terça-feira, setembro 18, 2018

Grosfoguel: "O soberanismo galego que anda ao rabo de Podemos vira-se espanholismo na práctica"


O sociólogo da Universidade de Berkely e destacado autor no movimento do Giro Decolonial pronuncia-se sobre o panorama actual do soberanismo galego recém passado o Dia da Pátria.

sexta-feira, setembro 14, 2018

Xabier Pérez Igrexas "No BNG estamos dispostos a escoitar, foi a mensaxe que nos enviou a cidade fai catro anos"


"O obxectivo non é só recuperar a representación institucional no Concello de Vigo, senón ser determinantes"
O mércores a asemblea local do BNG decidiu por unanimidad que Xabier Pérez Igrexas encabezase a súa lista ás eleccións municipais. O seu nome -explica o propio candidato- foi o único que propuxo o consello local tras varias semanas durante as que soaron supostos alcaldables, como Salustiano Mato, Ana Miranda ou Serafín Otero, quen anunciaba fai días a súa decisión de non repetir á fronte da lista do BNG.

-Que obxectivo márcase como candidato do BNG en Vigo?

-O obxectivo nas próximas eleccións municipais non é só recuperar a representación institucional no Concello, senón recuperar ademais unha presenza que entendemos que ten que ser determinante. A experiencia histórica dinos que cando o BNG foi decisivo, tanto no goberno como na oposición, á cidade foille moito mellor.

-En 2015 o Bloque quedouse fóra do Concello. Como recuperar a eses votantes?

-Hoxe a situación na que o BNG enfróntase ás eleccións é moi diferente á de fai catro anos, por moitas razóns. Temos un BNG fortalecido, unificado. Un BNG con novas ideas, novos equipos e un novo impulso. Logo está o enorme traballo que desenvolveu o Bloque durante estes catro anos. Malia estar fóra da corporación, o BNG non desapareceu; seguiu defendendo os intereses da cidadanía, un enorme traballo que lideró Serafín Otero cunha entrega, compromiso e coherencia dignos de recoñecemento. Percibimos con claridade que hai unha nova onda de simpatizantes.

-En 2015 perderon tres edís, os mesmos que gañou Marea.

-En Vigo o BNG compite contra si mesmo. Vai depender só da nosa capacidade de convencer facéndoo como fixemos sempre: a pé de rúa, á beira da xente, en contacto directo cos movementos sociais, explicando e discutindo. Sobre todo imos estar absolutamente dispostos a escoitar. Entendemos colectivamente que foi a mensaxe que a cidadanía enviounos fai catro anos. Esa lección está apresa.

-Que proxecto de cidade ten o partido, cales serán as súas liñas mestras na campaña?

-Hoxe en Vigo non hai apenas xestión, proxectos, liñas de actuación? Temos un goberno cunha maioría tan absoluta como absolutamente inútil. Nós, a diferenza doutros, temos un proxecto. Hai que situar ás persoas no centro das políticas, atender as necesidades reais. A primeira preocupación dos vigueses é a situación social e laboral. Agora hai unha política social anémica. Vemos tamén a ausencia de políticas tan importantes como a cultural ou deportiva, esenciais no seu momento.

https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2018/09/14/xabier-perez-igrexas-bng-dispuestos/1961237.html

A aventura, soidade e esperanza dun refuxiado

Na súa propia interpretación do éxito icónico de Elton John, o cineasta iraniano e refuxiado Majid Adin volve imaxinar a "Rocket Man" para contar unha nova historia de aventura, soidade e esperanza.

Non a xenofobia e aporofobia


Xabier Pérez Igrexas encabeza a candidatura do BNG ao concello de Vigo nas Municipais de 2019


Xabier Pérez Igrexas foi electo pola militancia do BNG de Vigo para encabezar a candidatura nacionalista ás eleccións municipais de 2019. Igrexas resultou electo nun proceso interno de debate e posta en común dos retos que o BNG se marca nun novo tempo en Vigo, marcado por unha grande participación e nun clima interno de cohesión.

Igrexas, quen agradeceu en primeiro lugar a confianza da militancia nacionalista nel depositada, afirmou que o obxectivo do BNG en Vigo é recuperar unha presenza determinante no concello de Vigo porque “o BNG sempre fixo avanzar o noso concello con coherencia, con políticas nacionalistas e de esquerdas e sempre ao servizo da veciñanza ”, afirmou.
Igrexas defendeu que o BNG pulará por unha “cidade como algo máis que un espazo, como unha verdadeira comunidade, coas persoas no centro das políticas” e recalcou que o BNG situará o foco nos problemas e nas necesidades reais da veciñanza “para converter Vigo nunha cidade que xere oportunidades” afirmou o candidato nacionalista á alcaldía de Vigo, quen se comprometeu a traballar “desde as institucións e desde as rúas polo emprego digno e con dereitos para todas e todos, para que Vigo volva ser cidade de oportunidades, o pulmón industrial do país e a capital galega da innovación”.
Ademais apostou en facer de Vigo o motor dunha nova Galiza, “fronte a quen quere reducirnos a unha ‘minicidade Estado’ illada á talla do seu ego, nós apostamos por ser o motor de todo un País”. Neste sentido, o cabeza de lista acredita en que a cidade ten que “seguir a construírse e avanzar a partir das súas enormes potencialidades e non desde o enfrontamento estéril con outros”.
Entre os obxectivos prioritarios do BNG enunciados polo candidato na Asemblea Local nacionalista salientan “a vontade de traballar por unha cidade nova para a veciñanza, xusta e igualitaria, como territorio libre de recortes e humanizado de verdade. Un Vigo e unha Galiza libre de todas as violencias machistas” e afirmou que “fai falla pór o urbanismo para as persoas, vertebrando e impulsando Vigo desde os barrios”.
Xabier P. Igrexas agradeceu o traballo e dedicación do anterior candidato e actual responsábel local do BNG de Vigo, Serafín Otero, “baixo cuxo liderádego o BNG recuperou en Vigo apoio social, afiliación e simpatizantes no último período que permiten encarar con novos folgos os vindeiro retos políticos”.
O propio Serafín Otero salientou de Xabier P. Igrexas que se trata dun “compañeiro con amplísimo coñecemento da vida municipal, colaborador coa prensa escrita e dixital, activista nos movementos sociais e sindicais da cidade” e engadiu que Igrexas é unha persoa “coas ideas claras e é sabedor que para o BNG de Vigo as eleccións municipais de maio de 2019, teñen un claro obxectivo que non queda só con recuperar a representación institucional no Concello de Vigo, senón lograrmos que esa presenza volva ser determinante para a Cidade de Vigo”.

Currículo do candidato.

Xabier P. Igrexas, é natural de Vigo e ten 34 anos. Participou activamente do movemento veciñal da cidade desde moi novo e durante case 15 anos, tanto na Asociación Veciñal Val do Fragoso como tamén na Federación Veciñal Eduardo Chao (FAVEC) da que foi secretario. Fixo parte activa do movemento estudantil chegando a ser secretario xeral a nivel galego dos Comités Abertos de Estudantes (organización actualmente integrada en Erguer - Estudantes da Galiza).
Entrou a militar en Galiza Nova e no Bloque Nacionalista Galego en 1999, tendo asumido diferentes responsabilidades tanto na organización xuvenil como na fronte nacionalista. Arestora é o responsábel de Acción Municipal do BNG de Vigo. En 2015 participou da candidatura do BNG ao Concello de Vigo no posto número 9. No eido institucional, como representante de diferentes colectivos, foi membro de organismos municipais como o Consello Social da Cidade, Consello Sectorial de Transportes, Consello Social da Lingua, Consello Municipal de Cooperación Internacional e Solidariedade e mais o Consello Escolar Municipal. A nivel sindical fai parte da CIG, onde ten asumido diversas responsabilidades. No ámbito xornalístico ten desempeñado como colaborador e columnista en diversos medios de comunicación, como A Nosa Terra, Xornal de Galicia, Galicia Hoxe ou Sermos Galiza, entre outros. Profesionalmente traballa como administrativo

quarta-feira, maio 02, 2018

#euVou á #FolgaXeral do 19 de xuño



Sobran razóns para que o vindeiro 19 de xuño deixemos as empresas baleiras e ateiguemos as rúas na defensa do roubado e na conquista de novos dereitos. O 19 de xuño #euVou á #FolgaXeral!




domingo, abril 22, 2018

Amarelo para o Rei


"É futbol, só futbol e o futbol non se debe politizar." Non, é uhna cuestión relativa aos dereitos fundamentais do ser humano que é a liberdade de expresión, mais ainda cando o que se reclama é a LIBERDADE. Isto ten que estar por riba de calqueira outro concepto ou formalidade, pois si así non acontece pode pasar como no Mundial de Futbol de Arxentina 78. O 25 de xunio de 1978 no estadio Monumental de Bos Aires, a selección Arxentina gaña o Mundial ante os Paises Baixos por 3 a 1. Mentres tanto, a mesma hora na Escuela de Mecánica de la Armada (ESMA), a pouco mais dun km do estadio, se tortutaba ata a morte a disidentes políticos. Pero era futbol, só futbol. Mellor foi non habelo politizado.



sexta-feira, abril 06, 2018

MAÑANA PUEDES SER TU


Mass Media


No 1898 hespaña perde Cuba, Puerto Rico e Filipinas. E como pasou daquela, ahora os hespañois non entienden nada. Os seus medios lles teñen enganado masivamente e non son capaces de darse de conta. Demasiada dor.



segunda-feira, dezembro 24, 2012

Os escravos galegos



A sinistra idea de traer galegos a Cuba para substituír con eles aos escravos negros tomou rumbo cando en 1854 aprobouse nas Cortes Españolas o referido plan de colonos galegos, impulsado por un tal Urbano Feijoo y Sotomayor, deputado en Cortes pola provincia de Ourense.

Por suposto, con esa empresa esperábase sacar boa tallada, aínda a costa de enganar aos seus propios paisanos, aproveitando a miseria destes.

O proxecto da inmigración galega foi aprobado en 1854, e Feijóo obtivo "o privilexio de transportar traballadores libres, por períodos de cinco anos, que se manterán baixo a vixilancia das autoridades".

E agrégase que estas "velarán de que aos inmigrantes págueselles o pasaxe, tres camisas, un pantalón, unha blusa, un chapeu de yarey e un par de zapatos, dúas veces ao ano, e de que non se lles pague menos de seis pesos ao mes, e que se abone o pasaxe de regreso".

Tamén se consigna que ao chegar á Illa os inmigrantes serán recibidos pola empresa en locais convenientes, preparados no campo para a aclimatación.

Ata aquí todo estaba ben. Pero… iso era o que dicía o papel, a realidade sería moi diferente.

O status xurídico con que chegaban eses peninsulares aquí impedía a deserción de contrata.

E iso dende un principio daba mala espiña.

Para rematar, o colono establecía baixo rúbrica a seguinte cláusula: “confórmome co salario estipulado, aínda que sé e cónstame que é moito maior o que gañan os xornaleiros libres da Illa de Cuba; porque esta diferenza xúlgoa compensada coas outras vantaxes que vai proporcionarme o meu patrón…”

Aquilo era un abuso. O soldo fixado para os galegos era de seis pesos mensuais, en tempos en que un escravo negro alugado custaba 20 ó 25.

Como era de esperar, desde o momento mesmo da chamada “climatización” comezaron os problemas, que deron lugar ao incrible: galegos “cimarrones” en Cuba.

Logo do seu arribo a Cuba, os colonos galegos debían cumprir a chamada etapa de aclimatación nos barracóns, pero o atropelo foi tan grande desde o inicio, que alí mesmo, nun dicir amen, producíronse sublevacións.

Moitos dos contratados escaparon. Uns fuxiron aos campos. Outros pasaron a traballar ilegalmente en comercios e industrias urbanas.

O asunto complicábase. Como non había “rancheadotes” para cazar a estes europeos, a cousa púxose fea, e houbo que mobilizar ata ao mesmo exército para capturar aos colonos peninsulares fuxidos.

Aquilo foi moi grande. Ata se deu ao caso, nalgúns sitios, de enviar aos colonos brancos ao cepo! da mesma forma que se lle facía ao negro.

Cóntase que así lle sucedeu ao “traballador peninsular Andrés Mosquera da brigada de la Calzada de Jesús del Monte por habelo atopado pedindo esmola…”, logo de desaparecer por varios días.

O castigo? …enviado ao “cepo todalas horas de descanso por seis días e pola noites e por espazo dun mes todos os días que non sexan de traballo…”.

Logo de varios escándalos e feitos de sangue, unha comisión establecida para “tratar a trata” ditaminou o 18 de xuño de 1855 a liberalización do compromiso contraido polos colonos galegos.

As penalidades, con todo, non desanimaron a estes humildes homes chegados desde Galiza, que na súa gran maioría decidiron permanecer en Cuba, á que lle dedicaron os seus maiores esforzos.

Xusto é recordar hoxe a eses laboriosos peninsulares, con estas palabras de José Martí:

Todo traballo é santo e cada produtor unha raíz, e ao que traia traballo útil e agarimo veña de terra fría ou quente, háselle de abrir un oco ancho, como unha árbore nova”.

http://www.habanaradio.cu/singlefile/?secc=12&subsecc=25&id_art=20070824151343

quinta-feira, novembro 29, 2012

Democracia Formal



A democracia, a liberdade está a morrer? Non, se acaso estamos deixándoa morrer. Queren que pensemos que democracia é votar aos nosos representantes cada catro anos. De feito é o que eles queren, que votemos. Si. Cada catro anos. E que logo esteamos ben caladiños. Que non digamos nada. Que aturemos todo o que nos boten. A fin de contas, é o que decidiu a “maioría”. Mais... non, non é así. Non poderemos votar cada catro anos, si. Pero logo, ao día seguinte de votar temos tamén dereito (e deber) de seguir opinando, falando, berrando, esixindo. Eles, os nosos “representantes” teñen o deber de escoitar e de facer o que nos lle digamos. Nós non firmamos un cheque en branco para que fagan e desfagan contra nós a súa vontade. Non, iso non é así.

Os partidos políticos tradicionais están mais preocupados en non perder a súa couta de poder que en escoitar os problemas reais da xente, de nós. A gran maioría dos políticos con responsabilidades de poder non teñen interese nin preocupación en tratar de traballar para ben de todas e todos nós. Eles preocúpanse de quedar ben co seu “superior” no aparato de partido. A fin de contas o seu ben estar persoal depende, non de que faga ben o seu traballo na cousa pública, si non que faga o que o seu “superior” mire mellor para os seus propios intereses, os dos seus achegados e ao fin e ao cabo aos intereses do ser partido. A súa couta electoral que fai que continúen mantendo os seus propios privilexios, iso que non lle lo toquen.

Xa está ben!! Temos que recuperar as rúas, día a día. Protestar e berrar cantas veces sexa necesario contra as inxustizas, a falta de liberdade e a eliminación de dereitos sociais e laborais. Van dicir que iso non vale para nada, que é unha perda de tempo. Mais tódolos dereitos e liberdades dos que gozamos hoxe en día e todos aqueles dereitos e liberdades que algún día gozamos e xa pedimos foron gañados na rúa. Nunca na historia da humanidade se nos concedeu un anaco de liberdade e de xustiza sen loita, nunca. Canto mais tardemos en remontar esta batalla, que nestes intres estamos a perder, mais tardaremos en gañala e mais esforzo vainos levar. Os sacrificios terán que ser maiores e nós e os nosos fillos non nos merecemos iso.

Nós decidimos o día das eleccións e ao día seguinte. Nós decidimos tódolos días e temos que preocuparnos ben de facelo. A nosa responsabilidade non remata na porta da nosa casa. A nosa responsabilidade colectiva sae pola porta de nosa casa e se expande polas rúas das nosas aldeas, vilas e cidades ata o ultimo anaco de terreo. Todo é responsabilidade nosa e non delegamos en ninguén. O nosos representantes so son as ferramentas que diariamente temos te utilizar, mais como calquera ferramenta cando non vai ben, ou non é a axeitada para un traballo, cambiámola. Non esperamos catro anos para iso, se cambia ao momento.

Temos que parar esta desfeita, xa. É urxente.

Fernando R. Dacosta.

sexta-feira, julho 13, 2012

O aplauso da morte.




Estábase celebrando na rexión de Moscova unha conferencia de distrito do partido. Moderábaa o novo secretario do Comité Rexional en substitución do que encarceraran recentemente.

Ao final da conferencia adoptouse unha resolución de fidelidade ao camarada Stalin.

Naturalmente, todos puxéronse de pé (como se puñan de pé, dun salto, cada vez que se mencionaba o seu nome no curso da conferencia). A pequena sala estoupou en «tumultuosos aplausos que desembocaron nunha ovación». Tres minutos, catro minutos, cinco minutos, e continuaban sendo tumultuosos e desembocando en ovación.

Pero as palmas das mans doían xa. Se entumecían os brazos levantados. Os homes maduros ían quedándose sen alento. Tratábase dunha estupidez insoportable ata para os que adoraban sinceramente a Stalin.

Pero quen sería o primeiro que se atrevería a parar? Podería facelo o secretario do Comité Rexional, que estaba na tribuna e que acababa de dar lectura á resolución. Pero el estreábase no posto e estaba en lugar do encarcerado, el tiña medo!

Na sala había membros do NKVD aplaudindo de pé e controlando quen paraba primeiro! E naquela pequena sala perdida, sen que chegasen ao líder, os aplausos facía seis minutos que duraban! Sete minutos! Oito minutos! Estaban perdidos! Eran homes mortos! Xa non podían parar ata que lles dese un ataque cardíaco!

No fondo da sala, polo menos, entre as aperturas, podíase facer trampa, podíase bater palmas máis espazadamente, con menos forza, con menos vehemencia, pero na presidencia, á vista de todo o mundo!

O director da fábrica de papel do lugar, un home forte e independente, de pé na presidencia, era consciente da falsidade daquela situación sen saída, e con todo aplaudía! Xa ían nove minutos! Dez! Mirou con desesperanza ao secretario do Comité Rexional, pero este non se atrevía a parar. Unha tolemia! Unha tolemia colectiva! Mirándose uns a outros cun indicio de esperanza, pero finxindo éxtase nas súas caras, os xefes do distrito aplaudirían ata esborrallarse, ata que os sacasen en padiola! E ata entón, os que quedasen non vacilarían!

E no minuto once, o director da fábrica de papel adoptou un aire dilixente e deixouse caer no seu asento da presidencia. E produciuse o milagre!, onde fora a parar aquel entusiasmo incontido e inenarrable? Todos deixaron de aplaudir á vez e sentaron. Estaban salvados! O esquío fixo para saír da roda!

Con todo, así é como se poñen en evidencia os homes independentes. Deste xeito elimínanos.

Aquela mesma noite o director da fábrica foi arrestado. Cargáronlle facilmente dez anos por outro motivo. Pero logo de asinar a “206” (o acta final do sumario), o xuíz de instrución recordoulle:

- E nunca sexa o primeiro en deixar de aplaudir!


Alexandr Solzhenitsin, Arquipélago Gulag

sábado, maio 05, 2012

Cousas de risa que a xente pon en internet mentres deberan estar traballando.


Contratei un xardineiro con rastas para que me regge.

Fumo tanto, que a maquina de tabaco xa me tutea.

O outro día no meu traballo entrou Sara Carbonero. Non me jodas!!! Tes traballo?

O Goberno réstalle importancia a suba do IVE. Solo afectará aos que merquen cousas e vos o ano que ven non ides poder mercar cousas; así que, que mais ten...

Vou crear unha empresa de cobradores do Frac disfrazados de osos; chamareina Os Osos a Morosos.

Os que traballan nun acuario, que teñen de salvapantallas? Mobles de oficiña?

O libro que mais fixo que reflexionara foi o de familia.

Crecín nun dos barrios de maior índice de delincuencia de miña cidade, cando menos tiña dez bancos e caixas de aforros.

Sarkocy propón someter a un exame de francés aos que queiran entrar en Francia. Berlusconi ofrecese como examinador.

Sra. Fátima Bañez, é complicado levar o seu ministerio? Nadiña; non da traballo.

Teño Playmobils co pelo mais solto que Cristiano Ronaldo.

O ano que ven seremos nós os que chamaremos aos ecuatorianos intentando convencerlles de que cambien de compañía de telefonía móbil.

A enerxía nin se destrúe, expropiase.

Xa vai sendo hora de que monten Eurovegas, a este paso remato a carreira e non teño onde meterme a traballar de striper.

Gústanme tanto as maquinas come cartos, que cando vou a froitería pido unha piña e dous avances.

Ceo, estivestes xogando ao paintball? Non é o meu xersei de Desigual.

Os pais de Gasol ían un día polo monte, puxéronse cariñosos e decidiron facer un alto no camiño.

sábado, abril 21, 2012

"Racionalización" da educación.


Invento absurdo dos xaponeses

Menú totalmente comestible : Ten 96 calorías, sabe como a comida de verdade, e costa 2,40€ ao cambio. O problema? Sólo podreralo atopar no Xapón.



terça-feira, dezembro 14, 2010

Into my prebe! (Tres conselleiros en visita oficial)

Ilda Ferradal / Revista Irimia nº 821

Fabuloso. Un espectáculo fabuloso. Tres conselleiros veñen inaugurar bocatas de atún ao recreo. Galegos coma nós! Días antes pintan á velocidade da luz a fachada do centro que estaba inestable, ou sexa, caía a cachos. Faise con pistola para darlle unha cor e que diga bonita nas fotos.

O ex alumno que a pinta exclama “a ver se dura un ano… É que con pistola sae aparente na TVG, aínda que durar, he he he, non dura”. A parte de atrás do centro segue sen pintar e eu lembro a Berlanga. Unha empresa limpa todos os cristais a véspera. Cólganse bandeiras xigantescas de mastros podres (de feito as bandeiras arrastraban polo chan), pero, á fin, chegha o gran día….

Os conselleiros, sinxelos e bondadosos, reparten bocatas de atún encargados a unha empresa de cátering. Iso é eficiencia, por suposto, non a das cociñeiras do centro que fan os bocatas todos os días. Os pais da patria son admirados por un discreto séquito composto polo alcalde, o superdelegado, os caciques locais e o cadro de persoal contratado do concello,animado a asistir. Logo, os tres servidores públicos, cun sorriso nos beizos, reparten pan e túnidos en lata.

Algúns amargados permanecemos na sala de profes. Xa se sabe como somos: cans envexosos. Os bocatas só chegaban para a metade do alumnado e, por suposto, non estaban previstos para ningún docente. Así pois, eu víame presto para manducar unha deliciosa mandarina, que foi o que comemos os alumnos e profes de secundaria, cando pola porta da sala chegan ELES. Velaí os tres conselleiros, incluído Jesús Vázquez, Ilmo. de Educación. Reparten apertóns de mans e bicos a esgalla. Eu ollo a mandarina e o conselleiro a miña palestina. Faino como recriminando esa prenda, imbuído, sen dúbida, polo novo espírito laico do goberno galego, xurdido de golpe na recente visita papal.

Entre o balbordo e as reverencias que agroman na nosa minúscula sala de profesores, o director presenta a lectora de Inglés, unha rapaza de N. Y. Ante isto, o Ilmo. Conselleiro, con pasmosa fluidez e graza, berra en alta voz: Where are you from? (Texto indicativo de que el é o mellor exemplo do trilingüismo que preconiza). Segue esta frase coa deliciosa expresión: I love your city!, que traduce inmediatamente para os non letrados.

Hei dicir que naquel intre, froito sen dúbida dunha educación deficiente e dun carácter corrompido polo nacionalismo, eu murmuro: vaia por Dios! Mentres sinto que os superpoderosos ollos do conselleiro me traspasan.

En fin, logo deunos a man Rosa Quintana, non a presentadora, claro, e aí quedaron, quince minutos, os conselleiros, o alcalde, o superdelegado e o séquito de xornalistas na nosa sala de profes adornada con pasquíns da CIG que falaban de folgas e de ensino público de calidade. Mentres tanto, eu ollaba a mandarina. Cando tocou a alarma, os membros de tan eficiente Goberno despedíronse con moitos bicos e apertas de mans, aos que o Ilmo. Conselleiro engadiu en alto: see you later!, chiscando o ollo á nosa lectora, polo que eu deduzo que a tal frase debe querer dicir: sofro unha discapacidade! (ou algo así).

Hei de engadir que, ao saíren todos e todas, alguén, nervioso, entrou de novo na sala. Era a señora Farjas, que comezaba de novo a apertar mans e exclamaba cómplice: Ya sabéis, lu que necesitéis di la Cunsellería de Sanidazz!

E eu, por fin, devorei a mandarina!