de aplaudir á vez e sentaron. Estaban salvados! O esquío fixo para saír da roda!

Con todo, así é como se poñen en evidencia os homes independentes. Deste xeito elimínanos.

Aquela mesma noite o director da fábrica foi arrestado. Cargáronlle facilmente dez anos por outro motivo. Pero logo de asinar a “206” (o acta final do sumario), o xuíz de instrución recordoulle:

- E nunca sexa o primeiro en deixar de aplaudir!


Alexandr Solzhenitsin, Arquipélago Gulag

sábado, maio 05, 2012

Cousas de risa que a xente pon en internet mentres deberan estar traballando.


Contratei un xardineiro con rastas para que me regge.

Fumo tanto, que a maquina de tabaco xa me tutea.

O outro día no meu traballo entrou Sara Carbonero. Non me jodas!!! Tes traballo?

O Goberno réstalle importancia a suba do IVE. Solo afectará aos que merquen cousas e vos o ano que ven non ides poder mercar cousas; así que, que mais ten...

Vou crear unha empresa de cobradores do Frac disfrazados de osos; chamareina Os Osos a Morosos.

Os que traballan nun acuario, que teñen de salvapantallas? Mobles de oficiña?

O libro que mais fixo que reflexionara foi o de familia.

Crecín nun dos barrios de maior índice de delincuencia de miña cidade, cando menos tiña dez bancos e caixas de aforros.

Sarkocy propón someter a un exame de francés aos que queiran entrar en Francia. Berlusconi ofrecese como examinador.

Sra. Fátima Bañez, é complicado levar o seu ministerio? Nadiña; non da traballo.

Teño Playmobils co pelo mais solto que Cristiano Ronaldo.

O ano que ven seremos nós os que chamaremos aos ecuatorianos intentando convencerlles de que cambien de compañía de telefonía móbil.

A enerxía nin se destrúe, expropiase.

Xa vai sendo hora de que monten Eurovegas, a este paso remato a carreira e non teño onde meterme a traballar de striper.

Gústanme tanto as maquinas come cartos, que cando vou a froitería pido unha piña e dous avances.

Ceo, estivestes xogando ao paintball? Non é o meu xersei de Desigual.

Os pais de Gasol ían un día polo monte, puxéronse cariñosos e decidiron facer un alto no camiño.

sábado, abril 21, 2012

"Racionalización" da educación.


Invento absurdo dos xaponeses

Menú totalmente comestible : Ten 96 calorías, sabe como a comida de verdade, e costa 2,40€ ao cambio. O problema? Sólo podreralo atopar no Xapón.