sexta-feira, julho 13, 2012

O aplauso da morte.




Estábase celebrando na rexión de Moscova unha conferencia de distrito do partido. Moderábaa o novo secretario do Comité Rexional en substitución do que encarceraran recentemente.

Ao final da conferencia adoptouse unha resolución de fidelidade ao camarada Stalin.

Naturalmente, todos puxéronse de pé (como se puñan de pé, dun salto, cada vez que se mencionaba o seu nome no curso da conferencia). A pequena sala estoupou en «tumultuosos aplausos que desembocaron nunha ovación». Tres minutos, catro minutos, cinco minutos, e continuaban sendo tumultuosos e desembocando en ovación.

Pero as palmas das mans doían xa. Se entumecían os brazos levantados. Os homes maduros ían quedándose sen alento. Tratábase dunha estupidez insoportable ata para os que adoraban sinceramente a Stalin.

Pero quen sería o primeiro que se atrevería a parar? Podería facelo o secretario do Comité Rexional, que estaba na tribuna e que acababa de dar lectura á resolución. Pero el estreábase no posto e estaba en lugar do encarcerado, el tiña medo!

Na sala había membros do NKVD aplaudindo de pé e controlando quen paraba primeiro! E naquela pequena sala perdida, sen que chegasen ao líder, os aplausos facía seis minutos que duraban! Sete minutos! Oito minutos! Estaban perdidos! Eran homes mortos! Xa non podían parar ata que lles dese un ataque cardíaco!

No fondo da sala, polo menos, entre as aperturas, podíase facer trampa, podíase bater palmas máis espazadamente, con menos forza, con menos vehemencia, pero na presidencia, á vista de todo o mundo!

O director da fábrica de papel do lugar, un home forte e independente, de pé na presidencia, era consciente da falsidade daquela situación sen saída, e con todo aplaudía! Xa ían nove minutos! Dez! Mirou con desesperanza ao secretario do Comité Rexional, pero este non se atrevía a parar. Unha tolemia! Unha tolemia colectiva! Mirándose uns a outros cun indicio de esperanza, pero finxindo éxtase nas súas caras, os xefes do distrito aplaudirían ata esborrallarse, ata que os sacasen en padiola! E ata entón, os que quedasen non vacilarían!

E no minuto once, o director da fábrica de papel adoptou un aire dilixente e deixouse caer no seu asento da presidencia. E produciuse o milagre!, onde fora a parar aquel entusiasmo incontido e inenarrable? Todos deixaron de aplaudir á vez e sentaron. Estaban salvados! O esquío fixo para saír da roda!

Con todo, así é como se poñen en evidencia os homes independentes. Deste xeito elimínanos.

Aquela mesma noite o director da fábrica foi arrestado. Cargáronlle facilmente dez anos por outro motivo. Pero logo de asinar a “206” (o acta final do sumario), o xuíz de instrución recordoulle:

- E nunca sexa o primeiro en deixar de aplaudir!


Alexandr Solzhenitsin, Arquipélago Gulag